theodoroskollias@gmale.com // 6946520823
Aλήθεια ποιος φταίει για την κατάντια της χώρας μας;

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Ἡ ἀπόφαση

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.


Μανόλης Αναγνωστάκης

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΜ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ

            Αξίζουν χίλια συγχαρητήρια στη νέα διοίκηση του Ολυμπιακού Ζαχάρως που έκλεισε προπονητή για την νέα χρόνια και μάλιστα με πολλές διακρίσεις. Μάλιστα ο νέος προπονητής είναι γυναίκα, η κ. Κάρρυ Λαμπόγια, πράγμα πρωτοφανές για όλη την Πελοπόννησο.
 Παρακαλώ  χειροκροτήστε τη νέα προπονήτρια     κλικ ΕΔΩ.
Φωτογραφία του χρήστη ΝΕΟΣ Ολυμπιακός Ζαχαρως.
        Επίσης σας αναγγέλλω και το άλλο κάλλιστο για ολόκληρο το δήμο Ζαχάρως, στο προπονητικό τιμ το πρώτο βιολί μετά την κυρία Κάρρυ θα είναι ο κουμπαράκος μου ο Γιώργος Ζήρος.

Αλλά και το άλλο,φροντιστής δηλαδή να μαζεύει το υλικό (φανέλες, σώβρακα, κάλτσες κ.τ.λ) προσελήφθη ο φίλος μας ο Μπιλ Δρακόπουλος και το τελευταίο η αφεντιά μου αναλαμβάνει τη θέση Εφόρου με πρώτη αρμοδιότητα την σύνδεση και καλή λειτουργία της ομάδας με τον δήμο (λέγεμε Πανταζή) πράγμα που έχει διαρραγεί για άγνωστους λόγους.
   Μεγάλα πράγματα!!
 ¨Ένα είναι το σίγουρο, η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.
  Εδώ είμαστε........

ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ ......ΩΦΕΛΙΜΟΝ



Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη…

Αμοκ ελέφαντα.......

video

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Το Εφετείο Πατρών , απέρριψε το αίτημα του έκπτωτου δημάρχου Ζαχάρως Πανταζή Χρονόπουλου για μετατροπή της ποινής του σε κοινωνική εργασία !



 ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ

Απέρριψε χθες ομόφωνα το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Πατρών το αίτημα του έκπτωτου δημάρχου της Ζαχάρως Πανταζή Χρονόπουλου για την μετατροπή της ποινής του σε κοινωνική εργασία! μετά την οριστική και αμετάκλητη καταδίκη του σε ποινή φυλάκισης 10 ετών για τις εγκληματικές του ευθύνες στις φονικές πυρκαγιές του 2007 στην Ηλεία.

Φωτογραφία του Nodaros Makhs.
Και  ομως αυτός το..χαβά του....

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΖΑΧΑΡΩ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ


ΤΑ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΑ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΒΡΗΣ, Η «ΚΟΠΡΑΝΩΔΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗ» ΤΟΥ ΠΟΣΙΜΟΥ ΝΕΡΟΥ!!.. Και η αλήθεια για τα ποιμνιοστάσια- «υγειονομικές βόμβες» μέσα στα σπίτια της Δίβρης...

ΤΑ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΑ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΒΡΗΣ,  Η «ΚΟΠΡΑΝΩΔΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗ» ΤΟΥ ΠΟΣΙΜΟΥ ΝΕΡΟΥ!!..

Και η αλήθεια για τα ποιμνιοστάσια- «υγειονομικές βόμβες» μέσα στα σπίτια της Δίβρης, με αφορμή τα «ραβασάκια» που πήραν οι κτηνοτρόφοι…

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ          του Σωτήρη Σωτηρόπουλου
            Η Δίβρη και όλος ο κτηνοτροφικός κόσμος –και όχι μόνον- που αποτελεί και την πλειοψηφία των κατοίκων, γιαυτό άλλωστε έχουν και Δημοτικές (αντιδήμαρχο) και Κοινοτικές (πρόεδρο) κεφαλές κτηνοτρόφους,  βρίσκεται σε αναστάτωση αυτές τις μέρες.

