Ντελακρουά, «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου»

 

   Με το μπάσιμο στο  Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο και το ανέβασμα δυο σκαλιών  θαμπωθήκαμε από τον πίνακα του Ντελακρουά, «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» που μάλιστα είναι ο αυθεντικός. 
   Θωρώντας την πανώρια και αγέρωχη κόρη, μου ήρθε  τον νου ο στίχος του Διονυσίου Σολωμού για το Μεσολόγγι: «τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο αλωνάκι»  (Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»).
   Βεβαίως η θέαση και η αντίληψη είναι διαφορετική στον καθένα και όποια λεπτομέρεια στον όποιο πίνακα έγινε εν βαθεία συνειδήσει του ζωγράφου και κάτι συμβολίζει.
    Με όλο το δικαίωμα που μου δίνει η ελευθερία της γνώμης, βεβαίως με τον απόλυτο σεβασμό στους σχετικούς ειδικούς επιστήμονες [κρητικούς και ιστορικούς της Τέχνης], θα εκφράσω μερικές δικές μου σκέψεις για αυτόν τον μεγαλειώδη πίνακα και τόσο επιδραστικό σε όλο τον κόσμο!!
   Υπόψη αυτά τα χρόνια επικρατεί στην τέχνη ο Ρομαντισμός [στη ζωγραφική ζωντάνια, λάμψη, αίσθημα, συγκίνηση, επαναστατικό παλμό] με κύριες ..ιδιότητες τον συμβολισμό και την  αλληγορία. 
    α] Η γυμνόστηθη κόρη
      - συμβολίζει την αγνότητα, την αθωότητα  πράγμα που αποδέχονται και αρκετοί              κρητικοί της τέχνης  και
       -  παραπέμπει στην κλασική αρχαιότητα και στις αρχαιοελληνικές μορφές και 
       - κάνει τη μορφή πιο «διαχρονική» και συμβολική παρά καθημερινή γυναίκα.
   Άλλη άποψη είναι ότι τα στήθη είναι η πρώτη τροφοδότρια πηγή της ίδιας της ζωής και άλλη ότι επιδεικνύει αλληγορικά την άλλη μας πλευρά την ανατολική.

   ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΡΚΕΤΟΙ ....ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝ ΌΤΙ ΤΑ ΓΥΜΝΑ  ΣΤΗΘΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΡΩΤΟ

                                                                                               ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ

[https://www.liberal.gr/politismos/sto-mesologgi-aythentikos-pinakas-toy-ntelakroya-gia-ta-200-hronia-apo-tin-exodo] 

β] το σακούλι του Αιγύπτιου- Αγαρηνού
      Συμβολίζει ή υπαινίσσεται την λεηλασία, βαρβαρότητα, λαφυραγώγηση.
γ] το αριστερό πόδι  
      Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι είναι λυγισμένο πάνω στα ερείπια της πόλης, και φαίνονται οι πτυχές της φορεσιάς.
Εμένα μου φαίνεται ότι είναι ακρωτηριασμένο, πράγμα που και άλλοι συμφωνούν
δ] το κομμένο χέρι δεξιά και κάτω
Τα υφάσματα στο χέρι είναι σίγουρα , όπως όλοι δέχονται είναι ευρωπαϊκά και η γνώμη μου είναι ότι συμβολίζει τους νεκρούς φιλέλληνες. Να τονίσω ότι αυτή τη εξήγηση δεν την συνάντησα πουθενά.

ΓΙΑΜΑΛ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ!!!

 

ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΓΙΑΜΑΛ , ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΝ ΠΑΙΧΤΑΡΆΣ 

ΑΛΛΆ ΚΙΑ ΜΕ ΣΩΣΤΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

Τόσοι κι τόσοι αστέρες του αθλητισμού και ινδάλματα των νέων δεν γνωρίζουν , δεν μιλάνε. Κοιτάνε μόνο τον κώλο τους

ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ

 

======================================

==================================

=================================

=================================

=================================================

=============================================

====================================

======================

=====================================

============================

============================================
===============================

ΟΙ ΕΠΤΑ [7] ΣΟΦΟΙ

 ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

======================================

================================

=====================================

================================

=====================================

================================

=====================================

================================

Τα αποφθέγματα των 7 Σοφών της αρχαιότητας τα είδαμε γραμμένα σε ένα τοίχο στο  σχολικό συγκρότημα 

του Γυμνασίου στο Αιτωλικό!

