Ο ΠΑΥΛΟΣ: Τουμπεκί απ΄ την Περσία

      

   ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ ΈΓΙΝΕ ΠΡΙΝ 3ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 

1Η ΦΟΡΆ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ 

ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ  ΧΤΕΝΙΣΜΑ

   Για τον φίλο μου τον Νικήτα, από το Τζελέχοβα, τον μπιτζάρη, τον πολυπράγμωνα και σκαλστοβιομήχανο, που φτειάχνει αμαξοστοιχίες των οδόντων στο Γαλάτσι, σας έχω ιστορίσει προ αμνημονεύτων ετών που λένε [κλικ ΕΔΩ] [1]

  Και να που προχτές πήρα το 622 και τσουπ στο εργαστήριο του Νικήτα, Ύδρας 2, μια και ένα βαγόνι  μου είχε λασκάρει.     Έκανε ένα κρύο τσουχτερό και όπως καθόμαστε και τα λέγαμε γύρω από τη σόμπα, ανοίγει η πόρτα και εισέρχεται ένα τύπος με σκούφο όπως τον δικό μου. [2] 

  Μετά τα συνειθησμένα, καλημέρες και τέτοια τον προσκαλέσαμε στη σόμπα που πήρε θέση.

     - Αυτός είναι ο Παύλος ο λεβέντης, από την Περσία και είναι χειμερινός κολυμβητής..

      -Μπράβο, λέω και να πω την αλήθεια δε σου φαίνεται.. μπράβο [3]

      - Ναι πηγαίνω κάθε πρωί στη Γλυφάδα και είμαστε μια καλή παρέα, δέκα γυναίκες και δύο άνδρες.

   - Και ξέρεις, λέει Νικήτας, αν και ο Παύλος είναι 80άρης ..ανεβαίνει συχνά, είναι σεξουλιάρης..

  Βάζω τα γέλια και βλέπω τον Παύλο να κάνει ένα μειδίαμα, δείγμα περήφανου κοκόρου! 

   Δεν ξέρω αν το πίστευε ή όχι αλλά ρώτησε όποιος άνδρα θες: Τι γένεται ρε φίλε, ανεβαίνεις η απάντηση είναι ίδια;΄

- Φίλε δόξα σι ο Θεός, μέχρι τώρα κάτι κάνουμε, κι ας είναι υπερήλικας γέρος,   

    Όλοι μας ζούμε με τις σκέψεις μας, τα όνειρα, τις ιδέες μας ακόμα και τις φαντασιώσεις και τις ψευδαισθήσεις μας. Και τις περισσότερες φορές μεγαλύτερη σημασία έχει το δικό μας πιστεύω παρά των άλλων. 

   Και όταν ΄δε υπερτερούν οι ψευδαισθήσεις και γίνονται παραισθήσεις ή είναι κάπως υπέρμετρες, τότε μπαίνουμε σε ψυχολογικές παθήσεις, σχιζοφρένια κτ.λ, μπερδέματα.... Αντίθετα όσο λιγοστεύουν ή ελλείπουν είμαστε στα όρια της ισορροπίας και  πλησιάζουμε την πραγματικότητα με αυτοπεποίθηση . Δεν θυμάμαι που το διάβασα ότι όταν μιλάς στα λουλούδια ή και στα ζωάκια όλα καλά, όταν όμως σου μιλάνε εκείνα τότε πιάστε τον  ...Χαράλαμπο [4]

[1] Μια φορά μετέπειτα πήγα με τον Μπίλη και από τότε Νικήτας και Μπίλης γίνανε κολλητοί.
[2] Τότε φορούσα διάφορους σκούφους, από πέρυσι φοράω καπελεδούρα [κλικ ΕΔΩ]
[3] Ο Παύλος ήταν πολικός μηχανικός και είχε έρθει από το Ιράν πριν πολλά χρόνια και ή μητέρα του ήταν Περσίδα. Έτσι έλεγε, έτσι γράφω
[4]  Πολύ θα ήθελα να μάθω τι λέει επί του θέματος ο δάσκαλος ο Σωτήρης κι ο φιλαράκος μου ο Θύμιος.

ΤΟ ΙΡΆΝ [Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΠΕΡΣΙΑ]

ΜΕΡΙΚΈΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΊΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΆΝ

του Οδυσσέα Διομήδους

Διευκρίνιση 1η:

      Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες. 

Κατά την παραδοσιακή ομαδοποίηση των εθνοφυλετικών ενοτήτων (η οποία πλέον είναι επιστημονικά ξεπερασμένη) οι Ιρανοί είναι Ινδοευρωπαίοι (Άριοι) ενώ οι Άραβες είναι Σημίτες. 

      Εξάλλου στην περσική γλώσσα (φαρσί) Ιράν σημαίνει Άριος.

Διευκρίνιση 2η:

     Οι Ιρανοί είναι σιίτες, μία μετριοπαθέστερη εκδοχή του Ισλάμ, ενώ οι Άραβες, στην πλειοψηφία τους, σουνίτες. Σιίτες στην πλειοψηφία τους είναι μόνο οι Άραβες του Λιβάνου, του Ιράκ, της (Βορείου) Υεμένης και του Μπαχρέιν.

Διευκρίνιση 3η:

    Το Ιράν είναι θρησκευόμενο κράτος, όχι όμως θεοκρατικό. Έχει Σύνταγμα και κοσμικούς νόμους (πχ Αστικό Κώδικα) και παρότι ο ισλαμικός νόμος (σαρία) επηρεάζει τις νομοθεσίες που άπτονται των ιδιωτικών και κοινωνικών σχέσεων, δεν αποτελεί τη μόνη νομοθεσία στη χώρα, όπως συμβαίνει πχ στη Σαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν. 

    Και ναι μεν το Ιράν είναι μία θρησκευόμενη και συντηρητική χώρα ωστόσο δεν παρατηρούνται θεοκρατικά φαινόμενα όπως μπούρκα, αποχή των γυναικών από την εκπαίδευση, γάμοι με ανήλικα κορίτσια κλπ. Μέχρι πρόσφατα οι γυναίκες φορούσαν υποχρεωτικά κεφαλομάντηλο αλλά δεν ήταν νομοθετικώς υποδεέστερες σε σχέση με τους άντρες. Στην πράξη βεβαίως, λόγω θρησκευτικού συντηρητισμού υφίσταται ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων. Αυτή όμως η ανισότητα δεν έχει σχέση με τη μεταχείριση των γυναικών στα σουνιτικά θεοκρατικά καθεστώτα, όπου θεωρούνται κάτι σαν δούλες. 

   Στο Ιράν το 75% των γυναικών είναι πτυχιούχοι ανώτατης (πανεπιστημιακής) εκπαίδευσης και, αντιστοίχως, το 70% των σπουδαστών είναι γυναίκες. Υπάρχουν επίσης γυναίκες επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, κάτι αδιανόητο για τα θεοκρατικά σουνιτικά καθεστώτα. Βεβαίως τα πιο πάνω δεν σημαίνουν ότι το Ιράν είναι μία φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου και όχι ένα αυταρχικό καθεστώς, όπως είναι στην πραγματικότητα.

Διευκρίνιση τέταρτη:

   Το Ιραν δεν είναι κράτος το οποίο προάγει και εξάγει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και την ισλαμική τρομοκρατία. Αυτό είναι ίδιον του σουνιτικού Ισλάμ και όχι του μετριοπαθέστερου σιιτικού. 

  Όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις (Αλ Κάιντα, ισλαμικό κράτος, Χαμάς, Μπόκο Χαράμ, ισλαμική τζιχάντ) είναι σουνιτικές και αποτελούνται κυρίως από Άραβες. Επίσης όλοι οι λεγόμενοι μοναχικοί λύκοι που προέβησαν σε τρομοκρατικά κτυπήματα σε δυτικές χώρες κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι σουνίτες.

===========

ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΙΡΑΝ ΘΑ ΗΤΑΝ 
ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ?

 Costas Papaconstantinou

     Ένα ελεύθερο, πλούσιο Ιράν, με πλήρως ανεπτυγμένο το σπουδαίο ανθρώπινο κεφάλαιό του, με πολίτες που έχουν απαιτήσεις από το κράτος και κυβέρνηση που ακούει τους πολίτες θα ήταν φίλος και σύμμαχος του Ισραήλ; Δεν θα είχε συμφέροντα αυτό το κράτος; Οι κανόνες της γεωπολιτικής θα έπαυαν να ισχύουν; Οι δε πολίτες (μουσουλμάνοι, ΟΚ?) θα αποδέχονταν την επεκτατική πολιτική (Δυτική όχθη, Γκολάν κ.λπ.) και όσα έχει κάνει το Ισραήλ στους άλλους μουσουλμάνους από το 1948 και δώθε;

    Για να το πάμε λίγο παραπέρα: Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε 400 εκατομμύρια μουσουλμάνους (>50% άραβες και επίσης ιρανοί και τούρκοι) αν επρόκειτο για χώρες ελεύθερες, σύγχρονες, δημοκρατικές, με διεθνή ερείσματα και ανταγωνιστικές στην διεκδίκηση των συμφερόντων τους; Ούτε για αστείο, φυσικά.

Οι Ισραηλινοί δεν είναι χαζοί. Γνωρίζουν καλά ότι, ως τοποτηρητές της Δύσης σε ένα νευραλγικό σημείο του πλανήτη, η ύπαρξή τους προϋποθέτει, εκτός από την αστείρευτη στήριξη της Δύσης, το να περιτριγυρίζονται από ανελεύθερα, σκοταδιστικά, διεφθαρμένα, διεθνώς αποκομμένα και εύκολα ελέγξιμα κράτη. Δεύτερη επιλογή είναι να πρόκειται για χώρες βυθισμένες στο χάος και την αναρχία. Δεν ιδρώνει το αυτί τους σε καμία περίπτωση, όση βία και αν προέρχεται από αυτές τις καταστάσεις. Σε αντίθεση με τους μοσχαναθρεμένους Ευρωπαίους, ζουν με τη βία. Με αυτή ιδρύθηκαν ως κράτος (για να μην πάμε παραπίσω, στις φρικαλεότητες της Παλαιάς Διαθήκης), με τη συνεχή χρήση αυτής υπάρχουν, με αυτή θα συνεχίσουν. Εκείνο που δεν θέλουν γύρω τους είναι αληθινά ανταγωνιστικά κράτη - άρα δημοκρατικά, ελεύθερα, σύγχρονα.

Οι ισραηλινοί, λοιπόν, ξέρουν τι κάνουν. Ότι και να λένε, προφανώς δεν επιθυμούν ένα ελεύθερο, δημοκρατικό, με διεθνή ερείσματα Ιράν. Το ίδιο και ο Τραμπ. Κάνουν με κυνισμό αυτό που εκείνοι θεωρούν "δουλειά τους".

Κατανοώ, λοιπόν όσους επιθυμούν αφανισμό της ιρανικής κυβέρνησης. Κατανοώ όσους είναι με το Ισραήλ ("κατανοώ" δεν σημαίνει "συμφωνώ", κάτι που αφελώς θεωρούσα αυτονόητο αλλά το φβ μου απέδειξε ότι για πολλούς δεν είναι). Όσοι, όμως, πιστεύουν ότι η "ελευθέρωση" του Ιράν θα το κάνει αυτομάτως φίλο με το Ισραήλ είναι αφελείς και αποκαλύπτουν έναν -έστω, λανθάνοντα- ρατσισμό. Διότι αποδέχονται ως "θέλημα Θεού", ως φυσική απόληξη, το "βιβλικό" αφήγημα του εκλεκτού λαού του Ισραήλ με τους γύρω του να είναι είλωτες ή, έστω, συμπαθείς ορντινάντσες. Ότι, δηλαδή, αν τους δοθεί η ελεύθερη επιλογή, οι Πέρσες και οι Άραβες θα επιλέξουν αυτό τον ρόλο.

         Δυστυχώς, ειρήνη δεν θα έρθει στη Μ. Ανατολή όταν/αν οι Πέρσες και οι Άραβες σταθούν αντάξιοι της τεράστιας ιστορίας τους. Ειρήνη σημαίνει ισορροπία και, με την πλάστιγγα να γέρνει τόσο πολύ προς τη μεριά του Ισραήλ, ισορροπία εκεί κάτω δεν υπάρχει.

Ιράν: 73 χρόνια από το πραξικόπημα του 1953 που υποστηρίχθηκε από τη CIA και τους βρετανούς

 Στις 19 Αυγούστου 1953, αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών οργάνωσαν ένα πραξικόπημα στο Ιράν που αναμφισβήτητα άλλαξε για πάντα τις εξισώσεις στη Δυτική Ασία

Τον Αύγουστο του 1953, οι αποικιακές δυνάμεις, των οποίων τα συμφέροντα είχαν απειληθεί από την εθνικοποίηση της βιομηχανίας πετρελαίου, σχεδίασαν πραξικόπημα κατά του Ιρανού πρωθυπουργού Μοσαντέκ για να διορίσουν τη δική τους μαριονέτα για να ελέγξουν το πλούσιο σε πετρέλαιο Ιράν.

Πρωθυπουργός Μοχάμεντ Μοσαντέκ

Επακόλουθα του πραξικοπήματος του 1953Ιρανός εκπρόσωπος: Ο σχεδιασμός πραξικοπημάτων είναι εγγενής στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου

Οι τεταμένες σχέσεις Ιράν και Δύσης μπορούν να εντοπιστούν σε διάφορες συνωμοσίες που είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία συνεχούς δυσπιστίας ενάντια σε αποικιακές δυνάμεις όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σαν σήμερα, στις 19 Αυγούστου 1953, πριν από 70 χρόνια, αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών οργάνωσαν ένα πραξικόπημα στο Ιράν που αναμφισβήτητα άλλαξε για πάντα τις εξισώσεις στη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή).

Το πραξικόπημα είχε ως αποτέλεσμα να ανατραπεί ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, και να εγκαθιδρυθεί δικτατορικό καθεστώς με πρωθυπουργό τον στρατηγό Φαζλαλλάχ Ζαχεντί, ενισχύοντας έτσι την εξουσία του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί. Ως αποτέλεσμα, οι Αμερικανοί μπόρεσαν να βγάλουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και να λεηλατήσουν τον πλούτο του Ιράν.
Το πραξικόπημα της 28ης Μορντάντ, όπως είναι γνωστό στο Ιράν και η ανατροπή του Μοσαντέκ κατέχει εξέχοντα ρόλο στη σύγχρονη ιστορία του Ιράν, όπως και η ανατροπή του σάχη Παχλαβί, που είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ, κατά την ιρανική επανάσταση του 1979.
Στις 15 Ιουνίου 2017, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ δημοσίευσε έναν πολυαναμενόμενο τόμο αποχαρακτηρισμένων εγγράφων της αμερικανικής κυβέρνησης για το πραξικόπημα, τα σχέδια για το οποίο επεξεργάζονταν Αμερικανοί και Βρετανοί και έφερε την κωδική ονομασία AJAX (ή επιχείρηση «Αίαντας»).
Η δημοσίευση των εγγράφων έβαλε τέλος σε δεκαετίες εσωτερικών συζητήσεων και δημόσιας διαμάχης, αφού μια προηγούμενη επίσημη συλλογή παρέλειψε όλες τις αναφορές στον ρόλο των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στην ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης του πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ.
Το Λονδίνο είχε προηγουμένως αρνηθεί οποιοδήποτε ρόλο στο πραξικόπημα, αλλά τα νέα στοιχεία επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή της Βρετανίας σε αυτό.
Ο κύριος λόγος πίσω από το πραξικόπημα κατά του Ιρανού πρωθυπουργού φέρεται να ήταν η εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν μετά από ένα νομοσχέδιο που εισήχθη στο κοινοβούλιο από τον Mosaddegh το 1951.
Ο Μοσαντέκ ήταν ένας δημοφιλής Ιρανός πολιτικός που υπηρέτησε ως ο 35ος Πρωθυπουργός του Ιράν, κατέχοντας αξίωμα από το 1951 έως το 1953, όταν η κυβέρνησή του ανατράπηκε.
Η κυβένησή του εισήγαγε μια σειρά από κοινωνικά και πολιτικά μέτρα όπως η κοινωνική ασφάλιση, οι μεταρρυθμίσεις

Η ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΣΕΣΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΗ ΘΕΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ

 ΝΑΤΗ ΝΑΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΡΟΒΟΛΗΣΕ 

Η μέρα ξεκίνησε με μιαν ήρεμη φαντασμαγορία στον ουρανό και στη θάλασσα, γεμάτη ελπίδες.

Εξελίχτηκε σε κρυστάλλινη λιακάδα, με ιδανικές θερμοκρασίες, με τη ζέστη και τη δροσιά να ισορροπούν σε σωστές δόσεις και να φωνάζουν «εκδρομή» σαν τους παλιούς συμμαθητές.

Η θάλασσα σε καλούσε να βουτήξεις. Η αύρα της σε χάιδευε, σε τύλιγε με το άρωμά της. Οι βράχινες αγκαλιές της σου έγνεφαν «έλα, το καλοκαίρι είναι εδώ»

Η άνοιξη σε αποπλανούσε με τα χρώματα και τις μυρωδιές της που έμοιαζαν να ξυπνούν ακόμα και τις πέτρες.

Οι άγριες βιολέτες ή πασχαλιές, ολόκληρη φυτεία πάνω στα βράχια, σου θύμιζαν το απαρέγκλιτο του χρόνου, την επερχόμενη σταύρωση και ανάσταση.

Έχετε παρατηρήσει πώς οι άνθρωποι στη φύση καλημερίζονται, κοιτάζονται και χαμογελούν ο ένας στον άλλο; Σαν να βγάζουν από πάνω τους μια βαριά πανοπλία. Σαν να μοιράζονται σε μια τυχαία συνάντηση ένα πολύτιμο μυστικό. Ένας μοναχικός συνπερπατητής που μάζευε χόρτα σήκωσε το κεφάλι, χαιρέτησε, χωρίς να μπορεί να κρύψει τη χαρά του «καλημέρα. Τι καλή, υπέροχη! Τι ωραία μέρα! Τι θάλασσα! Τι ανάσα!».

Μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα από τον Προυστ και τον χαμένο του χρόνο, όπου περιγράφει τα μηχανικά ανθρωπάκια (κούκλες) που λένε τον καιρό στις βιτρίνες των παλιών φαρμακείων. Όταν έχει συννεφιά και κρύο κατσουφιάζουν, φοράνε καπέλο και τυλίγονται σφιχτά στο παλτό τους. Όταν έχει ήλιο και καλό καιρό, βγάζουν καπέλο και παλτό και χαμογελάνε. Έτσι κι ο άνθρωπος, ακόμα και άρρωστος, ακόμα και δυστυχισμένος, ακόμα κι ετοιμοθάνατος, μόλις τον φωτίσει η πρώτη αχτίνα μιας λιακάδας, αυτόματα, κοιτάζει προς την πηγή της και λέει «τι ωραία μέρα».

Πήγα να παραπονεθώ για τον χρόνο που περνάει στερώντας μας σιγά σιγά τις πιο απλές χαρές κι ανάσες, για τα πόδια μου που κάνουν να φαντάζει μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, άθλος. «Δεν μας έχει μείνει και τίποτα άλλο», είπα. Ο άνθρωπος με μάλωσε με κάποια τρυφερότητα «μην το λέτε αυτό». Ντράπηκα για την πλεονεξία μου. Παρόλα αυτά όμως, το πόδι μου, το τρίτο μου πόδι, βρήκε τρόπο να διαμαρτυρηθεί . Χώθηκε μόνο του μέσα στη φωτογραφία που βγήκε κατά λάθος, ενώ έβαζα το κινητό στην τσέπη.

Το βράδυ έγκλειστοι μέσα σε συστοιχίες κουτιών, μικρότερων ή μεγαλύτερων, δεχόμασταν τις συνηθισμένες επιθέσεις από γεράκια, κόρακες και όρνεα. Ο τρόμος που εξαπολύουν εναντίον μας, κάνει τη λιακάδα, τη θάλασσα και την άνοιξη να μοιάζουν εξωπραγματικές
.

Έχετε παρατηρήσει ότι η πιο εφετζίδικη, πολύχρωμη, ειδυλλιακή, περισπούδαστη εικόνα της φύσης από την ΑΙ, δεν συγκρίνεται με την πιο απλή αληθινή φωτογραφία ενός αγριολούλουδου, ενός σύννεφου, ενός μικρού βράχου.

ΑΜΕΡΙΚΑ-ΑΜΕΡΙΚΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΡΙΚΑ....[.ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ ΑΠΌ ΤΟ 2002]

 

κ

«Τρομοκράτες» όσοι εκφράζουν
 αντιρρήσεις στις ΗΠΑ ...

       Να περάσουμε στην αμερικανική πολιτική: Φαίνεται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο γεωπολιτικό δόγμα, τον «άξονα του κακού» του Τζωρτς Μπους. Πόσο επικίνδυνο είναι το νέο αυτό αμερικανικό όραμα για τον κόσμο;

Η έκφραση «άξονας του κακού» εφευρέθηκε από έναν από τους συγγραφείς ομιλιών του Τζωρτζ Μπους για εσωτερικά θέματα. Είναι απαραίτητο να διασφαλιστεί οτι ο κόσμος  Εντός ΗΠΑ θα τρέμει από φόβο, θα κουλουριάζεται στη σκιά της θεϊκής ύπαρξης που θα τον προστατεύσει. Το σημαντικό είναι ο κόσμος να μην προσέχει τι κάνουν οι ηγέτες του στον ίδιο και στις μελλοντικές γενιές, εκμεταλλευόμενοι την ευκαιρία να συνεχίσουν το πραγματικό τους -και ουσιαστικά κακό- πρόγραμμα, κραυγάζοντας και χαρακτηρίζοντας ως
«τρομοκράτες» όλους όσοι εκφράζουν τη λαϊκή φωνή θέτοντας αντιρρήσεις. Οι ΗΠΑ δεν είναι μόνες τους σε αυτό το πεδίο. Καταπιεστικά και αντιραστικά στοιχεία σε όλον τον κόσμο συνειδητοποίησαν μεμιάς ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου τους έδωσαν μία μεγάλη ευκαιρία να συνεχίσουν τα προγράμματά τους με αυξανόμενη βιαιότητα. Οι μάνατζερ του Μπους γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο όρος «άξονας» δεν έχει νόημα σε αυτό το πλαίσιο. Οι θερμές σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ιράκ, για παράδειγμα, ήσαν ένα καλοφυλαγμένο μυστικό. Αλλά επίσης γνωρίζουν ότι η λέξη «κακό» ηχεί ωραία. Γι' αυτό και χρησιμοποιείται σε παιδικά παραμύθια, κυβερνητικέςανακοινώσεις και ούτω καθ' εξής. Η κυβέρνηση μπορεί να πλήξει το Ιράκ αλλά για άλλους λόγους: ήταν πάντα ξεκάθαρο ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν εύκολα το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα πετρελαίου να πέσει σε εχθρικά χέρια.
Δεν είναι επίσης απίθανο να βομβαρδίσουν τη Βόρεια Κορέα ή τη Σομαλία ή κάποιον άλλο, αδύνατο και απροστάτευτο  στόχο, αλλά για διαφορετικούς λόγους: βασικά, τους ίδιους λόγους που οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις κυνηγούν  μερικούς εγκληματίες σε ένα μακρινό νησί των Φιλιππίνων. Η Ουάσιγκτον γνωρίζει καλά ότι δεν έχουν καμία σχέση με τη διεθνή τρομοκρατία. Αλλά επίσης γνωρίζει ότι είναι ένας εύκολος στόχος και ότι με το πρόσχημα του αγώνα ενάντια σε πανίσχυρους εχθρούς είναι δυνατόν να ελεγχθεί ο λαός μέσω του γνωστού μηχανισμού φόβου και δέους της ε-
ξουσίας. Δεν υπάρχει όραμα για τον κόσμο ούτε οι πρακτικές είναι καινούργιες, πέραν της τακτικής. Η επικινδυνότητα είναι αναμφισβήτητη, αλλά οι πιο δυσοίωνες απειλές είναι μακροχρόνιες.

· Τι κρύβεται συγκεκριμένα πίσω από τη θρησκευτικού
περιεχομένου (χρήση της λέξης «κακό») ρητορική του Μπους;

Οι ΗΠΑ είναι μία από τις πιο ακραίες φονταμενταλιστικές θρησκευτικές κοινωνίες του κόσμου -κυρίως σε ό,τι αφορά την κουλτούρα και όχι σε νομικό ή θεσμικό επίπεδο.
Κατά συνέπεια, κάθε ανώτατος αξιωματούχος πρέπει να δείχνει πιστός χριστιανός. Ο πρόεδρος Μπους, για παράδειγμα, μας λέει σε κάθε ευκαιρία ότι είναι ο πιο πιστός μαθητής του Ιησού από την εποχή των Αποστόλων. Άλλοι υιοθετούν ευσεβή εμφάνιση όταν πηγαίνουν στην εκκλησία
ή άλλους χώρους. Υποθέτω ότι όλοι τους είναι το ίδιο πιστοί με εμένα. Σε ό,τι αφορά την προσπάθεια να παρουσιαστεί ο κόσμος ως αγώνας του καλού (εμείς) κατά του κακού (αυτοί), πρόκειται για παιδική προπαγάνδα, μία παιδική εκδοχή της επικής περιόδου, χίλια χρόνια πριν, χωρίς όμως
την καλλιτεχνική και πολιτιστική της αξία.

· Γιατί το Ιράν έγινε ξανά «κακή» χώρα; Στο τέλος της περιόδου Κλίντον υπήρχε η αίσθηση ότι μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης είχε αρχίσει ένα είδος «κατανόησης», κάτι που φάνηκε και με τη στάση του Ιράν κατά τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ...

  Το Ιράν ήταν «κακή» χώρα το 1953, όταν μία συντηρητική εθνικιστική ηγεσία προσπαθούσε να την αποσπάσει από το αυτοκρατορικό σύστημα και να επιτρέψει στο Ιράν να ελέγξει τους δικούς του πόρους. Προφανώς αυτό ήταν «κακό» που έπρεπε να ξεριζωθεί με στρατιωτικό πραξικόπημα που εγκαθίδρυσε την εξουσία ενός πιστού πελάτη της Δύσης.

ΥΣΤΕΡΑ ήλθαν 26 χρόνια «καλού», καθώς ο Σάχης σημείωνε μία από τις χειρότερες επιδόσεις παγκοσμίως σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά εξυπηρετούσε πιστά τα δυτικά του αφεντικά. Το 1979 το Ιράν έγινε ξανά «κακό» ξεφεύγοντας από τα νύχια εκείνων που κυβερνούν τον κόσμο   δικαιωματικά. Παραμένει «κακό» όχι λόγω των εγκλημάτων του - που είναι πραγματικά αλλά ασήμαντα για τους κυρίαρχους όπως δείχνει με βίαιη σαφήνεια η ιστορία- αλλά λόγω της ανυπακοής του. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς ένα ανυπάκουο παιδί. Ένας από αυτούς μπορεί να είναι να προσπαθήσει κανείς να το καλοπιάσει ή να το δείρει, για να του μάθει να συμπεριφέρεται, στη συγκεκριμένη περίπτωση να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών. Εξ ου και οι μικρές αλλαγές πολιτικής. Η πολιτική επίσης επηρεάζεται από πρόσκαιρες ανάγκες, Έτσι, αν το Ιράν εξυπηρετεί προσωρινά τους στόχους των ΗΠΑ, παίρνει έναν βαθμό για καλή συμπεριφορά αλλά όταν η υπηρεσία αυτή τελειώνει, γίνεται ξανά κακό.

· Το 1999 είγαμε τον πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο, τώρα τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ενώ αναμένεται και κτύπημα κατά του Ιράκ: Σε τι αποσκοπούν πραγματικά οι ΗΠΑ;

Όπως σας τόνισα, οι ΗΠΑ έχουν αρκετούς λόγους να σκέφτονται πόλεμο κατά του Ιράκ. Όχι λόγω των εγκλημάτων του Σαντάμ Χουσεiν που είναι ένας από τους χειρότερους εγκληματίες του 20ού αιώνα. Βρετανοί και Αμερικανοί ηγέτες και διανοούμενοι έχουν απολύτως δίκιο να τον καταδικάζουν για τα φοβερά εγκλήματα που διέπραξε και περιορίζονται στα παραδοσιακά τους πρότυπα όταν παραλείπουν να προσθέσουν στις καταδί-

κες αυτές, πέντε σημαντικές λέξεις: «με τη δική μας υποστήριξη».

Σε όλη τη διάρκεια των χειρότερων εγκλημάτων του και μετά από αυτά, ο Σαντάμ παρέμεινε προνομιακός φίλος και σύμμαχος των ΗΠΑ και της Βρετανίας.

Και συνέχισε να είναι μέχρις ότου διέπραξε το πρώτο έγκλημα που μετράει: την ανυπακοή. Αλλά υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι, τους οποίους ήδη ανέφερα: η εγκαθίδρυση αμερικανικού ελέγχου στο Ιράκ και όσοι κάνουν τους σχετικούς σχεδιασμούς μπορεί να αισθάνονται ότι σήμερα υπάρχει μία καλή ευκαιρία για κάτι τέτοιο.

ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ

Το κειμενάκι είναι από βιβλίο μου "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" 

και προλογίσει  το κεφάλαιο " Οι Αλάνες  κι άλλα τέτοια 

...Μνημεία του χωριού

  

 Ο άνθρωπος είναι ζώο κοινωνικό και έλλογο. Αυτές οι δύο ιδιότητες είναι που τον κάνουν το τελειότερο πλάσμα του σύμπαντος. Και τα άλλα ζώα επιδεικνύουν κοινωνική συμπεριφορά -ζωή σε αγέλες, μητρικό φίλτρο, ερωτικό ένστικτο κ.τλ. - όμως ο άνθρωπος την κοινωνικότητα την έχει διαμορφώσει όχι μόνο με τα ένστικτα της αυτοάμυνας και της αυτοσυντήρησης, αλλά και με τη λογική και το νου.

   Η λογική που είναι συνδυασμός πολλών λειτουργιών και πράξεων έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών χαρισματικών ικανοτήτων και επιδεξιοτήτων. Αυτές οι επιδεξιότητες εμπλουτίζουν τις ανθρώπινες λειτουργίες όπως είναι η μάθηση, η συγκίνηση, η φαντασία, ο προγραμματισμός, η προνοητικότητα και όλες οι πράξεις της σκέψης και της μνήμης. Επίσης η χαρά, η λύπη και όλες οι καταστάσεις του θυμικού και της συνείδησης. 

   Η ακραία περίπτωση της επιδεξιότητας είναι το ταλέντο και η υπερχείλιση της μνήμης και της  συγκίνησης είναι το όνειρο. 

   Η μνήμη, που όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος τόσο πιο πολύ κολλάει, σαν την αλογόμυγα στο εφηβαίο του αλόγου, στα περασμένα και στα αλλοτινά. Πρόσωπα, ζώα, πράγματα, καταστάσεις, τόποι, αποτελούν τον κόσμο της μνήμης, τα 

μνημεία της νοσταλγίας, της συγκίνησης και της λαχτάρας.

Η ΖΩΗ ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΣΤΑ ΓΕΡΆΜΑΤΑ!

Μια μέρα κλάδευα τις κληματαριές που έχουμε στο κτήμα από την εποχή του πατέρα μας [περιβόλι το έλεγε και το λέμε] οπότε αρκετά κλίματα είναι γερασμένα με ξεραμένους κορμούς και μερικά  νεότερα που έχουμε φυτέψει εμείς. Και να λέμε την αλήθεια με φυτώρια που έβαζε η Λουκία.
    Με έκπληξη παρατήρησα ότι πολλές βέργες από αυτά τα γερασμένα κλήματα είναι χλωρές και ζωντανές. Κι αυτό γίνεται με όσες εξαπλώνονται στα κλαδιά παρακείμενων δένδρων, πορτοκαλιές και μια αμυγδαλιά. 

       Κι αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση αλλά συμβαίνει με  όλους τους οργανισμούς, όχι μόνο στο ζωικό βασίλειο αλλά και στο φυτικό.

    Θυμήθηκα ένα φίλο που που κάποτε μου έλεγε

   "Η δεύτερη γυναίκα που ήταν νέα  με ξανάνιωσε σε όλα!"

   Αλλά και το Λενάκω που λέει ότι ξανανιώνει με τα δυο αγγελούδια που προσέχει τα απογεύματα. Αλλά και όλες τις γιαγιάδες με τα εγγονάκια τους. Η Αρετή είναι ξετρελαμένη με την εγγονούλα της τη Φαίδρα και φτειάχνουν ωραία πρωτόγνωρα παιχνίδια [κλικ ΕΔΩ]  

    Έτσι είναι η ζωή δίνει ζωή!

     Για αυτό να ανακατευόμαστε με νέους και νέες, μας δίνουν ζωή.

Κι ακόμα να δεχόμαστε τις νέες ιδέες και απόψεις και ναμαστε μέσα στα νέα πράγματα στις νέες τεχνολογίες. Να προσέχουμε και να καλλωπίζουμε και τα σώματά μας αλλά και τις ψυχές μας, 

Και το κυριότερο να είμαστε ερωτικοί σε όλες μας τις εκφάνσεις. Ερωτευμένοι και ερωτευμένες με τους-ις συντρόφους μας. 

     Η παραίτηση από τη ζωή και τα κοινά και η απαισιοδοξία είναι φθορά, θάνατος.

ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ ΤΗΣ

 ΖΩΗΣ. Ο ΑΕΙΖΩΟΣ  ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ 

ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΕΝΑ ΜΉΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟΔΗΜΗΣΕΙ

 ΚΑΙ ΣΒΗΣΟΥΝ ΤΑ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ!!!

Η ΕΥΑΡΕΣΚΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΩΝ ΝΙΑΤΩΝ

    Η  προηγούμενη ανάρτηση  γράφτηκε στο χωριό και η σημερινή που της είναι κάπως σχετική [νιάτα δροσερά, περήφανα γερατειά] στη...στρούγκα που βρίσκομαι από την Τετάρτη.

     

Λοιπόν κοντά στην πολυτραγουδισμένη Πελλήνης που μένω στην Πατησίων 123 υπάρχει ένα ωραίο Καφέ-μπαρ στην αυλή ενός νεοκλασσικού .Είναι από τις λίγες οάσεις στας Αθήνας που έχεις την αίσθηση ότι είσαι κάπου στην επαρχία! 

     Φυσικά το έχουν πάρει χαμπάρι αρκετοί  ψαγμένοι αλλά περισσότερο οι φοιτητές και οι σπουδαστές από το πολλά ΚΕΚ και κολλέγια της περιοχής. Νιάτα που κοχλάζουν από από ζωή και σκορπούν ομορφιά και χάρη με επικάλυμμα τα δροσάτα γέλια του πρώιμου ερωτισμού!

[1]

     Συχνά έρχομαι με τη Λενάκω ή και μόνος μου και απολαμβάνουμε τον καφέ μας και μαζί θαυμάζουμε τα ωραία νιάτα, τσουπάκια και κοπέλια. Χαιρόμαστε τη ζωηρή ανεμελιά τους και όλα τους. Τι άλλο να κάνουμε; Ρουφάμε πλέον τη γύρη της ζωής από τα νιάτα και με τις γλυκές μας αναμνήσεις, κυρίως ερωτικές και ευχαριστιόμαστε ήσυχοι και γαλήνιοι.  

    Προχτές λοιπόν που πήγα βλέπω δυο νέους, ήταν οι ιδιοκτήτες, που επισκεύαζαν μια μπασκέτα στην αυλή. Αμέσως μου έκανε εντύπωση η μεγάλη δυσαναλογία, αφενός το μεγάλο ύψος της μπασκέτας και αφετέρου το μικρό άνοιγμα της στεφάνης. Και το παρατήρησα πιστεύοντας ότι την έχουν για τα πιτσιρίκια που έρχονται εδώ με τις μαμάδες.

       Και μου λέει γελώντας ο Νίκος, ο ένας από τους συνέταιρους.:

  " Δεν είναι για μικρά παιδιά αλλά για τους φοιτητές. Έρχονται εδώ και όποιος βάλει τρίποντο με την πρώτη προσπάθεια τότε ο καφές του είναι δώρο."

"Μπράβο πολύ καλό και και πρωτοποριακό" του λέω.

Μάλιστα δοκίμασα κι  εγώ αλλά δεν βρήκα ούτε στεφάνι, που λένε στην μπασκετική ...ορολογία. 

[1] Μια τέτοια μικρή ταμπελίτσα είχε και το παντοπωλείο του αείμνηστου πατέρα μου

            

       [Αθανάσιος και Σπύρος αδέλφια του στην Αυστραλία]