Μύθοι και πραγματικότητα για τα μεταλλεία στη Β.Α.Χαλκιδική

Του Κυριάκου Π. Παναγιωτόπουλου
  Ομότιμος Καθηγητής Εδαφολογίας ΑΠΘ, 
Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αριστοτέλη.
Αποτέλεσμα εικόνας για σκουριες χαλκιδικηΗ επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας στη Β. Α. Χαλκιδική βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας για περισσότερο από μια δεκαετία γεγονός που δείχνει ότι το πρόβλημα ενδιαφέρει την κοινή γνώμη και ιδιαίτερα τους κατοίκους της περιοχής. Η όποια συζήτηση όμως τις περισσότερες φορές είναι μονομερής, επιφανειακή ή ελλιπής και δεν καλύπτει το θέμα από όλες τις πλευρές. Επομένως, οποιαδήποτε συζήτηση γι’ αυτό το θέμα θα πρέπει να περιλαμβάνει κατά το δυνατόν αφ’ ενός όλη αυτή τη χρονική περίοδο δηλαδή, από την ημέρα κατά την οποία το Ελληνικό δημόσιο παραχώρησε την περιοχή για μεταλλευτική εκμετάλλευση σε ιδιώτες μέχρι σήμερα και αφ’ ετέρου όλα όσα σχεδιάζονται να γίνουν και τις επιπτώσεις που αυτά θα προκαλέσουν στο γενικότερο περιβάλλον και στους κατοίκους της περιοχής και όχι μόνο.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΦΊΛΟΣ ΜΑΣ, Ο ΒΑΣΙΛΗΣ, ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙ

      Το καλοκαιράκι, κατά γενική ομολογία ήταν μια χαρά, γλυκό, ούτε καύσωνες, ούτε βροχές κι ανέμους και καλή θάλασσα. Κλίμα εύκρακτον.
    Όλο αυτό το διάστημα κάτω στην παραλία στην καντίνα μας συντρόφευε ένα ψαροπούλι, γλάρος ήταν και περισσότερο έμοιαζε με Αιγόγλαρο.
  Όταν πίναμε τα ουζάκια μας δίπλα μας ο γλάρος βολτάριζε με τα λιγνά του πόδια, περήφανος, επιβλητικός και ωραίος, αλλά θλιμμένος. Ότι του πετούσαμε το καταβρόχθιζε με μιας, λαίμαργα, εννοείται ψαρικό έτσι; Πήγαινε με τα πόδια πέρα στο ποταμάκι και έπινε νερό. 
    Μακριά, κοντά κι αγαπημένα.  
  Πραγματικά ο γλάρος ήταν θλιμμένος. Αυτός ο βασιλιάς της θάλασσας ήταν αποκλεισμένος εδώ στην παραλία γιατί δεν μπορούσε να πετάξει, είχε τραυματιστεί στο φτερό, για αυτό το είχε λίγο κατεβασμένο. Μου φαντάζει αδιανόητο να είναι δράστης κάποιος άνθρωπος, ελεεινός, που όμως είναι και το πιο πιθανό. Αλλιώς πώς, τον τραυμάτισαν τα ψάρια ή χτύπησε στη θάλασσα από τον λαμπερό ήλιο;
      Έτσι με αυτά και με τα άλλα είχε γίνει φίλος μας, αγαπητός και τον λέγαμε Βασίλη. Ξέρετε γιατί τον βαπτίσαμε Βασίλη; Ο λόγος ήταν για να τιμήσουμε τον αγαπητό Βασίλη τον καντηνιέρη που λίγο καιρό πριν διάβηκε τον Αχέροντα. Δυο μέτρα παλικάρι και τον έφαγε ο .....Κάβουρας μέσα σε 6 μήνες.   Τέτοιο λεβέντη τον έκλαψε όλος ο κόσμος και μαζί όλα τα δένδρα  και οι ραχούλες του Αλιά, που ήταν η καταγωγή του. 
   Και εγώ αυτό το κειμενάκι το καταθέτω σαν στεφάνι στη μνήμη του μακαριστού Βασίλη Τσιλιβήτα, του Τσίλη, όπως τον καλούσαμε!!! 
    Μετά από κάμποσες προσπάθειες μπόρεσα τελικά και τον βιντεοσκόπησα, τον Βασίλη τον γλάρο. Αυτό έγινε την Πέμπτη στις 7 Σεπτέμβρη. Όπως φαίνεται άρχισε να κάνει ελαφρές πτήσεις. Κρατάει ακόμα το τραύμα του λίγο αλλά όπου νάναι θα μας αφήσει για άλλους τόπους αλαργινούς.
   Όμως είμαι σίγουρος ότι και του χρόνου το καλοκαιράκι πάλι θα μας έρθει, θα είναι όμως χορτάτος, υγιής και αγέρωχος! 
   Επίσης είμαι σίγουρος ότι ο φίλος μας ο Βασίλης, ο γλάρος, κατάλαβε οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι. Δυστυχώς όμως εάν σε μια δεξαμενή ρίξουμε λίγη μπογιά το νερό θα βαφεί ανάλογα. Έτσι και στην κοινωνία μερικοί κακοί, ελεεινοί που λέγαμε, την χρωματίζουν με το δηλητήριο τους ολόκληρη....    

