theodoroskollias@gmail.com // 6946520823
Aλήθεια ποιος φταίει για την κατάντια της χώρας μας;

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2021

Η ΚΟΣΜΟΠΛΗΜΥΡΑ ΧΤΥΠΗΣΕ ΔΥΝΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΑ. Ο ΔΗΜΟΣ & Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ;


====================================

 Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ "ΓΡΑΝΑΣ" ΑΡΧΙΣΕ...

   Προχτές ο Αρφάνης ήταν οργίλος και συνάμα πολύ λυπημένος στο τηλέφωνο. 
    Ωρυόταν. 
Και όλα τα δίκαια του κόσμου είναι με το μέρος του!!!
 Η μεγάλη κοσμοπλημύρα θέριεψε την περιβόητη "γράνα" [1] και παρέσυρε τρία  περήφανα δένδρα από  τη μεγάλη συστάδα του μικρού κεδροδασύλλιου, κοντά στα 40 με 50 αιωνόβια δένδρα  που είναι δίπλα στις εκβολές της, στη θάλασσα. 

{οι  φωτο είναι του Νίκου Μωραϊτη}

Ήταν πυρ και μανία εναντίον του αντιπεριφερειάρχη Κοροβέση, αλλά και δημάρχου Αλεξανδροπουλου, που δεν έχουν πάρει κανένα μέτρο. 
Ο ένας κολοβαράει εδώ και εκεί  και αβέρτα η μάπα του στις εφημερίδες {με αντίτιμο βεβαίως-βεβαίως} κι ο άλλος όπου βρεθεί κι όπου σταθεί τα βάζει με το περιβόητο Προεδρικό Διάταγμα!


ΠΡΩΙΝΗ προχτές  

 
Ακούστε τον Αρφάνη:
            

[1] Αλίμονο και τρισαλίμονο εάν η "γράνα" ξεμπουκάρει επάνω στην πόλη.
 Κρατάτε Τούρκοι τα άλογα....

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ "ΖΑΧΑΡΑΙΪΚΗ ΓΡΑΝΑ"

   Το παρόν κείμενο, αλλά και το παρακάτω μαζί το βέντεο είναι γραμμένα το προηγούμενο μήνα. Ρε γαμώτο λες και ήμουν προφήτης. Προχθές, μετά την μεγάλη πλημύρα  με πήρε τηλέφωνο, οργίλος ο Αρφάνης και  μου ανακοίνωσε τα κακά μαντάτα. Τρεις κέδρους τους παρέσυρε το νερό της "γράνας"....Ακούστε τον στην επόμενη ανάρτηση...  
 
   Η "Ζαχαραίικη Γράνα" είναι η πυορροούσα πληγή της Ζαχάρως, αποτελεί το κρυφό και μόνιμο απόστημα  εδώ και πολλά χρόνια. Για τον ενταφιασμό της, εγκιβωτισμό αναφερόμαστε στην  προηγηθείσα ανάρτηση. Είναι όμως κι άλλα τα κρίματα.
        Επίσης μεγάλο πρόβλημα είναι κι αυτό κάτω στις εκβολές.  Εδώ ΄έχουν γίνει αφενός εγκληματικές παραλήψεις και αφετέρου δεν έχει γίνει κανένα αντιπλημμυρικό έργο. Οι παραλήψεις, χοντρές και επιλήψιμες, είναι στο γεφύρι που κατασκεύασαν σε εκείνον τον αμαρτωλό παραλιακό δρόμο. ¨Όπως φαίνονται στις παρακείμενες φωτογραφίες, φως φανάρι είναι ότι έργο είναι ψεύτικο και κάποιοι τα τσέπωσαν, και  χοντρά μάλιστα. Ποιοι;  Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Σίγουρα οι τότε επιτήδειοι... 



