Ο ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΑΣ

    «Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν»

   Ένα  τρανό και οδυνηρό σύμφυτο σύμπτωμα των σύγχρονων κοινωνιών ανεξαρτήτως πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής  ιεραρχίας απανταχού της επικράτειας, είναι οι ψυχοτρόπες ουσίες, τα ναρκωτικά, σκληρά ή μαλακά με τα ανάλογα αποτελέσματα,  φθοροποιά στο σώμα και στη ψυχή και σε πολύ μεγάλο ποσοστό θανατηφόρα.  

       Φυσικά περιττό είναι να τα ονομάσω γιατί είναι γνωστές τοις πάσι.

      Όμως τελευταία ανάμεσά τους συγκαταλέγονται και τα προϊόντα - θαύματα της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, κινητά, laptop και λοιπά, όλα εύχρηστα και πολύ διαδεδομένα [1] Διαβόλια του κερατά!

      Και η πιο επικίνδυνες και δύσκολες συνέπειες τους είναι η τρομερή  έξις. Πλέον αυτά έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις και μάλιστα τώρα με την Τεχνητή Νοημοσύνη ο κίνδυνος είναι συθέμελος για την ανθρώπινη υπόσταση, αυτή την ίδια την ανώτερη λειτουργία του ανθρώπου, τη  σκέψη σε όλες τις εκφάνσεις, ατομικές και κοινωνικές.

    Μία μικρή αναφορά μόνο στο τσιγάρο που είναι πολύ συνηθισμένη. Όλοι οι καπνιστές θέλουν να το κόψουν και προσπαθούν και παλεύουν εν παντί τρόπο, αλλά πολύ δύσκολο να το πετύχουν.

    Η έξις σε αυτά τα ηλεκρονικά διαβόλια, κινητά και social media, καθίσταται γρήγορα  πανίσχυρη ειδικά στους νέους  αλλά και στους ηλικιωμένους του συνταξιούχους. Μικρά παιδιά δεν είναι τα γερατειά, μονο που αυτά είναι περήφανα!

Και αυτές οι ηλικίες πολύ δύσκολα αντιδρούν. 

Είναι   ο ελέφαντας στο δωμάτιό μας. 

    Πολλά κράτη έχουν πάρει απαγορευτικά μέτρα χρήσης κάτω των 16 ετών και οπωσδήποτε πρέπει να γίνει και αυτό και στην Ελλάδα.

    Στους μεγάλους, τους συνταξιούχους περσότερο το πρόβλημα αυξάνεται σε αυτούς που έχουν αφεθεί τον καναπέ και έχουν αφήσει κάθε δράση και ενδιαφέρον. Τα διαβόλια φαίνονται σύντροφοι και φίλοι, όμως  με τον καιρό καταλήγουν  καταλύτες της έλλειψης παντοειδούς σκέψης και .και ενεργητικής πράξης

   Να μην πολυλογώ και εγώ τελευταία έχω πέσει θύμα. Προκειμένου να ανταπεξέλθω στις ανάγκες του blog, να απαντήσω  στις διάφορες και πολλές απηευθύνσεις και αναφορές φίλων, να παρακολουθώ άλλους και περισσότερο τώρα τελευταία λόγω ανημποριάς μου, πέσιμο, Λουκία και τα λοιπά ολοένα και πιο πολύ με "ρουφά" το laptop. 

    Ευτυχώς που έχω ανάμεσα στις καθημερινές μου ενασχολήσεις και άλλες δράσεις  όπως ο Καραγκιόζης [2], το  μπαγλαμαδάκι {3] ή μαγειρική [4]

        Οπότε αποφάσισα να πάρω δραστικά μέτρα γιατί δεν γίνεται αλλιώς, Πλέον οι αναρτήσεις στο blog δεν θα είναι τρεις φορές την εβδομάδα και σταθερές όπως γίνεται τόσα χρόνια,  αλλά θα είναι δύο. Tι να κάνουμε εν τω μεταξύ μεγαλώσαμε και είμαστε επιρρεπείς σε τέτοια αλλότρια ..πάθη. Παλιά είχαμε άλλα....τώρα. όμως είμαστε αιχμάλωτοι άλλων αναγκών.

  Και όμως είναι αναγκαίο να αντισταθούμε, κι ας φαίνονται όχι σπουδαία και απλά π.χ το φαγητό, τα γλυκά κ.κ.κ....αλλά και στις ανοησίες και στις περιαυτολογίες, τους κομπασμούς.. Κι εγώ εκει΄ στο στρατό κι εγώ εκεί κι εγώ εδώ...Κοινώς κουραφέξαλα!

 [1] Σε όλα τα μ.μ.κ. λεωφορεία, αστικά και μη το 99% των επιβατών είναι με ένα κινητό στο χέρι. 

   [2] Και αυτός τώρα τελευταία έχει γίνει με την τεχνική νοημοσύνη έχει πάρει άλλη μορφή, Δεν ξέρω σίγουρα από θέατρο σκιών γίνεται θέατρο εικόνων. 

  [3] Εδώ και μερικούς μήνες μου έσπασε αυτό που είχα το μικρό και χθες πήρα άλλο από τον φίλο μου τον Δημήτρη Κοκκώνη, άριστο οργανοποιό κλικ ΕΔΩ 

 [4] Χτες έκανα γαυράκια  στο φούρνο,, τόσο νόστιμα που η Λουκία πρώτη φορά είπε πολύ ωραίο για ένα φαγητό που έκανε άλλος! [προσεχώς θα σας γράψω τη συνταγή και θα πάθετε πλάκα..]