Σκέπτομαι να απευθυνθώ στον δήμο μας για να γραφτούν και στους γκρίζους τοίχους των σχολείων μας. Μακάρι 

να το δεχτούν και να το υιοθετήσουν!!!

ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ.....

Το θαύμα της ανάβλυσης αγιάσματος στη Μονή Σκαφιδιάς – Μια πηγή που ζωντάνεψε ξανά μετά από 40 χρόνια

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ..... 

Μια πηγή που είχε στερέψει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα άρχισε ξαφνικά να αναβλύζει και πάλι νερό, το οποίο θεωρείται αγίασμα.

Ακούστε το άρθρο

Ένα γεγονός που πολλοί χαρακτηρίζουν ως ιδιαίτερη ευλογία και πνευματικό γεγονός για την εποχή μας καταγράφεται τις τελευταίες εβδομάδες στη Ιερά Μονή Παναγίας Σκαφιδιάς.

Σύμφωνα με την ηγουμένη της μονής, Μακαρία, μια πηγή που είχε στερέψει εδώ και σχεδόν μισό αιώνα άρχισε ξαφνικά να αναβλύζει και πάλι νερό, το οποίο θεωρείται αγίασμα.

 Η ιστορία της πηγής συνδέεται με ένα περιστατικό που ανάγεται στη δεκαετία του 1980 και αφορά τον σύγχρονο άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Άγιο Πορφύριο. Όπως διηγείται η ηγουμένη, όταν η προηγούμενη γερόντισσα της μονής είχε παρατηρήσει στο σημείο μια ελάχιστη ποσότητα νερού, δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία, καθώς στην περιοχή υπήρχαν πολλά αρτεσιανά πηγάδια.

 Ωστόσο, το 1985, κατά τη διάρκεια επίσκεψής της στον τότε γέροντα Πορφύριο, εκείνος -σύμφωνα με την αφήγηση- της κράτησε τον σφυγμό, όπως συνήθιζε να κάνει με πολλούς επισκέπτες του και της μίλησε για το μοναστήρι. Τότε φέρεται να της είπε ότι το σημείο που νόμιζε πως ήταν απλώς νερό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αγίασμα. 

Αναβλύζει ξανά

Παρά τη συγκεκριμένη αναφορά, το νερό χάθηκε και για δεκαετίες δεν υπήρχε καμία ένδειξη ύπαρξης πηγής. Το καλοκαίρι όμως που πέρασε εμφανίστηκε και πάλι μια μικρή ποσότητα νερού στο ίδιο σημείο, χωρίς αρχικά να προκαλέσει ιδιαίτερη προσοχή. Λίγους μήνες αργότερα, περίπου πριν από δύο μήνες, η ποσότητα αυξήθηκε αισθητά.

 Η ηγουμένη Μακαρία, θυμούμενη τα λόγια που είχαν μεταφερθεί από τη γερόντισσα στη συνάντησή της με τον γέροντα Πορφύριο, αποφάσισε να προχωρήσει σε έναν παραδοσιακό τρόπο ελέγχου που χρησιμοποιείται στη μοναστηριακή παράδοση: χρησιμοποίησε το νερό για να δημιουργήσει προζύμι με αλεύρι, όπως γίνεται με το αγιασμένο βασιλικό του Σταυρού τον Σεπτέμβριο.