 Κι αν με ενημέρωσαν σωστά το έργο έγινε επί δημαρχίας του περιβόητου Πανταζάρα από τον "εθνικό" εργολάβο της Ζαχάρως, τον Μπηλιώνη. Οι άτιμοι, ούτε ένα σίδερο δεν τοποθέτησαν με αποτέλεσμα το τσιμέντο να σκάσει σαν καρπούζι. 
Να που πήγαν τα λεφτά του κοσμάκη...
     
       Παρακάτω κοντά στις εκβολές, υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα, για το οποίο περισσότερη ευθύνη φέρουν και η νυν δημοτική αρχή αλλά και Περιφέρεια. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος το νερό να παρασύρει ακόμα και το δασάκι των υπεραιωνόβιων ΚΕΔΡΩΝ



 Η προηγούμενη δημοτική αρχή έριξε κοτρόνες στην παραλία  και εδώ που υπάρχει μεγάλος κίνδυνος μεγάλης διάβρωσης της όχθης και καταστροφής του σπάνιου δασυλλίου των κέδρων δεν έκανε τίποτα. Η τωρινή δημοτική, είμαι σίγουρος δεν έχει πάρει μυρουδιά.
 Αυτοί το μόνο  που βλέπουν είναι το περιβόητο Π.Δ !
Το βίντεο τα λέει όλα:


Η "ΖΑΧΑΡΑΙΪΚΗ ΓΡΑΝΑ" ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΟΡΡΟΟΥΣΑ ΠΛΗΓΉ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ

      Το πρώτο έγκλημα που έγινε στην "Ζαχαραίικη Γράνα" είναι ο ενταφιασμό της, ο εγκιβωτισμός.  Δυστυχώς αντί να τη αναδείξουν με γεφύρια, μονοπάτια και διάφορα δενδρύλια ώστε να αποτελεί   κόσμημα για την πόλη, αυτοί οι κύριοι, όπως οι βάρβαροι γονείς, την σκέπασαν με τσιμέντο, την εγκιβώτισαν,  και ούτε γάτα ούτε ζημιά. 
 Ακριβώς το ίδιο έκανε και ο δικός μας παλιός "άρχοντας" στο Γιαννιτσοχώρι με το μοναδικό μνημείο στο έμπα του χωριού. Μιλώ με απέραντη νοσταλγία για  το πηγάδι του Γιαννίτσα, με το πέτρινο χαρακωμένο τοίχωμα, που τόσο βάναυσα έπεσε θύμα της αγραμματοσύνης εκείνου του περιβόητου ...σωτήρα.  
               Ο εγκιβωτισμός είναι μπούρκα!!!
         Έχω  τονίσει κατ΄ επανάληψη ότι μια μεγάλη κακοτεχνία, απρέπεια είναι ο ενταφιασμός της και δη με τσιμεντέντα, όπως οι Ταλιμπάν τις ωραίες Αφγανές.  Και το ωραίο είναι που κανείς δεν μιλά, ούτε γάτα ούτε ζημιά.  Πολλές πόλεις [Παρίσι, Μαδρίτη, Σεούλ, Τρίκαλα & τα Τρίκαλα ακόμα] χαίρονται και αξιοποιούν το όποιο μικρό ή μεγάλο ποτάμι που διέρχεται σιμά τους κ αι οι οι δικοί μας αναμορφωτές , τα τσούκια, την ενταφίασαν, λες και ήταν μίασμα.    Αλλά στην ουσία κουκούλωσαν τη γύμνια τους, τα  τόσα ανομήματά τους.  
  Αλλά και στην Αθήνα το ίδιο και χειρότερα έκαναν. Τον πολυτραγουδισμένο Ιλισό τον έφαγε η μαρμάγκα της προόδου και ανάπτυξης. Ψιλά γράμματα για τους Νεοέλληνες..
        Φανταστείτε το ποταμάκι να ρέει ανοιχτό με καλαίσθητες όχθες, κατάφυτες με φυτά και δένδρα και κάθε τόσο τοξωτά γεφυράκια με τα εκατέρωθεν τραπεζάκια των καταστημάτων. Αλλά που τέτοια από τους τότε ..μπάτσους δημάρχους. 
       Η κάκιστη διευθέτηση έλαβε χώρα και πιο  κάτω. Είναι με ξεσκέπαστη, αλλά χάσκει, σαν  τεράστιος τσιμεντένιος τάφος. Και καλά ισχυρίζεται ο Αρφάνης ότι έπρεπε να γίνει σε σχήμα v και να προνοήσουν,  50 μέτρα να υπάρχουν σκάλες καθόδου για περίπτωση ανάγκης. Αλλοίμονο μη γίνει καμιά στραβή... 
Βέβαια τώρα δεν γίνεται τίποτα, ότι έγινε, έγινε. 
     Με την ευκαιρία να κάνω μια εφικτή πρόταση, απλή αλλά σημαντική. ο Δήμος να τοποθετήσει δυο τρείς χρωματιστές ταμπέλες, κατά μήκος της γράνας, που να γράφεται:
Η ΓΡΑΝΑ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΟΎΛΑΣ ή Η ΓΡΑΝΑ ΑΓΙΟΥ ΙΣΗΔΩΡΟΥ, όπως και για την παρακείμενη οδό. Και γι αυτό υπάρχουν άνθρωποι κατάλληλοι, ντόπιοι καλλιτέχνες. 
Σχετική αναφορά έχει γίνει, πολύ παλιά, το 1975, από τον Σύλλογο Γονέων Και Κηδεμένων  αλλά και επιστολή στο δήμαρχο στις 22-10-19 από την Εθελοντική Πολιτιστική Κίνηση, η "ΠΟΛΥΜΝΙΑ"

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ [ΦΩΤΙΑ & ΤΣΕΚΟΥΡΙ]

 Α] ΠΡΩΙΝΗ ΣΗΜΕΡΑ

Νίκο ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ, αλλά πρόσεξε μη πέσεις από το καλάμι!



ΈΧΕΙ ΚΑΛΏΣ!!!

Β]     ΠΡΩΙΝΗ 1 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Όλα καλά και άγια, όμως οι υπέρογκοι λογαριασμοί 
στην πλάτη των δημοτών θα παραμείνουν έτσι;
 ΕΚΕΊΝΟ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΛΟ(80%) ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΊ;
Δείτε τις προχθεσινές καταγγελίες του Θανάση Παπαθεοδώρου, [κλικ ΕΔΩ]αλλά και τι έλεγε ο ίδιος ο δήμαρχος, ειδικά για τα τέλη ύδρευσης-αποχέτευσης τον Αύγουστο του 18, ως αντιπολίτευση [κλικ ΕΔΩ]

ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ;

[Θα επανέλθουμε πάραυτα γιατί τα υπέρογκα τέλη  ύδρευσης -αποχέτευσης, 
όχι μόνο καίνε αλλά τσουρουφλίζουν κιόλας ]

Μράβο και  πάλι μπράβο στους Κρεστεναίους, που μονιασμένοι κάνουν θαύματα!!!
Αντίθετα Οι Ζαχαραίοι εντάφιασαν ένα θρύλο, τον Ολυμπιακό Ζαχάχάρως και δολοφόνησαν την κόρη του, την ΚΟΚΙΝΗ ΘΥΕΛΛΑ, την μεγάλη Ελπίδα.[1]   Οι μεγάλοι παράγοντες...... [2]

[1] Να μην ξεχνάτε ποιος ήταν ο δημιουργός και η ψυχή της, Ο ΖΗΡΟΣ 
[2] Όλοι τους ξέρουμε, πανάθεμά τους... [κλικ ΕΔΩ]

