ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

     Ο Δήμος Ζαχάρως τιμά την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: 

«Από την Αντίσταση του Χθες στη Δημιουργία του Σήμερα»
Με μια ιδιαίτερη εκδήλωση μνήμης και τιμής, ο Δήμος Ζαχάρως, σε συνεργασία με τον Νέο Σύλλογο Γυναικών Δήμου Ζαχάρως – Φιγαλείας και τις κοινωνικές του δομές (Κέντρο Κοινότητας, Βοήθεια στο Σπίτι, Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας
Ηλικιωμένων), προσκαλούν το κοινό στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.
Η εκδήλωση, με κεντρικό σύνθημα 

«Από την Αντίσταση του Χθες

στη Δημιουργία του Σήμερα», 

θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026 στο Πολύκεντρο Δήμου Ζαχάρως, με ώρα έναρξης τις 18:00.
      Στόχος της βραδιάς είναι να τιμηθούν οι γυναίκες του τόπου μας: εκείνες που στάθηκαν όρθιες σε δύσκολες ιστορικές συγκυρίες, αλλά και εκείνες που συνεχίζουν να προσφέρουν με δύναμη, αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα στη σύγχρονη
κοινωνία. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει:
 Ομιλίες - Απαγγελίες: Αναφορές στη διαδρομή και τους αγώνες της γυναίκας.
 Προβολή Ντοκιμαντέρ: Οπτικοακουστικό υλικό αφιερωμένο στη γυναικεία συνεισφορά.
 Έκθεση Φωτογραφίας: Μια συγκινητική περιήγηση σε πρόσωπα και ιστορίες του τόπου μας (η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 17:30).
 Μουσική Επένδυση: Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με μελωδίες από τη Χορωδία του Λυκείου Ελληνίδων Πύργου.
          Ο Δήμος Ζαχάρως και οι συνεργαζόμενοι φορείς καλούν όλους τους πολίτες να παρευρεθούν για να τιμήσουμε μαζί τη γυναίκα, την ιστορία της και τη διαρκή προσφορά της στην τοπική μας κοινωνία.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ [Έ ξ ω ο ι Β ά σ ε ι ς τ ο υ Θ α ν ά τ ο υ] Για γέλια και για κλάματα ....

Του Γιάννη Αγγελάκη [ Αγώνας της Κρήτης)

Μπράβο στον Δημ. Ζεβόλη που το αλίευσε

Η ύπαρξη υπερμεγεθών στρατιωτικών εγκαταστάσεων είναι, υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση, ένας κίνδυνος για την ελευθερία και θα πρέπει να θεωρούνται ιδιαίτερα μια απειλή για τις δημοκρατικές ελευθερίες

George Washington, Πρόεδρος των ΗΠΑ, 1796

ΤΑ ΛΕΓΑΜΕ ΑΛΛΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ...

Όλα ξεκίνησαν πριν 63 χρόνια, τον Οκτώβρη του 1953, λίγο μετά τον εμφύλιο πόλεμο, όταν οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων ΗΠΑ και Ελλάδας προχώρησαν σε μια εκ κοινού ανακοίνωση για την ενίσχυση της «συλλογικής ικανότης προς αντίστασιν εναντίον ενόπλου επιθέσεως» με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα Χανιά:

«Εις εκπλήρωσιν των εκ του άρθρου 3 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού απορρεουσών υποχρεώσεών των, η κυβέρνησις του Βασιλείου της Ελλάδος με την έγκρισιν της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως και η κυβέρνησις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής υπέγραψαν σήμερον μίαν Διμερήν Συμφωνίαν, παρέχουσα εις τας Ηνωμένας Πολιτείας το δικαίωμα όπως βελτιώσωσιν και χρησιμοποιήσωσιν από κοινού μετά της ελληνικής κυβερνήσεως ορισμένα αεροδρόμια και ναυτικάς εγκαταστάσεις εν Ελλάδι. Η συμφωνία έχει ως προορισμόν, διευκολυνομένης της ολοκληρώσεως της αμύνης της Ελλάδος, της αναπτυχθείσης κατά τα τελευταία πέντε έτη με την αμερικανικήν βοήθειαν, εντός του αμυντικού συστήματος του ΝΑΤΟ, να ενισχύση την ασφάλειαν της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού και να διαφυλάξη την διεθνήν ειρήνην και ασφάλειαν. Η κοινή προσπάθεια των δύο χωρών όπως βελτιωθή και ενισχυθή η συλλογική ικανότης προς αντίστασιν εναντίον ενόπλου επιθέσεως αντικατοπτρίζει το επικρατούν πνεύμα συνεργασίας και τους δεσμούς φιλίας ήτις υφίσταται μεταξύ Ελλάδος και Ηνωμένων Πολιτειών». [1]

Τις διαπραγματεύσεις είχε αναλάβει ο τότε Υπουργός Συντονισμού Σπύρος Μαρκεζίνης.

Με το ταξίδι του στις ΗΠΑ σκόπευε να διαπραγματευθεί ώστε να δοθεί 4ετή οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα με αντάλλαγμα στρατιωτικές βάσεις.

Γράφει σχετικά, για την άνοιξη του 1953:

«Μετέφερα τότε εις Ουάσιγκτον, προς τον Πρόεδρο Αϊζενχάουερ τη σχετικήν πρότασιν του Στρατάρχου Παπάγου την οποίαν κατ’ αρχήν συνεζήτησα και με τον τότε υπουργόν των Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Φόστερ Ντάλες». [2]

Αντί όμως για συζήτηση και διαπραγμάτευση, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον κυνισμό των ΗΠΑ.