 Το αποτέλεσμα, όπως περιγράφει, ήταν εντυπωσιακό. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα το μείγμα άρχισε να «δουλεύει» έντονα, φουσκώνοντας και ξεχειλίζοντας από το δοχείο. Η διαδικασία επαναλήφθηκε τρεις φορές, με το ίδιο αποτέλεσμα: μέσα σε περίπου μία ώρα κάθε φορά το προζύμι είχε ενεργοποιηθεί πλήρως και ήταν έτοιμο για ζύμωμα.

 Με το προζύμι αυτό παρασκευάστηκε πρόσφορο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στη Θεία Λειτουργία της μονής. Σύμφωνα με την ηγουμένη, κάθε φορά που χρησιμοποιείται το νερό της πηγής για την ίδια διαδικασία, το αποτέλεσμα επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο.

 Μετά την επιβεβαίωση αυτού που θεωρήθηκε ιδιαίτερο πνευματικό γεγονός, ενημερώθηκε άμεσα ο Μητροπολίτης Ηλείας, Αθανάσιος και ξεκίνησε η συλλογή μικρής ποσότητας νερού, το οποίο δίδεται ως ευλογία στους πιστούς που επισκέπτονται τη μονή.

 Το σημείο της πηγής βρίσκεται πίσω από τους ξενώνες της μονής, μέσα σε ελαιώνα, γεγονός που προς το παρόν δυσκολεύει την πρόσβαση των επισκεπτών. Οι μοναχές αναφέρουν ότι οι έντονες βροχοπτώσεις των τελευταίων μηνών έχουν καταστήσει το έδαφος δύσβατο, ωστόσο σχεδιάζεται η διαμόρφωση του χώρου ώστε στο μέλλον οι προσκυνητές να μπορούν να προσεγγίζουν με ασφάλεια την πηγή και να λαμβάνουν αγίασμα.

    Δεν υπάρχει ανθρώπινη ερμηνεία

Η ηγουμένη Μακαρία αποφεύγει να δώσει ανθρώπινη ερμηνεία στο γιατί εμφανίστηκε ξανά η πηγή έπειτα από τόσα χρόνια. Όπως σημειώνει, «μόνο ο Κύριος και η Παναγία μας γνωρίζει τον λόγο». Εκφράζει όμως την πεποίθηση ότι πρόκειται για μια πνευματική ενίσχυση σε μια δύσκολη περίοδο για την ανθρωπότητα, με πολέμους και ανασφάλεια σε πολλά μέρη του κόσμου.

 «Ίσως μας δόθηκε για να πάρουμε δύναμη και κουράγιο», αναφέρει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τέτοια γεγονότα υπενθυμίζουν στους πιστούς την παρουσία του Θεού και την ανάγκη για πίστη, αγάπη και συγχώρεση.

 Κλείνοντας το μήνυμά της, η ηγουμένη συνδέει το γεγονός με το βαθύτερο πνευματικό μήνυμα των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας: την αγάπη και τη συγχωρητικότητα του Χριστού. Υπενθυμίζει τα λόγια του Ευαγγελίου από τον Σταυρό – «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» – καλώντας τους πιστούς να καλλιεργούν μέσα στην καρδιά τους τη συγχώρηση και την αγάπη προς όλους.

 Με αυτό το πνεύμα, εύχεται σε όλο τον κόσμο καλή Ανάσταση και η Παναγία να χαρίζει ευλογία και δύναμη σε κάθε άνθρωπο που αναζητά ελπίδα και παρηγοριά.

 

 Patrisnews 

ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ

 

Nikos Goletsos

Τίς εγκάρδιες ευχαριστίες και την αγάπη μου:

1.Σε όσους με θυμήθηκαν και μου ευχήθηκαν.

2.Σε όσους με θυμήθηκαν αλλά δεν μου ευχήθηκαν.

3.Σε όσους δεν με θυμήθηκαν και δεν μου ευχήθηκαν.

4.Σε όσους πού αν με θυμόντουσαν θα μου ευχόντουσαν.

5.Και σε όσους, πού και να με θυμόντουσαν δεν θα μου ευχόντουσαν.

Να είμαστε καλά όλοι φίλοι μου!