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021

ΘΥΜΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ [1] : ULURU



Μετά από 45 λεπτά δύσκολης ανάβασης φτάσαμε με τον Αμπορίγινα
φίλο μου Τζαντίν, στην κορυφή του ιερού βράχου. Ήταν η ώρα που ο βασιλιάς της μέρας, κουρασμένος απ΄ την κοπιαστική του πορεία, άρχιζε να μαζεύει τον αστραφτερό του μανδύα, γυρνώντας στα μακρινά παλάτια του για να κοιμηθεί, να ξαποστάσει. Ήταν η ώρα που σε λίγο οι νυχτερίδες θα ξετυλίξουν τις κοκκαλιάρικες φτερούγες τους, νιώθοντας τον ερχομό του σκοταδιού.
Καθόμουν δίπλα απ΄ τη χάλκινη τετράγωνη μικρή κολόνα των πληροφοριών. Ο φίλος μου ο Τζαντίν έβγαζε χωρίς σταματημό φωτογραφίες. Μπροστά μου, απλωνόταν μία απέραντη έκταση με μια ακατανίκητη ομορφιά. Στο βάθος φρουροί ακοίμητοι οι διάφοροι βράχοι Kata Tjuta (βράχοι της Όλγας),κι από πάνω μου πλατύς και γαλάζιος, ο ουρανός του Alice Springs,με μόνα στολίδια του τ΄ ασπρόθωρα συννεφάκια που τραβούσαν κατά τη δύση, λες κι έτρεχαν να ξεπροβοδίσουν το Φοίβο που΄φευγε. Κι αυτός ο Φοίβος, όλο κι έγερνε, όλο κι έγερνε, σαν να τον τραβούσαν, άλλα μέρη να τον κλείσουν στην αγκαλιά τους.
Όμως, την ώρα αυτή τη μαγική, όλα τριγύρω πήραν εκείνα τα γλυκά του σούρουπου χρώματα. Όλα! Και ο ιερός βράχος, άρχισε να αλλάζει χρώματα ,να γίνεται κιτρινωπός πιο κόκκινος, ρόδινος...
Εγώ καθόμουν όρθιος και θαύμαζα με πόση απλοχεριά μοίραζε ο ήλιος τα χρώματα γύρω του. Έμοιαζε σαν να μάτωσε κι έτρεχε ρόδινο αίμα απ΄ τις φλέβες του. Έβαψε τα σύννεφα κι αυτά ρόδιζαν και κοκκίνιζαν μεριές-μεριές. Ο Ουρανός, κι αυτός έβαψε το γαλάζιο κουστούμι του πορτοκαλί, αλλού βυσσινί, αλλού ροζ, αλλού μωβ και κόκκινο. Στην αρχή φαντάστηκα πως το ένα χρώμα προσκαλούσε το άλλο σε χορό με ορχήστρα το απαλό αεράκι, μα τελικά κατάλαβα πως μάλωναν για το ποιο χρώμα θα υπερισχύσει...
Κοιτάζοντας τριγύρω σκεφτόμουν και φανταζόμουν την πρώτη μακρινή εποχή της δημιουργίας. Μπροστά μου φανερώθηκαν χιλιόχρονοι σοφοί Αμποριγίνες παίζοντας Didjeridoo και να χορεύουν το χορό του φιδιού, της καγκαρού, το χορό της φωτιάς..

Ο ήλιος μεγαλόπρεπος, τυλιγμένος από μαγευτικά χρώματα ,βουτούσε σιγά-σιγά στη μακρινή θάλασσα. Τριγύρω σχηματίσθηκε μια σύνθεση μαγευτική από χρώματα εξωτικά ανακατεμένα... Τώρα, μόνο ένα κομμάτι του μεγαλόπρεπου βασιλιά, είχε μείνει στον ορίζοντα... Ξαφνικά μερικές αχτίνες ξεπετάχτηκαν και βούτηξαν στον μακρινό Ωκεανό. Πήγαν για να ξυπνίσουν τις κόρες του βυθού και τις γοργόνες...
Δυο τρεις νυχτερίδες πέταξαν δίπλα μου και χάθηκαν στην απεραντοσύνη...
Εγώ είχα μπει στο χορό με τους χιλιόχρονους φίλους μου κι ευχόμουν αυτές οι στιγμές να μην τελειώσουν ποτέ...
:" Πάμε να γυρίσουμε...θα μας πιάσει το σκοτάδι..." άκουσα να μου λέει ο Τζαντίν. Συνήλθα. " Ναι ,του είπα ...πάμε "Πήραμε το δύσκολο δρόμο του γυρισμού...
Όλα τριγύρω ήταν ήσυχα λες κι έπεσαν σε λήθαργο. Στ΄ αυτιά μου άκουγα γνώριμες φωνές: "Malami pitjai tjamou,bandaloo tjinta kaya allambie..." Μέσα μου ψιθύρισα ...Malami pitjai tjamou...
Οι τελευταίες αχτίνες του ήλιου. αδύναμες πια, χάιδευαν απαλά την πλάση που εκστατική τις προσκυνούσε... Μία σιωπή γαλήνια βασίλευε γύρω. Όλα θαρρούσες πως στέκονταν άφωνα ,λυπημένα. Σιωπή στον ιερό βράχο, σιωπή στην κοιλάδα, σιωπή κι ανάμεσα σε μένα και στον Τζαντίν...
Σκεφτικός, άρχισα να κατεβαίνω...ο ήλιος είχε χαθεί...η μυσταγωγία όμως δεν έλεγε να τελειώσει!...

[1] Ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος, είναι από την Κοπάνιτσα {Καρυές}, αδελφός του αείμνηστου Παπαχαμπέρη και ζει εδώ και πολλά χρόνια, περί τον μισό αιώνα, στην Αυστραλία. Είναι αξιόλογο άτομο, ποιητής και ακτιβιστής με ειδική σχέση και δράση με τους ιθαγενείς Αβοριγίνους. Προσεχώς για τον Θύμιο θα έχουμε αφιέρωμα-ανάρτηση.
[η γνωριμία μου με τον Θύμιο έγινε μέσω του fb, πριν ένα μήνα ]

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΟΥΣΚΑΡΙΝΗΣ: ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

  Από μέρες πολλές είχαν αρχίσει στη μικρή μας πόλη οι πυρετώδεις προετοιμασίες από τις υπηρεσίες του Δήμου και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Όλοι, υπάλληλοι και μη, εργάτες και εθελοντές, εκλεγμένοι και αυτόκλητοι άνθρωποι της προσφοράς και του πολιτικού μεγαλείου, προσπαθούσαν να δώσουν, κάθε μέρα που περνούσε, τον καλύτερο εαυτό τους για την επιτυχία του ιερού, κατά τα λεγόμενα των ιθυνόντων πάντα, σκοπού. Έτσι, ο παλλαϊκός αυτός εορτασμός για την υποδοχή της νέας χιλιετίας, που έσκαγε μύτη στον ορίζοντα, προδιαγραφόταν ιδιαίτερα περίλαμπρος, παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις κάποιων αποτυχημένων οιωνοσκόπων και μάντεων που μιλούσαν για την καταστροφή του κόσμου. Έφερναν μάλιστα ως επιχείρημα ατράνταχτο, κατά τη γνώμη τους, τα όσα έγραφε ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη.
Είχαν προηγηθεί, όπως συνηθίζεται να γίνεται πάντοτε σε τέτοιες ή ανάλογες περιστάσεις, συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, συζητήσεις επί συζητήσεων, αποφάσεις επί αποφάσεων, σχέδια που άλλαζαν από τη μία στιγμή στην άλλη για να αντικατασταθούν και πάλι από άλλα, πιο καινούρια, ή, κάποιες φορές, τα ίδια που πριν από λίγο είχαν απορριφθεί μετά πολλών επαίνων, δημοσιεύματα και ανακοινώσεις κομμάτων και παρατάξεων, σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, ακούραστοι τελάληδες, που με στεντόρεια φωνή γυρνούσαν με τα πόδια, ολημερίς, όλες τις γειτονιές της πόλης, για να κάνουν παγκοίνως γνωστό το σπουδαίο αυτό γεγονός, αυτοσχέδιοι λόγοι πολιτικών, και άλλων ρητόρων σε αυθόρμητες, κατά το δυνατόν, δημόσιες συγκεντρώσεις, όλα αυτά και άλλα πολλά, που δεν μού έρχονται στο νου αυτή τη στιγμή, είχαν προλάβει να δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα. Έτσι, όλοι περίμεναν με λαχτάρα και αγωνία την περιπόθητη ημέρα που, κατά γενική ομολογία, θα έμενε για πάντα ζωντανή στη μνήμη των ανθρώπων, όπως ακριβώς και διάφορα άλλα σπουδαία γεγονότα της προσωπικής τους ιστορίας που δεν εννοούσαν να τα ξεχάσουν ποτέ, όπως π. χ. την πρώτη μέρα που πήγαν στο σχολείο ή, για τους άνδρες μόνο, τη σμέρα που παρουσιάστηκαν στο στρατόπεδο για να υπηρετήσουν τη θητεία τους. Όλοι τους ήταν σίγουροι πως θα ζούσαν μία ημέρα σπουδαία, λαμπρή, που θα την θυμούνταν εσαεί και μέχρι το τέλος της ζωής τους. Εις τον αιώνα τον άπαντα δηλαδή. Σε αυτό ήταν όλοι απολύτως σύμφωνοι οι πάντες σχεδόν.
Και ήρθε, επιτέλους, αυτή η πολυπόθητη ημέρα, ή καλύτερα η νύχτα, της χαράς, της γιορτής και της αισθητικής απόλαυσης ενός θεάματος περίλαμπρου που το σύνολο σχεδόν των κατοίκων πίστευε ακράδαντα πως θα ήταν η ευτυχέστερη μέρα της ζωής τους. Άλλωστε όλοι, και πλούσιοι και φτωχοί, και μορφωμένοι και αγράμματοι, επίσημοι και μη, οι πάντες δηλαδή, άντρες και γυναίκες της πόλης και των γύρω περιοχών, έβλεπαν πως τα γεγονότα δεν ήταν δυνατόν να εξελιχθούν διαφορετικά μια και ο χρόνος κυλάει συνεχώς και αδιαλείπτως στη συνείδηση των ανθρώπων, ανεξάρτητα από τη θέλησή τους, καθώς και ο πλανήτης μας γύρω από τον Ήλιο και, συνεπώς, τίποτα δεν μένει σταθερό και αναλλοίωτο. Ήταν η 31η του σωτήριου έτους 1999 που όλοι υποστήριζαν με πάθος πως μόλις θα ερχόταν η δωδεκάτη νυχτερινή, θα έμπαινε αμέσως η νέα χιλιετία, με δόξα και τιμή, ενώ εγώ, όπως και πολλοί άλλοι περισσότερο νουνεχείς, υποστηρίζαμε πως η χιλιετία θα μας ερχόταν πανηγυρικά τον επόμενο χρόνο, όταν θα ολοκληρωνόταν ο εικοστός αιώνας. Η πλειονότητα των ανθρώπων όμως βιαζόταν να την υποδεχτεί και γι’ αυτό και οι πολιτικοί όλων των κομμάτων αποφάσισαν ομόφωνα να γίνει αυτό ένα χρόνο ενωρίτερα. Για να μην δυσαρεστήσουν τους ψηφοφόρους τους. Τι σημασία θα είχε άλλωστε η ακριβής πρώτη ημέρα της νέας χιλιετίας; Άρτον και θεάματα, έλεγαν οι Ρωμαίοι. Γιατί, λοιπόν, να στερήσουν από τέτοιες λαμπρές γιορτές τους ομοεθνείς τους οι πολιτικοί;

Ανδρέας Καρκαβίτσας


Πωλ Ελυάρ: Ο επαναστάτης ποιητής |