![]() |
Γιαννιτσοχώρι
TO ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ, ΤΗΣ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ,ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
Οι
53 χρόνια μετά,
Θα είμαι κι εγώ εκεί
Ονομάζομαι Πάμελα Οσμάνι, είμαι Αλβανίδα στην καταγωγή και έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα. Ίσως για κάποιους αυτό να δημιουργεί ένα ερώτημα: Γιατί μια κοπέλα με αλβανική καταγωγή θέλει να συμμετέχει στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Για μένα, όμως, η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί η ελευθερία δεν έχει σύνορα, η δημοκρατία δεν έχει εθνικότητα και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με την καταγωγή τους.
Η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία μεγάλωσα, στην οποία σπουδάζω, κάνω όνειρα και προσπαθώ να χτίσω το μέλλον μου. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου και της καθημερινότητάς μου. Το γεγονός ότι έχω διαφορετική καταγωγή δεν σημαίνει ότι πρέπει να μένω μακριά από την ιστορία της ή από τους αγώνες των ανθρώπων της. Αντίθετα, πιστεύω πως ο σεβασμός στην ιστορία μιας χώρας δεν απαιτεί να έχεις γεννηθεί σε αυτήν.
Το Πολυτεχνείο για μένα συμβολίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ιστορική επέτειο. Συμβολίζει νέους ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο. Ανθρώπους που ήθελαν να ζουν ελεύθεροι, να εκφράζονται χωρίς φόβο και να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή τους. Και αυτό είναι κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα, ειδικά ως νέα φοιτήτρια που πιστεύει στη δύναμη της παιδείας και της συμμετοχής.
Πενήντα τρία χρόνια μετά τα συνθήματα εκείνων των νέων εξακολουθούν να μας αφορούν. Το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» δεν είναι απλώς λόγια μιας άλλης εποχής. Είναι ανάγκες που παραμένουν ζωντανές. Δεν θέλω να αντιμετωπίζω την ιστορία σαν κάτι μακρινό, που απλώς το διαβάζουμε στα βιβλία. Θέλω να τη θυμάμαι, να την τιμώ και να καταλαβαίνω τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματά σου.
Θα πάω στο Πολυτεχνείο γιατί δεν θέλω ποτέ να θεωρήσω την ελευθερία δεδομένη. Γιατί πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται ξένος όταν υπερασπίζεται τη δημοκρατία. Και γιατί θέλω να μπορώ να κοιτάζω την ιστορία με σεβασμό, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκα ή από το πού κατάγονται οι γονείς μου.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, θα είμαι κι εγώ εκεί. Γιατί κάποιες αξίες δεν ανήκουν σε έναν λαό, αλλά σε όλους μας.
Πέμπτη 28 Μαΐου 2026
H μεγάλη ανατροπή στο Λάλα. Πώς Επτανήσιοι και Ηλείοι συνέπραξαν για να διαλύσουν το τελευταίο οχυρό των Τουρκαλβανών...
Σε μια στιγμή που η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έμοιαζε να κερδίζει έδαφος στην Πελοπόννησο, υπήρχε ακόμη μία εστία που αντιστεκόταν πεισματικά: το Λάλα της Ηλείας, που δεν ήταν απλώς ένα χωριό, αλλά...
Ένα άτυπο αλλά ισχυρό «οχυρό», το οποίο στηριζόταν όχι σε τείχη, αλλά στη φήμη, την εμπειρία και την πολεμική τους συνοχή. Όσο αυτό το σημείο παρέμενε ενεργό, η επανάσταση στη δυτική Πελοπόννησο δεν μ...
Η ανατροπή ήρθε από εκεί που λίγοι το περίμεναν. Από τη θάλασσα και τα νησιά του Ιονίου. Γράφει ο συνεργάτης μας ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος Η ταυτόχρονη έναρξη της Επανάστασης του 1821 στην Πελοπό...
Οι μόνοι που έμειναν στην ύπαιθρο, όχι μόνο αντιστεκόμενοι, αλλά πραγματοποιώντας μεγάλες και επικίνδυνες επιθέσεις, ήταν οι Τουρκαλβανοί του χωριού Λάλα της Ηλείας. Οι Λαλαίοι δεν διέθεταν ισχυρό φρ...
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/h-megali-anatropi-sto-lala-pos-eptanisioi-kai-ileioi-synepraxan-gia-na-dialysoyn-to-teleytaio-ochyro-ton-toyrkalvanon/
Η συντονισμένη πίεση, η επιμονή των Ηλείων και κυρίως η οργάνωση των Επτανησίων οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα που μέχρι λίγες εβδομάδες πριν φάνταζε αδιανόητο. Το Λάλα εγκαταλείφθηκε και στη συνέχεια κατ...και στη συνέχεια καταστράφηκε. Οι πιο επίφοβοι πολεμιστές της περιοχής εξουδετερώθηκαν και η δυτική Πελοπόννησος απαλλάχθηκε από έναν μόνιμο κίνδυνο....
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/h-megali-anatropi-sto-lala-pos-eptanisioi-kai-ileioi-synepraxan-gia-na-dialysoyn-to-teleytaio-ochyro-ton-toyrkalvanon/
ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ
==== ===================================================
Εμφανιζόταν πού και πούΣτον κήπο μας μια αλεπούΚανείς απ' τους μεγάλουςΔεν την είχε δείΤην έβλεπε μονάχα το παιδίΌταν τη συναντούσεμέσα στο σκοτάδιΤην τάιζε ζεστό φιλί και χάδι.Κι εκείνη απ' την πολλή χαρά τηςΤου δίδασκε τα ξόρκιαΚαι τα μαγικά της.Ώσπου μια νύχτα δίχως άστραΚαι φεγγάριΤου πρότεινε μαζί τηςΝα το πάρειΕμφανιζόταν που και πουΣτον κήπο μας μια αλεπούΤην είχε δει μονάχα το παιδίΈτσι μας έλεγε συχνάΠροτού χαθεί..Κι εσείς, αν άσπρη αλεπούΤύχει να δείτεΜια νύχτα της ζωής σας σκοτεινήΜη γίνετε πεζοί και φοβηθείτε!Γερά από την ουρά της κρατηθείτεΚι αφήστε τη μαζί της να σας πάρειΜακριά απ' τη γηΚι απ' όλα της τα βάρηΕκεί που λάμπει πάντα το φεγγαριΚι η Αγάπη είναι απλή κι αληθινή..~Β. Α. Λάππα,"Ξόρκια κρυμμένα σε Παιδικά Στιχάκια
- Αγάπη μου, ήσουνα παιδί· παιδί μου, είσαι άντρας τώρα·σύρε, ακριβέ μου, στο καλό, μη σε προφτάσει η μπόρα.—Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ’ έχει.—Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;σύρε· και πάντα να ’σαι ορθός και πάντα να ’σαι ωραίος.—Μάνα, ο χειμώνας ρυάζεται κι η νύχτα αγκομαχάει·με δένει, μάνα, μια ντροπή, κι ένας καημός με πάει.—Βλέπε, παιδί μου, πάντα ομπρός. Το χτες μη σε πικραίνει.Τώρα η ζωή σαν άλογο στην πόρτα σε προσμένει.—Μάνα, οι ανέμοι ρίξανε του δρόμου το πλατάνι·με τρώει, μανούλα, η θύμηση, κι ο πόνος με δαγκάνει.—Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;σύρε· και πάντα να ’σαι ορθός και πάντα να ’σαι ωραίος.—Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ’ έχει.
============================================
=========================================================