    

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

 Όλβιος  όστις  ιστορίας  έσχεν  μάθησιν.     ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ. 
 Γιατί δεν χρησιμοποιούμε ελληνικές λέξεις ;
            Έχουμε τόσο ωραία και πλούσια γλώσσα, που είναι απορίας άξιο γιατί συνήθως χρησιμοποιούμε ξένες λέξεις και εκφράσεις στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. (Γιατί έχει επικρατήσει η ιδεοληψία – και από τους δύο συνομιλητές - πως αν μεταχειριστούν την ξένη λέξη θα προκαλέσουν καλύτερη εντύπωση και ο λόγος τους θα γίνει πιο πειστικός; Πρόκειται άραγε για σύμπλεγμα κατωτερότητας;)
             Θεωρούμε εκσυγχρονισμό την καθημερινή μας συνεννόηση σε αμερικανο-ελληνικά ή γαλλο-ελληνικά κλπ, διεκδικώντας παγκόσμια πρωτοτυπία.
            Ποιος άλλος λαός (του οποίου η γλώσσα διδάσκεται σε σχολεία και πανεπιστήμια του εξωτερικού) προσπαθεί να εξαφανίσει τον γλωσσικό του πλούτο;
            Και σ΄ αυτό (δυστυχώς) είμαστε μοναδικοί . . .
            Προτιμούμε, για παράδειγμα, να λέμε (και το χειρότερο, να γράφουμε!):
Πρεστίζ  αντί κύρος //Καριέρα  αντί σταδιοδρομία //Ίματζ  αντί εικόνα//Σαμποτάζ   αντί δολιοφθορά
Γκλάμουρ  αντί αίγλη / λάμψη//Μίτινγ  αντί συνάντηση//Κουλ  αντί ψύχραιμος//Τιμ  αντί ομάδα
Πρότζεκτ αντί σχέδιο / μελέτη //Ντιζάιν  αντί σχέδιο//Τάιμινγκ  αντί συγχρονισμός //Σπόνσορα  αντί χρηματοδότης / χορηγός //Τσεκάρω  αντί ελέγχω //Μοντάρω  αντί συναρμολογώ // Ρισκάρω  αντί διακινδυνεύω //Σνομπάρω  αντί περιφρονώ / υποτιμώ
         Υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα σαν κι αυτά. Τόσες υπέροχες ελληνικές λέξεις, μένουν στα γλωσσικά ερμάρια (ντουλάπια), γιατί ξεχάσαμε (κάποιοι ίσως δεν έμαθαν ποτέ), πώς και πού να τις χρησιμοποιούμε για να αποδώσουν τα νοήματα όπως πρέπει . . .
         Δυστυχώς το αρμόδιο Ελληνικό Υπουργείο, μαζί με το "Παιδαγωγικό Ινστιτούτο", όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για τη διατήρηση, με την κατάλληλη διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας, αλλά κάνουν τα πάντα για την διάβρωση της.
          Διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε.
ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ TΟΥΣ και τι κάνει η Ελλάδα...
1. Ρωσία.
Διάταγμα του Προέδρου Πούτιν, το 2003, προβλέπει επιβολή αυστηρότατων προστίμων, σε όποιον τυχόν επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει το Λατινικό αντί του Κυριλλικού αλφαβήτου.
 2. Ιαπωνία και Κορέα.
Απαγορεύουν όχι μόνο την οποιαδήποτε αλλοίωση του αλφαβήτου τους, αλλά και την χρήση ξενόγλωσσων επιγραφών.
 3. Κίνα.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ενσωματωμένη εικόνα

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ


ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ


Αξιζει και παραξίζει να διαβάστε και αυτά


ΤΑ ΚΑΗΜΕΝΑ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Η μεγάλη καταστροφή από την πυρκαγιά στα Κύθηρα που άρχισε στις 5 Αυγούστου 2017 έξω από το νοσοκομείο, λένε από ένα τσιγάρο, φαίνεται παρακάτω στις φωτογραφίες και στην τανία.











