Προχθές τη Δευτέρα πήγαμε με το Λούκω τη θειάκα μουη Λουκία να δούμε το ποτάμι, τη Νέδα μας. Πριν μερικές μέρες έπεσαν πάρα πολλές βροχές οπότε η Νέδα ξεχείλισε προς τη μεριά της Μεσσηνίας αλλά ευτυχώς δεν εκτεταμένες ζημιές στις καλλιέργειες με θερμοκήπια.
Το πρώτο που είδαμε ήταν ότι η από εδώ μεριά, προς την Ηλεία είναι οχυρωμένη Η Περιφέρεια έχει οπλίσει την όχθη με λιθάρια και κοτρώνες στα επικίνδυνα σημεία. Σημαντικό και σπουδαίο είναι ότι από το 60 ή 70 θυμάμαι έχει γίνει δρόμος με χαλίκια που με τον καιρό έχει σκληρύνει και είναι σαν τσιμέντο. Οπότε και αυτό παίζει ρόλο αναχώματος αντίθετα ή από κει όχθη προς το Μπούζι, τη Μεσσηνία είναι πολύ ευάλωτη, δεν έχει γίνει κανένα έργο οπλισμού με κοτρώνες, με σύρματα ξέρω εγώ πώς να το πούμε. Πάντως το ποτάμι από τη γέφυρα και κάτω προς τη θάλασσα έχουν να το καθαρίσουν πολλά χρόνια, είκοσι {20} και βάλε.
Παλιά δε στις όχθες υπήρχαν διάφορα μεγάλα δένδρα, κυρίως πλατάνια και ιτιές που έκαναν ένα σταθερό φράγμα. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από καλάμια. Διαβολεμένο φυτό αυτά τα καλάμια, σιγα-σιγά εξοβελίζουν τα πάντα και θεριεύει με αποτέλεσμα να στενεύει το δεμένη τίποτα αλλά μόνο το καλάμι και σιγά-σιγά στενεύουνι την κύτη του ποταμού.
Βεβαίως και προχτές η Νέδα κατέβαινε θολή με ορμή και φαίνονταν όλα τα σημάδια. Εν τέλει είναι ανάγκη να καθαρίσουν το ποτάμι και να οχυρώσουν την όχθη προς το Μπούζι. Αλλιώς θα κλάψουν πολλοί ....
Χτες τρίτη ο ουρανός σκοτεινός και μαύρος. Όλη την νύχτα ΄΄έβρεχε συνέχεια , τουλούμι. Ας βάλει το χέρι ο ταυροκέφαλος θεός των ποταμών δεν ξέρω τι άλλο, ότι του ζητήσει η Νέδα, η νύμφη, θεότητα των νερών για να την γλυκάνει, γιατί θα τα πάρει όλα αμπάριζα. Τι χωράφια, τι ελιές τι θερμοκήπια αλλά και τα χωριά είναι επίφοβα, Πρασιδάκι, Γιαννιτσοχώρι και Μπούζι. Οι Κοπανισάνοι και οι Αλιώτες από ψηλά, ήσυχοι και ασφαλείς γελάνε κάτω από τα μουστάκια τους. Έτσι είναι ο κόσμος, να ψοφήσει η αγελάδα του γείτονα, ξεσυνέργεια, πλεονεξία ζήλεια και κακότητα. Η Αλληλεγγύη είναι σπάνιο φρούτο εδώ στα χωριά. Ας μην πω για αλλού!
