theodoroskollias@gmale.com // 6946520823
Aλήθεια ποιος φταίει για την κατάντια της χώρας μας;

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

ΜΠΟΥΡΑΚ ΜΠΕΚΝΤΙΛ

Το παρακάτω άρθρο το έγραψε ένας Τούρκος δημοσιογράφος ο Μπουράκ Μπεκντίλ που αρθρογραφούσε (δεν ξέρω αν το κάνει ακόμα) στην Χουριέτ.
Το μετέφρασε και το ανέβασε στο διαδίκτυο το 2009 ο μπλογκερ κ. Φούνταλης που γράφει στη διεύθυνση  http://www.foundalis.com/grk/istenpolin.htm
      Υπόψη η 28η Μαρτίου είναι η επέτειος της επίσημης ονοματοδότησης της Κωνσταντινούπολης με το όνομα Istanbul. Αυτό έγινε στις 28 Μαρτίου του 1930. Μέχρι τότε ονομαζόταν από τους επίσημους και τους "ευγενείς" Konstantiniye και ο λαός την αποκαλούσε άλλοτε Istambol, άλλοτε Istambul άλλοτε Islambol και φυσικά επίσημα είχε το όνομα Konstaniniye. Το 1930, η νέα Τουρκική Δημοκρατία της έδωσε οριστικά και επίσημα το σημερινό της όνομα.
Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω ένα άρθρο γραμμένο από έναν Τούρκο δημοσιογράφο που παρουσιάζει ενδιαφέρον.
    Να σημειώσω εδώ για τους εθνικιστές που μπορεί να παραφυλάνε για να αρπάξουν την ευκαιρία με το όνομα και τα ονόματα των πόλεων της Μικράς Ασίας για φαντασιώσεις απαγορευμένες ότι, αν ήθελαν οι Τούρκοι να μας υποτάξουν, θα μας ... χάριζαν την Κωνσταντινούπολη. Με 18 περίπου εκατομμύρια πληθυσμό μόνο στην Πόλη, θα τους ήταν εύκολο να μας καταβροχθίσουν με δημοψηφίσματα, εκλογές και αναπνοές. 