ΟΙ ΩΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Η ωδή είναι ένα είδος ποιητικής σύνθεσης που χαρακτηρίζεται από τον ανυψωμένο τόνο και την περίτεχνη δομή της, που προορίζεται να εξυψώσει ή να προβληματίσει ένα συγκεκριμένο θέμα ή θέμα. Ιστορικά μιλώντας, οι ωδές έχουν χρησιμοποιηθεί ως μέσο έκφρασης θαυμασμού, ευγνωμοσύνης ή λατρείας προς ανθρώπους, γεγονότα, αντικείμενα ή αφηρημένες έννοιες και έχουν κερδίσει μια θέση στη λαϊκή κουλτούρα.ActualidadLiteratura
      Δεν είμαι ούτε φιλόλογος ούτε κριτικός, όμως η πολύχρονη  εντρύφηση με τα γράμματα και τα διαβάσματα νομίζω ότι μου δίνει το δικαίωμα να ξεχωρίζω την ποιότητα και να χαρακτηρίζω και να κρίνω ένα γράφημα απλό αλλά γεμάτο, γλαφυρό και λυρικό μεν αλλά όχι περίτεχνο με διάφορα άχρηστα γλωσσικά πλουμίδια και περίτεχνους επιστημονικοφανείς ιδεασμούς.
   Τέτοια γραφήματα είναι της Κατερίνας Νικολοπούλου, που από τις 6-9-25 που αποδήμησε ο πατέρας της  έχει αναρτήσει πολλά. Ακριβώς όπως ήταν  ο αείζωος και άληστος  Νίκος.Νικολακόπουλος είναι και ΄όλα τα γραφτά της.

Α  "...Οι ψυχές ξέρουν πότε είναι ή ώρα τους να φύγουν, υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν ανακοινώνονται με
λόγια αλλά με σιωπές, βαθιά βλέμματα και μια ανεξήγητη ηρεμία, οι ψυχές, μέσα στην απέραντη σοφία τους, ξέρουν πότε είναι ή ώρα να επιστρέψουν σπίτι του Θεού, πριν φύγουν αφήνουν αποτυπώματα αγάπης, διδασκαλίες και αναμνήσεις που ζουν για πάντα στις καρδιές μας, τίποτα δεν φεύγει όταν έχει αγαπηθεί γιατί ή αγάπη δεν πεθαίνει, μεταμορφώνεται, γίνεται φως, γίνεται ειρήνη, γίνεται αόρατη παρουσία που μας συνοδεύει σε κάθε βήμα μας, αν και ή απουσία τους πονάει, ηρεμούμε ότι το ταξίδι σας είναι ιερό, απαραίτητο και ή αποστολή τους εδώ ολοκληρώθηκε και τώρα ξεκουράζεται σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει πόνος, μόνο αιωνιότητα, τιμούμε το κάθε βήμα στη ζωή μας ζώντας με ευγνωμοσύνη, πίστη, και αγάπη, γιατί οι ψυχές που ραγίζουν ποτέ δεν φεύγουν εντελώς! Μου λείπεις

Β "...Ο πόνος μου είναι μόνο δικός μου, κάποιες μέρες θεραπεύομαι, κάποιες μέρες πάλι σπάω, γιατί ο πόνος δεν σε πάει σε σημείο που όλα ξαφνικά είναι καλά, δεν λειτουργεί έτσι, είναι ένα ρεύμα με σέρνει χωρίς προειδοποίηση ανάμεσα σε αναμνήσεις και τις απουσίες, μερικές φορές σκέφτομαι ότι πρέπει να προχωρήσω να αναπνέω καλύτερα, να μπορώ να γελάω χωρίς να νιώθω ενοχές, να ξυπνάω με την αίσθηση ότι η ζωή συνεχίζεται και ότι κάπως συνεχίζω μαζί της, αλλά ξαφνικά, κάτι αγγίζει την ψυχή μου με τον πιο απρόσμενο τρόπο, ένα τραγούδι, το άρωμα, μια πρόταση που είχες πει κάποτε, και τότε είναι που καταρρέω ξανά, καταστρέφομαι σαν να μην πέρασε ο χρόνος και ξανανοίγει οι πληγές με την ίδια κτηνωδία σαν την πρώτη μέρα, κι εκεί, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ή απουσία γίνεται μεγαλύτερη από καταλαβαίνω ότι αυτός ο πόνος είναι μόνο δικός μου, ό καθένας αντιμετωπίζει την απώλεια με το ακριβές βάρος της δικής του αγάπης, ό χρόνος γιατρεύει τα πάντα αλλά ή αλήθεια είναι ότι ο χρόνος δεν γιατρεύεται, ο χρόνος διδάσκει, μας διδάσκει να περπατάμε με την απουσία, να αναπνέουμε με πόνο, να θυμόμαστε χωρίς να πνιγόμαστε, να ενσωματώνεις και να μετατρέπεις την πληγή σε κάτι που πονάει λιγότερο, σε κάτι που, ακόμα και όταν καίει, σου επιτρέπει να προχωρήσεις! Δεν υπάρχουν κανόνες στον πόνο, υπάρχουν μέρες που μπορώ να μιλήσω για σένα χωρίς να σπάσω τον εαυτό μου, και άλλες που μόνο να φωνάζω το όνομά σου καταστρέφομαι, αυτός είναι ο πόνος μου, και τον ζω με τον τρόπο μου, ξέρω ότι δεν θα σταθώ ακίνητη στο σκοτάδι, ξέρω ότι υπάρχει φως, ακόμα κι αν είναι μακρινό, κι αν υπάρχει ένα πράγμα που μου έμαθεο πόνος, είναι ότι ή απουσία πονάει, αλλά δεν σβήνει την αγάπη, ξαναχτίζοντας τον εαυτό μου ανάμεσα στη νοσταλγία και τις αναμνήσεις, γιατί ή ζωή δεν σταματά, κι ας πονάει ούτε θα σταματήσω!

ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ

 Δελτίο Τύπου (21-4-2026)
Ομάδα Γονέων στη Ζαχάρω για την ενίσχυση της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης των παιδιών  Ο Δήμος Ζαχάρως σε συνεργασία με το Κέντρο Πρόληψης Π.Ε. Ηλείας «Παρεμβάσεις», τον Εθνικό Οργανισμό Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (Ε.Ο.Π.Α.Ε.), καθώς και με τη στήριξη των Σχολικών Μονάδων του Δήμου, υλοποιούν στη Ζαχάρω ομάδα γονέων παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας (έως και τη Δ΄ Δημοτικού).
Οι ομάδες γονέων αποτελούν έναν χώρο συνάντησης και ανταλλαγής εμπειριών, που συμβάλλει στην ενίσχυση του γονεϊκού ρόλου και στην καλύτερη προσέγγιση ζητημάτων που αφορούν την ανάπτυξη των παιδιών.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έξι (6) δίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις, με έναρξη τη Δευτέρα 27 Απριλίου 2026, οι οποίες θα πραγματοποιούνται στο Πολύκεντρο Ζαχάρως.
Για τη συμμετοχή στην ομάδα, οι γονείς καλούνται να δηλώσουν το ενδιαφέρον τους έως και την Παρασκευή 24 Απριλίου 2026, επικοινωνώντας με τη συντονίστρια της ομάδας, κα Κατερίνα Μάσσαλα, Ψυχολόγο, στο τηλέφωνο 26220 29710, από Δευτέρα έως Παρασκευή και κατά τις ώρες 08:30 – 14:30.
Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι δωρεάν.
Ο Δήμος Ζαχάρως εκφράζει τις ευχαριστίες του προς το Κέντρο Πρόληψης «Παρεμβάσεις» για  τη συνεργασία, καθώς και προς τα στελέχη του Τμήματος Κοινωνικής Προστασίας, Παιδείας και   Πολιτισμού του Δήμου για τη συμβολή τους στην υλοποίηση της δράσης, αναδεικνύοντας τη σημασία της διασύνδεσης και της συνεργασίας των φορέων σε τοπικό

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 

=================================

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΥΒΛΑΞ ΠΑΤΤΑΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ 

ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

Π  ρ  ά  ξ  η     1η

Είμαστε στα μέσα της Χούντας των συνταγματαρχών που κατά κάποιον τρόπο είχε στεριώσει, όμως με τον βούρδουλα και τα ξερονήσια. Ο αντιπρόεδρος Στυλιανός Παττακός, ναι εκείνος ο κλασσικός καραβανάς, ο φαιδρός τύπος που αξίωσε κι αυτός με το πουλί του να σώσει την Ελλάδα, στα πλαίσια του ταξιδιού του στη Δυτική Ελλάδα πέρασε κι από τη Ζαχάρω. Πολλοί αρχηγοί κομμάτων, τρανοί και επώνυμοι, ακόμη και πρωθυπουργοί, έχουν περάσει από την περιοχή μας, αλλά το πέρασμα του Παττακού και όσα έλαβαν χώρα στον θρυλικό Πλάτανο ήταν ένα γεγονός για εκείνα τα χρόνια που έχει μείνει αξέχαστο. Ο λόγος είναι ότι έγιναν πράγματα από  τραγελαφικά μέχρι ...απτά δείγματα της άμεσης δημοκρατίας. 

     Θέατρο του παράλογου!

 

  

 Από νωρίς λοιπόν το πρωί τα όργανα της τάξεως και της  ασφάλειας, οι ...ηρωικοί χωροφυλάκοι είχαν πάρει σβάρνα την αγορά με την εντολή οι μαγαζάτορες   να κλείσουν εντελώς και να παρευρεθούν στον πλάτανο, όπως όλος ο κόσμος για να καλωσορίσουν τον Παττακό. Κάπως έτσι ή αλλιώς εκείνο το πρωινό μαζεύτηκε πολύς κόσμος στον πλάτανο. Καταφθάνει λοιπόν με όλη του την κουστωδία ο κύριος Αντιπρόεδρος. Αφού έκανε τον τυπικό  χαιρετισμό και είπε το ποίημα για την ....εθνοσωτήριον επανάστασιν, απευθύνεται στον κόσμο και τον καλεί να βγάλει δήμαρχο. 
    Μέχρι το ΄67 που ήρθε η χούντα κι ο Απρίλης σκότωσε τον Μάη, δήμαρχος ήταν ο λαοπρόβλητος  γιατρός Ζαχαριάς.Όπως έγινε σε όλους τους δήμους και στις κοινότητες όλοι οι αιρετοί καθαιρέθηκαν,  εν μία νυχτί,  και τοποθετήθηκαν οι δικοί τους (χίτες, ταγματασφαλίτες και λοιποί αχυράνθρωποι), έτσι και εδώ απολύθηκε ο Ζαχαριάς και χρίστηκε δήμαρχος ο Σαβράμης και αντιπρόεδρος ο Θαν. Μπιλιώνης. Ο Σαβράμης, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ήταν έντιμος και ήσυχος άνθρωπος και καλός επαγγελματίας. Με αφορμή το ότι ο δήμος προέβηκε σε αγορά μερικών υλικών-μικρής χρηματικής αξίας-από το σιδηρουργείο του Σαβράμη μετά από δυο χρόνια περίπου, από τους ντόπιους τοπάρχες απολύθηκε και έτσι χρέη δημάρχου εκτελούσε ο αντιπρόεδρος Μπηλιώνης. 
    Κάτω από αυτές τις συνθήκες στην πόλη της Ζαχάρως, έγινε στον πλάτανο το "καλωσόρισμα" του Παττακού.