Ο Μαρκεζίνης μίλησε με «ρεαλισμό» και προέβαλε ως επιχείρημα μιας ενδεχόμενης στήριξης της Ελλάδας την στρατηγική θέση των βάσεων, τη σημασία της οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας και τον θετικό αντίκτυπο που θα είχε και για τις ΗΠΑ και υπενθύμισε ότι «η Ελλάς διέθετε για στρατιωτικές δαπάνες, κατ’ αναλογίαν, πολύ περισσότερα από τους άλλους εταίρους του ΝΑΤΟ».

Σε όλα αυτά ο Ντάλες επέδειξε αδιαφορία και κυνισμό.

Περιγράφει ο Μαρκεζίνης:

«… Η συνομιλία έληξε ουσιαστικώς χωρίς αποτέλεσμα. Ήταν φανερό ότι ο Ντάλες δεν είχε καμία διάθεση να κατανοήσει τα προβλήματα της Ελλάδος». [3]

Τελικώς, η Ελλάδα έκανε πίσω στις απαιτήσεις της και έδωσε εδάφη και βάσεις για τίποτα. Η «βοήθεια» των αμερικάνων έφθασε μόλις τα 75 εκ. δολάρια. Αυτό δεν εμπόδισε την κυβέρνηση Παπάγου από το να θριαμβολογεί.

Τι άλλο να κάνει άλλωστε;

Ο κυνισμός των κυρίαρχων ΗΠΑ και οι θριαμβολογίες της κυριαρχούμενης Ελλάδας

Ο Μαρκεζίνης δήλωνε στον αθηναϊκό τύπο στις 21 Μαϊου του 1953:

«Δύνασθε να αναγγείλετε ότι ο σκοπός του ταξιδιού μου εις την Αμερικήν επέτυχεν απ’ άκρου εις άκρον». [4]

Η πρόταση παρουσιάστηκε από τον ο Αλ. Παπάγο στη Βουλή, στις 27/11/1953 με θριαμβευτικά λόγια:

«Είμαι ευτυχής, κύριοι βουλευτές, και υπερήφανος, διότι υπεγράφη η συμφωνία περί στρατιωτικών ευκολιών, δι’ ής παραχωρούνται βάσεις εν Ελλάδι προς τας ενόπλους δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Πρέπει να σας είπω, ότι ευθύς ως εξελέγη ο στρατηγός Αϊζενχάουερ πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, απηύθυνα προς αυτόν προσωπικήν επιστολήν, διά της οποίας του εισηγούμην, όπως διά την καλυτέραν διασφάλισιν της αμύνης της Ελλάδος και εντός του πλαισίου του άρθρου 51 του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών και του άρθρου 3 του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, συναφθή συμφωνία περί παραχωρήσεως βάσεων εκ μέρους της Ελλάδος προς τας Ηνωμένας Πολιτείας». [5]

Αλλά η αλήθεια, όπως είπαμε, καμία σχέση δεν είχε με θριάμβους.

Την περιέγραψε με έναν λόγο λιτό χωρίς φανφάρες ο Πρόεδρος Τρούμαν κατά την επεξήγηση του «δόγματός» του. Η Ελλάδα, «δεν πρόκειται για τέλεια Δημοκρατία», είπε ο Τρούμαν, και οφείλει να δεχθεί τη βοήθεια των ΗΠΑ, γιατί, όπως και η Τουρκία, η στρατηγική τους σημασία είναι τεράστια, αποτελούν τις πύλες για τη Μαύρη Θάλασσα και την καρδιά της ΕΣΣΔ. [6, 7]

Η συνέχεια – αν και η στάση των ΗΠΑ συντέλεσε στη διαμόρφωσή της – ήταν σύμφωνη με την περιγραφή Τρούμαν περί ατελούς Δημοκρατίας.

Κατά παράβαση κάθε έννοιας του Συντάγματος η Συμφωνία ποτέ δεν κυρώθηκε από την Ολομέλεια της Βουλής.

Το δημοσιευμένο κείμενο της Συμφωνίας – αλλά όχι τα απόρρητα παραρτήματα – περασαν από την Επιτροπή Εξουσιοδοτήσεων της Βουλής με τον Υπουργό Άμυνας να δηλώνει χαρούμενος γιατί «διά της συμφωνίας αυτής, η αλληλεγγύη των ΗΠΑ προς την Ελλάδα κατέστη έτι βαθυτέρα, έτι εντονωτέρα». [8]

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γ. Παπανδρέου που είχε εκλεγεί βουλευτής με το Κόμμα του Παπάγου αλλά εκείνο το διάστημα είχε περάσει στο κόμμα των Φιλελευθέρων και ήταν συναρχηγός του (μαζί με τον Σοφοκλή Βενιζέλο).

Είπε:

ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

 

Ένα σχόλιο φρέσκο από την Areti Panou

Καλημέρα Θοδωρή που μας βάζεις σε σκέψεις πρωί πρωί με τα θέματα σου. Και χρόνια πολλά. Όσο για τον Μελιγαλά τι να πω! Βαθιά πληγή. Βλέπεις έχω και καταγωγή από εκεί. Για πολλά χρόνια, όποτε επιχειρούσαμε να πάμε στον Μελιγαλά, πάντα χανόμαστε. Μια υποσυνείδητη άρνηση μας εμπόδιζε. Ώσπου κάποια φορά, χωρίς να το ψάξουμε και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε μέσα στον Μελιγαλά και μάλιστα μπροστά στο πατρικό της Μαρία Κάλλας. Ε, τότε το ξεπέρασα. Σου αφιερώνω, λοιπόν αυτό το κομμάτι από τη Μηδεια, με τη συμπατριώτισσά μου, τη μεγάλη Μελιγαλιωτισσα και παγκόσμια Μαρια Κάλλας. Ωστόσο το ερώτημα παραμένει, γιατί δεν συνέβη κάτι τέτοιο πουθενά στην Ελλάδα, παρά μόνο στην Πελοπόννησο;

https://www.youtube.com/watch?v=GA99EexmUfo

ΝΕΑ γενικώς

     Α] 

Δελτίο Τύπου (04-03-2026)

Συντονισμένες ενέργειες και υποβολή αιτήματος 4,45 εκ. ευρώ για τις ζημιές από τις

πλημμύρες Ύστερα από τις έντονες και παρατεταμένες βροχοπτώσεις των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 2026, οι οποίες προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές σε οδικές και λοιπές υποδομές σε ολόκληρη την επικράτεια του Δήμου Ζαχάρως, η Δημοτική Αρχή προχώρησε από την πρώτη στιγμή σε σειρά άμεσων επιχειρησιακών και θεσμικών ενεργειών.

Ήδη από τις αρχές Φεβρουαρίου, όταν άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σοβαρά φαινόμενα καθιζήσεων και κατολισθήσεων, ο Δήμαρχος Ζαχάρως είχε διαδοχικές επικοινωνίες και συναντήσεις με τα αρμόδια Υπουργεία και τις Υπηρεσίες της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, αποστέλλοντας επίσημα αιτήματα για τη στήριξη του Δήμου. Ως αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών ενεργοποιήθηκε διαδικασία χρηματοδότησης από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας ύψους 500.000 ευρώ που αφορά προηγούμενα πλημμυρικά φαινόμενα.

Παράλληλα, η Πολιτική Προστασία και η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου, με το σύνολο του διαθέσιμου προσωπικού και των μηχανικών μέσων, παρενέβαιναν διαρκώς για την αποκατάσταση της πρόσβασης σε οικισμούς, κατοικίες και αγροτικές και κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις. Πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες αυτοψίες σε αιτήματα πολιτών και συστηματική καταγραφή των ζημιών σε συνεργασία με τους Προέδρους των Δημοτικών Κοινοτήτων, ενώ ζητήματα αρμοδιότητας της Περιφέρειας, ιδίως σε ρέματα και κρίσιμες υποδομές, μεταβιβάστηκαν άμεσα για περαιτέρω ενέργειες.

Σε συνέχεια της αναλυτικής καταγραφής, η Δημοτική Επιτροπή, με την υπ’ αριθμ. 35/2026 ομόφωνη απόφασή της, ενέκρινε την υποβολή αιτήματος του Δήμου Ζαχάρως στο Ειδικό Πρόγραμμα Φυσικών Καταστροφών (Υπο-Πρόγραμμα ΟΤΑ). Την 27η Φεβρουαρίου 2026 κατατέθηκε ολοκληρωμένη πρόταση για την αποκατάσταση 72 πληγεισών υποδομών, συνολικού

προϋπολογισμού 4.450.000 ευρώ.

Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις αφορούν την αποκατάσταση εκτεταμένων καθιζήσεων, κατολισθήσεων και σοβαρών φθορών στο δημοτικό και αγροτικό οδικό δίκτυο, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις έχουν διακόψει βασικές οδικές συνδέσεις και έχουν επηρεάσει την καθημερινότητα των κατοίκων και την τοπική αγροτική και κτηνοτροφική δραστηριότητα.

Οι ενέργειες του Δήμου συνεχίζονται, καθώς τα φαινόμενα και οι επιπτώσεις τους εξακολουθούν να αξιολογούνται, με σταθερή προτεραιότητα την ασφάλεια των πολιτών και την ουσιαστική θωράκιση της περιοχής απέναντι σε αντίστοιχα ακραία φαινόμενα στο μέλλον.

Ο Δήμαρχος Ζαχάρως, Κωνσταντίνος Μητρόπουλος, δήλωσε: «Η ένταση της κακοκαιρίας και ο όγκος νερού που δέχθηκε η περιοχή μας δεν ήταν συνηθισμένα για τα δεδομένα του Δήμου μας. Οι ζημιές ήταν εκτεταμένες και επηρέασαν κρίσιμες υποδομές.

Από την πρώτη στιγμή κινητοποιήσαμε όλες τις υπηρεσίες και προχωρήσαμε άμεσα τόσο σε ενέργειες στο πεδίο όσο και στις απαραίτητες θεσμικές πρωτοβουλίες. Καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να εξασφαλιστούν οι απαιτούμενοι πόροι και να υλοποιηθούν έργα ουσίας.

Η ευθύνη μας είναι να αποκαταστήσουμε τις ζημιές και ταυτόχρονα να ενισχύσουμε την ανθεκτικότητα του Δήμου μας απέναντι στα έντονα φαινόμενα που πλέον δοκιμάζουν συχνότερα τις τοπικές κοινωνίες».

ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ [ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΛΑΝΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ]

    Πόσες και πόσες φορές  δεν έχουμε αφιερώσει διθυράμβους στο μεγαλύτερο αλάνη της περιοχής τον Δημητράκη Αραμπατζή, με κατΑγωγή από την ΠΌΛΗ, Πειραιώτη που η ζωή μετέπειτα τον έριξε  ερωτικό μετανάστη στο Κοπανάκι! [κλικ ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ...]

Το έχω γράψει αλλά πρέπει πάλι πρέπει να το υπενθυμίσω ότι ο πατέρας του ήταν ο  Αντώνης που έχει τραγουδήσει ο Καζαντζίδης και ήταν ένας από τους θρυλικούς 200 ήρωες της Καισαριανής 

    Ο Δημητράκης τότε ήταν τεσσάρων χρονών και δεν θυμάται τίποτα ούτε την εικόνα του
Δυστυχώς με τηΛευκή Τρομοκρατία πού ακολούθησε η πρώτη γυναίκα του Δημήτρη φοβισμένη και τρομαγμένη από τις καθημερινές επισκέψεις της ασφάλειας πέταξε σε ένα πηγάδι όλες τις φωτογραφίες και τα γραπτά να Αντώνη αραμπατζή.

    Οπότε δεν έχει μείνει κανένα στοιχείο για το για εκείνον το θρυλικό ήρωα μόνο το τραγούδι του Καζαντζίδη που μένει αθάνατο.

    Προχτές το πρωί κατά τις δέκα που πίναμε καφέ στην Κυπαρισσία με το φιλαράκι μου τον Θύμιο,  τον πήραμε τηλέφωνο και κανονίσαμε ότι θα τον επισκεφτούμε κατά τις 11.30. Πάμε λοιπόν και με μεγάλη μας έκπληξη ο Δημήτρης είχε έτοιμο τραπέζι. Για τη μαγειρική του τέχνη την πολίτικη σας έχω αναφέρει πάλι αλλά προχθές το λαδερό ήταν καταπληκτικό, μελιτζάνες και πατάτες με κεφτέδες και μπόλικο λάδι με φρέσκια ντομάτα.
     Το νεότερο που μας είπε είναι ότι θα συμμετέχει πάλι στις εκλογές του πασοκ για την Κεντρική Επιτροπή και κάνει προεκλογικό αγώνα.

Είναι το πιο παλιό μέλος και εκλέγεται από τότε πρώτος στη Μεσσηνία !!!

Απολαύστε τον για μια άλλη φορά:

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ [ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΑΣΙΜΗΔΗ]

 

       Είμαι κατασυγκινημένη με τις φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή...Αναζήτησα και μοιράζομαι μαζί σας κάποιες πληροφορίες για έναν απ' αυτούς, τον Γιάννη Αλεξόπουλο:

Στοιχείο 1  
Η πληροφορία απ' τον Ριζοσπάστη για μία σύλληψή του την Πρωτομαγιά του 1925:  "απ’ τον Ριζοσπάστη της 4/5/1925, 
«Απελύθησαν χθες κατόπιν διαταγής του εισαγγελέως οι σύντροφοί μας Κωνσταντινίδης, Νεοσός και Αλεξόπουλος…»

Στοιχείο2
Σελίδες απ' το κατοχικό Ημερολόγιο του δικηγόρου Γ. Κωνσταντινίδη (5/2 - 
5 του Φλεβάρη: Πηγαίνω στην οδό Μέρλιν 6 για να επιδώσω ένα υπόμνημα για τον κρατούμενο Ι.Αλεξόπουλο[1]. Εκεί ένα σωρό γυναίκες και μερικοί άντρες συνωθούνται γύρω στον υπαξιωματικό, που δηλώνει κατηγορηματικά προς όλους ότι η υπηρεσία του δεν παρέχει σε κανέναν καμιά πληροφορία για κρατουμένους.
Οι γυναίκες παρακαλούνε, ικετεύουν, κλαίνε, ο υπαξιωματικός όμως είναι ανένδοτος, κι επιφανειακά τουλάχιστον ασυγκίνητος. Η άγνοια της Ελληνικής τον διευκολύνει στο να ξεφορτώνεται όλους με την ίδια απάντησι:
- Nichts – Nichts. Keine Auskunft[2]
Και δείχνει στους μαζεμένους την έξοδο.
     Οι Γερμανοί αισθάνονται εξαιρετική νευρικότητα να βλέπουν πολίτες συναθροισμένους και μάλιστα μέσα ή κοντά στις υπηρεσίες τους….
…Μόλις πάτησα στην είσοδο, ο υπαξιωματικός με προσέχει και προχωρεί κοντά μου. Του μιλώ για την ιδιότητά μου σα δικηγόρου στα γερμανικά στρατοδικεία και για το σκοπό της επίσκεψής μου. Του παριστάνω πως με τα προσαγόμενα έγγραφα ερχόμαστε αρωγοί της υπηρεσίας του για ν’ αποκαλυφθή η αλήθεια στην υπόθεσΗ ενός κρατουμένου και δέχεται να πάρει το υπόμνημά μου.
Θέλω να φύγω αλλ’ ο κόσμος έρχεται τώρα γύρω μου και θέλει να επικοινωνήσει με τον υπαξιωματικό μέσω εμού.
- Αχ σεις που μιλάτε γερμανικά, παρακαλεί κλαίγοντας μια νεαρή κοπελίτσα, ρωτήστε για τον αδελφό μου.
          - Βοηθήστε μας προσθέτει από δίπλα μια γριούλα με κομμένη φωνή.
Ο δικηγόρος Πέτρου θέλει κι αυτός μια πληροφορία για κάποιον κρατούμενο υμπατριώτη του.
 Δεν είναι καθόλου ευχάριστο πράμα να σε θεωρούν για ισχυρό όταν είσαι τόσο αδύνατος. Γιατί εδώ στα SS δεν ισχύει τίποτα: ούτε η γλώσσα του γερμανομαθούς, ούτε η ιδιότητα του δικηγόρου, ούτε το κλάμα της μάνας, ούτε η ικεσία της συζύγου. Δε δίνουν καμιά πληροφορία για τους κρατουμένους, ούτε γιατί κρατούνται, ούτε καν αν κρατούνται απ’ τα SS. Εδώ μέσα κυριαρχεί ο θάνατος του κατακτημένου λαού, του λαού που όσο περήφανος κι ηρωικός κι αν υπήρξε κάποτε, και μένει ακόμα μέσα του, έχει ωστόσο σήμερα τα γόνατά του λυγισμένα στη γης και νοιώθει το πιστόλι του κατακτητή να του ψαύει τον κρόταφο.
7η Φλεβάρη 1944: Αρχή της καινούργιας βδομάδας. Ένα σωρό νέες υποθέσεις γερμανοκρατούμενων παρουσιάζονται στο γραφείο. Οι περισσότερες βρίσκονται στα SS που έχουν υποκαταστήσει σχεδόν όλες τις γερμανικές υπηρεσίες διώξεως του ελληνικού λαού. Ακόμα και τα στρατοδικεία έχουν μείνει χωρίς δουλειές. Τα SS έχουν απλουστεύσει την υπόθεσι: συλλαμβάνουν τους πολίτες και τους στέλνουν κατ’ ευθείαν στο Χαϊδάρι που έχει μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο προθάλαμο θανάτου. Από κει παίρνουν κάθε τόσο, έτσι στην τύχη, όσους κρίνουν ότι πρέπει να εκτελέσουν σε αντίποινα για τη διαγωγή του Ελληνικού λαού ή τον εκφοβισμό του. Αυτά γίνονται βάρβαρα και μυστικά. Ακόμη μετά την εκτέλεση δε δίνονται τα ονόματα των σκοτωμένων. Στέλνουν στο Νεκροτομείο τόσα πτώματα, ώστε οι συγγενείς των κρατουμένων να μην είναι[3] βέβαιοι ούτε αν ζουν ούτε αν σκοτώθηκαν οι δικοί τους. Υπάρχουν μανάδες που στέλνουν ακόμα τσιγάρα και χρήματα στους σκοτωμένους γιους τους κι άλλες που πενθοφορούν για τα παιδιά τους που ωστόσο ζουν ακόμα, αν η παραμονή στον προθάλαμο του θανάτου μπορεί να θεωρηθεί ακόμα ζωή.

18-2-1944: Πολύ πρωί βρίσκομαι στο Στρατοδικείο για πληροφορίες. Όλη η βδομάδα πέρασε χωρίς να μας δεχτούν. Σήμερα επί τέλους ο Inspektor Schöfer είναι στη θέσι του και για μας. Κάνουμε ουρά μπρος στο γραφείο του. Είναι εδώ οι μισοί σχεδόν των παρισταμένων συναδέλφων...

[1] Ο Αλεξόπουλος είναι ένας απ’ τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής.
[2] Γερμανικά στο κείμενο: Τίποτα – Τίποτα. Καμία πληροφορία.
[3] Η ελαφρώς ασύντακτη φράση «ώστε οι συγγενείς των κρατουμένων δεν είναι βέβαιοι» διορθώθηκε «ώστε οι συγγενείς των κρατουμένων να μην είναι βέβαιοι»

19-2-1944:

Πήγα στο Στρατηγείο για τον Αλεξόπουλο. Κι όμως ο ταγματάρχης δεν ξέρει τίποτε ακόμη. Του εκφράζω τον αποτροπιασμό μου για το σύστημα των ομήρων και τον τρόπο της εκτέλεσής τους. Φαίνεται καλός άνθρωπος, κι όμως είναι γιομάτος κακία και κουταμάρα. Άρχισε να μου μιλάει για την χρησιμότητα του μέτρου, για την ανάγκη της εξόντωσης του κομμουνισμού, για τους Εβραίους, κι ένα σωρό εθνικοσοσιαλιστικές ηλιθιότητες. Κρίμα στ’ άσπρα μαλλιά του.

21-2-1944:

Δεν κατόρθωσα ακόμα να μάθω κάτι βέβαιο για το Γιάννη Αλεξόπουλο. Αισθάνομαι κάποια ντροπή για την αδυναμία μου αυτή και προσπαθώ να βρώ διέξοδο. Αποφασίζω να αποτανθώ στην S.D., την ειδική ασφάλεια των SS στην οδό Μέρλιν 6. Παίρνω τη γυναίκα του αναζητουμένου, ένα λαϊκό τύπο μεγαλόσωμης γυναίκας, αποβλακωμένης κάπως απ’ το κλάμα και το δράμα της, και πηγαίνω στην οδό Μέρλιν. Εκθέτω στους δυο φρουρούς το τι θέλουμε να πληροφορηθούμε και τους παρακαλώ να μου επιτρέψουν την είσοδο στο Γραφείο που κρατάει τους καταλόγους των εκτελεσθέντων.
Οι φρουροί είναι δυο διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά και διαφορετικά αισθήματα και νοοτροπία. Άλλη φάτσα ο ένας, άλλη ο άλλος, άλλη στολή και γαλόνια ο ένας και άλλη ο άλλος. Και για να πω την αλήθεια δε θυμάμαι πια τίποτ’ απ’ αυτά που να μπορώ να το περιγράψω. Θυμάμαι μόνο ότι ο ένας έφερνε στερεώς(;) εμπόδια και κύτταζε να μας βγάλει από πάνω του, ενώ ο άλλος συγκινήθηκε κάπως και κύτταζε να μας διευκολύνει.
- Τα ονόματα των εκτελεσθέντων δημοσιεύονται στις εφημερίδες, μας λέγει αίφνης ο πρώτος.
- Δυστυχώς, του απαντώ, δε δημοσιεύονται πια.
- Ναι δε δημοσιεύονται τώρα, απαντά κι ο άλλος Γερμανός.
- Να κάνετε μια αίτησι, επιμένει πάλι ο πρώτος.
- Η απάντηση, του αντιλέγω, θ’ αργήσει νάρθει, ενώ στο μεταξύ οι συνέταιροι του ανδρός της κυρίας θέλουν να προβούν στη διανομή της εταιρικής περιουσίας. Πρέπει, λοιπόν, να μάθουμε, αν πραγματικά είναι νεκρός, για να ιδούμε τι θα κάνουμε.
Έθεσα το περιουσιακό ζήτημα, γιατί η τέλεσι των θρησκευτικών καθηκόντων της συζύγου ή των παιδιών απέναντι στον νεκρό, θάτανε πολύ κοινό πράγμα για τους ανθρώπους αυτούς, πούμαθαν να σέβονται και να λατρεύουν μόνο εκείνο που τρέμουν. Κι έτσι με τις «εταιρείες», τους «συνεταίρους», την «κοινή περιουσία» και τους «δικηγόρους», κατόρθωσα να κάμψω την επιμονή και του δεύτερου Γερμανού, και να τον κάμω να δεχτεί να μας αναγγείλει στο Γραφείο 7, το φερόμενο ως ληξιαρχείο της εκτελεστικής υπηρεσίας των SS.
Περίμενα λοιπόν στην είσοδο την επιστροφή του, ελπίζοντας επί τέλους στη διαλεύκανσι του αγωνιώδους ερωτήματος, όταν σε λίγο βλέπω το φρουρό να κατεβαίνει τις σκάλες συνοδεύοντας έναν κατώτερο αξιωματικό, που και μόνο το βλέμμα του και η ορμή με την οποία ερχόταν, ομολογώ με πάγωσαν.
Δεν προφταίνω να συνέλθω και τον ακούω να ρωτάει τον φρουρό:
- Ποιος είναι; Εκείνος εκεί ο μαύρος; (Σημειωτέον ότι ο Γιώργος Κωνσταντινίδης ήταν μάλλον ξανθός, καθώς είχε κάτασπρο δέρμα και πράσινα μάτια. Μόνο τα ξανθά του μαλλιά είχαν σκουρύνει με τα χρόνια). Στα μάτια της αρείας φυλής των Γερμανών, όλοι οι Έλληνες φαινόμαστε μαύροι, και σαν τέτοιους ακριβώς θέλουν να μας μεταχειρίζονται. Νοιώθω αμέσως ότι έχω να κάνω μ’ ένα βάρβαρο και συχαμερό υποκείμενο. Μπορεί κανείς να φανεί σε ωρισμένες περιστάσεις σκληρός, γιατί του το επιβάλλει το καθήκο του, χωρίς να παύσει νάναι καλός άνθρωπος ή απλώς άνθρωπος. Μα ένας που λυσσάει γιατί μια έρημη γυναίκα τον ρωτά αν ο άντρας της ζη ή πέθανε, δεν είναι τίποτ’ άλλο από χτήνος. Θεωρώ την προσπάθειά μας αποτυχημένη, κι ακούω το βαθμοφόρο χτήνος να ξεσπάει:
- Τι θέλετε, ρωτάει άγρια, ποιοι είσθε; Δεν δίνουμε εδώ καμιά πληροφορία. Parti, φύγετε… φύγετε…
- Μας συγχωρείτε, λέγω, δε θέλουμε τίποτα, απλώς η κυρία θέλει να μάθει αν ο άντρας της εξετελέσθη…
- Parti, parti βρυχάται ακόμα το βαθμοφόρο χτήνος, ενώ εγώ παίρνω την γυναίκα του Αλεξόπουλου απ’ το χέρι και την οδηγώ προς την εξώθυρα! Δε μπορώ να προσθέσω τίποτα. Είμαι σαν αποβλακωμένος. Απεναντίας η συνοδός μου έχει συνέλθει και μονολογεί:
- Καλέ τι ειν’ αυτοί!... Αυτοί δεν είναι άνθρωποι… Αυτοί είναι σκυλιά…

ΝΕΑ γενικώς

 

==============================================

Έναρξη Εγγραφών Ωφελούμενων στο Κέντρο 

Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων

Δήμου Ζαχάρως

Ο Δήμος Ζαχάρως ανακοινώνει την έναρξη των εγγραφών ωφελούμενων στο Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων (ΚΗΦΗ), στο πλαίσιο της πράξης

«Κέντρο Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων Δήμου Ζαχάρως», που υλοποιείται

μέσω του Προγράμματος «Δυτική Ελλάδα 2021–2027».

Το ΚΗΦΗ απευθύνεται σε ηλικιωμένους κατοίκους του Δήμου Ζαχάρως που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίεςημερήσιας φροντίδας, με στόχο την παραμονή τους στο φυσικό και κοινωνικό τους περιβάλλον, την αποφυγή του κοινωνικού αποκλεισμού και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τόσο των ίδιων όσο και των οικογενειών τους.

Οι παρεχόμενες υπηρεσίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, νοσηλευτική φροντίδα, 

υποστήριξη ατομικής υγιεινής, κάλυψη βασικών αναγκών διαβίωσης, προγράμματα δημιουργικής και ψυχαγωγικής απασχόλησης, σωματικής ενδυνάμωσης, καθώς και συναισθηματική και συμβουλευτική υποστήριξη. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής από 03 Μαρτίου 2026 έως και 13 Μαρτίου 2026, είτε δια ζώσης στο ΚΗΦΗ κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες, είτε ηλεκτρονικά στο email: kifi.zacharos@gmail.com. Τα βασικά δικαιολογητικά συμμετοχής περιλαμβάνουν αίτηση συμμετοχής, αντίγραφο δελτίου ταυτότητας ή διαβατηρίου, εκκαθαριστικό σημείωμα, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ιατρική γνωμάτευση και υπεύθυνη δήλωση ότι ο ωφελούμενος δεν λαμβάνει υπηρεσίες από άλλη αντίστοιχη δομή.

Για περισσότερες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα

τηλέφωνα 2625031373 και 2625033099.

========================================================

Καπετανόπουλος Περικλής

·

Τότε, το 1974, επειδή δεν το ήθελαν οι Αμερικανοί, η Κύπρος ήταν μακριά. Τώρα, επειδή το θέλουν οι Αμερικάνοι, δυο βήματα είναι η Κύπρος, και να πλοία και να αεροπλάνα...

Ο στίχος του ποιητή Κώστα Βάρναλη «να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ» ταιριάζει κουτί στην περίπτωση. Αποτελεί μια αλληγορική καταγγελία της εκμετάλλευσης, όπου ο κύρ Μέντιος (ο λαός) δουλεύει για τα συμφέροντα των λίγων («αφέντες»), φτάνοντας στο σημείο να αυτοκαταστρέφεται σε πολέμους για τα συμφέροντα των δυνατών.

=================================

Ο ΚΑΚΟΒΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΙΕΡΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΤΙΜΗΣΕΙ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΑΝΕΛΗ

 Ο  Θ Ρ Υ Λ Ι Κ Ο Σ  Μ Α Τ Σ Ο Λ Α [α]

    ΦΩΤΟ ΤΟ  ΓΉΠΕΔΟ, ΤΟΝ ΔΡΌΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΘΈΣΗ ΤΗς ΤΑΒΈΡΝΑς ΚΑΙ ΜΙΑ ΌΛΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΊΑ

Ο Κακόβατος είναι πληθυσμιακά το 2ο χωριό του δήμου Ζαχάρως μετά το Γιανιτσοχώρι και αποτελεί το κύριο θέρετρο της περιοχής με φήμη στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ακόμα.

  Στον Κακόβατο παλαιόθεν αναπτύχθηκε η καλλιέργεια της σταφίδας με την ίδρυση   του εργοστασίου ΑΣΟ και ακολούθησε η τουριστική ανάπτυξη, που συνεχίζεται.

   Τα πρώτα βήματα της τουριστικής ανάπτυξης έγιναν περίπου την ίδια δεκαετία και στα δύο παραλιακά χωριά. Αυτή την εποχή άνοιξαν στην παραλία του Γιαννιτσοχωρίου δύο ταβέρνες, του Πετροπούλη με κληματαριές γύρω-γύρω και η "Ασπρη βίλα" του Γιάννη Γκούτ  με ωραία μαγειρευτά φαγητά στον δε Κακόβατο μεσουρανούσε η ταβέρνα του Γρηγόρη ακριβώς δίπλα στο κύμα.

   Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, που ήταν καθοριστική στην εξέλιξη των δύο χωριών στο μεν Γιαννιτσοχώρι με γρήγορο ρυθμό κυριαρχεί γενικά και ολοκληρωτικά η παραγωγή με τα θερμοκήπια, κυρίως αγγουριών, που ήταν μαζική μετά τις λίγες σχετικά υπαίθριες καλλιέργειες, ντομάτες, καρπούζια, αραβόσιτος {κούκλες}, αρακάς, φασόλια χωραφίσια κτλ. στον δε Κακόβατο, μετά την σταφίδα πού ήταν η μοναδική καλλιέργεια,  που σιγά-σιγά εγκαταλείφθηκε,  όπως περίπου έγινε και σε όλη την Ηλεία  [ΑΣΟ] μετά την τεράστια ανάπτυξη και ιστορία των προηγούμενων πολλών δεκαετιών, στράφηκαν στον τουρισμό.

        Υπάρχει και ένας λόγος που  επέδρασε προς αυτή την πορεία. Σίγουρα ο Κακόβατος είναι πιο παλιό χωριό και οι Κακοβατίτες είχαν ανώτερο πνευματικό επίπεδο με συνδικαλιστικές εμπειρίες από την Κατοχή ακόμα,  οπότε ήταν ριψοκίνδυνοι και αποδέκτες του καινούργιου ενώ οι Γιαννιτσοχωρίτες εντελώς παθητικοί και διστακτικοί σε κάθε νεωτεριστική εξέλιξη.

 Ανάλογη περίπου εξέλιξη ΄είχαν τα δυο χωριά και στον τομέα του αθλητισμού, όπου λίγα χρόνια προηγήθηκε ο Κακόβατος με τη δημιουργία του ΠΑΟΚ και του Α.Ο. Νέδας στο Γιαννιτσοχώρι. Και το γήπεδο στον Κακόβατο έγινε μερικά χρόνια πριν και μάλιστα με χορτοτάπητα πρώτο σε όλη την Ηλεία.

    Όμως η όλη αυτή ανάπτυξη του Κακοβάτου και στους δύο τομείς, τουρισμό και αθλητισμό, εκτός από τους παραπάνω λόγους, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε έναν άνθρωπο, τον ΓΡΗΓΟΡΗ ΚΑΝΕΛΗ!!! Κι αυτό είναι κοινή πεποίθηση όχι μόνο στον Κακόβατο και στα γύρω χωριά, αλλά και σε όλη την Ηλεία κι ακόμα παραπέρα.

  Από 10 χρονών έπαιζε στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού, τον ΠΑΟΚ και ήταν πρόεδρός του επί 40 ολόκληρα χρόνια. 

     Πραγματικός άθλος και επίτευγμα μοναδικό!!! 

  Και όχι μόνο έγινε το γήπεδο του Κακοβάτου [1] με δικές του ενέργειες μέσω του ξαδέλφου Καλογερόπουλου [ιδιαίτερος στο γραφείο του Παπαδόπουλου], αλλά κι εκείνο του Γιαννιτσοχωρίου. Έτσι και έγινε και δρόμος προς τη θάλασσα στο Μπούζι.

   Όμως και η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη του χωριού οφείλεται κατά πολύ στον ίδιο άνθρωπο, τον Γρηγόρη. Αυτός είναι ο αδιαφιλονίκητος μπροστάρης και κύριος αυτουργός της τουριστικής ανάπτυξης του Κακοβάτου. Η ταβέρνα του δίπλα στη θάλασσα ήταν πασίγνωστη και θρυλική. Ταυτόχρονα είχε καΐκι οπότε είχε πάντα φρεσκότατα, λαχταριστά ψάρια!

Συνάμα με τη διάνοιξη της ευθείας οδού με την εθνική{2] σιγά-σιγά αναπτύχθηκε ο τουρισμός στο χωριό και πήρε τις σημερινές διαστάσεις ως σπουδαίο θέρετρο. 

   Βεβαίως στη σημερινή απογείωση επέδρασε και η μετέπειτα επιβλητική ταβέρνα του Μπίζα και Κοροβέση και ακολούθησε ή οικιστική κάλυψη με ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

      Με αυτά και όλα τα άλλα οι Κακοβατίτες έχουν ιερό χρέος να τιμήσουν αυτόν τον γίγαντα και μάλιστα τώρα που είναι εν ζωή και να ονομάσουν το γήπεδο "ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΝΕΛΗΣ"

    Απορώ πώς αυτό  δεν έχει γίνει τόσα χρόνια! 

Δυστυχώς μερικοί αντιδρούν,[3] που σίγουρα είναι αγνώμονες μεμψίμοιροι και μικρόνοες. Προσεχώς θα επιδιώξουμε να έχουμε και τις απόψεις τους.

 Πάντως στην αμέσως επόμενη δημοσίευση θα φιλοξενήσουμε τον ίδιο τον ενενηντατριάχρονο Γρηγόρη, που μας κατέπληξε με την διαύγεια πνεύματος και την υπερήφανη στάση του.

[α] Στο γήπεδο του Γυμνασίου που τότε ήταν το μοναδικό στην περιοχή, έπαιζε ο Κακόβατος  με τη Ζαχάρω. Οι ομάδες τους, ΠΑΟΚ  & Ολυμπιακός είχαν ιδρυθεί από τις πρώτες στο νομό, ΄29 και ΄32 αντίστοιχα. Σεντερμπάκ στον Κακόβατο έπαιζε ο μικρός Γρηγόρης που εντυπωσίαζε. Ο συμβολαιογράφος τότε Μιχαλόπουλος τον ονόμασε Ματσόλα, στο όνομα του μεγάλου Ιταλού παίχτη. Και έτσι έμεινε ο Γρηγόρης, ο Ματσόλας!!!

[1] Ειδικά ολόκληρη την περίφραξη του γηπέδου, που απαιτούσε η ΕΠΣ Ηλείας προκειμένου να συμμετέχει η ομάδα στο τοπικό πρωτάθλημα, την έκανε μόνος του με τα χέρια του.

[2] Ο δρόμος κατασκευάστηκε επί χούντας από τον ξάδελφο Καλογερόπουλο, εξού και δικαιολογημένα η ονομασία. 

[3] Αντί της ονομασίας αυτοί οι τύποι επιδιώκουν να αναρτηθεί μια μαρμάρινη πλάκα όπου θα αναφέρονται όλοι οι πρόεδροι της ομάδας. Άλλο αυτό και άλλο ονομασία του γηπέδου. Μπορούν να γίνουν και τα δύο όπως κάνουν παντού.....