ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ

      Γενικώς οι Απόκριες  είναι στοιχείο πολιτισμού και παράδοσης με κύρια χαρακτηριστικά βεβαίως το κέφι και το ξεφάντωμα με συνυφασμένες τη  σάτιρα, τη φαντασία και την τέχνη. Με μεθόδους κυρίως την παρωδία, την υπερβολή, και την  ειρωνεία. Και ο προβληματισμός  φτάνει ως την πικρή διάθεση ("πικρή σάτιρα").        Σατιρίζονται ανθρώπινα ελαττώματα, τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, ενώ συχνά καυτηριάζονται ξεπερασμένες καταστάσεις, ιδέες ή αντιλήψεις, που έχουν σαν αποτέλεσμα να κρατούν δέσμιο τον άνθρωπο και την κοινωνία του. [1]
   Με  αυτά τα δεδομένα το καρναβάλι της Ζαχάρως, που πλέον έχει καθιερωθεί σε όλη την περιοχή, πράγματι ήταν επιβλητικό με το κέφι, τον χορό και το ξεφάντωμα των νεαρών καρναβαλιστών, που ήταν κυρίως κοριτσούδια. Και από την άλλη το μεγάλο πλήθος κόσμου που είχε κατακλύσει όλους τους παράπλευρους χώρους, πεζοδρόμια, πλατεία. Όμως αυτή ήταν και η συμμετοχή τους! Μια συναυλία μετά στην πλατεία θα ήταν το αποκορύφωμα!

   Ας κάνουμε τον δικηγόρο του διαβόλου άλλη μια φορά. Τα άρματα  εκτός ολίγων [Γιαννιτσοχωρίου, Αρτέμιδας και Λεπρέου] [2]  δεν ήταν καθόλου ανάλογα της γιορτής και του κόσμου. ΄Ηταν χαζοχαρούμενες καρικατούρες, αρλούμπες νερόβραστες. Πώς αλλιώς όταν σε όλα τα άρματα κυριαρχούσαν τα τρακτέρια; Χάθηκε μωρέ λίγο νιονιό να τα ντύσουν κάπως με κορδέλες και χρωματιστά χαρτιά;       Ακόμα και την βασίλισσα της βραδιάς την έσερνε ένα γυμνό τρακτέρ.
     Τόσα και τόσα θέματα και καταστάσεις έχουμε και σε γενικό επίπεδο και σε τοπικό για να σατιρίσουν, όπως τον άθλιο   Γεωργιάδη [3], τις υποκλοπές τηλεφώνων , τους δήμαρχους[ταβλούχος ο Μένης, πιστολάς ο Πανταζής,  εμμονικός γιατρός, το δημαρχείο που έχει γίνει ...μπατσάδικο] και σειρά άλλων σκανδάλων .[4]
Μα καλά δεν υπήρχε ένας κεντρικός σχεδιασμός για να προγραμματισθούν τα περισσότερα; Στη Ζαχάρω υπήρξε από παλιά ζωντανό παράδειγμα και μάλιστα για πρώτο άρμα. Ο θρυλικός Μπούρης! 

  Βεβαίως είναι άπιαστο όνειρο το καρναβάλι  να γίνει ένας ζωντανός οργανισμός συλλογικής έκφρασης και μετατροπής της ιστορίας, της παράδοσης αλλά και της πολιτικής και κοινωνικής κριτικής-σάτιρας και των οραμάτων σε ΄κίνηση, μουσική και χρώμα!
             ΧΑΛΑΛΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!! 

[1] Πολλές φορές έχουμε αναφέρει ότι ο άνθρωπος αισθάνεται και νοιώθει λεύτερος  και αδέσμευτος σε τρεις περιπτώσεις όταν :: 

•      είναι μεταμφιεσμένος σε μπούλα ή κλέφτη.
  
