Cubita

 https://www.facebook.com/reel/2107686213102819

https://www.facebook.com/reel/1449842566679329  

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

 

     Το μεγαλείο του Κώστα Μαυρουδή που γέρος πάνω στη βάρκα του Αχέροντα τραγουδά και περιφρονεί τον χάρο ρίχνοντάς του αναμμένα κάρβουνα στη  προχτεσινή ανάρτηση της Δευτέρας έλαμψε σαν τον Ήλιο που δύει στον κόκκινο ουρανό [πάρα πολλές επισκέψεις και μηνύματα]. 

Μια αυτό αλλά περισσότερο επειδή ο Κώστας ήταν χαρισματικός και ιδιαίτερος φίλος μας σήμερα δικαιωματικά παίρνει την 1η θέση στην πίστα μας. Και παρουσιάζω μερικά ενθυμήματα από τα τόσα!

Από τα αλλοτινά χρόνια μέχρι  το φευγιό του με τα καμένα κάρβουνα ήταν ο λεβέντης της παρέας και στην αξέχαστη εκδρομή μας στη Σικελία ήταν η ψυχή του πούλμαν.[1]. 

  Ο Μαυρουδής που λέτε είχε πολλά χαρίσματα, πάνω από όλα μια μεγαλοσύνη σαν χαρακτήρας, μια ζηλευτή κουλτούρα και γνώστης πολλών πραγμάτων, μουσική, σινεμά. Αφηγητής πρώτος και καλός τραγουδιστής με μια φωνή καμπάνα βυζαντινού μοναστηριού[2].

[1] Τότε η παρέα ήταν ένας και ένας: Ο Κώστας Μαυρουδής με την Αργυρώ του, η  Αρετή με τον Δημητράκη της, η  Αγνή, η Μάρω, η Μαρία με τους δυο φίλους της, [τον πρώην και τον εκδρομικό] κι εγώ και η Λενάκω μου.

                Η σειρά  της παράθεσης των ζευγαριών  ήταν επιλογή αλλά αυτή του ή της συζύγου ήταν αυθόρμητη και μούρθε μόνη της. Μου έχει μείνει από το χωριό μου που προηγούνταν ο άνδρας ή η γυναίκα ανάλογα με το ποιος[α] ήταν πιο ισχυρή  προσωπικότητα ή ποιος είχε σπάνιο, μη συχνό όνομα, όπως ο Λάκης του Νίκου Κόλλια, ο Γιώρης της Ασήμως, η Τούλα της Ακριβής. Και το άλλο, μια τέτοια σύζυγος ποτέ δεν λεγόταν  με πρώτο συνθετικό του άνδρα της, όπως η Γιώργαινα, η  Κώσταινα.     

[2]  Ήταν αδελφός του Νότη Μαυρουδή του μεγάλου κιθαρίστα και συνθέτη!

Στα χνάρια του Μικρού Πρίγκιπα

 Από την Ομάδα Αερόστατο αφιερωμένο

στα παιδιά του πολέμου.

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ

 

=====================================================================

=================================================================

ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ κλικ εδω

Ο ΠΑΥΛΟΣ: Τουμπεκί απ΄ την Περσία

      

   ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ ΈΓΙΝΕ ΠΡΙΝ 3ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 

1Η ΦΟΡΆ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ 

ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ  ΧΤΕΝΙΣΜΑ

   Για τον φίλο μου τον Νικήτα, από το Τζελέχοβα, τον μπιτζάρη, τον πολυπράγμονα και σκαλτσοβιομήχανο, που φτιάχνει αμαξοστοιχίες των οδόντων στο Γαλάτσι, σας έχω ιστορήσει προ αμνημονεύτων ετών που λένε [κλικ ΕΔΩ] [1]

  Και να που προχτές πήρα το 622 και τσουπ στο εργαστήριο του Νικήτα, Ύδρας 2, μια και ένα βαγόνι  μου είχε λασκάρει.     Έκανε ένα κρύο τσουχτερό και όπως καθόμαστε και τα λέγαμε γύρω από τη σόμπα, ανοίγει η πόρτα και εισέρχεται ένας τύπος με σκούφο όπως τον δικό μου. [2] 

  Μετά τα συνηθισμένα, καλημέρες και τέτοια τον προσκαλέσαμε στη σόμπα που πήρε θέση.