κλικ εδω και εδώ 


Κώστα Βλησίδη Αυτοβιογραφία Μάρκου Βαμβακάρη: (αναψηλάφηση δύο εξιστορήσεων)

Αποτέλεσμα εικόνας για μαρκος βαμβακαρηςΗ Αυτοβιογραφία του Μάρκου Βαμβακάρη (επιμ. Αγγελική Βέλλου Κάιλ), που πρωτοεκδόθηκε το 1973, αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κείμενο, όχι μόνο για όσους ενδιαφέρονται ειδικότερα για το ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά και για όσους ενδιαφέρονται για μία ζέουσα και συναρπαστική αφήγηση ζωής ενός εμβληματικού εκπροσώπου της λαϊκής τάξης και του λαϊκού πολιτισμού στην Ελλάδα. Το καίριο αυτό κείμενο έτυχε δικαίως μεγάλης διάδοσης στο ελληνικό κοινό, ενώ πρόσφατα ξεκίνησε την καριέρα του και στο ξένο κοινό, καθώς μεταφράστηκε στα αγγλικά (Markos Vamvakaris: The Man and the Bouzouki. Autobiography, μτφρ. Noonie Minogue, 2015).
Σκόπιμο είναι, ωστόσο, να επισημανθεί ότι η τελική μορφή του κειμένου που έχει στα χέρια του ο αναγνώστης δεν είναι ακριβώς αυτή που είτε έγραψε με το χέρι του ο ίδιος ο Βαμβακάρης είτε υπαγόρευσε στους φοιτητές (π.χ. Ν. Γεωργιάδη, Π. Κουνάδη, Κ. Καλαμαρά κ. ά.) που τον ανακάλυψαν στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η επιμελήτρια της έκδοσης, Αγγελική Βέλλου Κάιλ, συναρμολόγησε κατά την κρίση της το ποικίλο αυτοβιογραφικό υλικό που προέκυψε, τόσο από τα χειρόγραφα τετράδια του Μάρκου Βαμβακάρη και τις απομαγνητοφωνημένες προφορικές εξιστορήσεις του, όσο και από όσα αυτός υπαγόρευσε στους κατά καιρούς «γραμματικούς» του. Έτσι, ο αναγνώστης δεν μπορεί να είναι απόλυτα βέβαιος για την έκταση κατά την οποία ενδεχόμενες παρεμβάσεις της επιμελήτριας έχουν ασκήσει μικρή ή μεγαλύτερη επιρροή στην όλη φυσιογνωμία του τελικού κειμένου.
Ένας άλλος προβληματισμός που ενυπάρχει, όσον αφορά γενικότερα τις βιογραφικές αφηγήσεις (άρα προεχόντως και τις ρεμπετοαφηγήσεις), είναι κατά πόσον αυτές μπορεί να θεωρηθούν ότι παρέχουν αξιόπιστη πρόσβαση αφενός στις παντοειδείς βιωμένες πραγματικότητες των υποκειμένων και αφετέρου στην εξωκειμενική πραγματικότητα. Η σχετική προβληματική μεταξύ πραγματικού και επινοημένου είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά δεν θα επεισέλθουμε. Αρκεί να υπογραμμιστεί, πάντως, ότι ο αναγνώστης καλό είναι να τοποθετείται κριτικά απέναντι σε ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, προκειμένου για τον κατά δύναμη διαχωρισμό μεταξύ εξωκειμενικής πραγματικότητας, υποκειμενικής βίωσής της και ενδεχόμενων κατασκευών. Εδώ, άλλωστε, έχουν τη θέση τους τόσο οι μνημονικές παρεμβάσεις όσο και η ίδια η κειμενοποίηση της ρεμπέτικης προφορικότητας, που ενδέχεται να αλλοιώνουν το πραγματολογικό και ιστορικό πεδίο. Η υποψιασμένη αναγνωστική αυτενέργεια θα πρέπει πάντα να διασταυρώνει ό,τι αυτοβιογραφικό διαβάζει με όσα τεκμηριωτικά στοιχεία μπορεί να εντοπίσει, προκειμένου να δοκιμάζει την αξιοπιστία οιασδήποτε αφήγησης ζωής έχει προ οφθαλμών.  