Τρίτη, 1η Σεπτεμβρίου, 2009        ΜΠΟΥΡΑΚ ΜΠΕΚΝΤΙΛ

Ο παππούς-μου ήρθε από τη Γεωργία, κι εγκαταστάθηκε αρχικά στο Ριζό (Rhizios / Rize). Οι γονείς-μου γεννήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη (Constantinople / İstanbul). Η μητέρα-μου ήταν περήφανη που ήταν Χαλκηδόνια (Chalcedonian / Kadıköylü). Δυστυχώς, οι γονείς-μου απεβίωσαν δυόμισι χρόνια πριν, και αναπαύθηκαν εν ειρήνη στο Αϊβαλί (Aivali / Ayvalık), όπου ζει ο αδελφός-μου με την οικογένειά του.
Εγώ γεννήθηκα στην Άγκυρα (Ancyra / Ankara), αλλά πέρασα μέρος της παιδικής-μου ηλικίας στη Σμύρνη (Smyrna /İzmir). Έκανα τη στρατιωτική θητεία-μου σαν νεοσύλλεκτος στην Αμάσεια (Amaseia / Amasya), αλλά στη συνέχεια πήρα μετάθεση στο Cevlik μέσω του El-Azez.
Ο πρωθυπουργός-μας είναι από την Ποταμιά (Potamia / Güneysu), και ο πρόεδρός μας από την Καισάρεια (Caesarea /Kayseri). Οι τρεις προκάτοχοι του προέδρου, κατά χρονολογική σειρά, ήσαν από τον Ακροϊνό (Akroenos /Afyonkarahisar), τη Σπάρτη (Sparta / Isparta), και τη Μαλάτεια (Maldiye / Malatya) Ο αρχηγός του τελευταίου (1980) στρατιωτικού πραξικοπήματος ήταν από τη Μούγλα (Mogola / Muğla).
Ο αρχηγός της αξιωματικής-μας αντιπολίτευσης είναι από την Αττάλεια (Attalia / Antalya), και ο «Τούρκος ως το μεδούλι» αρχηγός αντιπολιτευόμενου κόμματος είναι από το Otman, από την περιοχή της Ταρσού (Tarsos / Tarsus).
Η υπερήφανη χώρα-μας χρωστά την ανεξαρτησία-της κυρίως χάρη σε μια νικηφόρα μάχη στην Καλλίπολη (Gallipoli /Gelibolu). Μια άλλη σπουδαία ημέρα στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας (και αργία για τις τράπεζες), είναι εκείνη που γιορτάζουμε την έλευση του Ατατούρκ στην Σαμψούντα (Sampsus / Samsun), απ’ όπου κήρυξε τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας-μας. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η πρώτη πρωτεύουσα των Οθωμανών ήταν η Προύσα (Prousa /Bursa).
Το ψηλότερο βουνό-μας είναι το όρος Αραράτ (Ararat / Ağrı Dağı). Μια από τις πιο έντονα εθνικιστικές πόλεις-μας είναι η Τραπεζούντα (Trapezounda / Trabzon). Και μια από τις πιο θρησκευόμενες πόλεις-μας ονομάζεται Ικόνιο (Iconion / Konya). Αλλά δεν είναι όλες οι πόλεις-μας γεμάτες από πιστούς Μουσουλμάνους, όπως το Ικόνιο. Αν θέλετε ν’ αποφύγετε την ιδιαίτερα θερμή και υγρή νότια ακτή, πηγαίνετε σε οποιοδήποτε μικρό νησί ή πόλη, από τη θάλασσα του Μαρμαρά (Marmara) μέχρι κάτω στην ακτή του Αιγαίου (Aegean / Ege), για ν’ απολαύσετε τη θαλασσινή αύρα με ωραίο κρασί, όπως στην Ίμβρο (Imbros / Gökçeada), τις Κλαζομενές (Clazomenae / Kilizman), την Πριήνη (Priene /Güllübahçe), τη Σαμοθράκη (Samothraki / Semadirek), την Τένεδο (Tenedos / Bozcaada), την Τέω (Teos / Sığacık), τη Φώκαια (Phocaea / Foça), τα Βούρλα (Vourla / Urla), και την Αλικαρνασσό (Halikarnassos / Bodrum).
Όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα ήρθαν στο νου-μου όταν διάβασα, με ικανοποίηση, οτι η κυβέρνησή μας έχει πλέον αρχίσει να επαναφέρει τα ονόματα των κουρδικών χωριών, και, για αρχή, το Μπιτλίς (Bitlis) ξαφνικά έγινε αυτό που ήταν: Νορσίν (Norsin). Και το Κιρκπινάρ (Kirkpinar), ένα μικρό χωριουδάκι, έγινε Τζελκανίγια (Celkaniya), σαν μέρος των μέτρων που πάρθηκαν ως υποστήριξη της προσέγγισης με τους Κούρδους-μας. Οι πληροφορίες μέσω του τύπου λένε οτι περισσότερα από 12.000 ονόματα χωριών, περίπου το 35% του συνόλου, αλλάχτηκαν μεταξύ των ετών 1940-2000 ως αποτέλεσμα τουρκοποίησης. Μισό λεπτό: το Amet είναι ακόμα εκεί, και λέγεται ακόμα Ντιγιάρμπακιρ (Diyarbakır)! Μια μικρή υπενθύμιση κάνω...