•      ευρίσκεται  υπό την επήρεια του άκρατου οίνου, μερικώς οινόφλυξ [όχι και  εντελώς κουνουπίδι]
•      Στην εποχή του έρωτα και του...ζευγαρώματος

[2]   Σε πολλά καρναβάλια υπάρχει μια επιτροπή από τους διάφορους φορείς, συλλόγους και χωριά  που στο τέλος αξιολογούν τα άρματα και ψηφίζουν το καλύτερο. Κι αυτή η διαδικασία γίνεται δημόσια στην πλατεία στο τέλος!

[3] Ένα ωραίο άρμα θα ήταν με αιχμή τον Άδωνη αγκαλιά με τον Αλεξανδροπουλέα που να δηλώνει ευθαρσώς ότι είναι  ο καλύτερος υπουργός Υγείας ....

[4] Κάποιος Ζαχαραίος μας είπε ότι το καρναβάλι αντικατοπτρίζει τον  εμπορικό σύλλογο κι εγώ προσθέτω την κυρίαρχη πολιτική πεποίθηση των ...κοινοταρχών σε κάθε χωριό!

το ΕΣΥ, ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ

1. Το ΠΑΣΟΚ δεν το έχω υποστηρίξει ούτε στα "καλύτερα του"
2. Την έκφραση "ο Γεννηματάς έφτιαξε το ΕΣΥ" τη θεωρώ ρηχή και απλώς συναισθηματική από ανθρώπους που τον αγαπούσαν
3. Δεν αμφισβητώ σε τίποτα την προσωπική του συμβολή ασφαλώς.
4. Όταν η πρώτη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (1981) προχωρούσε στη δημιουργία του ΕΣΥ, χώρες όπως η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Ουγγαρία κ.α. είχαν εξαιρετικό σύστημα Υγείας δεκαετίες πριν...
5. Το κοινωνικό κράτος που θεμελιωσαν οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στη Δυτική Ευρώπη ήταν ένα αίτημα των λαών εμπνευσμένο από τις χώρες του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού.
6. Η κατάσταση σήμερα με την προσβλητική για τη χώρα παρουσία του Υπουργού Γεωργιάδη έχει φτάσει στο απροχώρητο.
7. Η οπτική της σημερινής κυβέρνησης στην υγεία συνιστά ευθεία βολή κατά της ελληνικής κοινωνίας και του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του ΕΣΥ.
8. Συμβαίνει να έχω δύο κόρες γιατρούς αυτήν την εποχή στο σύστημα Υγείας. Η μία ως
ειδικευόμενη η άλλη ως αγροτική και ως εκ τούτου έχω άμεση και ΕΓΚΥΡΗ ενημέρωση για την κατάσταση (όποιος τυχόν το αμφισβητεί του γ..... και το κέρατο άμα λάχει...εκ της διευθύνσεως)
9. ΝΟΙΩΘΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΡΟΜΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΑΝΑΓΚΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ.
10. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΝΗΜΑΤΑΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΕΣΥ.
ΣΚΛΗΡΗ ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΘΛΙΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΔΕΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΟΥΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ

Το πανό της ντροπής, της υποταγής, της βαρβαρότητας

 

Στιγμιότυπο από την έξοδο του προσωρινά κρατούμενου πια εργοστασιάρχη από τα δικαστήρια Τρικάλων, όπου χειροκροτήθηκε από τους παριστάμενους.

Την πρώτη ψυχρολουσία τη νιώσαμε όταν στο παντρικαλινό συλλαλητήριο που διοργανώθηκε την επομένη του τραγικού δυστυχήματος στη «Βιολάντα» –και τον θάνατο πέντε εργατριών– κανείς και καμιά εργαζόμενος ή εργαζόμενη του εργοστασίου, δεν έδωσε το παρών. Μέχρι που ήρθε η προ ημερών συγκέντρωση μέρους του προσωπικού έξω από το δικαστήριο των Τρικάλων –όπου με φωνές, πανό και χειροκροτήματα εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στον συλληφθέντα ιδιοκτήτη του εργοστασίου(!)– για να αισθανθούμε ακόμα πιο έντονη την ανατριχίλα. Γιατί ακόμη κι αν, όπως είπε το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, οι συγκεντρώσεις δεν ήταν «αυθόρμητες» αλλά οργανώθηκαν από την εργοδοσία μέσω ενός στενού πυρήνα στελεχών και συγγενών, το αδυσώπητο ερώτημα –όχι μόνο πολιτικό, αλλά βαθιά ιδεολογικό και ψυχολογικό– παραμένει: δικαιολογεί ο φόβος της ανεργίας, αυτή την εθελόδουλη στάση; Αυτή τη ντροπή;