======================================

==================================

=====================================================

========================================================

===================================

===========================

======================================================

========================================

Οι αλάνες στα αλλοτινά χρόνια έπαιξαν μεγάλο ρόλο και ίσως μοναδικό στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών. Μάθαιναν τους κανόνες της κοινονικότητας και συλλογικότητας  και διαπλασόταν

1. Ο χοντρός είναι πάντα τερματοφύλακας.

2. Το ματς τελειώνει όταν όλοι είναι κουρασμένοι.

3. Ακόμα και αν το σκορ είναι 20-0 όποιος σκοράρει το τελευταίο γκολ κερδίζει (Το γνωστό «Όποιος το βάλει»).

4. Δεν υπάρχει διαιτητής (Διαφωνούμε και μόνοι μας).

5. Φάουλ δίνεται μόνο αν είναι πολύ ξεκάθαρο ή φανεί αίμα ή κάποιος αρχίσει να κλαίει.

6. Δεν υπάρχουν οφσάιντ (Αυτά είναι φλώρικα πράματα.)

7. Αν ο ιδιοκτήτης της μπάλας φύγει, τελειώνει (Άδοξα) το ματς.

8. Οι καλύτεροι δύο παίκτες δεν μπορούν να είναι στην ίδια ομάδα.

9. Αν σε επιλέξουν τελευταίο είναι μεγάλη ταπείνωση.

10. Στα φάουλ το τείχος θα σταθεί πολύ κοντά στην μπάλα.

11. Το ματς σταματά όταν περνάει μέσα από το «Πεδίο δράσης» ένα μεγαλύτερο άτομο.

12. Είναι για πάντα εχθροί οι παίκτες της πλησιέστερης γειτονιάς.

13. Όσοι δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο παίζουν άμυνα, άντε τερματοφύλακες.

14. Όταν έρχονται μεγαλύτεροι για να παίξουν, πρέπει να φεύγεις από το γήπεδο χωρίς πολλά πολλά (Πέφτει και καμιά σφαλιάρα).

15. Υπάρχει πάντα ένας γείτονας που δεν σε αφήνει να παίξεις και θα απειλήσει να σου πάρει την μπάλα (Ο γνωστός μαλακογείτονας).

16. Αν μπει στοίχημα στη μέση (Πχ τα αναψυκτικά στο τέλος) το παιχνίδι είναι πλέον πολύ σοβαρό και μοιάζει με τελικό Μουντιάλ (Και βάλε).

17. Τα τέρματα ήταν δύο πέτρες ή δύο μπουφάν, αλλά πάντα το ένα τέρμα ήταν μικρότερο από το άλλο (Ασταμάτητοι καβγάδες).

18. Όταν η μπάλα περνά πάνω από τον τερματοφύλακα, ποτέ δεν μετράει το γκολ (Νέοι καβγάδες).

19. Αν ο χοντρός στο τέρμα είναι «Ρουφήχτρας» θα κάνει στην άκρη και θα μπει στη θέση του ο καλύτερος...

Γιώργος Μπελίρης

= Στα 3 κόρνερ πέναλντι, , αλλα ήταν πολύ δυνατό - δεν μετράει, 4-4 στα 6, 5-5 στα 7 κ.λ.π.

== Η επιλογή των παιχτών γινόταν από τους δυο πιο αναγνωρισμένους παίχτες που είχαν αρχηγικές ικανότητες, και διάλεγαν εναλλάξ. Το ποιος θα  αρχίσει πρώτος γινόταν με "κορώνα-γράμματα" ή το αξέχαστο "βάλε πόδι"[Αλλού λεγόταν "ποδαράκια", "παπουτσάκια'}

 