Το παρόν κείμενο θα απασχολήσουν κάποια ζητήματα που αναφύονται σχετικά με δύο περιπτώσεις που εξιστορεί ο Μ. Βαμβακάρης στην Αυτοβιογραφία του.

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017


Εκδρομή στα κύθηρα 2η μέρα Β΄[Χώρα, Κάστρο, Καψάλι,}





O κούρος του Αριστόδικου.

Ποιες ήταν οι ταφικές συνήθειες στην Αθήνα το 500 π.Χ.;
ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟ
          Ορόσημο στην ελληνική τέχνη                                                                     
Άνοιξη του 1944. Ο Κωνσταντίνος Λιάπης, κατά τη διάρκεια εργασιών στον αγρό του, στη θέση Όλυμπος- Άγιοι Σαράντα (μεταξύ Καλυβίων και Αναβύσσου) στα Μεσόγεια της Αττικής, φέρνει στο φως τον περίφημο κούρο του Αριστοδίκου. Ασφαλώς, τη στιγμή εκείνη δεν αντιλαμβανόταν πλήρως τη σπουδαιότητα της τυχαίας ανακάλυψής του. Ο εντυπωσιακός κούρος έστεκε πάνω από έναν τάφο, κατά μήκος της αστικής οδού που συνέδεε το Άστυ της Αθήνας με τα μεταλλεία της Λαυρεωτικής και το ιερό του Ποσειδώνα στο Σούνιο (η παραλιακή λεωφόρος διανοίχθηκε μόλις τη δεκαετία του ‘ 60…),προκειμένου να θυμίζει τον νεκρό Αθηναίο άνδρα στους περαστικούς. Η επιγραφή στη βάση δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το όνομά του: Αριστόδικος.
                                                     

5 εξωπραγματικές εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων που εξηγήθηκαν τον 20ο αιώνα

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Εκδρομή στα Κυθηρα 2η μέρα Α΄(Μονή Μυρτιδιώτισσας, γιοφύρι Κατουνιού και Μυλοπόταμο)


    Για την εν γένει εκδρομή είπαμε,  το πρακτορείο "Στρίγκα" το εκθειάσαμε, για τους εκδρομείς είπαμε,  το νησί το υμνήσαμε,  γενικώς είπαμε και παραείπαμε, αλλά και πάλι θα τα ξαναπούμε..
    Λοιπόν η 2η μέρα, Σάββατο, ήτανε πολύ γεμάτη από μνημεία και αξιοθέατα. Πρώτα επισκεφτήκαμε τη Μονή της Μυρτιδιώτισσας, που είναι το μεγαλύτερο μοναστήρι του νησιού. Στη συνέχεια τη Χώρα, τα Κύθηρα και το παρά δίπλα κάστρο με όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Σειρά είχε το επιβλητικό Καψάλι, όπου αρκετοί κάναμε μπάνιο στη διαμαντένια θάλασσα πριν από το μεσημεριανό γεύμα. Επόμενος σταθμός ήταν το επιβλητικό γιοφύρι του Κατουνιού και τελευταία το Μυλοπόταμο, όπου μετά την επίσκεψη στους καταρράχτες (δυστυχώς χωρίς νερό) στην ωραία πλατεία ξαποστάσαμε άλλος για καφέ κι άλλος για παγωτό. Επειδή λοιπόν είναι πολλά σήμερα θα παρουσιάσουμε την επίσκεψή μας στη Μυρτιδιώτισσα και στο Μυλοπόταμο. Το σούρουπο επιστρέψαμε στη βάση μας, στην Αγία Πελαγία, σχετικό φαγοπότι και ύπνος ......χαρισάμενος...
Άντε καλή .....απόλαυση...


ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ




 Ιστορικά στοιχεία για τη Μυρτιδιώτισσα κλικ ΕΔΩ

Γιοφύρι Κατουνιού και Μυλοπόταμο


Μυλοπόταμος: όταν έχει νερό....
Αποτέλεσμα εικόνας για μυλοπόταμος κύθηρα
    
    Περισσότερα για το Μυλοπόταμο κλικ ΕΔΩ
        Διαβάστε  αυτό κλικ ΕΔΩ και ΑΥΤΌ
      Υπόψη έχουμε πολά ακόμα να δημοσιεύσουμε, Χωρα, Κάστρο και Καψάλι από την 2η μέρα, Ποταμό, Αβλέμονα από την 3η μέρα, τα Κα(η)μένα, το Μουσείο και διαφορα ευτράπελα και πιπεράτα από όλη την εκδρομή.
Να μας έχει ο Θεός καλά! Έτσι δεν είναι;

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Αγαπητοί μου, κυρίως συν-εκδρομείς, 
καλό είναι να ανυπομονείτε, 
όμως παρακαλώ μην διαμαρτύρεστε..
Να αύριο, Σαββατιάτικα, με το καλό 
θα γίνει ανάρτηση της 2η μέρας της εκδρομής 

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ..ΧΑΣΜΟΥΡΙΈΤΑΙ, ΝΥΣΤΆΖΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΛΊΓΟ ΘΑ ΠΆΕΙ ΓΙΑ ΎΠΝΟ.


ΤΡΕΧΤΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ......


Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ {1η ΜΈΡΑ}

   Στις  8.30 π.μ περίπου στο Γιαννιτσοχώρι ήρθε το πούλμαν (πρακτορείο "ΣΤΡΙΓΚΑΣ"). μισοφορτωμένο με επιβάτες από τη Ζαχάρω, Φιγαλία, Λέπρεο και Μοφκίτσα. Ήμαστε όλοι οι εκδρομείς 45 άτομα και με τον Χρήστο, οδηγό και τη Μπία, συνοδό όλοι και όλοι 47. Ζωή νάχουμε.... 
   Η εκδρομή ήταν τριήμερη στα μαγευτικά Κύθηρα από την Νεάπολη στο Διακόφτι με το φέρι μποτ "ΠΟΡΦΥΡΟΥΣΑ". Η πρώτη στάση ήταν έξω από τη Σπάρτη στο φούρνο "Νικητέας", όπου μαζί με τά άλλα σχετικά που φάγαμε η κυρία Χριστίνα μας κέρασε όλους άσπρο χαλβά με σιμιγδάλι. Το μεσημέρι στη Νεάπολη είχαμε το πρώτο μας γεύμα, καλούτσικο ήταν και φθινούτσικο.      
Έτσι αφού περάσαμε στο νησί με το φέρυ στις 2.30 πήραμε τον ανηφορικό δρόμο για το μοναστήρι της Αγίας Μόνης. Μετά από το προσκύνημα και τη σχετική περιήγηση πήραμε το δρόμο για την Αγία Πελαγία όπου εκεί ήταν το ξενοδοχείο μας η "Pantonia"    
        Ότι λόγια και αν χρησιμοποιήσω και όπως  και να εκθέσω τα πράγματα και τα πρόσωπα,  είναι αδύνατο  να αγγίξω την πραγματικότητα αυτής της εκδρομής. Είμαι σίγουρος ότι κανείς από τους εκδρομείς δεν θα την ξεχάσει  ποτέ. 
     Ήταν καταπληκτική από κάθε πλευρά. 
   Ας αρχίσουμε από το πρακτορείο. Ο Χρήστος,  ο οδηγός  λόγω καλής χρήσης και σύνεσης στο τιμόνι και με άριστα το 10 παίρνει 10 και λόγω της καλής  συμπεριφοράς σε όλους με απέριττη σεμνότητα και προθυμία, του βάζουμε 10 με τόνο! Το ίδιο και η συμβία του η Μπία, που πραγματικά ήταν η ψυχή της εκδρομής. 
   Οι δε  εκδρομείς έδειξαν όλοι την καλύτερή τους εικόνα, αλληλοσεβασμός και αλληλοεκτίμηση με αποτέλεσμα το κλίμα να είναι πολύ καλό, μια χαρούμενη παρέα. 
      Για τα Κύθηρα τι να πω; Ήταν μια μαγεία!!  
    Μέσα δε από τις πάμπολλες φωτογραφίες και τα βιντεάκια επιβεβαιώνονται και με το παραπάνω όλα τα προηγούμενα λόγια μου, για αυτό λοιπόν κάνω ένα στοπ.
Η συνέχεια επί της ...οθόνης..... (1) και (2)
  

[Συνάμα εκθέτουμε και δυο βίντεο που βρήκα
 στο διαδίκτυο για πλησιέστερη ενημέρωση]