     Μετά λοιπόν τα τετριμμένα που αναφέρθηκαν, Ο Παττακός σαν γνήσιος δημοκράτης-τρομάρα του- απευθύνεται στον κόσμο και ρωτά:
: Όποιος από σας θέλει να γίνει δήμαρχος να σηκώσει το χέρι του
Πρώτος σηκώνει το χέρι του ο Σπύρος Σάσσαλος, ο ονομαζόμενος και Σκουριάς.
Λέει ο Παττακός.
: Ποιοι θέλουν τον Σάσσαλο δήμαρχο;   Σηκώνουν δυο-τρία χέρια.
: Ποιος άλλος θέλει; ξαναρωτά..

   Ξαναρωτά λοιπόν ο Παττακός:
:Ποιος θέλει να γίνει δήμαρχος;
Σηκώνει το χέρι ένας Παπασπύρου, που ήταν αρκετά μεγάλος, κοντά στα 80.
:Πόσων χρονών είσαι του λέει ο μεγάλος και αφού ο άλλος απαντά 78 του εύχεται να τα εκατοστίσει.
:Ποιοι θέλουν να επανέλθει ο Σαβράμης δήμαρχος; Ελάχιστα χέρια..
: Ποιοι θέλουν τον Μπηλιώνη για δήμαρχο;
Ο κόσμος αμέσως ξεσηκώθηκε χειροκροτώντας και ζητωκραυγάζοντας, οπότε ο Μπηλιώνης δια βοής και δια ροπάλου έγινε δήμαρχος (1) (2)

Οι αναρτήσεις για το συμβάν με τον Παττακό στηρίχτηκαν στις μαρτυρίες των αείμνηστων Γιαννάκη Τάγαρη, δημάρχου της Ζαχάρως από το 1982 έως το 1986 και του Γρηγόρη Κοτσιόρη υποψήφιου με την ΕΠΕΝ οι οποίοι και ποζάρουν στις παρακείμενες φωτογραφίες.

          Πρέπει να τονίσουμε και ορισμένα άλλα ευτράπελα του παράλογου θεάτρου που παίχτηκε τότε στον πλάτανο της διασταύρωσης.

- Κατά τη διαδικασία κάποιος σήκωσε και τα δυο του χέρια, οπότε ο ....πανέξυπνος Παττακός του λέει: Εσύ να σηκώσεις και τα τέσσερα.

 - Στο τέλος κάποιος ρωτά τον μεγάλο: Πρόεδρε τι να ψηφίσουμε στο δημοψήφισμα; ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Και απαντά ο μεγάλος: Όποιος ψηφίσει ΟΧΙ, οχιά να τονε φάει.

Π ρ ά ξ η    2η

    Η συνέχεια του ρεσιτάλ δόθηκε στη Γέφυρα της Νέδας, όπου είχαν συγκεντρωθεί να τον προϋπαντήσουν οι κάτοικοι του Γιαννιτσοχωρίου και των γύρω χωριών, γυναίκες, γέροι και παιδιά.

Κατεβαίνει λοιπόν φουριόζος από την κουρσάρα και με την καράφλα  να αντανακλά στον ήλιο ο μεγάλος, εν μέσω σημαιών και  ζητωκραυγών, μας λέει.

: Δε μου λέτε, σας έφεραν ή ήρθατε μόνοι σας;

Οπότε πετάγεται η Θειά Ασήμω με το αξέχαστο τσεμπέρι της 

:Τι λες μάτι μου; Μόνοι μας ήρθαμε με τα πόδια, όπως μας είπαν οι χωροφυλάκοι έπρεπε να έρθουμε  να σε καλωσορίσουμε.

Αυτό ήταν! 
Φωτιά στα μπατζάκια του
Πάντως είναι μεν  η πιο μαύρη & επάρατη σελίδα της νεότερης Ελλάδας, αλλά είναι και η πιο χαζοχαρούμενη!!!

(1)  Όπως καταλαβαίνετε όλα ήταν τάτσι-μίτσι-κότσι και ο Μπηλιώνης είχε μαζέψει όλους τους δικούς του εργάτες, παρεργάτες, κουμπάρους και λοιπούς, όλους εκεί γύρω-γύρω.Έτσι  ο Μπηλιώνης είχε το .. αμφιθέατρο δικό του.

ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΌ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

 επαναδιατυπωμένη και εμπλουτισμένη

Το ντοκιμαντέρ "7 χρόνια, μια . στιγμή.Η Δίκη των Πρωταίτιων" στην TV της Βουλής την Τρίτη

Την παρακάτω απεύθυνση για όσους 

δεν την έχουν πάρει χαμπ΄ρι μια και 

την έγραψε η ΕΦ-ΣΥΝ του Σαββάτου.

     ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΝ 21η Απριλίου, Τρίτη, θα προβληθεί από το Κανάλι της Βουλής το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Γιουκάκη «7 χρόνια, μια στιγμή. Η Δίκη των  πρωταίτιων». 

  Αποτελεί μια πρωτότυπη τηλεοπτική παραγωγή για τη μεγάλη δίκη των πρωταίτιων του πραξικοπήματος, που έγινε το καλοκαίρι του 1975 σε αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού. Τα πρακτικά της συγκεκριμένης δίκης κρατήθηκαν τότε σε μια ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του Κοινοβουλίου,από τη Στενογραφική Υπηρεσία της Βουλής, και έκτοτε φυλάσσονται ταξινομημένα και πλέον ψηφιοποιημένα στη Βιβλιοθήκη της Βουλής. 

    Στο ντοκιμαντέρ μιλούν: Ο δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο άνθρωπος που κατέθεσε την πρώτη μήνυση κατά των χουντικών το 1974. Ο δημοσιογράφος Γιώργος Λιάνης, ο οποίος είχε καταθέσει στη δίκη σημαντικά στοιχεία για κάποιους από τους πρωταίτιους. Οι ιστορικοί Τάσος Σακελλαρόπουλος, υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη, Αντζελα Καραπάνου, προϊσταμένη του Τμήματος Κοινοβουλευτικών Αρχείων της Βιβλιοθήκης της Βουλής, και Στάθης Κουτρουβίδης, από το Τμήμα Κοινοβουλευτικών Αρχείων. Ο συνταξιούχος στενογράφος της Στενογραφικής Υπηρεσίας της Βουλής Ηλίας Γκρέκας. 

     Για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ αξιοποιήθηκε σπάνιο υλικό από το Αρχείο της ΕΡΤ, με τις ιστορικές καταθέσεις στη δίκη προσωπικοτήτων όπως οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Ανδρέας Παπανδρέου, Γεώργιος Ράλλης κ.ά. Την πρωτότυπη μουσική έγραψε ο Διονύσης Τσακνής. Ιστορική έρευνα, επιμέλεια, παρουσίαση: Γιώργος Γιουκάκης. Σενάριο: Γιώργος Γιουκάκης, Δέσποινα Χονδροκούκη. Σκηνοθεσία: Δέσποινα Χονδροκούκη

 ΕΠΟΧΗ

ΤΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

 

====================================

Περί  προδοσίας  του Χριστού*

Όπως  σε πολλά μέρη του Ελληνισμού, έτσι και στην Τρίγλια υπήρχε η λαϊκή παράδοση για τη δάφνη και το δεντρολίβανο.  Η παράδοση γεννήθηκε από το λαό κατά τη λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου το πρωί (πρώτη Ανάσταση).  Όταν ο ιερέας εξέρχεται από το ιερό Βήμα, κρατά δίσκο και διασκορπίζει φύλλα δάφνης στην εκκλησία ψάλλοντας «Αναστήτω ο Θεός»!. 

Τα φύλλα αυτά της δάφνης τα πατούν οι Χριστιανοί  γιατί τα θεωρούν προδοτικά , επειδή πρόδωσαν τον Χριστό που ήταν κρυμμένος πίσω από τα κλωνάρια της , όταν τον κυνηγούσαν την Μεγάλη Τετάρτη  για να τον συλλάβουν οι Ιουδαίοι, επειδή έλεγε τον εαυτό του «Υιόν Θεού». Πράγματι,  η παράδοση αναφέρει ότι ο Χριστός, φοβούμενος την σύλληψη,  βγήκε έξω από τα Ιεροσόλυμα, ζήτησε καταφύγιο  και αφού δε βρήκε, κρύφτηκε  πίσω από το δάσος θάμνων  δεντρολίβανου στην οδό προς το Όρος των Ελαιών. Περνώντας οι καταδιώκοντες αυτόν  Ιουδαίοι κοντά από το  δάσος του  δεντρολίβανου,  ρώτησαν το δεντρολίβανο- γιατί ήταν εποχή που είχαν φωνή (μιλούσαν)τα φυτά, τα δέντρα και τα ζώα-  εάν είδε τον λεγόμενο Ιησού να περνάει από εκεί , αλλά το δεντρολίβανο απάντησε ότι «ουκ οίδα τον άνθρωπο»( δεν γνωρίζω  τον άνθρωπο)  και οι Ιουδαίοι πέρασαν και έφυγαν. Επειδή, όμως τα φύλλα του δεντρολίβανου είναι σχεδόν  σακορραφοειδή (βελονοειδή)  και δεν αποτελούσαν ασφαλή κρυψώνα, ο Χριστός μόλις έφυγαν οι Ιουδαίοι, κρύφθηκε πίσω από την πίσω από την παχιά δάφνη, το πυκνό φύλλωμα της οποίας τον έκρυψε τελείως. Όταν γύρισαν πίσω, μετά την μάταια αναζήτηση, οι διώκτες του Χριστού, ρώτησαν τη δάφνη αν είδε τον Χριστό και αυτή έσκυψε τα κλωνάρια της και φάνηκε ο Χριστός. Τότε οι Ιουδαίοι τον είδαν , τον συνέλαβαν και τον πήγαν  για ανάκριση. Γι΄αυτό το λόγο την μεν δάφνη καταπατούν οι πιστοί  την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, το δε  δεντρολίβανο το μοιράζουν οι ιερείς κατά την ημέρα της εορτής της Σταυροπροσκυνήσεως ή όταν σηκώνουν τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή. Τα κλωνάρια του δεντρολίβανου τα διατηρούσαν στο σπίτι στο εικονοστάσι. Στους ασθενείς με τα αποξηραμένα φύλλα του δεντρολίβανου θύμιαζαν για να γίνουν καλά, τη δε δάφνη την καταπατούσαν  «δια την κατά του Άδου νίκην και Ανάστασιν του Χριστού». 

*Eλεύθερη απόδοση από το βιβλίο του Τρύφωνος Ευαγγελίδη, «Βρύλλειον Τρίγλεια», Αθήναι 1934 (σελ.109-110).   

====================================================

Yiannis Schizas
·Ο Οικοτουρισμός στα νησιά ,  Του Γιάννη Σχίζα

Πολλοί χαρακτηρίζουν το νησιωτικό χώρο επισφαλή λόγω των Σουλτάνων στις αντικρινές παραλίες, όμως προς το παρόν είμαστε εμείς που διαχειριζόμαστε αυτά τα νησιά : Τα 6000 σε αριθμό, από τα οποία μόνο τα 227 κατοικούνται και από αυτά τα περισσότερα συνιστούν ημιερήμους , που κάποτε οργάνωναν την εκμετάλλευση της γης έως και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό της με πεζούλες.

Ο χώρος αυτός με τις πολιτιστικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες , με τις παραλίες, με τους βιοτόπους και τα «αποκλίνοντα» από τις ηπειρωτικές νόρμες τοπία, συγκροτεί αναμφισβήτητα ένα πόλο έλξης επισκεπτών με οικολογικά ενδιαφέροντα. Στις περιοχές αυτές ο «οίκος» με την πιο ευρεία έννοια, είναι κάτι περισσότερο από τα απειλούμενα είδη, τις αμμοθίνες ορισμένων ακτών, τις ξερολιθιές και τα άλλα κατάλοιπα γεωργικών τεχνικών. Ο νησιωτικός χώρος προσφέρεται για μια ευχάριστη μαθητεία στο παρελθόν και στο παρόν, στην υπαρκτή αρχιτεκτονική και στις βιοκλιματικές δραστηριότητες, στη προσέγγιση του ενάλιου πλούτου αλλά και στη βίωση του έναστρου ουρανού - στα πλαίσια ενός sky watching , ανάλογου με το bird watching , όπως λένε την παρατήρηση πουλιών οι ορνιθολόγοι....

Έλα όμως, που τα νησιά τα τελευταία χρόνια προσφέρονται για διακοπές «εξαντρίκ», για μπαρ και ξενύχτια και άλλες «αταξίες». Ο αφασιακός τουρισμός της συμβατικής αναψυχής γίνεται σχεδόν κυριαρχικός, ενώ παράλληλα το θέαμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στους ταξιδευτές και τους οδηγεί σε μια αγχωτική διέλευση από τα «αξιοθέατα» της κάθε περιοχής. Τα τουριστικά «πακέτα» με τη γνωριμία της Κρήτης σε 6 (!) ημέρες ή η ύπαρξη τουριστών που αρκούνται στο ότι «φθάνουν αντί να περιηγούνται το χώρο» - για να αντιστρέψουμε μια κουβέντα του Ραγκαβή τόσο παλιά όσο το 1848 - καταλήγουν σε ταξίδια κύρους, όμως δεν αποτελούν υγιή τουρισμό.

Για τη χώρα ο οικοτουρισμός είναι μια λύση, όπως είναι για τον τουρίστα. Η σωστή δοσολογία εμπειριών συγκεντρώνει τη προτίμηση του «φτασμένου» και έμπειρου τουρίστα, δεν είναι όμως επαρκής : Είναι καιρός να τοποθετήσουμε στη θέση του τουρισμού «ως υπνοβασίας μέσα στο χώρο» ( Εντγκάρ Μορέν) τον ερευνητικό και οικολογικό τουρισμό, που συμφιλιώνει τουρίστες και ιθαγενείς πληθυσμούς.. Γιατί ο «οικο»τουρισμός δεν είναι ένα περιθωριακό ρεύμα , ούτε καν μια από τις πολλές, συμπαθητικές πλην άτοπες ουτοπίες… 

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΑΠΌ ΜΠΑΤΣΟΣ

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΌΖΗΣ αν και πέρασαν 20 ημέρες δεν έγραψε κανέναν παραβάτη, αλλά ούτε και ανέφερε κανέναν.. Με την πρώτη παρατήρηση του δήμαρχου ο Καραγκόζης παραιτείται λέγοντας το αμίμητο: Εγώ θέλω ελεύθερος και καμιά φασουλάδα κάπου θα βρω!

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΈΚΑΝΕ ΣΤΡΑΒΆ ΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΑ ΕΥΤΕΡΠΗ...

 [ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΜΟΝΉ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ                                                          ]

 ΚΑΙ ΛΑΧΤΆΡΑ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 ΕΊΝΑΙ ΚΑΤΑΠΡΑΫΝΤΙΚΟ!!!]                         

       [..Είναι γραμμένο πριν 12 χρόνια  στο πρακτορείο που αναφέρεται και έχει αναρτηθεί πάλι στις 20-8-14. .Το αναρτώ ξανά μια και πάει με το όλο κλίμα  για την Κρήτη, αι με φωτογραφίες μάλιστα....

        Να ‘μαι λοιπόν στις 12 το μεσημέρι στο σταθμό του ΚΤΕΛ στο Ηράκλειο, φορτωμένος με όλα τα σχετικά και αναγκαία. Προορισμός το οροπέδιο του Λασιθίου. Το Λασίθι με τις δεκαοχτώ χάντρες του, σαν κομπολόι. Τα δεκαοχτώ χωριά του περιμετρικά γύρω-γύρω, στη μέση ο κάμπος και γύρω τα βουνά της Δίκτης. Ήξερα από την Αθήνα ότι για το Λασίθι από το Ηράκλειο υπήρχαν εβδομαδιαίως έξι  δρομολόγια. Τρία να πας, και τρία να επιστρέψεις, Δευτέρα, Παρασκευή και Κυριακή.   Το πρακτορείο ένα παλιό κτίριο, κοντά στη θάλασσα, στο βόρειο μέρος της πόλης. Κι αυτό ακολουθεί την αντίστοιχη μοίρα  των απανταχού πρακτορείων στη χώρα. Χώροι μικροί για τις ανάγκες της πόλης του πενήντα. Από δω για Ρέθυμνο, από εκεί για Τυμπάκι, για Άγιο Νικόλα και τα άλλα μέρη. Γέροντες, νέοι, ντόπιοι, τουρίστες κι ό,τι καρυδιάς καρύδι θες. Ανακατεμένος ο ερχόμενος. Το Λεωφορείο θα έφευγε σε δυο ώρες. Τι να έκανα κι εγώ, πάω και κάθομαι σε ένα τραπεζάκι που καθόταν ένας μαυροφορεμένος. Γέρος, νιος δύσκολο να το ξεχωρίσεις αν δε πήγαινες κοντά. Όμως τι γέρος ή νιος; Με το που έκατσα παραδίπλα συνειδητοποίησα ότι ήταν μια γυναίκα με κοντά μαυρόασπρα μαλλιά και παντελόνι. Η Κερά Ευτέρπη! Με είχε ξεγελάσει η πίπα με το τσιγάρο που δεν έβγαζε ούτε λεπτό από το στόμα και το μπουκάλι τη μπύρα που είχε μπροστά της.

       Μην πολυλογώ, πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα και τι σύμπτωση; Ήταν Λασιθιώτισα και περίμενε το ίδιο λεωφορείο. Σε λίγο γνωριστήκαμε, από που είσαι, πώς σε λένε και τέτοια.

   - Μα καλά, συνέχεια καπνίζεις; Δεν σε πειράζει;

  -Τι να κάνω; Να ΄ξερες  τη με δέρνει, αλλά και πώς να περάσει η ώρα; Να μετράω τα λεφτά που δεν έχω;

-  Ε τότε θα κεράσω εγώ.

- Εσύ να κερνάς στην πατρίδα σου. 

- Έχεις έρθει στην Αθήνα, της λέγω γιατί μου έκανε εντύπωση που δε μίλαγε καθόλου κρητικά.

 - Άκου να δεις, μου ανοίγεις παλιές πληγές. Αλλά αφού με κουρντάς θα στα πω έτσι σαν εξομολόγηση,  να ελαφρώσω μετά από τόσα χρόνια μια και φοράς μαύρα πάνω κάτω. Άκου λοιπόν: Μέχρι τα σαράντα μου με τον άντρα μου ζούσαμε στην Αθήνα. Είχαμε ένα μικρό καφενεδάκι πίσω στην Αθηνάς και τα κουτσοβολεύαμε. Να όμως που μας έτρωγε το σαράκι. Τα χρόνια περνούσαν σαν το νερό στο ποτάμι, τόσα χρόνια παντρεμένοι αλλά τζάμπα «μας είχαν  καταταραστεί όλοι οι θεοί και οι διαβόλοι» όπως μου έλεγε ο μακαρίτης ο άντρας μου. Ένας όμως μαμογιατρός κοντά στο Λυκαβηττό με τα σούρτα φέρτα και αφού μας έφαγε πολλά φράγκα, μας λέει ότι «φταίει ο μολυσμένος αέρας, να πάτε στο βουνό κι όλα θα γίνουν μια χαρά» Έτσι μας έλεγε έτσι σου λέω. Αλλά εγώ πού  να το πιστέψω. Είχα τις αμφιβολίες μου. Ο άνδρας μου, όμως, με έφαγε με τις μπούρδες του γιατρού. Κάθε ώρα μέρα νύχτα, να φύγουμε από την παλιαθήνα και να πάμε στο χωριό του, όπου έχει καθαρό αέρα. Μάλιστα κάποια μακρινή ξαδέλφη τού είχε πιπιλίσει το μυαλό για ένα βότανο που φυτρώνει  πάνω δω στη Δίκτη. Έλεγε ότι ήταν σερνικοβότανο για όλες τις στέρφες, όχι μόνο γυναίκες αλλά και γίδες.

     - Με τα πολλά, του λέω «πήγαινε εσύ πρώτα και μετά έρχομαι κι εγώ» Αλλά πού να με αφήσει; Ούτε ώρα. Μαζί στο καφενείο νύχτα- μέρα. Και μπιρ-μπιρ συνέχεια ώσπου μονολογούσε και στο ξύπνιο του και στον ύπνο του. Έδωσε, πήρε, δύο, τρία χρόνια το ίδιο βιολί - βιολάκι μέχρι που λέω άει σειχτίρ εγώ τα είδα τα καζάντια μου. Έτσι μια ωραία μέρα, που να μην έσωνε, μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και γίναμε καπνός από την Αθήνα.

             - Και μετά τι κάνατε, τη ρωτάω με αγωνία γιατί την έβλεπα που κάθε τόσο αναστέναζε λέγοντας: «αχ ρε άγγελέ μου – αχ ρε Απολλόδωρε»

- Είπαμε θα στα πω αλλά μη βιάζεσαι. Επί έξι  μήνες, άνθρωπέ μου, συνέχεια ο άντρας μου γυρνούσε στα γύρω βουνά και μάζευε κείνο το βότανο κι εγώ να πίνω συνέχεια, δέκα ποτήρια την ημέρα μέχρι που μύριζα ολόκληρη σαν τα σκολιάμπρια, τα ξέρεις; Αλλά πού: Τίποτα! Τότε είναι που φούντωσαν οι αμφιβολίες μου. Εγώ στο ποτήρι που πίνω ήμουνα κατσαρόλα που κοχλάζει. Το καταλάβαινα. Με ένα τσακ άναβα, το βλεπα ότι κάτι άλλο φταίει. Στα σαράντα και βάλε το έπιασα το πράγμα. Τα σπόρια του αντρός μου ήσαν κούφια. Αλλά και τι να κάνω; Θα με σκότωνε ο κρητίκαρος. 

    Άκου  όμως τι μπήκε στο μυαλό μου. Να με κόψει μαύρη χολέρα, αν λέω το παραμικρό ψέμα. Βέβαια δεν του είπα ποτέ τίποτες, τον είχα πάντα εικόνισμα, όχι μόνο όσο ζούσε αλλά και μετά το φευγιό του. «Μανώλη» του λέω ένα βράδυ που γύρισε ψόφιος από το βουνό, «δεν πάει άλλο, δε κάνουμε τίποτα, το μόνο που μας μένει είναι να πάμε στο μοναστήρι να ξομολογηθούμε και να μας αγιάσει ο ηγούμενος. Δε βλέπω άλλη λύση. Αν δεν θέλει ο θεός, βασανιζόμαστε τζάμπα» 

    Πες-πες τελικά τον έπεισα και ένα απογευματάκι παρουσιαστήκαμε στο μοναστήρι και να μην στα πολυλογώ, πιάνουμε τον καλόγηρο και του λέμε τον καημό μας. «Πάτερ μου άλλη ελπίδα δεν μας έμεινε, μόνο ο Θεός» Και μας λέει΄«Τέκνα μου, εγώ  να σας ξομολογήσω κι ο Θεός θα δώσει τη χάρη του» Πρώτα πήγε ο άντρας μου και μετά εγώ.

Έπεσα στα πόδια και του λέω: «άγιε μου ηγούμενε, αυτό κι αυτό συμβαίνει» Του τα είπα όλα με το νι και με το σίγμα, τούπα για το βότανο και στο τέλος για τα κούφια σπόρια. «Άκου μου» λέει ο άγιος άνθρωπος, «κάθε βράδυ να πέφτετε στα γόνατα και να παρακαλάτε το Θεό κι αυτός θα σας λυπηθεί γιατί είναι φιλεύσπλαχνος»  «Να με συμπαθάς» του λέω «αυτά και πολλά άλλα τα κάνουμε επί δέκα χρόνια. Εξήντα εκκλησίες και εξωκλήσια έχω ζώσει η κακομοίρα με κερένια κλωστή αλλά τζίφος» Εκείνη τη στιγμή κι ενώ τρανταζόμουν  βγάζω κι ακουμπώ στο χέρι του ένα χρυσό σταυρό και ένα ρολόι και του λέω ανάμεσα στα αναφιλητά μου, «Πάτερ δεν έχω τίποτα άλλο, βάλτα  στην εικόνα της Παναγιάς για να με  συγχωρέσει ο Θεός. Πώς να στο πω; Εγώ ξέρω πια είναι η γιατρειά  μια κι έξω, και στο άψε- σβήσε, αλλά φοβάμαι την αμαρτία. Όμως εάν εσύ μου δώσεις άφεση ο Θεός θα κάνει στραβά μάτια. Για μια φορά το ζητάω πάτερ μου η κακομοίρα» Και δώστου που λες λυγμούς και παρακάλια μέχρι που μου λέει ο άγιος άνθρωπος: «Τέκνο μουαμαρτία ξομολογούμενη ούκ έστιν αμαρτία, τι να κάνουμε όλα σε τούτη εδώ την πλάση είναι του θεού και τα καλά και τα στραβά, να ξέρεις ότι όλα τα ανήθικα και τα βλαβερά  είναι ωραία και απολαυστικά. Προχώρα  κυρά μουκι ο Θεός ξέρει και παραξέρει».

       - Αχ άγιε πατέρα, ο άνδρας μου θα με σκοτώσει, άσε που εδώ στα χωριά δε γίνεται γιατί θα μαθευτεί αμέσως. Τι να κάνω η καημένη; Δεν με αφήνει να πάω πουθενά»

      - Εμ τότε ο Θεός δεν εγκρίνει, γι αυτό κάτσε στα αυγά σου.

Εγώ εκεί…. Είχα μάθει ότι το μοναστήρι είχε τέσσερις γερόντους και έναν νέο δεκαοχτάρη, δόκιμο που έκανε και τις έξω δουλειές. Οπότε είχα τα σχέδια μου.

(Αυτή τη στιγμή ακολούθησε βαθιά σιωπή και περισυλλογή που έκλεισε με ένα ποτήρι μπύρα μονορούφι).

     - Αχ καλέ μου άνθρωπέ, την κόλαση την ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια στο ορφανοτροφείο αλλά τον παράδεισο μια και μοναδική φορά τον είδα. Χιλιάδες Χερουβίμ και Σεραφείμ παιάνιζαν και τραγουδούσαν.. Αχ ρε Απολλόδωρε να είσαι καλά εκεί που είσαι.

(Απολλόδωρος ήταν ο 18αρης …ο αρχιχερουβίμ που διακόνησε την κυρά στα ύψιστα εγκόσμια σε μια υπερκόσμια ανάταση).

Και έτσι για να τελειώνουμε, αναφέρω την κατάληξη αυτής της ιστορίας, όπως μου ειπώθηκε  από την πρωταγωνίστρια,  την Κερά κι αρχόντισσα.

Αμέσως μετά το συμβάν που έλαβε χώρα ιεροκρυφίως σε ένα μικρό και ανήλιαγο κελί, ο μοιχός  Απολλόδωρος έφυγε άρον–άρον, κάπου στο Άγιο Όρος, λένε. Και η μοιχαλίδα …ούτε γάτα ούτε ζημιά. Σε εννιά μήνες γέννησε ένα αγοράκι μέσα σε χαρές και πανηγύρια του …..μπαμπά κερατά.

Δυστυχώς όμως η μοίρα άλλα έγραφε. Σε δυο χρόνια πέθανε το παιδί κι αμέσως σε έξι μήνες πάει και ο μπαμπάς. Κι έτσι που λέτε η κακορίζικη Κερά Ευτέρπη, έρμη και μοναχή, σαν καλαμιά στο οροπέδιο, έγινε καντηλανάφτησα στο μοναστήρι.

Αλί και τρισαλί!!!