Η καλή μας αλάνα στο χωριό για τη γενιά μου ήταν δίπλα στο σταθμό του Τρένου. Ένας χώρος μακρινάρι, περί τα 13-15μ. πλάτος και καμιά 60νταριά μήκος. Εκεί κάπου στο ΄60 ο ΣΠΑΠ [πριν τον ΟΣΕ} έριξε καρβουνόσκονη χοντρή και πιο πέρα από την αλάνα αποθήκευσε αρκετά βαρέλια με πίσσα, η οποία με τον καιρό χύθηκε από μερικά βαρέλια στο έδαφος όπου κόλλησαν διάφορα, από φίδια και σαύρες μέχρι κότες και κοκόρια και άλλα πουλιά και ζώα αλλά και κάθε είδους βρωμιές. Έγινε μια επιφανειακή ειδική χαβούζα. ΄Εδώ σε αυτή την αλάνα μια και ήταν μέσα στο χωριό έγινε η παιδική χαρά, όχι μόνο για μικρά παιδιά αλλά και μεγάλα, κι ακόμα αλλά και το γήπεδο του χωριού, Όπου γίνονταν μεγάλες μονομαχίες του Ολυμπιακού από τη μια και όλων των άλλων ομάδων από την άλλη. [κλικ ΕΔΩ]

=====================================

==================================

ΑΧ ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΑΝΑ, ΌΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

 

Αυτό το πλεχτό πλόβερ με τα σχέδια και το γιακά είναι το καλύτερο μου.
Το έχει πλέξει η μάνα μου  πριν 55 χρόνια!!!

Κάθε Πέμπτη είχε πλύσιμο ένα σωρό ρούχα κι από πάνου έλουζε και νας με σαπούνι πλάκα κι αλισίβα. Και μάλιστα τρεις φορές υποχρεωτικά για να μην πεθάνει η γυναίκα μας.
Πω..πω ακόμα θυμάμαι πως με έτσουζαν τα μάτια.... 

Κοπελούδα 18 χρονών αγαπήθηκε με τον πατέρα μου
και πήγε σε ένα σπίτι με άλλα εφτά  τσορομπίλια!!!

΄Το 1975 ήμουν τριτοετής φοιτητής στη Θεσσαλονίκη. Ήρθε εκεί πάνω η αγράμματη μάνα μου να με δει φορτωμένη 3 κιβώτια με καλούδια. Ακόμα και τσιγαρίδες μου έφερε και οματιά. Την άλλη μέρα την πήγα βόλτα στην πανεπιστιμιούπολη. Ωραία κτίρια επιβλητικά, κήποι με λουλούδια και γκαζόν, που σίγουρα ήταν πρωτόφαντα   στην μάνα μου.

Ξαφνικά κοιτάζοντας ένα γκαζόν που ήταν ακούρευτο, μου λέει κουνώντας το κεφάλι της:

Α ρε Λάκο μου να έφερνα τη λιάραα μου εδώ θα την έκανε βουτσί μια βδομάδα!! 

Μάνα, Μητέρα, Μανούλα, Μαμά !

Πέρασε η γιορτή της Μάνας [8-5 22] αλλά η μάνα 

δεν περνά ποτε. Είναι μεγάλη αξία κάθε μέρα και πάντα.  

Οπότε σήμερα  την τιμάμε και την δοξάζουμε 

με κείμενα που γραφτεί κατά καιρούς στο 

https://yannitsochori.blogspot.com/

Μάνα, Μητέρα, Μανούλα, Μαμά !

 

Η Γιορτή της Μάνας. Η γιορτή της αστείρευτης πηγής της ζωής.

Μάνα, δεν έμεινε συγγραφέας, ποιητής και καλλιτέχνης που να μην υμνήσει, να μην απεικονίσει αυτό το θείο πλάσμα. Την προσωποποίηση της Αγάπης, της αυτοθυσίας και της αυταπάρνησης.

Από τη Σπαρτιάτισσα Μάνα που εξόρκιζε τους λεβέντες της με το :

« Η ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ», μέχρι και τη Μάνα της κατοχής που της βύζαιναν τα αχαμνά της στήθια - κι ας ήταν νεκρή, κι ως τους τωρινούς χρόνους,

που μανάδες κρατάνε στη ζωή τα παιδιά τους δίνοντάς τους τα μέλη τους και το αίμα τους...

Η Μάνα μένει και θα μένει για πάντα το μεγάλο δώρο της ζωής. Είναι η ψυχή και η καρδιά του κάθε ανθρώπου, αλλά και γενικότερα της κοινωνίας.

Τίποτα πιο σωστό από το απόφθεγμα του λαού μας:

«Απ´όλα τα μυρωδικά κάλλιο μυρίζει η Μάνα».

Κι ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, γράφει:

« Στου τέκνου σύρριζα στο νου, Θεού της Μάνας μάτι».

Υπέροχο το νόημα της γιαπωνέζικης παροιμίας:

« Επειδή ο Θεός δεν ήθελε να τα κάνει όλα μόνος του, έπλασε τη Μάνα».

 

Ας θυμηθούμε εκείνο το γλυκό νανούρισμά της. Τη στοργική της αγκαλιά, που έβρισκαν βάλσαμο τα παιδικά και νεανικά μας παθήματα. Ας ανατρέξουμε σε εκείνο το ζεστό βλέμμα, που ψαχούλευε την ύπαρξή μας, αν φάγαμε, αν ήπιαμε,

αν έχουμε πυρετό, αν μας πείραξε κανείς…

Πάντα κρυμμένος ο δικός της πόνος από τα παιδιά της, να μην κλάψει μπροστά τους, να μην τα μαραζώσει… Κι όμως, εμείς, τα παιδιά της, σε αυτήν ακουμπούσαμε κάθε « μεγάλο μυστικό», όσο πικρό κι αν ήταν…

Από μας πολλές φορές πόνεσε πολύ. Από μας πετάχτηκε σε κάποιο δωματιάκι γηροκομείου. Από μας άκουσε πίκρα λόγια και τα κατάπινε και συγχωρούσε, δικαιολογούσε. Η Θεία Μορφή και ύπαρξή της δε βαρυγκόμησε ποτέ…

 

Όλοι οι ποιητές έκρουσαν τις αρμονικότερες χορδές της καρδιάς τους για ν´ακουστει ο αιώνιος ύμνος της Μάνας:

« Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει, αργά ταράζοντας τα κρύα χείλη  και με το Μάνα μου, πρώτη φωνή του πετά η ψυχή του».

Τα μητρικά λόγια, γλυκύτερα κι από το μέλι, γλυκαίνουν κάθε πόνο, τρέφουν και στηρίζουν την ψυχή. Και το γάλα της, η πρώτη τροφή του ανθρώπου, θεωρήθηκε πράγμα ιερό, από την προϊστορική εποχή. Και καθώς η τροφή του βρέφους πηγάζει πάνω απ´την καρδιά της, ο ήχος των παλμών της, είναι το πιο γλυκό άκουσμα, η πιο όμορφη μουσική που πρωτοακούει ο άνθρωπος. Κι είναι τόσο όμορφη η Μάνα τη στιγμή που θηλάζει το παιδί. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου της παίρνουν μια θεϊκή ακτινοβολία….

« Είναι η πιο άγρια χαρά στον κόσμο», γράφει ο μεγάλος παιδαγωγός Πεσταλότσι.

« Τα μητρικά χάδια μοιάζουν σαν την πνοή του ζέφυρου στα μισοανοιγμένα μπουμπούκια», γράφει ο συγγραφέας Σεραφείμ Παπακώστας.

 

Τι να πρωτογράψεις ; Τι να πρωτοθαύμασεις στο θεμέλιο της ζωής. Στην αθάνατη αυτή έννοια!..

Μάνα, δε βρίσκεται λέξη καμία να ´χει στην ηχώ της τόση αρμονία. Πόσα χέρια - οποιασδήποτε ηλικίας - δε θα προσφέρουν στη γιορτή της κάποιο δώρο στη Μάνα τους. Πόσα φιλιά δε θα δεχτεί το γεμάτο έγνοιες πρόσωπό της ;

Αυτά τα παιδιά, τα τυχερά που τη έχουν κοντά τους και νιώθουν την πνοή της να τριγυρνά γύρω τους, θα έχουν στην ψυχή τους ένα τεράστιο χαμόγελο για τη γιορτή της Μάνας τους.

Τα άλλα παιδιά που δεν την έχουν κοντά τους και που νιώθουν ορφανεμένα από την απουσία της, θα τη θυμηθούν με Αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Θα τη θυμηθούν τα προσφυγόπουλα, τα παιδιά της Συρίας, του Ιράκ, του Κουρδιστάν, της Λιβύης, του Αφγανιστάν, της Ουκρανίας, κι εκεί κάτω της Αφρικής κι όπου αλλού όπου ο άνθρωπος έχει χάσει την αποστολή του…

Θα τη θυμηθούμε, εγώ, εσύ και πολλοί άλλοι που δεν την έχουμε κοντά μας και που κάθε μέρα τη φέρνομε στη σκέψη μας κι ας έχουν περάσει 10, 20, 30, ή 50 χρόνια από εκείνο το πρωινό που της είπαμε το «έχε γεια», και που πολλοί από εμάς,

δε βρεθήκαμε κοντά της στις τελευταίες στιγμές της. Όλοι όμως, θα αποτίσουμε μία σκέψη Αγάπης και ευγνωμοσύνης σε εκείνη τη Θεία Μορφή, που πάντα ζει μέσα μας, γιατί το φευγιό της δεν κατάφερε ποτέ να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την πηγή της ζωής μας. Με τη Μορφή της Αγάπης και της παρηγοριάς. Με την αιώνια, την Αθάνατη Μάνα, κι ας μην είναι κοντά μας να της φιλήσουμε τα ρυτιδωμένα μάγουλά της…

Ένα λουλούδι μπροστά στη φωτογραφία της, κι εκείνη θα νιώσει χαρά, απ´τη δική μας Αγάπη και θύμηση.

Σε όλες τις Μάνες, Μητέρες, Μανούλες, του κόσμου, και σε όλες τις Μάνες που μεγάλωσαν και μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους και που η κάθε μια της κουβαλάει βαρύ φορτίο στους ώμους της,

Χ Ρ Ο Ν Ι Α Π Ο Λ Λ Α!!!

💫❤️🌹🍷🌹❤️💫

 

Φυλαχτό

Φεύγοντας στην αθέλητη ξενιτιά μου

πήρα το βουβό αναφιλητό της καρδιάς σου.

Πήρα τα καυτά δάκρυά σου, που κύλαγαν σα στάλες φθινοπωρινής βροχής.

Πήρα τη μορφή σου, που κουρασμένη

απ´τα ξεροβόρια της ζωής, φάνταζε

γλυκιά ζωγραφιά στην ψυχή μου.

Πήρα τους καημούς σου, που τους έκρυβες σιωπηλά στα φυλλοκάρδια σου λυγμοκλαίγοντας.

Κράτησα σφιχτά εκείνο το απαλό σου χάδι

απ´τ´αδύναμα, ευλογημένα χέρια σου.

Έκλεισα μέσα μου τη γλυκιά φωνή σου

όταν μου είπες σιγανά, κοιτάζοντάς με στα μάτια:

«Τα χελιδόνια πάντα γυρίζουν στις φωλιές τους».

Εκείνη τη στιγμή του χωρισμού, πήρα την

ίδια σου την καρδιά, για να την έχω φυλαχτό

στο δρόμο του μαρτυρίου που λέγεται Κολχίδα.

Όλα, μενταγιόν μυριάκριβο τα ´κανα

για να μου δίνει δύναμη κι ελπίδα,

ως ότου ξαναπάρω το δρόμο της χαράς.

Το δρόμο της λύτρωσης για την Ιωλκό

Θ. Χ.

 

* Η τελευταία μου συνάντηση και τελευταία μας φωτογραφία με τη Μάνα μου, στο χωριό μου

Καρυές Μεσσηνίας,