     - Αυτός είναι ο Παύλος ο λεβέντης, από την Περσία και είναι χειμερινός κολυμβητής..

      -Μπράβο, λέω και να πω την αλήθεια δε σου φαίνεται.. μπράβο [3]

      - Ναι πηγαίνω κάθε πρωί στη Γλυφάδα και είμαστε μια καλή παρέα, δέκα γυναίκες και δύο άνδρες.

   - Και ξέρεις, λέει ο Νικήτας, αν και ο Παύλος είναι 80άρης ..ανεβαίνει συχνά, είναι σεξουλιάρης..

  Βάζω τα γέλια και βλέπω τον Παύλο να κάνει ένα μειδίαμα, δείγμα περήφανου κοκόρου! 

   Δεν ξέρω αν το πίστευε ή όχι αλλά ρώτησε όποιον άνδρα θες: Τι γένεται ρε φίλε, ανεβαίνεις; η απάντηση είναι ίδια:

- Φίλε δόξα σοι ο Θεός, μέχρι τώρα κάτι κάνουμε, κι ας είναι υπερήλικας γέρος,   

    Όλοι μας ζούμε με τις σκέψεις μας, τα όνειρα, τις ιδέες μας ακόμα και τις φαντασιώσεις και τις ψευδαισθήσεις μας. Και τις περισσότερες φορές μεγαλύτερη σημασία έχει το δικό μας πιστεύω παρά των άλλων. 

   Και όταν  υπερτερούν οι ψευδαισθήσεις και γίνονται παραισθήσεις ή είναι κάπως υπέρμετρες, τότε μπαίνουμε σε ψυχολογικές παθήσεις, σχιζοφρένεια κλπ μπερδέματα.... Αντίθετα, όσο λιγοστεύουν ή ελλείπουν είμαστε στα όρια της ισορροπίας και  πλησιάζουμε την πραγματικότητα με αυτοπεποίθηση . Δεν θυμάμαι πού το διάβασα ότι όταν μιλάς στα λουλούδια ή και στα ζωάκια όλα καλά, όταν όμως σου μιλάνε εκείνα τότε πιάστε τον  ...Χαράλαμπο [4]

[1] Μια φορά μετέπειτα πήγα με τον Μπίλη και από τότε Νικήτας και Μπίλης γίνανε κολλητοί.
[2] Τότε φορούσα διάφορους σκούφους, από πέρυσι φοράω καπελαδούρα [κλικ ΕΔΩ]
[3] Ο Παύλος ήταν πολικός μηχανικός και είχε έρθει από το Ιράν πριν πολλά χρόνια και ή μητέρα του ήταν Περσίδα. Έτσι έλεγε, έτσι γράφω.
[4]  Πολύ θα ήθελα να μάθω τι λέει επί του θέματος ο δάσκαλος ο Σωτήρης κι ο φιλαράκος μου ο Θύμιος.

ΤΟ ΙΡΆΝ [Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΠΕΡΣΙΑ]

ΜΕΡΙΚΈΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΊΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΆΝ

του Οδυσσέα Διομήδους

Διευκρίνιση 1η:

      Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες. 

Κατά την παραδοσιακή ομαδοποίηση των εθνοφυλετικών ενοτήτων (η οποία πλέον είναι επιστημονικά ξεπερασμένη) οι Ιρανοί είναι Ινδοευρωπαίοι (Άριοι) ενώ οι Άραβες είναι Σημίτες. 

      Εξάλλου στην περσική γλώσσα (φαρσί) Ιράν σημαίνει Άριος.

Διευκρίνιση 2η:

     Οι Ιρανοί είναι σιίτες, μία μετριοπαθέστερη εκδοχή του Ισλάμ, ενώ οι Άραβες, στην πλειοψηφία τους, σουνίτες. Σιίτες στην πλειοψηφία τους είναι μόνο οι Άραβες του Λιβάνου, του Ιράκ, της (Βορείου) Υεμένης και του Μπαχρέιν.

Διευκρίνιση 3η:

    Το Ιράν είναι θρησκευόμενο κράτος, όχι όμως θεοκρατικό. Έχει Σύνταγμα και κοσμικούς νόμους (πχ Αστικό Κώδικα) και παρότι ο ισλαμικός νόμος (σαρία) επηρεάζει τις νομοθεσίες που άπτονται των ιδιωτικών και κοινωνικών σχέσεων, δεν αποτελεί τη μόνη νομοθεσία στη χώρα, όπως συμβαίνει πχ στη Σαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν. 

    Και ναι μεν το Ιράν είναι μία θρησκευόμενη και συντηρητική χώρα ωστόσο δεν παρατηρούνται θεοκρατικά φαινόμενα όπως μπούρκα, αποχή των γυναικών από την εκπαίδευση, γάμοι με ανήλικα κορίτσια κλπ. Μέχρι πρόσφατα οι γυναίκες φορούσαν υποχρεωτικά κεφαλομάντηλο αλλά δεν ήταν νομοθετικώς υποδεέστερες σε σχέση με τους άντρες. Στην πράξη βεβαίως, λόγω θρησκευτικού συντηρητισμού υφίσταται ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων. Αυτή όμως η ανισότητα δεν έχει σχέση με τη μεταχείριση των γυναικών στα σουνιτικά θεοκρατικά καθεστώτα, όπου θεωρούνται κάτι σαν δούλες. 

   Στο Ιράν το 75% των γυναικών είναι πτυχιούχοι ανώτατης (πανεπιστημιακής) εκπαίδευσης και, αντιστοίχως, το 70% των σπουδαστών είναι γυναίκες. Υπάρχουν επίσης γυναίκες επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, κάτι αδιανόητο για τα θεοκρατικά σουνιτικά καθεστώτα. Βεβαίως τα πιο πάνω δεν σημαίνουν ότι το Ιράν είναι μία φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου και όχι ένα αυταρχικό καθεστώς, όπως είναι στην πραγματικότητα.

Διευκρίνιση τέταρτη:

   Το Ιραν δεν είναι κράτος το οποίο προάγει και εξάγει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και την ισλαμική τρομοκρατία. Αυτό είναι ίδιον του σουνιτικού Ισλάμ και όχι του μετριοπαθέστερου σιιτικού. 

  Όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις (Αλ Κάιντα, ισλαμικό κράτος, Χαμάς, Μπόκο Χαράμ, ισλαμική τζιχάντ) είναι σουνιτικές και αποτελούνται κυρίως από Άραβες. Επίσης όλοι οι λεγόμενοι μοναχικοί λύκοι που προέβησαν σε τρομοκρατικά κτυπήματα σε δυτικές χώρες κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι σουνίτες.

===========

ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΙΡΑΝ ΘΑ ΗΤΑΝ 
ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ?

 Costas Papaconstantinou

     Ένα ελεύθερο, πλούσιο Ιράν, με πλήρως ανεπτυγμένο το σπουδαίο ανθρώπινο κεφάλαιό του, με πολίτες που έχουν απαιτήσεις από το κράτος και κυβέρνηση που ακούει τους πολίτες θα ήταν φίλος και σύμμαχος του Ισραήλ; Δεν θα είχε συμφέροντα αυτό το κράτος; Οι κανόνες της γεωπολιτικής θα έπαυαν να ισχύουν; Οι δε πολίτες (μουσουλμάνοι, ΟΚ?) θα αποδέχονταν την επεκτατική πολιτική (Δυτική όχθη, Γκολάν κ.λπ.) και όσα έχει κάνει το Ισραήλ στους άλλους μουσουλμάνους από το 1948 και δώθε;

    Για να το πάμε λίγο παραπέρα: Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε 400 εκατομμύρια μουσουλμάνους (>50% άραβες και επίσης ιρανοί και τούρκοι) αν επρόκειτο για χώρες ελεύθερες, σύγχρονες, δημοκρατικές, με διεθνή ερείσματα και ανταγωνιστικές στην διεκδίκηση των συμφερόντων τους; Ούτε για αστείο, φυσικά.

Οι Ισραηλινοί δεν είναι χαζοί. Γνωρίζουν καλά ότι, ως τοποτηρητές της Δύσης σε ένα νευραλγικό σημείο του πλανήτη, η ύπαρξή τους προϋποθέτει, εκτός από την αστείρευτη στήριξη της Δύσης, το να περιτριγυρίζονται από ανελεύθερα, σκοταδιστικά, διεφθαρμένα, διεθνώς αποκομμένα και εύκολα ελέγξιμα κράτη. Δεύτερη επιλογή είναι να πρόκειται για χώρες βυθισμένες στο χάος και την αναρχία. Δεν ιδρώνει το αυτί τους σε καμία περίπτωση, όση βία και αν προέρχεται από αυτές τις καταστάσεις. Σε αντίθεση με τους μοσχαναθρεμένους Ευρωπαίους, ζουν με τη βία. Με αυτή ιδρύθηκαν ως κράτος (για να μην πάμε παραπίσω, στις φρικαλεότητες της Παλαιάς Διαθήκης), με τη συνεχή χρήση αυτής υπάρχουν, με αυτή θα συνεχίσουν. Εκείνο που δεν θέλουν γύρω τους είναι αληθινά ανταγωνιστικά κράτη - άρα δημοκρατικά, ελεύθερα, σύγχρονα.

Οι ισραηλινοί, λοιπόν, ξέρουν τι κάνουν. Ότι και να λένε, προφανώς δεν επιθυμούν ένα ελεύθερο, δημοκρατικό, με διεθνή ερείσματα Ιράν. Το ίδιο και ο Τραμπ. Κάνουν με κυνισμό αυτό που εκείνοι θεωρούν "δουλειά τους".

Κατανοώ, λοιπόν όσους επιθυμούν αφανισμό της ιρανικής κυβέρνησης. Κατανοώ όσους είναι με το Ισραήλ ("κατανοώ" δεν σημαίνει "συμφωνώ", κάτι που αφελώς θεωρούσα αυτονόητο αλλά το φβ μου απέδειξε ότι για πολλούς δεν είναι). Όσοι, όμως, πιστεύουν ότι η "ελευθέρωση" του Ιράν θα το κάνει αυτομάτως φίλο με το Ισραήλ είναι αφελείς και αποκαλύπτουν έναν -έστω, λανθάνοντα- ρατσισμό. Διότι αποδέχονται ως "θέλημα Θεού", ως φυσική απόληξη, το "βιβλικό" αφήγημα του εκλεκτού λαού του Ισραήλ με τους γύρω του να είναι είλωτες ή, έστω, συμπαθείς ορντινάντσες. Ότι, δηλαδή, αν τους δοθεί η ελεύθερη επιλογή, οι Πέρσες και οι Άραβες θα επιλέξουν αυτό τον ρόλο.

         Δυστυχώς, ειρήνη δεν θα έρθει στη Μ. Ανατολή όταν/αν οι Πέρσες και οι Άραβες σταθούν αντάξιοι της τεράστιας ιστορίας τους. Ειρήνη σημαίνει ισορροπία και, με την πλάστιγγα να γέρνει τόσο πολύ προς τη μεριά του Ισραήλ, ισορροπία εκεί κάτω δεν υπάρχει.

Ιράν: 73 χρόνια από το πραξικόπημα του 1953 που υποστηρίχθηκε από τη CIA και τους βρετανούς

 Στις 19 Αυγούστου 1953, αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών οργάνωσαν ένα πραξικόπημα στο Ιράν που αναμφισβήτητα άλλαξε για πάντα τις εξισώσεις στη Δυτική Ασία

Τον Αύγουστο του 1953, οι αποικιακές δυνάμεις, των οποίων τα συμφέροντα είχαν απειληθεί από την εθνικοποίηση της βιομηχανίας πετρελαίου, σχεδίασαν πραξικόπημα κατά του Ιρανού πρωθυπουργού Μοσαντέκ για να διορίσουν τη δική τους μαριονέτα για να ελέγξουν το πλούσιο σε πετρέλαιο Ιράν.

Πρωθυπουργός Μοχάμεντ Μοσαντέκ

Επακόλουθα του πραξικοπήματος του 1953Ιρανός εκπρόσωπος: Ο σχεδιασμός πραξικοπημάτων είναι εγγενής στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου

Οι τεταμένες σχέσεις Ιράν και Δύσης μπορούν να εντοπιστούν σε διάφορες συνωμοσίες που είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία συνεχούς δυσπιστίας ενάντια σε αποικιακές δυνάμεις όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σαν σήμερα, στις 19 Αυγούστου 1953, πριν από 70 χρόνια, αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών οργάνωσαν ένα πραξικόπημα στο Ιράν που αναμφισβήτητα άλλαξε για πάντα τις εξισώσεις στη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή).

Το πραξικόπημα είχε ως αποτέλεσμα να ανατραπεί ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, και να εγκαθιδρυθεί δικτατορικό καθεστώς με πρωθυπουργό τον στρατηγό Φαζλαλλάχ Ζαχεντί, ενισχύοντας έτσι την εξουσία του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Ως αποτέλεσμα, οι Αμερικανοί μπόρεσαν να βγάλουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και να λεηλατήσουν τον πλούτο του Ιράν.
Το πραξικόπημα της 28ης Μορντάντ, όπως είναι γνωστό στο Ιράν και η ανατροπή του Μοσαντέκ κατέχει εξέχοντα ρόλο στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν, όπως και η ανατροπή του σάχη Παχλαβί, που είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ, κατά την ιρανική επανάσταση του 1979.
Στις 15 Ιουνίου 2017, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ δημοσίευσε έναν πολυαναμενόμενο τόμο αποχαρακτηρισμένων εγγράφων της αμερικανικής κυβέρνησης για το πραξικόπημα, τα σχέδια για το οποίο επεξεργάζονταν Αμερικανοί και Βρετανοί και έφερε την κωδική ονομασία AJAX (ή επιχείρηση «Αίαντας»).
Η δημοσίευση των εγγράφων έβαλε τέλος σε δεκαετίες εσωτερικών συζητήσεων και δημόσιας διαμάχης, αφού μια προηγούμενη επίσημη συλλογή παρέλειψε όλες τις αναφορές στον ρόλο των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στην ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης του πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ.
Το Λονδίνο είχε προηγουμένως αρνηθεί οποιοδήποτε ρόλο στο πραξικόπημα, αλλά τα νέα στοιχεία επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή της Βρετανίας σε αυτό.
Ο κύριος λόγος πίσω από το πραξικόπημα κατά του Ιρανού πρωθυπουργού φέρεται να ήταν η εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν μετά από ένα νομοσχέδιο που εισήχθη στο κοινοβούλιο από τον Mosaddegh το 1951.
Ο Μοσαντέκ ήταν ένας δημοφιλής Ιρανός πολιτικός που υπηρέτησε ως ο 35ος Πρωθυπουργός του Ιράν, κατέχοντας αξίωμα από το 1951 έως το 1953, όταν η κυβέρνησή του ανατράπηκε.
Η κυβένησή του εισήγαγε μια σειρά από κοινωνικά και πολιτικά μέτρα όπως η κοινωνική ασφάλιση, οι μεταρρυθμίσεις

Η ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΣΕΣΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΗ ΘΕΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ

 ΝΑΤΗ ΝΑΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΡΟΒΟΛΗΣΕ 

Η μέρα ξεκίνησε με μιαν ήρεμη φαντασμαγορία στον ουρανό και στη θάλασσα, γεμάτη ελπίδες.

Εξελίχτηκε σε κρυστάλλινη λιακάδα, με ιδανικές θερμοκρασίες, με τη ζέστη και τη δροσιά να ισορροπούν σε σωστές δόσεις και να φωνάζουν «εκδρομή» σαν τους παλιούς συμμαθητές.

Η θάλασσα σε καλούσε να βουτήξεις. Η αύρα της σε χάιδευε, σε τύλιγε με το άρωμά της. Οι βράχινες αγκαλιές της σου έγνεφαν «έλα, το καλοκαίρι είναι εδώ»

Η άνοιξη σε αποπλανούσε με τα χρώματα και τις μυρωδιές της που έμοιαζαν να ξυπνούν ακόμα και τις πέτρες.

Οι άγριες βιολέτες ή πασχαλιές, ολόκληρη φυτεία πάνω στα βράχια, σου θύμιζαν το απαρέγκλιτο του χρόνου, την επερχόμενη σταύρωση και ανάσταση.

Έχετε παρατηρήσει πώς οι άνθρωποι στη φύση καλημερίζονται, κοιτάζονται και χαμογελούν ο ένας στον άλλο; Σαν να βγάζουν από πάνω τους μια βαριά πανοπλία. Σαν να μοιράζονται σε μια τυχαία συνάντηση ένα πολύτιμο μυστικό. Ένας μοναχικός συνπερπατητής που μάζευε χόρτα σήκωσε το κεφάλι, χαιρέτησε, χωρίς να μπορεί να κρύψει τη χαρά του «καλημέρα. Τι καλή, υπέροχη! Τι ωραία μέρα! Τι θάλασσα! Τι ανάσα!».

Μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα από τον Προυστ και τον χαμένο του χρόνο, όπου περιγράφει τα μηχανικά ανθρωπάκια (κούκλες) που λένε τον καιρό στις βιτρίνες των παλιών φαρμακείων. Όταν έχει συννεφιά και κρύο κατσουφιάζουν, φοράνε καπέλο και τυλίγονται σφιχτά στο παλτό τους. Όταν έχει ήλιο και καλό καιρό, βγάζουν καπέλο και παλτό και χαμογελάνε. Έτσι κι ο άνθρωπος, ακόμα και άρρωστος, ακόμα και δυστυχισμένος, ακόμα κι ετοιμοθάνατος, μόλις τον φωτίσει η πρώτη αχτίνα μιας λιακάδας, αυτόματα, κοιτάζει προς την πηγή της και λέει «τι ωραία μέρα».

Πήγα να παραπονεθώ για τον χρόνο που περνάει στερώντας μας σιγά σιγά τις πιο απλές χαρές κι ανάσες, για τα πόδια μου που κάνουν να φαντάζει μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, άθλος. «Δεν μας έχει μείνει και τίποτα άλλο», είπα. Ο άνθρωπος με μάλωσε με κάποια τρυφερότητα «μην το λέτε αυτό». Ντράπηκα για την πλεονεξία μου. Παρόλα αυτά όμως, το πόδι μου, το τρίτο μου πόδι, βρήκε τρόπο να διαμαρτυρηθεί . Χώθηκε μόνο του μέσα στη φωτογραφία που βγήκε κατά λάθος, ενώ έβαζα το κινητό στην τσέπη.

Το βράδυ έγκλειστοι μέσα σε συστοιχίες κουτιών, μικρότερων ή μεγαλύτερων, δεχόμασταν τις συνηθισμένες επιθέσεις από γεράκια, κόρακες και όρνεα. Ο τρόμος που εξαπολύουν εναντίον μας, κάνει τη λιακάδα, τη θάλασσα και την άνοιξη να μοιάζουν εξωπραγματικές
.

Έχετε παρατηρήσει ότι η πιο εφετζίδικη, πολύχρωμη, ειδυλλιακή, περισπούδαστη εικόνα της φύσης από την ΑΙ, δεν συγκρίνεται με την πιο απλή αληθινή φωτογραφία ενός αγριολούλουδου, ενός σύννεφου, ενός μικρού βράχου.