theodoroskollias@gmail.com // 6946520823
Aλήθεια ποιος φταίει για την κατάντια της χώρας μας;

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

ΤΑ ΜΕΘΕΌΡΤΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ
Από τον Θανάση Παπαθεοδώρου
To Σάββατο 10 Αυγούστου ο ¨Αλέξης¨(η ταβέρνα στο Γιαννιτσοχώρι) διοργάνωσε ένα ¨Live¨ ή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά μια βραδυά με ζωντανή μουσική.

Λόγω άλλης ανηλειμμένης υποχρέωσης έφθασα στο χώρο της εκδήλωσης αρκετά καθυστερημένος, περίπου στις 0.30 , όταν κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να αποχωρούν.
Ο χώρος γύρω από την ταβέρνα εδονείτο, από ώρα, από τους ήχους της ορχήστρας και τις φωνές των τραγουδιστών, στις οποίες κυριαρχούσε η ¨δουλεμένη¨ χρόνια τώρα από ανάλογες εκδηλώσεις, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα, φωνή του τροβαδούρου της περιοχής ¨Γκόγκα¨.  Μια φωνή που έδινε τόνο και χρώμα στη μάλλον υποτονική βραδυά.

Το ρεπερτόριο ευρύτατο εκάλυπτε σχεδόν όλα τα γούστα, όπως συνηθίζεται άλλωστε σε τέτοιες εκδηλώσεις. Δημοτικά, ρεμπέτικα, λαϊκά, νησιώτικα κ.λ.π. με τη φωνή του Γκόγκα να κυριαρχεί.
Στα αξιοσημείωτα της βραδυάς (στο διάστημα που ήμουν παρών) θα αναφέρω τα δύο ζεϊμπέκικα που χόρεψε ο φίλος μου Γρηγόρης Παπαλεξόπουλος (του Δημητράκη), εμφανίζοντας έτσι μία ακόμα πτυχή της πολύπλευρης προσωπικότητάς του, που τον έχει κάνει ιδιαίτερα συμπαθή και αγαπητό ακόμα και στη νεολαία της μικρής μας κοινωνίας, από την οποία απέσπασε άλλωστε ένα πολύ θερμό χειροκρότημα. Ωραίο και το ζεϊμπέκικο της Τζένης (Πέτση) αλλά και το ¨βαρύ¨ του Γιάννη Παπαλεξόπουλου, όπως και του Θοδωρή (Λάκη) Κόλλια, ο οποίος κάλυψε ¨δημοσιογραφικά¨ τη βραδυά απαθανατίζοντας με την κάμερά του πρόσωπα και στιγμιότυπα.
Αυτό όμως που ιδιαίτερα με εντυπωσίασε ήταν η παρουσία και η συμμετοχή της νεολαίας στην εκδήλωση. Παιδιά του χωριού, της Αθήνας αλλά και από άλλα μέρη, ηλικίας  από 15-25 χρονών, κορίτσια και αγόρια, όλα μαζί μια όμορφη παρέα γεμάτη κέφι και δραστηριότητα, που έκλεψε ομολογουμένως την παράσταση.
Τα θαύμασα αυτά τα παιδάκια που , ενώ βρίσκονται μαζί λίγες μέρες το χρόνο, συμπεριφέρονταν σαν να είναι κάθε μέρα μαζί. Σηκώνονταν, κάθονταν, γυρόφερναν ανάμεσα στα τραπέζια, χόρευαν και τραγουδούσαν, δίνοντας στη βραδυά αυτό ακριβώς που της έλειπε δηλ. παλμό και χρώμα. Γεμάτα συναισθήματα, αποτυπωμένα έντονα στα πρόσωπά τους ,συμμετείχαν από την αρχή μέχρι το τέλος στην εκδήλωση, δίνοντας κέφι και ζωντάνια και σε μας τους υπόλοιπους.
Αποκορύφωμα ήταν οι τελευταίες ¨νότες¨ της βραδυάς, όπου όλα μαζί μια αγκαλιά με τους τραγουδιστές στην πίστα τραγούδησαν μερικά νεανικά τραγούδια, κουνώντας ρυθμικά τα φωτισμένα κινητά τους και  δημιουργώντας έτσι μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα κάτω από το φως του φεγγαριού.
Η βραδυά έκλεισε με ένα γύρο του χωριού πάνω σε ένα ταλαίπωρο αγροτικό, που κουβάλαγε στην καρότσα του καμιά δεκαπενταριά από τα αξιοθαύμαστα αυτά παιδιά.
Γυρίζοντας στο σπίτι μου και προσπαθώντας ¨για να κοιμηθώ¨ σκεφτόμουν αυτή την ωραία παρέα. Τους παραδοσιακούς χορούς που χόρεψαν, τα τραγούδια που τραγούδησαν, το κέφι τους, το πάθος και την όρεξή τους για ζωή, μια ζωή που γι’ αυτά τώρα αρχίζει, ενώ για μας αρχίζει να τελειώνει. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Ομολογώ ότι ένοιωσα αισιόδοξος και περήφανος γι’ αυτή τη γενιά που ¨πληρώνει αμαρτίες αλλονών¨. Και του χρόνου παιδιά και κάθε χρόνο. Να είστε πάντα καλά που μας χαρίσατε τόσο ωραίες στιγμές.
Και με αυτές τις σκέψεις ¨αποκοιμήθηκα¨.  
                                                               

Το γαϊδούρι


   Νίκος Τσιφόρος
    Αυτός ήταν ο καημός μου από παιδί. Μου το ’λεγε ο μακαρίτης ο μπαμπάς, γκρίνιαζε κι η δόλια η μάνα μου.
-Εσύ, παιδί μου, δε θα βάλεις μυαλό ποτέ. Εσύ δε θα γίνεις άνθρωπος. Εσύ θα γίνεις γαϊδούρι.
Και να δεις που τα ’χα όλα τα γνωρίσματα του γαϊδουριού. Φωνακλάς ήμουνα, ασήμαντος ήμουνα, αναίσθητος ήμουνα και το χειρότερο, πεισματάρης ήμουνα. Άλλου είδους πεισματάρης. Τίποτα δεν παραδεχόμουνα.
Τράβαγε τα μαλλιά της η γριά.

-Ντύσου να πας στην εκκλησία.
-Δε θέλω.
-Τι θα πει, δε θέλεις, βρε γαϊδούρι; Τι θα πει; Δεν είσαι χριστιανός εσύ; Δεν είσαι ορθόδοξος;
Πήγαινα να της δώσω να καταλάβει:
-Έστω. Είμαι χριστιανός. Ποιος μ’ έκανε όμως;
-Ο νουνός σου.
-Γιατί να με κάνει; Με ρώτησε;
-Τι θα πει, σε ρώτησε; Έτσι γίνεται μ’ όλα τα παιδιά.
-Ποιος το λέει; Εγώ ήθελα να ’μαι βουδιστής. Εγώ διάβασα τον Βούδα και μ’ αρέσει ο Βούδας. Κι αντί η ταυτότητά μου να γράφει Χου-0 ήθελα να γράφει Που-Βου.
-Τι θα πει Που-Βου;
-Πούρος Βουδιστής!
-Τον κακό σου τον καιρό.
‘Ύστερα μου λέγανε για την καλή ανατροφή:
-Να μη λες ψέματα.
Εγώ έλεγα. Με βάζανε μπροστά:
-Γιατί λες, μωρέ;
-Όλοι λένε!
-Ο πατέρας σου λέει;

Άνοιξε η δεύτερη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Ελλάδα. Με 500.000 βιβλία από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Το ωραίο τσιμπούσι [συμπόσιο] στον Αλιά

Πάλι τονίζω, όπως έκανα και προχθές την ωραία προσφορά του Πολιτιστικoύ Συλλόγου του Αγίου Ηλία, το μεγάλο τραπέζι-γιορτή την   Παρασκευή την άλλη ημέρα του Δεκαπεντάυγουστου για όλους τους κατοίκους του χωριού. 
Και πάλι να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια σε όλες και όλους του Δ.Σ του συλλόγου, περισσότερα όμως στην πρόεδρο Χριστίνα Φούκα! Όμως η ψυχή της βραδιάς ήταν ο Γιώργος Κρανίτης. Μπράβο Γιώργαρε!!!                                                                     ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το ιστόρημα "Ο Άγιος Ηλίας, ο Αλιάς στο διάβα της ιστορίας" που είχα αναρτήσει προχτές τη Δευτέρα, την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε ολόκληρο στην "Πρωινή" του Πύργου.     ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ήταν  ένα  αποχαιρετιστήριο  τραπέζι στο ωραίο καλοκαίρι και ένα φιλί στο χωριουδάκι τους, σε όλα τα μέλη τους. Πραγματικά εξεπλάγη όχι μόνο με την αρτιότητα και το όλο στήσιμο αλλά και την αθρόα παρουσία του κόσμου, που αποδέχθηκε με χαρά την εκδήλωση αλλά και την ανάγκη της ύπαρξης του συλλόγου. Βεβαίως μερικοί έλλειπαν αλλά αυτό πάντα συμβαίνει. Αυτοί υπάρχουν παντού και πάντοτε και δείχνουν τη μιζέρια τους και την κακομοιριά τους, πίσω από τον εγωισμό, τη μεγάλη εγωπάθεια και  και την ζηλοφθονία....  

  Κάτω από τον πλάτανο. δίπλα από το παλιό και ηρωικό δημοτικό σχολείο, που με την εκκλησιά του Προφήτη Ηλία αποτελούν τα σημεία αναφοράς του χωριού, στήθηκε ένα πλούσιο τραπέζι. Όλα εκ των ενόντων  και όλα τέλεια  και λαχταριστά, τόσο που δεν κρατιέμαι να παραθέσω τα πλούσια εδέσματα.  Εκτός από τα ψητά [χοιρινό με πατάτες και σουβλάκια] που τα έψησαν σε φούρνο, πολλές νοικοκυρές έφεραν μπόλικα δικά τους καλούδια: παστίτσιο, γίγαντες, λαχανόπιτα και διάφορα τυροπιτάκια. ΄Μαζί και τζατζίκι, ρώσικη και χωριάτικες σαλάτες. Όλα ήταν μούρλια!!! 
Επιστέγασμα ήταν το κέφι και ο χορός που ακολούθησε.
Όλα στις φωτογραφίες......στην ταινία:

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

H ιστορία ενός από τα σπουδαιότερα μνημεία της αρχαιότητας (σπάνιες εικόνες)                                     Πηγή: www.lifo.gr
Θέατρο Επιδαύρου. Άποψη του κοίλου από την ορχήστρα (Φ.Α. DAI Epid 1 - Φ.Α. ΕΣΜΕ 431/12)

https://www.lifo.gr/articles/archaeology_articles/246736/arxaio-theatro-epidayroy-ksetyligontas-tin-istoria-enos-apo-ta-spoydaiotera-mnimeia-tis-arxaiotitas

Παράξενο όνομα χωριού.....

Ο Νίκος πάει με το αυτοκίνητό του για διακοπές.

Καθώς προχωρά, βλέπει μια ταμπέλα: "Στα 1000μ Πουστοχώρι".

Συνεχίζει και βλέπει μία άλλη ταμπέλα: "Στα 500μ Πουστοχώρι".

Λίγο πιο κάτω βλέπει έναν άνδρα να σκάβει το χωράφι του.
Σταματάει και τον ρωτάει:
- Ρε φίλε, γιατί το λένε πουστοχώρι;
Και απαντά αυτός:
- Δεν ξέρω, και εγώ νύφη από άλλο χωριό είμαι...

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Ο Άγιος Ηλίας, ο Αλιάς στο διάβα της ιστορίας

ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!

Την Παρασκευή την άλλη ημέρα του Δεκαπενταύγουστου 
ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Αγίου Ηλία, μετά το επιτυχές 
πανηγύρι τ΄ Αλιώς [20-7-19] διοργάνωσε μια μικρή γιορτή, 
ένα μεγάλο τραπέζι για τους ντόπιους κάτοικους αλλά και
 τους "εφήμερους" του   καλοκαιριού. [1] Ήταν  ένα 
αποχαιρετιστήριο  φιλί στο ωραίο καλοκαίρι και στο 
χωριουδάκι τους.
Με την ευκαιρία λοιπόν της μάζωξης των πατριωτών 
έκανα μια μικρή αναφορά  στην ιστορία του χωριού, 
την οποία και σας παρουσιάζω.
Για τη γιορτή με τους  χορούς και το γλέντι με΄πολλές σχετικές φωτογραφίες σε άλλη μας ανάρτηση...  
[Πάμπολλες αναρτήσεις περί τον Αλιά 
πλουτίζουν αυτό τον ιστότοπο
καθόλη  τη δεκαετή του λειτουργία, 
με την κυριότερη κλικ ΕΔΩ]





Αγαπητοί μου φίλοι, συγγενείς και συμπατριώτες.
  Τιμή και περισσή χαρά αισθάνομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να σας πω λίγα λόγια για τον Αλιά μας.
   Βεβαίως είναι το χωριό σας αλλά είναι και η μάνα του δικού μου χωριού.          
          Για αυτό το αφήγημα δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές και εμπεριστατωμένες  πηγές. Παρά ταύτα όμως από τις λίγες και αρκετά διασκορπισμένες θα προσπαθήσω να σας κάνω μια μικρή ιστορική ανασκόπηση, όσο το δυνατόν αξιόπιστη.
    Λοιπόν θα  αρχίσω με μια σχετική αναφορά στην ιστορία της περιοχής μας.
    Από τα προϊστορικά χρόνια η περιοχή, που περικλείεται βόρεια από τον Αλφειό, νότια από τη Νέδα, δυτικά από τον Κυπαρισσιακό κόλπο και ανατολικά από το χείμαρρο της Τσεπερούλας, που χύνεται στον Αλφειό και το ποτάμι της Ζούρτσας που χύνεται στη Νέδα, καλούνταν Τριφυλία. Και αυτό γιατί συμπεριέλαβε με την πάροδο του χρόνου τρία φύλα, εξού  και η ονομασία.                      
 -  Τους αυτόχθονες (Καύκωνες, και Πυλίους),
 -  τους Μυνίες και
-  τους Αιτωλοηλείους.

Ένας εμβληματικός ζεν πρεμιέ

Λευτέρης Βερυβάκης: Γιατί αποφασίσαμε να δολοφονήσουμε τον Γ. Παπαδόπουλο

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Ζήτω κι ο Πόντος!!!


Αφιερωμένο εξαιρετικά
στην Κατερίνα και στον Μάρκο.
Και με το καλό το....Ποντιάκι τους!!!

Εσύ, το μονάκριβό μου
Εσύ, το ένα μου
Όταν καταλαβαίνω (σε βλέπω) να έρχεσαι

έρχεται και παγώνει το αίμα μου
ΡΕΦΡΕΝ
Άνοιξή μου και λουλούδι μου
μανουσάκι των λειβαδιών
μάλαμά μου και χρυσάφι
ένα και μοναδικό (είσαι για'μένα)
----------
Εσύ, η θάλασσά μου
που πάνε κι έρχονται τα βαπόρια
αν θέλεις φέρε μου τη χαρά
κι αν θες φέρε μου πόνο (ζόρια)
ΡΕΦΡΕΝ
Άνοιξή μου και λουλούδι μου
μανουσάκι των λειβαδιών
μάλαμά μου και χρυσάφι
ένα και μοναδικό (είσαι για'μένα)
---------------
Εσύ, αμάραντε ανθέ
ποτέ δε θα χαθεί η ομορφιά σου
Φοβάμαι μη και σε ματιάσουν
τα παινέματα του κόσμου
ΡΕΦΡΕΝ
Άνοιξή μου και λουλούδι μου
μανουσάκι των λειβαδιών
μάλαμά μου και χρυσάφι
ένα και μοναδικό (είσαι για'μένα)


Πηγή: Συλλαβίζοντας Στάλα Στάλα το Χτες

ΑΙΡΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

      Εδώ και κάμποσο καιρό στην  "ΠΡΩΙΝΗ' του Πύργου κρατάμε μια στήλη με το χαρακτηριστικό όνομα ΑΙΡΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ, οπότε  κάθε τόσο, εβδομάδα περίπου, γράφουμε και ένα κείμενο. Άλλοτε είναι για το περιβάλλον, τους Ελληνάρες, τον Ζακ της Ηλείας, άλλοτε είναι πολιτικό και άλλοτε λαογραφικό.
 Την Τετάρτη, παραμονή του Δεκαπενταύγουστου δημοσιεύτηκε το κείμενο με τίτλο: 
"ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ 
-Το καθίκι με το καπέλο...κι εγώ στον Όλυμπο"

και σήμερα Παρασκευή 
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ο Μάρκος κι ο σκωληκοειδίτης [1]

[1]   Και τα δύο είναι μια μικρή παράφραση από τα αναρτημένα, στις 20-8-18 κλικ ΕΔΩ το πρώτο και στις 3-6-16 κλικ ΕΔΩ και 6-6-16 κλικ ΕΔΩ   το δεύτερο.

Μαύρο , κατάμαυρο στην ΕΡΤ!!!

Σωτ. Σωτηρόπουλος
   Για να μη σας χαλάσω την Αυγουστιάτικη ευφορία να σας υπενθυμίσω ποιος "άριστος" της Κυβέρνησης αναλαμβάνει την Διοίκηση της ΕΡΤ, δηλ της Δημόσιας Τηλεόρασης ....
Διαβάστε.
Αυτό δεν είναι το "μαύρο στην ΕΡΤ"
είναι το κατάμαυρο του φασισμού...
Καμαρώστε τον..
.

Θεόφιλος ο Μέγας


  Από τη φίλη μας Άννα-Βέρα,
 την Καρδιτσιώτισσα   


       O Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, που ζωγράφιζε για ένα κομμάτι ψωμί, είναι ο μόνος καλλιτέχνης του οποίου ολόκληρο το έργο έχει κηρυχθεί εθνική πολιτιστική κληρονομιά.

Φορούσε πάντα φουστανέλα κι ας μην ήταν η φορεσιά της ιδιαίτερης πατρίδας του, μια κάπα χειμώνα- καλοκαίρι και στα πόδια τσαρούχια, που από τις πολλές σόλες ήταν ασήκωτα. Στο χέρι βαστούσε μπαστούνι και σε έναν τορβά που κρεμόταν στον ώμο του έμπηγε ένα ξύλο με μια σημαία βυζαντινή, με τον αετό. Την παράξενη εμφάνιση συμπλήρωναν μακριά μαλλιά δεμένα κότσο με ένα κορδόνι, μεγάλα νύχια αλλά και μια ήρεμη, απόκοσμη έκφραση. Ετσι περιγράφουν τον Θεόφιλο όσοι τον γνώρισαν. 
Εναν πράο άνθρωπο που δεν έπινε, δεν κάπνιζε, απέφευγε τον κόσμο και δεν πήγαινε ποτέ σε καφενείο ή σε διασκεδάσεις αλλά ούτε και στην εκκλησία, παρ΄ ότι ζωγράφιζε εικόνες αγίων.'Ολα αυτά δημιουργούσαν εύκολο στόχο αποδοκιμασιών, χλευασμού και σκληρότητας.
Το σπίτι που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ήταν πολύ μικρό, παλιό και πολύ φτωχικό. Είχε δύο μικρά δωμάτια με τοίχους μέσα κι έξω χτισμένους με λάσπη. Δεν είχε τουαλέτα, ούτε ηλεκτρικό φως ούτε νερό.
Ο Τσαρούχης πιστεύει ότι: «Και τίποτε να μην ξέραμε για τις φάρσες και τα χωρατά που έκαναν εις βάρος του οι χωριάτες στη Θεσσαλία, θα τα μαντεύαμε από την ειδική εκείνη απάθεια ορισμένων έργων του, τυπική περίπτωση υπερευαίσθητων καλλιτεχνών όταν κάτι τους εμποδίζει να πουν όλη τους την αλήθεια» Από τις εξαιρέσεις σίγουρα είναι οι τοιχογραφίες στο σπίτι του προστάτη του Γιάννη Κοντού.
Ο Θεόφιλος είναι από τη μεριά των σοφών και των τρελών, παρέα με τον Σολωμό, τον παγωμένο θερμότατο Κάλβο, τον Παπαδιαμάντη, τον αναρχικό και άκρως πειθαρχημένο Καβάφη, και όλους αυτούς τους φυσικά επαναστατημένους Ελληνες, μα εξίσου φυσικά συντηρητικούς, τους Έλληνες των οποίων η ευλογημένη μεγαλομανία έσπασε τα κλουβιά του διδασκαλισμού.
Αυτά γράφει ο Γιάννης Τσαρούχης το 1967.
"Ζωγράφος αυτόχθων του ελληνικού τοπίου και του ελληνικού ήθους,που κουβαλάει τη μνήμη των πολέμων με τους Τούρκους.Τύπος αυθεντικός μιας Ελλάδας τρυφερής απαλλαγμένης από κάθε επιτήδευση, της παλιάς 
εκείνης Ελλάδας που, έξω από τις πόλεις του εμπορίου και της βιομηχανίας, είναι ακόμα και σήμερα πανταχού παρούσα.Το τοπίο, ξανθό και απολλώνιο, βουτηγμένοστη μαγεία του φωτός. Ζωγράφος αληθινός"
Ch. Le Corbusier
Στο σπίτι του Δρουσάκη στη Σμύρνη ζωγράφισε θέματα από την ελληνική ιστορία και τον κατηγόρησαν στους Τούρκους.Το αφεντικό ισχυρίστηκε πως είναι τρελός και παράξενος και να μην του δίνουν σημασία.Τότε ο Τούρκος αξιωματούχος μονολόγησε: "Αν τούτος είναι τρελός, ντροπή σε μας τους γνωστικούς".





O Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, που ζωγράφιζε για ένα κομμάτι ψωμί, είναι ο μόνος καλλιτέχνης του οποίου ολόκληρο το έργο έχει κηρυχθεί εθνική πολιτιστική κληρονομιά.
Φορούσε πάντα φουστανέλα κι ας μην ήταν η φορεσιά της ιδιαίτερης πατρίδας του, μια κάπα χειμώνα- καλοκαίρι και στα πόδια τσαρούχια, που από τις πολλές σόλες ήταν ασήκωτα. Στο χέρι βαστούσε μπαστούνι και σε έναν τορβά που κρεμόταν στον ώμο του έμπηγε ένα ξύλο με μια σημαία βυζαντινή, με τον αετό. Την παράξενη εμφάνιση συμπλήρωναν μακριά μαλλιά δεμένα κότσο με ένα κορδόνι, μεγάλα νύχια αλλά και μια ήρεμη, απόκοσμη έκφραση. Ετσι περιγράφουν τον Θεόφιλο όσοι τον γνώρισαν. 
Εναν πράο άνθρωπο που δεν έπινε, δεν κάπνιζε, απέφευγε τον κόσμο και δεν πήγαινε ποτέ σε καφενείο ή σε διασκεδάσεις αλλά ούτε και στην εκκλησία, παρ΄ ότι ζωγράφιζε εικόνες αγίων.'Ολα αυτά δημιουργούσαν εύκολο στόχο αποδοκιμασιών, χλευασμού και σκληρότητας.

Το σπίτι που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ήταν πολύ μικρό, παλιό και πολύ φτωχικό. Είχε δύο μικρά δωμάτια με τοίχους μέσα κι έξω χτισμένους με λάσπη. Δεν είχε τουαλέτα, ούτε ηλεκτρικό φως ούτε νερό.
Ο Τσαρούχης πιστεύει ότι: «Και τίποτε να μην ξέραμε για τις φάρσες και τα χωρατά που έκαναν εις βάρος του οι χωριάτες στη Θεσσαλία, θα τα μαντεύαμε από την ειδική εκείνη απάθεια ορισμένων έργων του, τυπική περίπτωση υπερευαίσθητων καλλιτεχνών όταν κάτι τους εμποδίζει να πουν όλη τους την αλήθεια» Από τις εξαιρέσεις σίγουρα είναι οι τοιχογραφίες στο σπίτι του προστάτη του Γιάννη Κοντού.
Ο Θεόφιλος είναι από τη μεριά των σοφών και των τρελών, παρέα με τον Σολωμό, τον παγωμένο θερμότατο Κάλβο, τον Παπαδιαμάντη, τον αναρχικό και άκρως πειθαρχημένο Καβάφη, και όλους αυτούς τους φυσικά επαναστατημένους Ελληνες, μα εξίσου φυσικά συντηρητικούς, τους Έλληνες των οποίων η ευλογημένη μεγαλομανία έσπασε τα κλουβιά του διδασκαλισμού.
Αυτά γράφει ο Γιάννης Τσαρούχης το 1967.
"Ζωγράφος αυτόχθων του ελληνικού τοπίου και του ελληνικού ήθους,που κουβαλάει τη μνήμη των πολέμων με τους Τούρκους.Τύπος αυθεντικός μιας Ελλάδας τρυφερής απαλλαγμένης από κάθε επιτήδευση, της παλιάς 
εκείνης Ελλάδας που, έξω από τις πόλεις του εμπορίου και της βιομηχανίας, είναι ακόμα και σήμερα πανταχού παρούσα.Το τοπίο, ξανθό και απολλώνιο, βουτηγμένοστη μαγεία του φωτός. Ζωγράφος αληθινός"
Ch. Le Corbusier
Στο σπίτι του Δρουσάκη στη Σμύρνη ζωγράφισε θέματα από την ελληνική ιστορία και τον κατηγόρησαν στους Τούρκους.Το αφεντικό ισχυρίστηκε πως είναι τρελός και παράξενος και να μην του δίνουν σημασία.Τότε ο Τούρκος αξιωματούχος μονολόγησε: "Αν τούτος είναι τρελός, ντροπή σε μας τους γνωστικούς". 
-
Παρεμβάλλονται εικόνες από την ταινία "Θεόφιλος" (1987), του Λάκη Παπαστάθη

ΠΗΓΗ: Συλλαβίζοντας Στάλα Στάλα το Χτες

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Οι κυκλικοί χοροί και οι ζεμπεκιές στο Γιαννιτσοχώρι!


     Να κάνουμε και μια μικρή, τόσο δα όσο η ..μπέσα του Μητσοτάκη, περιαυτολογία. Λοιπόν εγώ σε όποιο γλέντι κι αν βρεθώ χορεύω το απτάλικο "Πίνω και μεθώ", με έναν χαρακτηριστικό τρόπο, ας πούμε δικό μου και καμιά φορά το ζεμπέκικο "Τα νιάτα τα μπερμπάντικα". 
   Κάποτε που βρέθηκα στην Κωσταντινούπολη σε ένα κεντράκι στο Πέραν, θυμάμαι ακόμα το όνομα του "Γκαριμπάλντι" του Ιταλού επαναστάτη, εθνικού ήρωα, εκεί λοιπόν με το που σηκώθηκε ένας μάγκας να χορέψει μια βαριά ζεμπεκιά πετάει πρώτα την κομπολογιά του στην πίστα και μετά κάνει μια γύρα και χορεύει. 
   Αυτό το πήρα κι εγώ από τότε και κάνω ......το μάγκα. 
   Να με συμπαθάτε έτσι το αισθάνομαι και έτσι κάνω και σας το λέω..... 
   Το έκανα, που λέτε και προχτές  και μου λέει ο Αλέξης: <<πολύ μου άρεσε και τόσα χρόνια πρώτη φορά το βλέπω.. .>> 
  Πάντως πολλά φιλαράκια και λοιποί, το έχουν πάρει χαμπάρι και με ...κουρντάνε !!! 
  Ακούστε το τραγούδι, που είναι τόσο ωραίο και αθάνατο! 
Τσιτσάνης με τα όλα του!!!                        
                                                     



Η ορκωμοσία της νέας δημοτικής αρχής στη Ζαχάρω


Αυτές είναι μεγάλες μηχανικές αρχές ... δείχνουν το μεγαλείο του ανθρώπινου μυαλού


Απλά κινούμενα σχέδια για να εξηγήσουν πολύπλοκες αρχές :
1: 
Αεροσκαφών Ακτινική Μηχανή 
 


2: 
οβάλ λειτουργεία 

 
3: 
ραπτομηχανές 


4: κίνηση Σταυρού Μάλτας η δεύτερη κίνηση του χεριού που χρησιμοποιείται για τον έλεγχο του ρολογιού