«Εκείνος, που έτσι σας καταδυ­ναστεύει, έχει μόνο δύο μάτια, μόνο δύο χέρια, μόνο ένα σώμα, τί­ποτα παραπάνω από όσα διαθέτει και ο τελευταίος άνθρωπος ανάμεσα στους αμέτρητους που κατοικούν στις πόλεις σας. Στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα παραπάνω για να σας κατα­στρέψει, από τη εξουσία που εσείς του απονείματε», γράφειο Ετιέν ντε λα Μποεσί, στο πιο γνωστό έργο του, την Πραγματεία περί εθελοδουλείας (εκδόσεις Πανοπτικόν, μτφ Παναγιώτης Καλαμαράς). «…Πώς θα τολμούσε να σας επιτεθεί, εάν δεν είχε τη συνεργασία σας; Τι θα μπορούσε να σας κάνει, εάν εσείς οι ίδιοι δεν συνεργούσατε με τον κλέφτη που σας ρημάζει, εάν δεν ήσασταν συνένοχοι με τον εγκληματία που σας σκοτώνει, εάν εσείς οι ίδιοι δεν προδίδατε τους εαυτούς σας;»  

Βάρβαρη «κανονικότητα»

Επιχειρώντας να αποκωδικοποιήσει

Η ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗ ΝΕΔΑ ΤΟ 1920

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον Π. Πούλο το 1975,

σε ένα τοπικό περιοδικό και αναφέρεται στη δεκαετία του 1920 

& συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο μουΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Η ΣΥΝΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 

ΕΙΣ ΓΕΦΥΡΑΝ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΡΟ 50 ΕΤΩΝ 

Εις τα νεανικά μου έτη, ενθυμούμαι ότι ορισμένα έθιμα, τα οικεία ήσαν καθιερωμένα από τους προγονούς μας και μας έδιδαν την ευκαιρία να χαιρόμεθα την ζωή κάπως ξέφρενα εις ωρισμενας εορτας, απούσας σιγά σιγά και έσβησαν πλήρως.

Ένα από τα έθιμα αυτά ήσαν τα κούλουμπα που χάλαγαν οι Τριφυλοολύμπιοι εις την

παλαιάν οδική γέφυραν του ποταμού της Νέδας πλησίον του χωριού Ελαία Τριφυλίας.

– Καθ’ έκαστον έτος, την καθαρά Δευτέρα έβλεπες εκεί τους Τριφυλοολύμπιους να

μαζεύονται από τα χωριά των: Το Σιδηρόκαστρον, την Βανάδα, την Αγαλιανή, την Καημένη Γυναίκα, το Καλονερό, το Καραμουσταφά, το Τρουκάκι, τα Σκλαβέικα, την Κοπάνιτσα,την Φόνισσα, το Πρασιδάκι, τον Προφήτη Ηλία, την Φιγαλία και το Μπούζι, αφ’ ενός μεννα τελειώσουν το καθάρισμα των πιάτων από τα αποκριάτικα φαγητά της Κυριακής τωνΑπόκρεων αφ ετέρου δε, άλλοι εξ αυτών να ιδούν τους Μασκαράδες με τα παιγνίδια τουςεν δράσει και να ψυχαγωγηθούν και άλλοι να ιδούν τους νέους και τας νέας των δυο επαρχιών που θα έδιδαν και θα έπαιρναν εις το νυφοπάζαρο, το οποίον θα ελάμβανεν χώραν με τις τσιγγάνες προξενήτρες εις τον χώρον της εορτής σιωπηρώς συμφώνως με το πρόγραμμα αυτής.