Σίγουρα αυτή είναι μια μικρή κίνηση καλής θέλησης προς τους χολωμένους Κούρδους-μας. Αλλά αναρωτιέμαι πότε κάποιος θα μας θυμίσει οτι τα περισσότερα τοπωνύμιά μας δεν είναι κουρδικά, αλλά προέρχονται από άλλες γλώσσες, κατά κύριο λόγο την ελληνική. Για παράδειγμα, αντίθετα με την επικρατούσα άποψη, ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, ο φυλακισμένος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν, είναι σε μια φυλακή όχι στο Ιμραλί, αλλά στην Καλόλιμνο (Kalolimnos / Imrali).
Ελπίζω οτι οι γενναιόδωρες τουρκικές καρδιές που τώρα μπορούν να επαναφέρουν κουρδικά ονόματα δεν θα χάνουν πια την ψυχραιμία-τους κάθε φορά που οι Έλληνες ονομάζουν την Πόλη (Constantinople / İstanbul) με το αρχικό-της όνομα: Κωνσταντινούπολη (Constantinopolis). Και, επί τη ευκαιρία, οι Τούρκοι που επιμένουν περήφανα οτι η Istanbulείναι Istanbul θα πρέπει να θυμούνται οτι ακόμα κι αυτή η υποτιθέμενα τουρκική ονομασία είναι παράγωγο του ελληνικού «Εις την Πόλιν» (“Eis tin Polin = To the City”).
Και η εμβληματική εθνική-μας υπόθεση – η Κύπρος (Cyprus), ή Kibris όπως τη λέμε στα τουρκικά, λέγεται στην πραγματικότητα Κύπρος (Kipros), και το όμορφο λιμάνι του νησιού λέγεται Κερύνεια (Kyrenia), όχι Girne. Και θυμηθείτε την επόμενη φορά να γνωρίζετε καλύτερα: Όλα εκείνα τα τουρκικά ονόματα τοπωνυμίων που τελειώνουν σε “-bolu” (ακόμα και το ίδιο το Bolu, η επαρχία) προέρχονται από την ελληνική λέξη «πόλη» και προσαρμόστηκαν ώστε να ταιριάζουν στην καθομιλουμένη τουρκική.
Ευτυχώς, δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα με τα Δαρδανέλλια (Dardanelles), το Βόσπορο (Bosporus), την Έφεσο (Ephesus), το Ζεύγμα (Zeugma), την Καππαδοκία (Cappadocia), τις Σάρδεις (Sardis), την Τροία (Troy), και άλλα μέρη διεθνούς φήμης.
Όμως όλα αυτά είναι πολύ φυσικά για οποιοδήποτε έθνος το οποίο κατέφθασε τελευταίο σ’ έναν τόπο, έτσι δεν είναι; Τί κάνουμε την 29η Μαΐου κάθε χρόνο; Γιορτάζουμε. Αλλά τί; Την επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Πόσα άλλα ευρωπαϊκά κράτη γιορτάζουν την άλωση της μεγαλύτερης πόλης-τους με έντονα προβεβλημένες ετήσιες φανφάρες; Φανταστείτε τους Ιταλούς να γιορτάζουν την 946η επέτειο της άλωσης της Ρώμης, ή τους Άγγλους την 864ηεπέτειο της άλωσης του Λονδίνου. Αλήθεια, πότε κατέλαβαν οι Γάλλοι το Παρίσι;

Η αντιδικία επί των ονομάτων μπορεί να να είναι πολύ πιο πολύπλοκη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Οι Κούρδοι μπορεί δικαιολογημένα να αισθάνονται ευτυχείς που παίρνουν πίσω τα ονόματα των χωριών-τους, αλλά μπορούν να αισθάνονται εξίσου ντροπιασμένοι σε κάποιες άλλες περιπτώσεις. Λόγου χάρη, ποια είναι η προέλευση του ονόματος της κατ’ εξοχήν κουρδικής γης, της Μεσοποταμίας (Mesopotamia / Mezopotamya); Μήπως τα κουρδικά; Λάθος, είναι τα ελληνικά, όπου η ονομασία αυτή σημαίνει «μεταξύ των ποταμών» – Τίγρης (Tigris / Dicle) και Ευφράτης(Euphrates / Fırat).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου