Ο ΣΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ...ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ!!!

 ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙΣ, ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟ 100 ετών ΠΟΙΗΜΑ, 

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ ΩΣ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ.

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

  Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν

ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,

οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν

δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,

κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.

Κι από προσπάππου κι από παππού

συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα  -κι αυτό είναι ωραίο-

να παριστάνει τον ευρωπαίο.

Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει

στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,

ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,

λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ

το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».

Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς

σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,

με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα; 

Αυτός μάλιστα .....με Περικεφαλαία!!!!!

ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ..ΤΟ ΛΑΘΟΣ

ΧΙΛΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ "ΤΟ ΚΑΤΑΚΑΛΥΤΕΡΟ". ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ ΗΤΑΝ ΕΝΤΕΛΩΣ ΜΑ.......ΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ... ΒΕΒΑΙΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΑΛΛΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ! ΠΑΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΑΠΟΣΕΙΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ

Σας παρακαλώ πολύ διαβάστε το!!!!!!!!!!!!

Μιλάμε για Νοοτροπία, χωρίς να έχουμε ιδέα τι ακριβώς σημαίνει η λέξη.

Διαβάστε το γεγονός αυτό για να έχετε ένα παράδειγμα σύγκρισης μεταξύ δύο λαών. Συμφωνούμε ότι πρόκειται ίσως για εξαίρεση. Γιατί όμως εμείς να μη του μοιάζουμε έστω και στο ελάχιστο βαθμό... Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. 

Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres.

Αδελφέ μου,

Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.

Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να πρσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.

Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.

Χθές το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.

Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.

Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.

Εγώ έχω ήδη φάει.

Πάρε την να την φας εσύ."

Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή.

Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα." Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.

Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.

Ha Minh Thanh

το πρωτότυπο:

http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnamese-japanese-police-officers-account.php

Η (Γ)ΙΑΠΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΦΟΥΚΟΣΙΜΑ

KALO MINA

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

ΠΑΠΑΛΕΞΗΣ

Το βιβλίο μου "Αλλοτινές Εποχές" έχει αρκετές σελίδες αφιερωμένες σε ανθρώπους του χωριού που έχουν αφήσει ανεξίτηλο στίγμα με το πέρασμά τους. Ένα από τα πλέον σημαίνοντα πρόσωπα ήταν ο Παπαλέξης, ο πρώτος εφημέριος του του χωριού - και όχι μόνο - μια και ήταν και παπάς παπάς και ζευγάς ζευγάς. Από άλλη άποψη ήταν και ο Σωτήρης Τάγαρης. Ήταν και οι δυο πραγματικοί ιδεολόγοι ανεξαιρέτως που πρέσβευαν διαμετρικά αντίθετες ιδεολογίες. Ο παπάς ήταν κομμουνιστής με πατέντα και ο Σώτος υπερεθνικόφρων, ταγματασφαλίτης. Ο ένας ήταν κληρικός και ο άλλος αντίθρησκος, αντιθεϊστής. Όμως είχαν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά, για αυτό και τα τελευταία χρόνια έγιναν κολέγηδες και κουμπάροι υπερβαίνοντας τα ειωθότα. Ήταν και δυο εντιμότατοι, ασυμβίβαστοι και αντικομφορμιστές. Για τον Παπαλέξη αναφέρονται πολλά που έχουν μείνει σαν θρύλος από στόμα σε στόμα, όχι μόνο στην περιοχή μας αλλά και στο Λυγουριό της Αργολίδας και στα χωριά της ορεινής Μεσσηνίας που έκανε εξορία. Αξίζει λοιπόν να προσθέσουμε και αυτά που μας εξιστόρησαν προχθές στο ΚΑΦΕ του Νίκου ο Μπάρμπα Γιαννάκης ο Τάγαρης (πρώτος δήμαρχος της Ζαχάρως μετά τη μεταπολίτευση) και ο δάσκαλος ο Μωραΐτης.   

Αμέσως μετά την ανακάλυψη της πενικιλίνης από τον Φλέμιγκ ο Παπαλέξης μια και δυο κατεβάζει τα εικονίσματα από το σπίτι του και τα τοποθετεί στα αγκωνάρια του σπιτιού. Όποιος λοιπόν τον ρωτούσε  γιατί το έκανε αυτό τον πήγαινε στο εικονοστάσι του σπιτιού και του έλεγε: <<Τόσα χρόνια αυτοί που είχα κρεμάσει και τους άναβα το καντήλι κάθε βράδυ δεν έκαναν τίποτα και κόσμος πέθαινε σαν τις μύγες από την ελονοσία. Για αυτό κι εγώ τους ξεκρέμασα και στη θέση τους έβαλα τον Φλέμιγκ που έσωσε τον κοσμάκη.>>

Εκεί στο Λυγουριό, κοντά στην παλιά Επίδαυρο ήταν ένα γυναικείο μοναστήρι, όπου με τα πολλά μια καλόγρια γαστρώθηκε (έστω ολίγον..). Ο Δεσπότης του Ναυπλίου καλούσε τους παπάδες της περιοχής και τους ανέκρινε. Μεταξύ αυτών και τον Παπαλέξη που τον είχαν στείλει εκεί εξορία. Μετά ο Παπάλέξης λέει στο νεωκόρο: <<Τι κάνει κι ο Δεσπότης, θέλει να μας ρίξει στάχτη στα μάτια, αφού αυτός την πήδαγε, άλλος τη γκάστρωσε;>>  Δεν άργησε να το μάθει ο Δεσπότης που λέτε (και τότε και τώρα οι καντηλανάφτες ήσαν πρώτα μπουμπούκια...) και του δίνει άλλη μια του Παπαλέξη που βρέθηκε ατούς Αρμενιούς της Μεσσηνίας. Πάντως ήρθε πιο κοντά στο χωριό. 

Στην κηδεία της μάνας του Σωτήρη, της Μίμαινας, ο Παπαλέξης έλεγε τον επικήδειο επιστρατεύοντας όλη του τη ρητορική για την οποία ήταν πασίγνωστος. Που λέτε, είχε σημειώσει επάνω σε ψηφοδέλτια του ΚΚΕ επ[ιδεικτικά, έτσι για να τη σπάσει στο φίλο του το Σώτο.... 

Για το δε Σώτο, μου είπαν ότι το '44 στο Αγρίνιο, που βρέθηκε μετά την ενταξή του στα τάγματα ασφαλείας στην Πάτρα, ένα βράδυ πολλούς από το λόχο του τους συνέλαβαν οι αντάρτες. Τους έστησαν όρθιους λοιπόν και ο Καπετάνιος ρωτούσε έναν - έναν γιατί πήγε στα τάγματα με τους κατακτητές. Ο ένας έλεγε γιατί πεινούσε, ο άλλος για να γλυτώσει από τους αντάρτες, ο παρά άλλος γιατί τον ώθησε ο αδελφός του, ο χωροφύλαξ και γενικά όλοι τρέμοντας από το φόβο κάπως έτσι απαντούσαν κλαψιάρικα και ξεψυχισμένα. Πάει λοιπόν και στο Σώτο, που στεκόταν με το κεφάλι ψηλά  και του λέει: <<Εσύ ρε γιατί πήγες μαζί με τους Γερμανούς στα τάγματα;>> Και απαντάει ο Σώτος δυνατά: << Πήγα γιατί θαυμάζω το Χίτλερ>> Μεμιάς σταματά ο Καπετάνιος και φωνάζει: <<Τ΄ ακούτε ρε παλιό-ζαγάρια, αυτός είναι παλικάρι!>> Έτσι που λέτε το Σώτο τον άφησαν να φύγει αμέσως, στους άλλους  έπεσε παλούκι με ....άγνωστα τα περαιτέρω. 

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