– Η Συνάθροισης των εορταστών εγένετο εις το Ανατολικόν πλάτωμα της γέφυρας της

Νέδας, προς το μέρος της επαρχίας Ολυμπίας.

– Εκείθεν άρχιζαν οι χοροί, από ξεχωριστές παρέες, με τα εντόπια λαϊκά όργανα

(κλαρίνο, βιολί, τύμπανο και λαούτο) μιας ομάδας οργανοπαιχτών από το χωριό ΠροφήτηςΗλίας, Ολυμπίας και συν τω χρόνω οι παρέες ανακατεύοντο και χαλούσαν κόσμο με τουςεύθυμους χορευτικούς σκοπούς των.

– Ακολούθως έβγαιναν και οι μασκαράδες και επρόβαλαν τα παιχνίδια τους (Σκέτς).

– Ο Αρκουδιάρης με την Αρκούδα του τη Ρόζα.

– Ο Γάμος του Ρωμηου με την Τουρκοπούλα.

– Ο Τούρκος μπαρμπέρης του Αγά.

– Ο Κυνηγός με τη σκύλα του την ΄Ηρμα και όλα αυτά τα σκετς, προκαλούσαν τους

γέλωτας των εορταστών της Τριφυλοολυμπίας.

Όταν χαλάρωναν ολίγον οι χοροί και οι παραστάσεις των μασκαράδων, άρχιζαν τα

γεύματα των σαρακοστιανών και αι κρυφαί συζητήσεις από νέους και νέας με προξενήτρας τας τσιγγάνας της εορτής.

Μετά την μεσημβρίαν, έκαναν την εμφάνισίν των εις τον χώρον της εορτής, οι όμορ-

φες παρέες, από ζευγαρωμένους νέους και νέας, οι οποίοι αφού έπιαναν τους χορούς, εχόρευαν ασυγκράτητα μέχρι τέλους της εορτής.

Η ωραία αυτή εορτή της Καθαράς Δευτέρας, εις την γέφυραν του ποταμού της Νέδας,

εις το Μπούζι Τριφυλίας, έληγεν την 17.00 ώραν της αυτής ημέρας, όταν η αμαξοστοιχίατων ΣΠΑΠ επερνούσεν εις το Μπούζι, από Πάτρας για Καλαμάταν οπότε, οι εορτασταίδιελύοντο και επανήρχοντο εις τα χωριά των.

"Δεν ντρέπεστε λίγο; Δεν ντρέπεστε!".

 Πάνος Λάμπρου

Η φωνή μιας γυναίκας μπροστά στη συγκέντρωση εργαζομένων της "Βιολάντα", που βρέθηκαν έξω από το αστυνομικό κτίριο για να συμπαρασταθούν στο αφεντικό τους.
Όχι δεν ντράπηκαν. Και κάπως έτσι αρχίζουν τα ερωτήματα. Πώς γίνεται εργάτες και εργάτριες, που πριν λίγες ημέρες είδαν συναδέλφισσες τους να χάνουν τη ζωή τους για το μεροκάματο να στέκονται κάτω από τη βροχή τόσο δουλικά, με τόσο μεγάλη δόση αναξιοπρέπειας; Μα, θα μπορούσαν να είναι στη θέση τους.
Ναι, αλλά δεν ήταν...
Πώς γίνεται να μην διαδηλώνεις για τις εργάτριες που χάθηκαν (συναδέλφισσες και ενδεχομένως φίλες) και να τρέχεις για να προσκυνήσεις τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου, ο οποίος κατηγορείται με τόσα αδικήματα;
Πώς γίνεται να χάνεις την αξιοπρέπειά σου, ακόμα και την ανθρωπιά σου και να μετατρέπεσαι τόσο εύκολα σε δούλο; Μα για το μεροκάματο θα πουν κάποιοι, για την επιβίωση.
Ο φόβος και η ανασφάλεια κυριαρχεί. Η ψευδαίσθηση ότι το αφεντικό είναι δικός σου άνθρωπος, αυτός που σε φροντίζει, που σου εξασφαλίζει τα προς το ζειν... Και που ξέρεις μπορεί να γίνεις και εσύ κάποτε σαν αυτόν... Αφεντικό!
Όμως, η εργατική τάξη δεν πάει πάντα πάντα στον παράδεισο, ενίοτε ζει στην άλλη όχθη και ταυτίζεται με τα συμφέροντα, πιθανά και με τις απόψεις του όποιου εργοδότη.
Δεν αρκεί να είσαι εργάτης για να έχεις εργατική συνείδηση, πόσο μάλλον αριστερή συνείδηση . Δεν αρκεί να είσαι εκμεταλλευόμενος για να βρεθείς απαραίτητα στην όχθη όσων μιλούν για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν αρκεί να παίρνεις μεροκάματο του τρόμου για να αντιληφθείς ότι υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας, της αντίστασης και του αγώνα.
Χρειάζονται και άλλα. Στη μάχη των ιδεών εισχωρούν πολλαπλές αντιθέσεις και διαιρετικές τομές. Ο εργάτης και η εργάτρια δεν θα απελευθερωθούν αν δεν έχουν μια ολιστική ματιά για τον κόσμο.