  (1)              Σχετικά με τα ιστορικά στοιχεία του νησιού κλικ ΕΔΩ, για δε τα στοιχεία της Αγίας Μόνης κλικ ΕΔΩ
 (2)       Βεβαίως πάρα πολλές αναφορές και μάλιστα επαγγελματικές με καταπληκτικές φωτογραφίες για όλα τα αξιοθέατα (χωριά, κάστρα, μνημεία, μοναστήρια, παραλίες) υπάρχουν στο διαδίκτυο, εμείς θα τονίσουμε περισσότερο το προσωπικό στοιχείο της εκδρομής

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Η ..ΤΕΤΡΑΠΕΡΑΤΗ ΚΥΡΆ ΜΑΡΩ


Συγνώμη αλλά λόγω εκδρομής στα καταπληκτικά Κύθηρα όπου απαιτείται πολύς χρόνος ετοιμασίας για την παρουσίαση οι σχετικές αναρτήσεις πιστεύω να γίνουν αύριο

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017


Πρόσεξε το αγόρι με τα δυο μπαστούνια. Είναι ο Στήβεν Χώκινγκ
Αποτέλεσμα εικόνας για χοκιν

ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΙ [ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙΤΕΣ]: Δημητράκης Γαλάνης

           Αρκετοί συγχωριανοί είναι άξιοι λόγου και τιμής. Άλλοι μακαριστοί και άλλοι όχι,  που ζουν και βασιλεύουν. Για τους περισσότερους μακαρίτες έχουμε χαρίσει πολλές αναρτήσεις αλλά περισσότερο τους έχουμε τιμήσει στο βιβλίο μας "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ"  

Κώστας Κόλλιας, Γρηγόρης Παπαλεξόπουλος και Μήτσος Γαλάνης
     Εν πρώτοις από τους άλλους τους ζώντες με χαρά θα φιλοξενήσουμε  τρεις από αυτούς, τους: 

  • Δημητράκη Γαλάνη 
  • Γρηγόρη Παπαλεξόπουλο και 
  • Λάμπη Διαμαντόπουλο

     Και οι τρεις είναι πρόσωπα  που χαίρουν εκτίμησης από όλους τους συγχωριανούς. Σεμνοί, έντιμοι. Κύριοι!!!
      Βεβαίως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια για αυτό πάμε στον Δημητράκη Γαλάνη, τον αγαπητό Μήτσο.
    Απολαύστε τον:







Ειρήσθω εν παρόδω δημοσιεύουμε και
ένα παμπάλαιο, καταπληκτικό κείμενο του
 Μήτσου, πάνε 30 χρόνια και βάλε, που 
συμπεριλαμβάνεται στο ίδιο βιβλίο μου που 
έκανα μνεία παραπάνω" 

