https://yannitsochori.blogspot.com/2026/05/1.html
TO ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΟΤΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ, ΤΗΣ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ,ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Σε μια στιγμή που η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έμοιαζε να κερδίζει έδαφος στην Πελοπόννησο, υπήρχε ακόμη μία εστία που αντιστεκόταν πεισματικά: το Λάλα της Ηλείας, που δεν ήταν απλώς ένα χωριό, αλλά...
Ένα άτυπο αλλά ισχυρό «οχυρό», το οποίο στηριζόταν όχι σε τείχη, αλλά στη φήμη, την εμπειρία και την πολεμική τους συνοχή. Όσο αυτό το σημείο παρέμενε ενεργό, η επανάσταση στη δυτική Πελοπόννησο δεν μ...
Η ανατροπή ήρθε από εκεί που λίγοι το περίμεναν. Από τη θάλασσα και τα νησιά του Ιονίου. Γράφει ο συνεργάτης μας ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος Η ταυτόχρονη έναρξη της Επανάστασης του 1821 στην Πελοπό...
Οι μόνοι που έμειναν στην ύπαιθρο, όχι μόνο αντιστεκόμενοι, αλλά πραγματοποιώντας μεγάλες και επικίνδυνες επιθέσεις, ήταν οι Τουρκαλβανοί του χωριού Λάλα της Ηλείας. Οι Λαλαίοι δεν διέθεταν ισχυρό φρ...
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/h-megali-anatropi-sto-lala-pos-eptanisioi-kai-ileioi-synepraxan-gia-na-dialysoyn-to-teleytaio-ochyro-ton-toyrkalvanon/
Εμφανιζόταν πού και πούΣτον κήπο μας μια αλεπούΚανείς απ' τους μεγάλουςΔεν την είχε δείΤην έβλεπε μονάχα το παιδίΌταν τη συναντούσεμέσα στο σκοτάδιΤην τάιζε ζεστό φιλί και χάδι.Κι εκείνη απ' την πολλή χαρά τηςΤου δίδασκε τα ξόρκιαΚαι τα μαγικά της.Ώσπου μια νύχτα δίχως άστραΚαι φεγγάριΤου πρότεινε μαζί τηςΝα το πάρειΕμφανιζόταν που και πουΣτον κήπο μας μια αλεπούΤην είχε δει μονάχα το παιδίΈτσι μας έλεγε συχνάΠροτού χαθεί..Κι εσείς, αν άσπρη αλεπούΤύχει να δείτεΜια νύχτα της ζωής σας σκοτεινήΜη γίνετε πεζοί και φοβηθείτε!Γερά από την ουρά της κρατηθείτεΚι αφήστε τη μαζί της να σας πάρειΜακριά απ' τη γηΚι απ' όλα της τα βάρηΕκεί που λάμπει πάντα το φεγγαριΚι η Αγάπη είναι απλή κι αληθινή..~Β. Α. Λάππα,"Ξόρκια κρυμμένα σε Παιδικά Στιχάκια
- Αγάπη μου, ήσουνα παιδί· παιδί μου, είσαι άντρας τώρα·σύρε, ακριβέ μου, στο καλό, μη σε προφτάσει η μπόρα.—Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ’ έχει.—Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;σύρε· και πάντα να ’σαι ορθός και πάντα να ’σαι ωραίος.—Μάνα, ο χειμώνας ρυάζεται κι η νύχτα αγκομαχάει·με δένει, μάνα, μια ντροπή, κι ένας καημός με πάει.—Βλέπε, παιδί μου, πάντα ομπρός. Το χτες μη σε πικραίνει.Τώρα η ζωή σαν άλογο στην πόρτα σε προσμένει.—Μάνα, οι ανέμοι ρίξανε του δρόμου το πλατάνι·με τρώει, μανούλα, η θύμηση, κι ο πόνος με δαγκάνει.—Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;σύρε· και πάντα να ’σαι ορθός και πάντα να ’σαι ωραίος.—Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ’ έχει.
============================================
=========================================================