ΤΑ ΣΙΧΑΜΑΤΑ....

Αν, δηλαδή, δίπλα στον καθημερινό αγώνα για το μεροκάματο, που με τόσο κόπο βγαίνει, δεν διακρίνουν τον κίνδυνο του πολέμου, την καταπίεση της γυναίκας, τη βαρβαρότητα της πολιτικής για τους πρόσφυγες, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τόσα άλλα.

Μόνο έτσι η εργατική συνείδηση θα μετασχηματίζεται σε πολιτική συνείδηση, σε στάση ζωής, που η αξιοπρέπεια δεν θα είναι κενός λόγος, αλλά καθημερινή απάντηση στο μαύρο πέπλο, που δείχνει να κυριαρχεί.

Σοσιαλισμός ή κατάρρευση; Η μόνη επιλογή μας σήμερα

Έχουμε μια επιτακτική ευθύνη. Το υπάρχον σύστημα γεννά τις κοινωνικές και οικολογικές κρίσεις του 21ου αιώνα. Οπου κοιτάξουμε, βλέπουμε την τραγική αντίφαση. Εχουμε αναπτύξει εκπληκτικές νέες τεχνολογίες και συλλογική ικανότητα να παράγουμε περισσότερα τρόφιμα, περισσότερα αγαθά απ’ όσα χρειαζόμαστε ή απ’ σα μπορεί να αντέξει ο πλανήτης. Ταυτόχρονα, δισεκατομμύρια υποφέρουν από συνθήκες σοβαρής στέρησης.
 Τι εξηγεί αυτή την αντίφαση; Ο καπιταλισμός. Με τον όρο «καπιταλισμός» δεν εννοούμε τις αγορές, το εμπόριο και την επιχειρηματικότητα, που προϋπήρχαν του καπιταλισμού. Με τον όρο «καπιταλισμός» εννοούμε ένα παράξενο και πολύ συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα που θεμελιώνεται σε δικτατορία ασκούμενη από μια ελάχιστη μειονότητα που ελέγχει το κεφάλαιο – τις μεγάλες τράπεζες, τις μεγάλες εταιρείες και το 1% που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσιμων περιουσιακών στοιχείων. Οσο για τη λεγόμενη «δημοκρατία», αυτή μας εξασφαλίζει το δικαίωμα να επιλέγουμε κυβερνώντες αλλά όχι οικονομικό σύστημα. Τι θα παραχθεί, πώς θα χρησιμοποιηθεί η εργασία μας και ποιος θα ωφεληθεί, όλα αυτά τα αποφασίζουν αποκλειστικά οι υπηρετούντες τη δικτατορία του κεφαλαίου. Οι υπόλοιποι –οι άνθρωποι που πραγματικά παράγουν– δεν έχουν λόγο.
Για το κεφάλαιο, ο σκοπός της παραγωγής δεν είναι πρωτίστως η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών ή η επίτευξη κοινωνικής προόδου, πόσο μάλλον η υλοποίηση οποιωνδήποτε οικολογικών στόχων. Σκοπός είναι η μεγιστοποίηση και η συσσώρευση του κέρδους. Αυτό έχει προτεραιότητα. Αυτός είναι ο καπιταλιστικός νόμος της αξίας. Και για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη, το κεφάλαιο απαιτεί αέναη μεγέθυνση – συνεχώς αυξανόμενη συνολική ποσότητα παραγωγής, ανεξάρτητα από το αν είναι απαραίτητη ή επιβλαβής     Ετσι, καταλήγουμε σε