«Η ΠΡΩΤΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ.
Οι ρίζες του Α.Ο. ΝΕΔΑΣ»
Τον μήνα Απρίλιο του έτους 1953 σε ηλικία 16 περίπου χρονών βρέθηκα, ύστερα από μια σοβαρή «αδιαθεσία», σε μια κλινική της Κυπαρισσίας όπου θα έκανα εγχείριση σκωληκοειδίτιδος, δύσκολη για την επο­χή εκείνη.
Εκεί έμεινα 15 ημέρες για σχετική ανάρρωση, οπότε και μου δόθηκε η ευκαιρία να κου­βεντιάσω με πολλούς άλλους ασθενείς, με παιδιά της ηλι­κίας μου σχετικά με το ποδό­σφαιρο, που τότε άρχιζε να εμφανίζεται δειλά δειλά στις μεγάλες πόλεις.
Στο χωριό μας τότε δεν ξέ­ραμε τη λέξη ποδόσφαιρο ούτε είχαμε δει από κοντά τι σχήμα έχει η μπάλα, αλλά ούτε και κανένα παιδικό λαστιχένιο τοπάκι.
Εκείνο που χρησιμοποιούσα­με για τόπι ήταν χλωρό γαΐδουρόμηλο (είδος χαμομηλιού) που τότε ήταν άφθονο στις λάκες του Διαμαντή του Πιπιλή., τυλιγμένο και ραμμένο μέ­σα σε γερό πανί, σε στρογγυλά σχήμα.
Το βάρος του ήταν 100 έως 200 δράμια και ο πιο πολύ ειδικός στην κατασκευή του ή­ταν ο αγαπητός εξάδελφος μου και συμπατριώτης μας Σπύρος Κόλλιας, και φανατικός παί­κτης στο παιχνίδι «μέσα τόπι[1]», κάτοικος σήμερα όπως και πολ­λά άλλα παιδιά στην μακρυνή Αυστραλία..
Η συμφωνία μας στο παιχνί­δι αυτό ήταν, τα χτυπήματα να γίνονται χαμηλά στις γάμπες και γενικά κάτω από την περιφέρεια,. γιατί τυχόν χτύ­πημα στην περιοχή των νε­φρών, στη μέση ή κεφάλι σή­μαινε τραυματισμός με κόψιμο της ανάσας, όπως λέγαμε, και παραμονή στο χώμα για αρκε­τές ώρες αν δεν ήταν τίποτε το χειρότερο.
Τα παντελόνια μας ήταν πο­λύ της μόδας,, όλοι φορούσαμε σορτς ή βερμούδες, όπου οι γάμπες μας ελεύθερες εδέχοντο τα χτυπήματα και έπαιρναν σιγά-σιγά το μαύρο χρώμα. Τα δικά μου πόδια δεν κατάφερ­ναν να ξεμαυρίσουν ποτέ, αλλά και πολλά άλλα παιδιά του χωριού μας είχαν το ίδιο πρό­βλημα. Ο μόνος που κατάφερνε να αποφεύγει τα χτυπήματα του αντιπάλου του ήταν ο Σπύρος ο Κόλλιας που ήταν και περιζήτητος σύντροφος, γιατί το παιχνίδι ήταν συντροφικό.
Το τόπι αυτό επαίζετο μόνο με τα χέρια, τα πόδια μας έ­τρεχαν ή εχτυπιούντο αλύπητα. Τα πόδια μας εγυμνάζοντο στις κλωτσιές μόνο τις απόκριες, όπου με την ευκαιρία του σφαξίματος των γουρου­νιών παίρναμε τη φούσκα και την κάναμε μπάλα, και αμέ­σως εγίνοντο δυο πρόχειρες αν­τίπαλες ομάδες -και ρίχναμε μερικές κλωτσιές με ξυπόλητα πόδια που δεν είχαν ποτέ νύχι στο μεγάλο δάχτυλο, έλλειπε από τα χτυπήματα με τις πέ­τρες. Το ματς αυτό τελείωνε πολύ γρήγορα γιατί η ζωή της μπάλας ήταν ελάχιστη που από το πάθος μας γι΄ αυτή την  πλακώναμε στις γρήγορες κλω­τσιές ανελέητα, έσπαζε σχεδόν αμέσως χωρίς να δέχεται κα­μιά επιδιόρθωση.
Με την επιστροφή μου, λοι­πόν, από την κλινική και με τις ελάχιστες αλλά πολύ χρή­σιμες για μας τότε γνώσεις που πήρα από τους κάπως πιο προ­χωρημένους εκεί συνομηλίκους μου για το ποδόσφαιρο, μου γεννήθηκε η ιδέα της ίδρυσης ποδοσφαιρικής ομάδας στο Γιαννιτσοχώρι.
Ο αγαπημένος μου εξάδελ­φος που αλησμόνητος θα μένει μέσα στην ψυχή μου όσο θα ζω Κώστας Κόλλιας, ήταν για μένα ένας πραγματικός φίλος γεμάτος ειλικρίνεια και αγαθά αισθήματα, άκουσε με προσοχή και κατανόηση όλες μου τις σκέψεις και τις γνώσεις που του μετέφερα από το μακρυνό μου για  τότε ταξίδι στην Κυπαρισσία.
-Πρέπει Κώστα να αγοράσουμε μια μπάλα, του είπα, γιατί μόνο με μπάλα μπορεί να παίξουμε ποδόσφαιρο.

Oι γυναίκες του Πικάσο




ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ..

ΓΙΑ  ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΦΙΛΟ ΜΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗ !!! 
Είναι μικρού μήκους (5:11) ταινία του Σινάν Τσετίν και έμμεσα                                        
αναφέρεται στην απαγόρευση της Κουρδικής γλώσσας και μουσικής από το
Τουρκικό κράτος, αναπαριστώντας ένα αστείο περιστατικό που αφορά
ανάλογη απαγόρευση των Κεμαλιστών για την ... τουρκική μουσική στη
δεκαετία του '30. Ονομάζεται "Be Happy. It's an Order." Το περιστατικό
διαδραματίζεται στην Ανατολία το 1934.

Ένα μικρό αριστούργημα: