ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

 

=================================

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΥΒΛΑΞ ΠΑΤΤΑΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ 

ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

Π  ρ  ά  ξ  η     1η

Είμαστε στα μέσα της Χούντας των συνταγματαρχών που κατά κάποιον τρόπο είχε στεριώσει, όμως με τον βούρδουλα και τα ξερονήσια. Ο αντιπρόεδρος Στυλιανός Παττακός, ναι εκείνος ο κλασσικός καραβανάς, ο φαιδρός τύπος που αξίωσε κι αυτός με το πουλί του να σώσει την Ελλάδα, στα πλαίσια του ταξιδιού του στη Δυτική Ελλάδα πέρασε κι από τη Ζαχάρω. Πολλοί αρχηγοί κομμάτων, τρανοί και επώνυμοι, ακόμη και πρωθυπουργοί, έχουν περάσει από την περιοχή μας, αλλά το πέρασμα του Παττακού και όσα έλαβαν χώρα στον θρυλικό Πλάτανο ήταν ένα γεγονός για εκείνα τα χρόνια που έχει μείνει αξέχαστο. Ο λόγος είναι ότι έγιναν πράγματα από  τραγελαφικά μέχρι ...απτά δείγματα της άμεσης δημοκρατίας. 

     Θέατρο του παράλογου!

 

  

 Από νωρίς λοιπόν το πρωί τα όργανα της τάξεως και της  ασφάλειας, οι ...ηρωικοί χωροφυλάκοι είχαν πάρει σβάρνα την αγορά με την εντολή οι μαγαζάτορες   να κλείσουν εντελώς και να παρευρεθούν στον πλάτανο, όπως όλος ο κόσμος για να καλωσορίσουν τον Παττακό. Κάπως έτσι ή αλλιώς εκείνο το πρωινό μαζεύτηκε πολύς κόσμος στον πλάτανο. Καταφθάνει λοιπόν με όλη του την κουστωδία ο κύριος Αντιπρόεδρος. Αφού έκανε τον τυπικό  χαιρετισμό και είπε το ποίημα για την ....εθνοσωτήριον επανάστασιν, απευθύνεται στον κόσμο και τον καλεί να βγάλει δήμαρχο. 
    Μέχρι το ΄67 που ήρθε η χούντα κι ο Απρίλης σκότωσε τον Μάη, δήμαρχος ήταν ο λαοπρόβλητος  γιατρός Ζαχαριάς.Όπως έγινε σε όλους τους δήμους και στις κοινότητες όλοι οι αιρετοί καθαιρέθηκαν,  εν μία νυχτί,  και τοποθετήθηκαν οι δικοί τους (χίτες, ταγματασφαλίτες και λοιποί αχυράνθρωποι), έτσι και εδώ απολύθηκε ο Ζαχαριάς και χρίστηκε δήμαρχος ο Σαβράμης και αντιπρόεδρος ο Θαν. Μπιλιώνης. Ο Σαβράμης, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ήταν έντιμος και ήσυχος άνθρωπος και καλός επαγγελματίας. Με αφορμή το ότι ο δήμος προέβηκε σε αγορά μερικών υλικών-μικρής χρηματικής αξίας-από το σιδηρουργείο του Σαβράμη μετά από δυο χρόνια περίπου, από τους ντόπιους τοπάρχες απολύθηκε και έτσι χρέη δημάρχου εκτελούσε ο αντιπρόεδρος Μπηλιώνης. 
    Κάτω από αυτές τις συνθήκες στην πόλη της Ζαχάρως, έγινε στον πλάτανο το "καλωσόρισμα" του Παττακού.

     Μετά λοιπόν τα τετριμμένα που αναφέρθηκαν, Ο Παττακός σαν γνήσιος δημοκράτης-τρομάρα του- απευθύνεται στον κόσμο και ρωτά:
: Όποιος από σας θέλει να γίνει δήμαρχος να σηκώσει το χέρι του
Πρώτος σηκώνει το χέρι του ο Σπύρος Σάσσαλος, ο ονομαζόμενος και Σκουριάς.
Λέει ο Παττακός.
: Ποιοι θέλουν τον Σάσσαλο δήμαρχο;   Σηκώνουν δυο-τρία χέρια.
: Ποιος άλλος θέλει; ξαναρωτά..

   Ξαναρωτά λοιπόν ο Παττακός:
:Ποιος θέλει να γίνει δήμαρχος;
Σηκώνει το χέρι ένας Παπασπύρου, που ήταν αρκετά μεγάλος, κοντά στα 80.
:Πόσων χρονών είσαι του λέει ο μεγάλος και αφού ο άλλος απαντά 78 του εύχεται να τα εκατοστίσει.
:Ποιοι θέλουν να επανέλθει ο Σαβράμης δήμαρχος; Ελάχιστα χέρια..
: Ποιοι θέλουν τον Μπηλιώνη για δήμαρχο;
Ο κόσμος αμέσως ξεσηκώθηκε χειροκροτώντας και ζητωκραυγάζοντας, οπότε ο Μπηλιώνης δια βοής και δια ροπάλου έγινε δήμαρχος (1) (2)

Οι αναρτήσεις για το συμβάν με τον Παττακό στηρίχτηκαν στις μαρτυρίες των αείμνηστων Γιαννάκη Τάγαρη, δημάρχου της Ζαχάρως από το 1982 έως το 1986 και του Γρηγόρη Κοτσιόρη υποψήφιου με την ΕΠΕΝ οι οποίοι και ποζάρουν στις παρακείμενες φωτογραφίες.

          Πρέπει να τονίσουμε και ορισμένα άλλα ευτράπελα του παράλογου θεάτρου που παίχτηκε τότε στον πλάτανο της διασταύρωσης.

- Κατά τη διαδικασία κάποιος σήκωσε και τα δυο του χέρια, οπότε ο ....πανέξυπνος Παττακός του λέει: Εσύ να σηκώσεις και τα τέσσερα.

 - Στο τέλος κάποιος ρωτά τον μεγάλο: Πρόεδρε τι να ψηφίσουμε στο δημοψήφισμα; ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Και απαντά ο μεγάλος: Όποιος ψηφίσει ΟΧΙ, οχιά να τονε φάει.

Π ρ ά ξ η    2η

    Η συνέχεια του ρεσιτάλ δόθηκε στη Γέφυρα της Νέδας, όπου είχαν συγκεντρωθεί να τον προϋπαντήσουν οι κάτοικοι του Γιαννιτσοχωρίου και των γύρω χωριών, γυναίκες, γέροι και παιδιά.

Κατεβαίνει λοιπόν φουριόζος από την κουρσάρα και με την καράφλα  να αντανακλά στον ήλιο ο μεγάλος, εν μέσω σημαιών και  ζητωκραυγών, μας λέει.

: Δε μου λέτε, σας έφεραν ή ήρθατε μόνοι σας;

Οπότε πετάγεται η Θειά Ασήμω με το αξέχαστο τσεμπέρι της 

:Τι λες μάτι μου; Μόνοι μας ήρθαμε με τα πόδια, όπως μας είπαν οι χωροφυλάκοι έπρεπε να έρθουμε  να σε καλωσορίσουμε.

Αυτό ήταν! 
Φωτιά στα μπατζάκια του
Πάντως είναι μεν  η πιο μαύρη & επάρατη σελίδα της νεότερης Ελλάδας, αλλά είναι και η πιο χαζοχαρούμενη!!!

(1)  Όπως καταλαβαίνετε όλα ήταν τάτσι-μίτσι-κότσι και ο Μπηλιώνης είχε μαζέψει όλους τους δικούς του εργάτες, παρεργάτες, κουμπάρους και λοιπούς, όλους εκεί γύρω-γύρω.Έτσι  ο Μπηλιώνης είχε το .. αμφιθέατρο δικό του.

ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΌ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

 επαναδιατυπωμένη και εμπλουτισμένη

Το ντοκιμαντέρ "7 χρόνια, μια . στιγμή.Η Δίκη των Πρωταίτιων" στην TV της Βουλής την Τρίτη

Την παρακάτω απεύθυνση για όσους 

δεν την έχουν πάρει χαμπ΄ρι μια και 

την έγραψε η ΕΦ-ΣΥΝ του Σαββάτου.

     ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΝ 21η Απριλίου, Τρίτη, θα προβληθεί από το Κανάλι της Βουλής το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Γιουκάκη «7 χρόνια, μια στιγμή. Η Δίκη των  πρωταίτιων». 

  Αποτελεί μια πρωτότυπη τηλεοπτική παραγωγή για τη μεγάλη δίκη των πρωταίτιων του πραξικοπήματος, που έγινε το καλοκαίρι του 1975 σε αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού. Τα πρακτικά της συγκεκριμένης δίκης κρατήθηκαν τότε σε μια ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του Κοινοβουλίου,από τη Στενογραφική Υπηρεσία της Βουλής, και έκτοτε φυλάσσονται ταξινομημένα και πλέον ψηφιοποιημένα στη Βιβλιοθήκη της Βουλής. 

    Στο ντοκιμαντέρ μιλούν: Ο δικηγόρος Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο άνθρωπος που κατέθεσε την πρώτη μήνυση κατά των χουντικών το 1974. Ο δημοσιογράφος Γιώργος Λιάνης, ο οποίος είχε καταθέσει στη δίκη σημαντικά στοιχεία για κάποιους από τους πρωταίτιους. Οι ιστορικοί Τάσος Σακελλαρόπουλος, υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη, Αντζελα Καραπάνου, προϊσταμένη του Τμήματος Κοινοβουλευτικών Αρχείων της Βιβλιοθήκης της Βουλής, και Στάθης Κουτρουβίδης, από το Τμήμα Κοινοβουλευτικών Αρχείων. Ο συνταξιούχος στενογράφος της Στενογραφικής Υπηρεσίας της Βουλής Ηλίας Γκρέκας. 

     Για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ αξιοποιήθηκε σπάνιο υλικό από το Αρχείο της ΕΡΤ, με τις ιστορικές καταθέσεις στη δίκη προσωπικοτήτων όπως οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Ανδρέας Παπανδρέου, Γεώργιος Ράλλης κ.ά. Την πρωτότυπη μουσική έγραψε ο Διονύσης Τσακνής. Ιστορική έρευνα, επιμέλεια, παρουσίαση: Γιώργος Γιουκάκης. Σενάριο: Γιώργος Γιουκάκης, Δέσποινα Χονδροκούκη. Σκηνοθεσία: Δέσποινα Χονδροκούκη

 ΕΠΟΧΗ

ΤΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

 

====================================

Περί  προδοσίας  του Χριστού*

Όπως  σε πολλά μέρη του Ελληνισμού, έτσι και στην Τρίγλια υπήρχε η λαϊκή παράδοση για τη δάφνη και το δεντρολίβανο.  Η παράδοση γεννήθηκε από το λαό κατά τη λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου το πρωί (πρώτη Ανάσταση).  Όταν ο ιερέας εξέρχεται από το ιερό Βήμα, κρατά δίσκο και διασκορπίζει φύλλα δάφνης στην εκκλησία ψάλλοντας «Αναστήτω ο Θεός»!. 

Τα φύλλα αυτά της δάφνης τα πατούν οι Χριστιανοί  γιατί τα θεωρούν προδοτικά , επειδή πρόδωσαν τον Χριστό που ήταν κρυμμένος πίσω από τα κλωνάρια της , όταν τον κυνηγούσαν την Μεγάλη Τετάρτη  για να τον συλλάβουν οι Ιουδαίοι, επειδή έλεγε τον εαυτό του «Υιόν Θεού». Πράγματι,  η παράδοση αναφέρει ότι ο Χριστός, φοβούμενος την σύλληψη,  βγήκε έξω από τα Ιεροσόλυμα, ζήτησε καταφύγιο  και αφού δε βρήκε, κρύφτηκε  πίσω από το δάσος θάμνων  δεντρολίβανου στην οδό προς το Όρος των Ελαιών. Περνώντας οι καταδιώκοντες αυτόν  Ιουδαίοι κοντά από το  δάσος του  δεντρολίβανου,  ρώτησαν το δεντρολίβανο- γιατί ήταν εποχή που είχαν φωνή (μιλούσαν)τα φυτά, τα δέντρα και τα ζώα-  εάν είδε τον λεγόμενο Ιησού να περνάει από εκεί , αλλά το δεντρολίβανο απάντησε ότι «ουκ οίδα τον άνθρωπο»( δεν γνωρίζω  τον άνθρωπο)  και οι Ιουδαίοι πέρασαν και έφυγαν. Επειδή, όμως τα φύλλα του δεντρολίβανου είναι σχεδόν  σακορραφοειδή (βελονοειδή)  και δεν αποτελούσαν ασφαλή κρυψώνα, ο Χριστός μόλις έφυγαν οι Ιουδαίοι, κρύφθηκε πίσω από την πίσω από την παχιά δάφνη, το πυκνό φύλλωμα της οποίας τον έκρυψε τελείως. Όταν γύρισαν πίσω, μετά την μάταια αναζήτηση, οι διώκτες του Χριστού, ρώτησαν τη δάφνη αν είδε τον Χριστό και αυτή έσκυψε τα κλωνάρια της και φάνηκε ο Χριστός. Τότε οι Ιουδαίοι τον είδαν , τον συνέλαβαν και τον πήγαν  για ανάκριση. Γι΄αυτό το λόγο την μεν δάφνη καταπατούν οι πιστοί  την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, το δε  δεντρολίβανο το μοιράζουν οι ιερείς κατά την ημέρα της εορτής της Σταυροπροσκυνήσεως ή όταν σηκώνουν τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή. Τα κλωνάρια του δεντρολίβανου τα διατηρούσαν στο σπίτι στο εικονοστάσι. Στους ασθενείς με τα αποξηραμένα φύλλα του δεντρολίβανου θύμιαζαν για να γίνουν καλά, τη δε δάφνη την καταπατούσαν  «δια την κατά του Άδου νίκην και Ανάστασιν του Χριστού». 

*Eλεύθερη απόδοση από το βιβλίο του Τρύφωνος Ευαγγελίδη, «Βρύλλειον Τρίγλεια», Αθήναι 1934 (σελ.109-110).   

====================================================

Yiannis Schizas
·Ο Οικοτουρισμός στα νησιά ,  Του Γιάννη Σχίζα

Πολλοί χαρακτηρίζουν το νησιωτικό χώρο επισφαλή λόγω των Σουλτάνων στις αντικρινές παραλίες, όμως προς το παρόν είμαστε εμείς που διαχειριζόμαστε αυτά τα νησιά : Τα 6000 σε αριθμό, από τα οποία μόνο τα 227 κατοικούνται και από αυτά τα περισσότερα συνιστούν ημιερήμους , που κάποτε οργάνωναν την εκμετάλλευση της γης έως και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό της με πεζούλες.

Ο χώρος αυτός με τις πολιτιστικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες , με τις παραλίες, με τους βιοτόπους και τα «αποκλίνοντα» από τις ηπειρωτικές νόρμες τοπία, συγκροτεί αναμφισβήτητα ένα πόλο έλξης επισκεπτών με οικολογικά ενδιαφέροντα. Στις περιοχές αυτές ο «οίκος» με την πιο ευρεία έννοια, είναι κάτι περισσότερο από τα απειλούμενα είδη, τις αμμοθίνες ορισμένων ακτών, τις ξερολιθιές και τα άλλα κατάλοιπα γεωργικών τεχνικών. Ο νησιωτικός χώρος προσφέρεται για μια ευχάριστη μαθητεία στο παρελθόν και στο παρόν, στην υπαρκτή αρχιτεκτονική και στις βιοκλιματικές δραστηριότητες, στη προσέγγιση του ενάλιου πλούτου αλλά και στη βίωση του έναστρου ουρανού - στα πλαίσια ενός sky watching , ανάλογου με το bird watching , όπως λένε την παρατήρηση πουλιών οι ορνιθολόγοι....

Έλα όμως, που τα νησιά τα τελευταία χρόνια προσφέρονται για διακοπές «εξαντρίκ», για μπαρ και ξενύχτια και άλλες «αταξίες». Ο αφασιακός τουρισμός της συμβατικής αναψυχής γίνεται σχεδόν κυριαρχικός, ενώ παράλληλα το θέαμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στους ταξιδευτές και τους οδηγεί σε μια αγχωτική διέλευση από τα «αξιοθέατα» της κάθε περιοχής. Τα τουριστικά «πακέτα» με τη γνωριμία της Κρήτης σε 6 (!) ημέρες ή η ύπαρξη τουριστών που αρκούνται στο ότι «φθάνουν αντί να περιηγούνται το χώρο» - για να αντιστρέψουμε μια κουβέντα του Ραγκαβή τόσο παλιά όσο το 1848 - καταλήγουν σε ταξίδια κύρους, όμως δεν αποτελούν υγιή τουρισμό.

Για τη χώρα ο οικοτουρισμός είναι μια λύση, όπως είναι για τον τουρίστα. Η σωστή δοσολογία εμπειριών συγκεντρώνει τη προτίμηση του «φτασμένου» και έμπειρου τουρίστα, δεν είναι όμως επαρκής : Είναι καιρός να τοποθετήσουμε στη θέση του τουρισμού «ως υπνοβασίας μέσα στο χώρο» ( Εντγκάρ Μορέν) τον ερευνητικό και οικολογικό τουρισμό, που συμφιλιώνει τουρίστες και ιθαγενείς πληθυσμούς.. Γιατί ο «οικο»τουρισμός δεν είναι ένα περιθωριακό ρεύμα , ούτε καν μια από τις πολλές, συμπαθητικές πλην άτοπες ουτοπίες… 

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΑΠΌ ΜΠΑΤΣΟΣ

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΌΖΗΣ αν και πέρασαν 20 ημέρες δεν έγραψε κανέναν παραβάτη, αλλά ούτε και ανέφερε κανέναν.. Με την πρώτη παρατήρηση του δήμαρχου ο Καραγκόζης παραιτείται λέγοντας το αμίμητο: Εγώ θέλω ελεύθερος και καμιά φασουλάδα κάπου θα βρω!

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΈΚΑΝΕ ΣΤΡΑΒΆ ΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΑ ΕΥΤΕΡΠΗ...

 [ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΜΟΝΉ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ                                                          ]

 ΚΑΙ ΛΑΧΤΆΡΑ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 ΕΊΝΑΙ ΚΑΤΑΠΡΑΫΝΤΙΚΟ!!!]                         

       [..Είναι γραμμένο πριν 12 χρόνια  στο πρακτορείο που αναφέρεται και έχει αναρτηθεί πάλι στις 20-8-14. .Το αναρτώ ξανά μια και πάει με το όλο κλίμα  για την Κρήτη, αι με φωτογραφίες μάλιστα....

        Να ‘μαι λοιπόν στις 12 το μεσημέρι στο σταθμό του ΚΤΕΛ στο Ηράκλειο, φορτωμένος με όλα τα σχετικά και αναγκαία. Προορισμός το οροπέδιο του Λασιθίου. Το Λασίθι με τις δεκαοχτώ χάντρες του, σαν κομπολόι. Τα δεκαοχτώ χωριά του περιμετρικά γύρω-γύρω, στη μέση ο κάμπος και γύρω τα βουνά της Δίκτης. Ήξερα από την Αθήνα ότι για το Λασίθι από το Ηράκλειο υπήρχαν εβδομαδιαίως έξι  δρομολόγια. Τρία να πας, και τρία να επιστρέψεις, Δευτέρα, Παρασκευή και Κυριακή.   Το πρακτορείο ένα παλιό κτίριο, κοντά στη θάλασσα, στο βόρειο μέρος της πόλης. Κι αυτό ακολουθεί την αντίστοιχη μοίρα  των απανταχού πρακτορείων στη χώρα. Χώροι μικροί για τις ανάγκες της πόλης του πενήντα. Από δω για Ρέθυμνο, από εκεί για Τυμπάκι, για Άγιο Νικόλα και τα άλλα μέρη. Γέροντες, νέοι, ντόπιοι, τουρίστες κι ό,τι καρυδιάς καρύδι θες. Ανακατεμένος ο ερχόμενος. Το Λεωφορείο θα έφευγε σε δυο ώρες. Τι να έκανα κι εγώ, πάω και κάθομαι σε ένα τραπεζάκι που καθόταν ένας μαυροφορεμένος. Γέρος, νιος δύσκολο να το ξεχωρίσεις αν δε πήγαινες κοντά. Όμως τι γέρος ή νιος; Με το που έκατσα παραδίπλα συνειδητοποίησα ότι ήταν μια γυναίκα με κοντά μαυρόασπρα μαλλιά και παντελόνι. Η Κερά Ευτέρπη! Με είχε ξεγελάσει η πίπα με το τσιγάρο που δεν έβγαζε ούτε λεπτό από το στόμα και το μπουκάλι τη μπύρα που είχε μπροστά της.

       Μην πολυλογώ, πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα και τι σύμπτωση; Ήταν Λασιθιώτισα και περίμενε το ίδιο λεωφορείο. Σε λίγο γνωριστήκαμε, από που είσαι, πώς σε λένε και τέτοια.

   - Μα καλά, συνέχεια καπνίζεις; Δεν σε πειράζει;

  -Τι να κάνω; Να ΄ξερες  τη με δέρνει, αλλά και πώς να περάσει η ώρα; Να μετράω τα λεφτά που δεν έχω;

-  Ε τότε θα κεράσω εγώ.

- Εσύ να κερνάς στην πατρίδα σου. 

- Έχεις έρθει στην Αθήνα, της λέγω γιατί μου έκανε εντύπωση που δε μίλαγε καθόλου κρητικά.

 - Άκου να δεις, μου ανοίγεις παλιές πληγές. Αλλά αφού με κουρντάς θα στα πω έτσι σαν εξομολόγηση,  να ελαφρώσω μετά από τόσα χρόνια μια και φοράς μαύρα πάνω κάτω. Άκου λοιπόν: Μέχρι τα σαράντα μου με τον άντρα μου ζούσαμε στην Αθήνα. Είχαμε ένα μικρό καφενεδάκι πίσω στην Αθηνάς και τα κουτσοβολεύαμε. Να όμως που μας έτρωγε το σαράκι. Τα χρόνια περνούσαν σαν το νερό στο ποτάμι, τόσα χρόνια παντρεμένοι αλλά τζάμπα «μας είχαν  καταταραστεί όλοι οι θεοί και οι διαβόλοι» όπως μου έλεγε ο μακαρίτης ο άντρας μου. Ένας όμως μαμογιατρός κοντά στο Λυκαβηττό με τα σούρτα φέρτα και αφού μας έφαγε πολλά φράγκα, μας λέει ότι «φταίει ο μολυσμένος αέρας, να πάτε στο βουνό κι όλα θα γίνουν μια χαρά» Έτσι μας έλεγε έτσι σου λέω. Αλλά εγώ πού  να το πιστέψω. Είχα τις αμφιβολίες μου. Ο άνδρας μου, όμως, με έφαγε με τις μπούρδες του γιατρού. Κάθε ώρα μέρα νύχτα, να φύγουμε από την παλιαθήνα και να πάμε στο χωριό του, όπου έχει καθαρό αέρα. Μάλιστα κάποια μακρινή ξαδέλφη τού είχε πιπιλίσει το μυαλό για ένα βότανο που φυτρώνει  πάνω δω στη Δίκτη. Έλεγε ότι ήταν σερνικοβότανο για όλες τις στέρφες, όχι μόνο γυναίκες αλλά και γίδες.

     - Με τα πολλά, του λέω «πήγαινε εσύ πρώτα και μετά έρχομαι κι εγώ» Αλλά πού να με αφήσει; Ούτε ώρα. Μαζί στο καφενείο νύχτα- μέρα. Και μπιρ-μπιρ συνέχεια ώσπου μονολογούσε και στο ξύπνιο του και στον ύπνο του. Έδωσε, πήρε, δύο, τρία χρόνια το ίδιο βιολί - βιολάκι μέχρι που λέω άει σειχτίρ εγώ τα είδα τα καζάντια μου. Έτσι μια ωραία μέρα, που να μην έσωνε, μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και γίναμε καπνός από την Αθήνα.

             - Και μετά τι κάνατε, τη ρωτάω με αγωνία γιατί την έβλεπα που κάθε τόσο αναστέναζε λέγοντας: «αχ ρε άγγελέ μου – αχ ρε Απολλόδωρε»

- Είπαμε θα στα πω αλλά μη βιάζεσαι. Επί έξι  μήνες, άνθρωπέ μου, συνέχεια ο άντρας μου γυρνούσε στα γύρω βουνά και μάζευε κείνο το βότανο κι εγώ να πίνω συνέχεια, δέκα ποτήρια την ημέρα μέχρι που μύριζα ολόκληρη σαν τα σκολιάμπρια, τα ξέρεις; Αλλά πού: Τίποτα! Τότε είναι που φούντωσαν οι αμφιβολίες μου. Εγώ στο ποτήρι που πίνω ήμουνα κατσαρόλα που κοχλάζει. Το καταλάβαινα. Με ένα τσακ άναβα, το βλεπα ότι κάτι άλλο φταίει. Στα σαράντα και βάλε το έπιασα το πράγμα. Τα σπόρια του αντρός μου ήσαν κούφια. Αλλά και τι να κάνω; Θα με σκότωνε ο κρητίκαρος. 

    Άκου  όμως τι μπήκε στο μυαλό μου. Να με κόψει μαύρη χολέρα, αν λέω το παραμικρό ψέμα. Βέβαια δεν του είπα ποτέ τίποτες, τον είχα πάντα εικόνισμα, όχι μόνο όσο ζούσε αλλά και μετά το φευγιό του. «Μανώλη» του λέω ένα βράδυ που γύρισε ψόφιος από το βουνό, «δεν πάει άλλο, δε κάνουμε τίποτα, το μόνο που μας μένει είναι να πάμε στο μοναστήρι να ξομολογηθούμε και να μας αγιάσει ο ηγούμενος. Δε βλέπω άλλη λύση. Αν δεν θέλει ο θεός, βασανιζόμαστε τζάμπα» 

    Πες-πες τελικά τον έπεισα και ένα απογευματάκι παρουσιαστήκαμε στο μοναστήρι και να μην στα πολυλογώ, πιάνουμε τον καλόγηρο και του λέμε τον καημό μας. «Πάτερ μου άλλη ελπίδα δεν μας έμεινε, μόνο ο Θεός» Και μας λέει΄«Τέκνα μου, εγώ  να σας ξομολογήσω κι ο Θεός θα δώσει τη χάρη του» Πρώτα πήγε ο άντρας μου και μετά εγώ.

Έπεσα στα πόδια και του λέω: «άγιε μου ηγούμενε, αυτό κι αυτό συμβαίνει» Του τα είπα όλα με το νι και με το σίγμα, τούπα για το βότανο και στο τέλος για τα κούφια σπόρια. «Άκου μου» λέει ο άγιος άνθρωπος, «κάθε βράδυ να πέφτετε στα γόνατα και να παρακαλάτε το Θεό κι αυτός θα σας λυπηθεί γιατί είναι φιλεύσπλαχνος»  «Να με συμπαθάς» του λέω «αυτά και πολλά άλλα τα κάνουμε επί δέκα χρόνια. Εξήντα εκκλησίες και εξωκλήσια έχω ζώσει η κακομοίρα με κερένια κλωστή αλλά τζίφος» Εκείνη τη στιγμή κι ενώ τρανταζόμουν  βγάζω κι ακουμπώ στο χέρι του ένα χρυσό σταυρό και ένα ρολόι και του λέω ανάμεσα στα αναφιλητά μου, «Πάτερ δεν έχω τίποτα άλλο, βάλτα  στην εικόνα της Παναγιάς για να με  συγχωρέσει ο Θεός. Πώς να στο πω; Εγώ ξέρω πια είναι η γιατρειά  μια κι έξω, και στο άψε- σβήσε, αλλά φοβάμαι την αμαρτία. Όμως εάν εσύ μου δώσεις άφεση ο Θεός θα κάνει στραβά μάτια. Για μια φορά το ζητάω πάτερ μου η κακομοίρα» Και δώστου που λες λυγμούς και παρακάλια μέχρι που μου λέει ο άγιος άνθρωπος: «Τέκνο μουαμαρτία ξομολογούμενη ούκ έστιν αμαρτία, τι να κάνουμε όλα σε τούτη εδώ την πλάση είναι του θεού και τα καλά και τα στραβά, να ξέρεις ότι όλα τα ανήθικα και τα βλαβερά  είναι ωραία και απολαυστικά. Προχώρα  κυρά μουκι ο Θεός ξέρει και παραξέρει».

       - Αχ άγιε πατέρα, ο άνδρας μου θα με σκοτώσει, άσε που εδώ στα χωριά δε γίνεται γιατί θα μαθευτεί αμέσως. Τι να κάνω η καημένη; Δεν με αφήνει να πάω πουθενά»

      - Εμ τότε ο Θεός δεν εγκρίνει, γι αυτό κάτσε στα αυγά σου.

Εγώ εκεί…. Είχα μάθει ότι το μοναστήρι είχε τέσσερις γερόντους και έναν νέο δεκαοχτάρη, δόκιμο που έκανε και τις έξω δουλειές. Οπότε είχα τα σχέδια μου.

(Αυτή τη στιγμή ακολούθησε βαθιά σιωπή και περισυλλογή που έκλεισε με ένα ποτήρι μπύρα μονορούφι).

     - Αχ καλέ μου άνθρωπέ, την κόλαση την ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια στο ορφανοτροφείο αλλά τον παράδεισο μια και μοναδική φορά τον είδα. Χιλιάδες Χερουβίμ και Σεραφείμ παιάνιζαν και τραγουδούσαν.. Αχ ρε Απολλόδωρε να είσαι καλά εκεί που είσαι.

(Απολλόδωρος ήταν ο 18αρης …ο αρχιχερουβίμ που διακόνησε την κυρά στα ύψιστα εγκόσμια σε μια υπερκόσμια ανάταση).

Και έτσι για να τελειώνουμε, αναφέρω την κατάληξη αυτής της ιστορίας, όπως μου ειπώθηκε  από την πρωταγωνίστρια,  την Κερά κι αρχόντισσα.

Αμέσως μετά το συμβάν που έλαβε χώρα ιεροκρυφίως σε ένα μικρό και ανήλιαγο κελί, ο μοιχός  Απολλόδωρος έφυγε άρον–άρον, κάπου στο Άγιο Όρος, λένε. Και η μοιχαλίδα …ούτε γάτα ούτε ζημιά. Σε εννιά μήνες γέννησε ένα αγοράκι μέσα σε χαρές και πανηγύρια του …..μπαμπά κερατά.

Δυστυχώς όμως η μοίρα άλλα έγραφε. Σε δυο χρόνια πέθανε το παιδί κι αμέσως σε έξι μήνες πάει και ο μπαμπάς. Κι έτσι που λέτε η κακορίζικη Κερά Ευτέρπη, έρμη και μοναχή, σαν καλαμιά στο οροπέδιο, έγινε καντηλανάφτησα στο μοναστήρι.

Αλί και τρισαλί!!!

ΤΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

  




 


Σωτήρης Σωτηρόπουλος 

Οι περί Μυλωνάκη και εφημερίδας "Ντοκουμέντο" , αθλιότητες των χαλκείων της Νέας Δημοκρατίας....

Παρακολουθώ με αφορμή το τραγικό γεγονός της αιφνίδιας σοβαρής ασθένειας του ανθρώπου αυτού (που όλοι ευχόμαστε να αναρρώσει γρήγορα) , να έχουν βγεί τα θρασύτητα και άθλια "καπλάνια" της ΝΔ (Πορτοσάλτε, Στέφος και όλα τα άλλα ... καλά παιδιά) και λένε ανερυθρίαστα οτι ο Μυλωνάκης έπαθε το εγκεφαλικό επεισόδιο απο τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας "Ντοκουμέντο" και (βεβαίως) απο την κριτική της Αντιπολίτευσης (!!!)...

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΡΜΗΝΕΊΑ

Λοιπόν, λένε αυτές τις αθλιότητες για την εφημερίδα η οποία "εμμέσως πλην σαφώς" στηρίζει την Νέα Δημοκρατία και πολεμάει λυσσωδώς τον Τσίπρα....

Επειδή διάβασα όλο το επίμαχο κείμενο του Κύπριου δημοσιογράφου περί δηθεν αναμείξεως του Μυλωνάκη σε "Ροδόσταυρους" παιδοβιαστές και άλλα φοβερά και τρομερά άθλια και καπου λέει οτι ο "Μυλωνάκης συνομιλεί στην Αθήνα με τον Τσίπρα"(sic!...) , αυτό εκμεταλλεύτηκε ο αθλιος Βαξεβάνης και έβαλε στο πρωτοσέλιδο και την φωτογραφία του Τσίπρα για να τον κατηγορήσει μέσω συνειρμών (!!!)....

Και ξέρετε που το αποκάλυψα αυτό; Από ανάρτηση μιας πολύ γνωστής μου πρώην φανατικής θαυμάστριας του Τσίπρα και τώρα θανάσιμης πολέμιας του, γιατι τώρα είναι στο αλλο θλιβερό άρμα του Κασσελάκη (!!!!!)....

"Όπερ έδει δείξαι" (ο.ε.δ.) που λέγαμε στα μαθητικά μας χρόνια.....

Και όποιος καταλάβει κατάλαβε, φιλοι μου ....

Και για τους "μορφωμμένους" (με δυο μ) Λαζαρίδηδες, ο νοών νοείτω...

========================

Giorgos Alevizopulos

Ομφαλός
το μενού της ημέρας.

Τερζή Ευαγγελία

Σίγουρα πεντανόστιμα

Theodoros Kollias

ΓΙΏΡΓΗ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΡΘΟΎΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΝΑ;

Τερζή Ευαγγελία

Theodoros Kollias Στο Τραγανό στον φούρνο Πολύ ωραία!

=================================

======================

============== ======================================

ΜΕΤΑΛΑΜΠΡΙΑΤΙΚΟ ΡΕΦΡΕΝ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΜΠΑΤΣΟΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ

      Πέρασε και το Άγιον Πάσχα και παρά τις ευχές ένθεν και ένθεν συνήθως άσφαιρες και ανεκπλήρωτες, παρέμεινε εν τέλει  κυρίαρχο κι ακλόνητο το "παρουσιάστε αρμ" και το "πυρ ομαδόν"  με τις εκατόμβες θυμάτων, κραυγάζοντες άλλοι Μέγας είσαι Κύριε κι άλλοι Αλλάχ-Αλλάχ το Μεγαλείο σου! 

ΚΙ εμείς μετρώντας τους δείκτες της χοληστερίνης και της παχυσαρκίας μας μετά τον πασχαλινό υπερκορεσμό, απαθείς και αμέτοχοι Πιλάτοι.[Καλά τα λέει ο Θυμιάκος παρακάτω] ====

Τέλος πάντων επανερχόμαστε στα συνήθη δικά μας.

Λοιπόν ο δήμος Ζαχάρως προκήρυξε 4 θέσεις για την δημοτική αστυνομία, με απαιτούμενα τα εξής προσόντα:

- συνταξιούχοι σωμάτων ασφαλείας ή
- σχετική εμπειρία από το στρατό. .
Ο Καραγκιόζης το μαθαίνει από τον Χατζαβάτη, την μεγάλη μαλαγάνα, και πηγαίνει στον δήμαρχο όπου με διάφορες μαλαγανιές και ψευτιές τον πείθει και προσλαμβάνεται στη Δημοτική Αστυνομία.

[Η συνέχεια δραματική και αναπάντεχη στο επόμενο]

Το ξέφτισμα των κοινωνιών

 ΘΎΜΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο ανυπόφορη γίνεται η σκέψη της ανθρώπινης δυστυχίας - παγκοσμίως - και ολοένα πιο επώδυνα τα συναισθήματα της ανημποριάς που τη συνοδεύουν, εισχωρούν παντού, από όλες τις χαραμάδες της αδιαφορίας μας και σαν μυρουδιά άσχημη, κολλάνε στο δέρμα μας και αδρανοποιούν

τις αντιστάσεις μας.

Τρέφεται από την άγνοια - μερίδιο τρανό δικό μας -,την αλαζονεία, την έπαρση, τη δειλία, την ανασφάλεια και το φόβο.

Κοντεύουν να μας καταπνίξουν όσα αγαπήσαμε και να ακυρώσουν τους μόχθους και τα δάκρυα γενεών.

Κοντεύουμε να πάθουμε συλλογική μιζέρια και κατάθλιψη, από περιχαρακωμένους ηγήτορες, απόντες πνευματικούς, επίορκους λαοπλάνους και ένα σύστημα που αναπαραγάγει πεισματικά όσα στοιχεία το οδηγούν στην εκμηδενισή του…

Η υποκρισία όλων σχεδόν των κυβερνήσεων του κόσμου, είναι δεδομένη. Τα πολιτικά συστήματα, στηριγμένα στην αυταρχικότητα και στην εκμετάλλευση για λογαριασμό των μεγάλων αφεντικών τους, καταδίκασαν και καταδικάζουν δισεκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην καταπίεση,

αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς να ριψοκινδυνεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτό το βλέπουμε καθημερινά με τους ταλαίπωρους να πνίγονται με τα σαπιοκάραβα, ή για να μην πεθάνουν απ´την πείνα,να γίνονται κλέφτες, πόρνες, χωρίς ηθική, χωρίς ποιότητα ζωής…

Η αποσύνθεση αυτού του ξεπεσμού της κοινωνίας, άπτεται απόλυτης ηθικής, γιατί προέρχεται από την ανήθικη διακυβέρνηση ανθρώπων που κυνηγούν μανιωδώς το χρήμα καταδικάζοντας τους λαούς στη φτώχεια και στην εξαθλίωση…κι εμείς, όσοι είμαστε βολεμένοι…πέρα βρέχει. Γίναμε κι εμείς του συναφιού…

Να αναφέρω - δεν γίνεται να μην το αναφέρω - πως η ευθύνη των επιστημόνων και διανοούμενων, είναι να λένε τις αλήθειες χωρίς φόβο και να μη δέχονται παρεμβάσεις.

Να εκθέτουν το ψέμα που επισωρεύουν όχι μόνο οι εξουσιαστές πολιτικοί, θρησκευτικοί, ή όποιοι άλλοι κι αν είναι αυτοί.

Αλλά και οι δουλικότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης,καλά κρατεί για δικό τους και μόνο όφελος και όχι του λαού.

Πολλοί είναι οι διανοούμενοι που έχουν τραφεί από δουλικά ψεύδη και δυστυχώς τα παράγουν και τα αναπαραγάγουν δουλικά.

Σε όλους αυτούς, τους (κυρίους), πρέπει να αντιπαραθέσουμε - και όσο μας επιτρέπει το μυαλό μας, να μαθητεύσουμε στην απάτη τους ή να υποταχθούμε σαν ανυπεράσπιστα ταμπελάκια που βλέπαμε κάποτε στα λεωφορεία που προειδοποιούσαν:

« Μην ομιλείτε στο οδηγό.»

Το «δεν» και το «μη», δεν μπορούν να μας εξουσιάζουν και να μας κυβερνούν.

Για το ερέθισμα της γραφής αυτής, ήταν η σημερινή γνωριμία μου, με τον άνθρωπο της λεζάντας το Νικόλα. Φερμένος στην Ελλάδα, εδώ και 30 - 35 χρόνια. Κάποτε δούλευε μπογιατζής στην πόλη της Κυπαρισσίας.

Έφυγε για Αθήνα…έπεσε από την οικοδομή και τώρα περπατάει με το λεγόμενο Πι.

Ξαναγύρισε στην πόλη μας πριν λίγες μέρες και κοιμόταν επάνω σε χαρτόνι δίπλα στην αρχιεπισκοπή…ήρθε η αστυνομία και τον απομάκρυνε…ίσως γιατί χαλούσε την όμορφη εικόνα της…