παράλογες μορφές παραγωγής: έχουμε μαζική παραγωγή υπέρογκων αυτοκινήτων που φέρνουν κυκλοφοριακό αδιέξοδο, χυδαία εμπορικά κέντρα και καζίνο, υπερκατανάλωση επιβλαβών τροφίμων για τους πολλούς, επειδή όλα αυτά είναι εξαιρετικά κερδοφόρα για το κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή, έχουμε συστηματική υποπαραγωγή προσιτής στέγης και δημόσιων συγκοινωνιών, επειδή αυτά τα αγαθά, αν και αναγκαία, είναι πολύ λιγότερο κερδοφόρα για το κεφάλαιο.
   Το ίδιο ισχύει και για την ενέργεια. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι ήδη πολύ φθηνότερες από τα ορυκτά καύσιμα. Ομως, τα ορυκτά καύσιμα είναι έως και τρεις φορές πιο κερδοφόρα. Ετσι, το κεφάλαιο αναγκάζει τις κυβερνήσεις να συνδέσουν τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας με την τιμή του πιο ακριβού υγροποιημένου φυσικού αερίου, και όχι με την φθηνή ηλιακή ενέργεια. Ομοίως, η κατασκευή και συντήρηση αυτοκινητοδρόμων είναι πολύ πιο κερδοφόρα για τους ιδιώτες εργολάβους, τους κατασκευαστές αυτοκινήτων και τις πετρελαϊκές εταιρείες από ένα σύγχρονο δίκτυο υπερταχέων και ασφαλών δημόσιων σιδηρόδρομων. Ετσι, οι «επενδυτές», δηλαδή το μεγάλο κεφάλαιο, συνεχίζουν να μας επιβάλλουν κυβερνήσεις που επιδοτούν τα καύσιμα και την κατασκευή δρόμων, ακόμα και όταν ο πλανήτης καίγεται: επειδή έτσι λεηλατούν τις τσέπες των πολλών.
Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, έχουμε ακόμα μεγαλύτερη στροφή από τις κλιματικές δεσμεύσεις στα ορυκτά καύσιμα, μια χυδαιότητα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη φέρνει στη χώρα με δούρειους ίππους Exxon και Chevron – οι οποίες, κυνηγώντας τα κέρδη τους υποσχόμενες ψευδώς έσοδα του Δημόσιου (που θα αποδειχθούν ελάχιστα) και των μικρομεσαίων που θα ζημιωθούν από τις αναπόφευκτες πετρελαιοκηλίδες, θα πλήξουν περιβάλλον και τουρισμό.

Τώρα είναι η στιγμή να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα μάτια: το κεφάλαιο κυβερνά ενδιαφερόμενο τις προοπτικές του ανθρώπου όσο ενδιαφέρεται ο λύκος για το πρόβατο. Είμαστε παγιδευμένοι στις προτεραιότητες του κεφαλαίου που είναι εξ ορισμού εχθρικές προς την ανθρωπότητα. Η ανθρώπινη ευφυΐα μάς έχει κληροδοτήσει υπέροχες τεχνολογίες και ικανότητες. Ομως, σαν ένας κτηνώδης δαίμονας, το κεφάλαιο όχι μόνο μας εμποδίζει να τις χρησιμοποιήσουμε για το κοινό καλό, αλλά μας εξαναγκάζει να τις χρησιμοποιήσουμε για την κοινή μας καταστροφή.

  Το ίδιο σύστημα, μάλιστα, μας εγκλωβίζει σε ατέρμονους κύκλους ιμπεριαλιστικής βίας. Η συσσώρευση κεφαλαίου στη Δύση βασίζεται στη μαζική εισροή φθηνού εργατικού δυναμικού και φυσικών πόρων από τον παγκόσμιο Νότο. Για να διατηρήσει αυτή τη ροή, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί κάθε μέσο που έχει στη διάθεσή του –χρέος, κυρώσεις, πραξικοπήματα, στρατιωτικές εισβολές, γενοκτονίες–, όλα εργαλεία για να κρατήσει τις οικονομίες του Νότου υποταγμένες.
Η λύση μάς κοιτάει στα μάτια. Επιστροφή στο προδομένο αλλά ποτέ πιο επίκαιρο πρόταγμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Επείγουσα υπέρβαση του καπιταλιστικού νόμου της αξίας. Δηλαδή; Να εκδημοκρατίσουμε τους χώρους δουλειάς ώστε να οργανώσουμε την παραγωγή γύρω από επείγουσες κοινωνικές και οικολογικές προτεραιότητες. Σε τελική ανάλυση, εμείς είμαστε οι παραγωγοί των αγαθών, των υπηρεσιών, των τεχνολογιών. Είναι η δική μας εργασία και οι δικοί μας πόροι του πλανήτη που διακυβεύονται. Και έτσι εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε τι παράγεται, πώς και για ποιο σκοπό.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Υπάρχουν τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις για τη μετατροπή της οικονομίας μας από αδιέξοδα δικτατορική οικονομία σε λειτουργική, οικολογική, υγιή και δημοκρατική οικονομία.
Η πρώτη προϋπόθεση είναι μια νέα χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική που θα καταργεί τις καταστροφικές ιδιωτικές «επενδύσεις» και θα επιτρέπει τη δημόσια χρηματοδότηση για δημόσιους σκοπούς. Μια τέτοια αρχιτεκτονική θεμελιώνεται σε δημόσια συστήματα πληρωμών, δημόσια επενδυτική τράπεζα και κεντρικές τράπεζες που να εξυπηρετούν, αντί το ιδιωτικό κεφάλαιο, την κοινή, βιώσιμη ευημερία.
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η εκτεταμένη χρήση της διαβουλευτικής δημοκρατίας για τον καθορισμό τομεακών, περιφερειακών και εθνικών στόχων (π.χ. σχετικά με την αύξηση ή ακόμη και τη μείωση της παραγωγών διάφορων προϊόντων) τους οποίους θα εξυπηρετούν τα νέα εργαλεία δημόσιας χρηματοδότησης.
Τέλος, η τρίτη προϋπόθεση είναι ένα Νέο Εταιρικό Δίκαιο που εκδημοκρατίζει τις επιχειρήσεις με βάση την αρχή «ένας εργαζόμενος, μία μετοχή, μία ψήφος».
Σήμερα, ζούμε στη σκιά του κόσμου που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε. Ενός κόσμου στον οποίο θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε τη σχεδόν βέβαιη οικολογική κατάρρευση, αντί να περιμένουμε τον καπιταλισμό να μας ωθήσει πέρα από το σημείο μη επιστροφής. Ενός κόσμου όπου η κατάργηση της οικονομικής ανασφάλειας, της επισφάλειας, της φτώχειας, της ανεργίας και της ταπείνωσης είναι στο χέρι μας, έτσι ώστε να ζούμε μια ζωή με νόημα μέσα στα όρια του πλανήτη. Αυτό δεν είναι ένα μακρινό όνειρο. Είναι μια απτή προοπτική.
● Απόδοση από τα αγγλικά άρθρου που δημοσιεύτηκε στη The Guardian
* Γραμματέας ΜέΡΑ25
** Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και το LSE

 

Είπα στον ουρανό πόσο μου λείπεις, και άρχισε κι

αυτός να κλαίει ασταμάτητα εδώ και μέρες…

Aναστασία Κ

[Να ΄ξερα ποιος σου λείπει να στον έστελνα, μπας και σταματήσει κι ο ουρανός...] Θ.Κ

ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ Η ΦΙΕΣΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΥ....

    Προχτές ανέφερα για τον  φίλο Τάσο Κάπο ότι κατάργησε την πάλη των τάξεων με  πρώτο διδάξαντα των περιβόητο Λάσκαρη, υπουργό Εργασίας του Καραμανλή, 1976. 
    Στις επικρατούσες συνθήκες, του άγριου καπιταλισμού το χρήμα είναι συνυφασμένο με την  εξουσία και χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

    Ήταν παιδαριώδες λάθος  η πομπώδης φιέστα που δημοσίευσε τις προάλλες εν χορδαίς και  και οργάνοις. [1] Φαίνεται ότι χειραγώγησε τους εργαζόμενους για να αναφωνήσουν διάφορους ύμνους, επιτηδευμένους, κατευθυνόμενους και παράλογους. [2]

   Πιθανώς να είναι έτσι όπως λένε οι εργαζόμενοι, όμως επουδενί τους στήνουν και να λαλάνε σαν πουλάκια!
    Βεβαίως ο Τάσος και πολλοί άλλοι  ομότεχνοί του, αυτοδημιούργητοι  αγνοούν εντελώς τι σημαίνει υπεραξία των εργαζομένων και τι δικαιώματα έχουν. 
     Υποθέτω ότι τουλάχιστον δίνει στους εργαζόμενους πάνω από τον κατώτατο μισθό που είναι 880 ευρώ [και 930-950 από τον Απρίλιο};         

      Όλα τα άλλα φιέστες και βραβεία είναι όλα κοινές οδοντόπαστες άλλα kolynos και άλλα oral. 

    Δεν ξέρω πόσα έριξε για αυτή την σαπουνόφουσκα.  Εγώ πάντως πρώτη φορά βλέπω τέτοια λαϊκίστικη, διαφήμιση με αλλοπρόσαλλες και ψεύτικες ή αληθινές  χειραγωγίες.  

    Είναι πρωτάκουστο να λέει το αφεντικό "Τίποτα δεν είναι δικό μου " και να απαντά ο εργαζόμενος "νοιώθω υπερήφανη  και μέλος της ομάδας" 

Τι είναι αυτά τα πράγματα;

   Ο Καρέλιας μάλιστα! Να του βγάλω το καπέλο! Κάθε χρόνο επιβεβαιώνει τον σταθερό προσανατολισμό του στη στήριξη του ανθρώπινου δυναμικού του, ανακοινώνοντας ένα εκτεταμένο πακέτο οικονομικών παροχών προς τους εργαζομένους αφού έχει μεγάλη κερδοφορία! 

Και δεν διαφημίζεται με τέτοια φτηνά. επιτηδευμένα στησίματα.....

    Παρεμπιπτόντως σας αναφέρω μετά βδελυγμίας εκείνα τα σιχάματα στη Βιολάντα που χειροκροτούσαν το αφεντικό τους, τον φονιά των συναδέλφων τους. 

   Τελειώνω με μια παραίνεση, που περικλείει μια αξιακή αλήθεια: 

ΟΛΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΜΙΚΡΑ Ή ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ  ΜΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, 

ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΆΓΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ. Η ΔΕ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ 

ΕΧΕΙ  ΕΠΑΛΟΛΟΥΘΟ  ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ...

 
[1] https://www.facebook.com/tasos.kapos.12

[2] Διαβάστε τα: Νοιώθω υπερήφανη//Τον εμπιστεύομαι //Νοιώθω ασφάλεια//Νοιώθω  σιγουριά για το αύριο//  Νοιώθω στήριξη,//Νοιώθω σεβασμό//Νοιώθω  μέλος της ομάδας//Νοιώθω εμπιστοσύνη// Νοιώθω ότι με υπολογίζουν// Νοιώθω ότι με ακούν// Μου έδωσε δουλειά  όταν κανείς δεν ρίσκαρε// Ήταν πάντα δίπλα μου//Μεγάλωσα τα παιδιά μου.