Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΑΠΌ ΜΠΑΤΣΟΣ

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΌΖΗΣ αν και πέρασαν 20 ημέρες δεν έγραψε κανέναν παραβάτη, αλλά ούτε και ανέφερε κανέναν.. Με την πρώτη παρατήρηση του δήμαρχου ο Καραγκόζης παραιτείται λέγοντας το αμίμητο: Εγώ θέλω ελεύθερος και καμιά φασουλάδα κάπου θα βρω!

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΈΚΑΝΕ ΣΤΡΑΒΆ ΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΑ ΕΥΤΕΡΠΗ...

 [ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΜΟΝΉ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ                                                          ]

 ΚΑΙ ΛΑΧΤΆΡΑ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

 ΕΊΝΑΙ ΚΑΤΑΠΡΑΫΝΤΙΚΟ!!!]                         

       [..Είναι γραμμένο πριν 12 χρόνια  στο πρακτορείο που αναφέρεται και έχει αναρτηθεί πάλι στις 20-8-14. .Το αναρτώ ξανά μια και πάει με το όλο κλίμα  για την Κρήτη, αι με φωτογραφίες μάλιστα....

        Να ‘μαι λοιπόν στις 12 το μεσημέρι στο σταθμό του ΚΤΕΛ στο Ηράκλειο, φορτωμένος με όλα τα σχετικά και αναγκαία. Προορισμός το οροπέδιο του Λασιθίου. Το Λασίθι με τις δεκαοχτώ χάντρες του, σαν κομπολόι. Τα δεκαοχτώ χωριά του περιμετρικά γύρω-γύρω, στη μέση ο κάμπος και γύρω τα βουνά της Δίκτης. Ήξερα από την Αθήνα ότι για το Λασίθι από το Ηράκλειο υπήρχαν εβδομαδιαίως έξι  δρομολόγια. Τρία να πας, και τρία να επιστρέψεις, Δευτέρα, Παρασκευή και Κυριακή.   Το πρακτορείο ένα παλιό κτίριο, κοντά στη θάλασσα, στο βόρειο μέρος της πόλης. Κι αυτό ακολουθεί την αντίστοιχη μοίρα  των απανταχού πρακτορείων στη χώρα. Χώροι μικροί για τις ανάγκες της πόλης του πενήντα. Από δω για Ρέθυμνο, από εκεί για Τυμπάκι, για Άγιο Νικόλα και τα άλλα μέρη. Γέροντες, νέοι, ντόπιοι, τουρίστες κι ό,τι καρυδιάς καρύδι θες. Ανακατεμένος ο ερχόμενος. Το Λεωφορείο θα έφευγε σε δυο ώρες. Τι να έκανα κι εγώ, πάω και κάθομαι σε ένα τραπεζάκι που καθόταν ένας μαυροφορεμένος. Γέρος, νιος δύσκολο να το ξεχωρίσεις αν δε πήγαινες κοντά. Όμως τι γέρος ή νιος; Με το που έκατσα παραδίπλα συνειδητοποίησα ότι ήταν μια γυναίκα με κοντά μαυρόασπρα μαλλιά και παντελόνι. Η Κερά Ευτέρπη! Με είχε ξεγελάσει η πίπα με το τσιγάρο που δεν έβγαζε ούτε λεπτό από το στόμα και το μπουκάλι τη μπύρα που είχε μπροστά της.

       Μην πολυλογώ, πιάσαμε ψιλοκουβεντούλα και τι σύμπτωση; Ήταν Λασιθιώτισα και περίμενε το ίδιο λεωφορείο. Σε λίγο γνωριστήκαμε, από που είσαι, πώς σε λένε και τέτοια.

   - Μα καλά, συνέχεια καπνίζεις; Δεν σε πειράζει;

  -Τι να κάνω; Να ΄ξερες  τη με δέρνει, αλλά και πώς να περάσει η ώρα; Να μετράω τα λεφτά που δεν έχω;

-  Ε τότε θα κεράσω εγώ.

- Εσύ να κερνάς στην πατρίδα σου. 

- Έχεις έρθει στην Αθήνα, της λέγω γιατί μου έκανε εντύπωση που δε μίλαγε καθόλου κρητικά.

 - Άκου να δεις, μου ανοίγεις παλιές πληγές. Αλλά αφού με κουρντάς θα στα πω έτσι σαν εξομολόγηση,  να ελαφρώσω μετά από τόσα χρόνια μια και φοράς μαύρα πάνω κάτω. Άκου λοιπόν: Μέχρι τα σαράντα μου με τον άντρα μου ζούσαμε στην Αθήνα. Είχαμε ένα μικρό καφενεδάκι πίσω στην Αθηνάς και τα κουτσοβολεύαμε. Να όμως που μας έτρωγε το σαράκι. Τα χρόνια περνούσαν σαν το νερό στο ποτάμι, τόσα χρόνια παντρεμένοι αλλά τζάμπα «μας είχαν  καταταραστεί όλοι οι θεοί και οι διαβόλοι» όπως μου έλεγε ο μακαρίτης ο άντρας μου. Ένας όμως μαμογιατρός κοντά στο Λυκαβηττό με τα σούρτα φέρτα και αφού μας έφαγε πολλά φράγκα, μας λέει ότι «φταίει ο μολυσμένος αέρας, να πάτε στο βουνό κι όλα θα γίνουν μια χαρά» Έτσι μας έλεγε έτσι σου λέω. Αλλά εγώ πού  να το πιστέψω. Είχα τις αμφιβολίες μου. Ο άνδρας μου, όμως, με έφαγε με τις μπούρδες του γιατρού. Κάθε ώρα μέρα νύχτα, να φύγουμε από την παλιαθήνα και να πάμε στο χωριό του, όπου έχει καθαρό αέρα. Μάλιστα κάποια μακρινή ξαδέλφη τού είχε πιπιλίσει το μυαλό για ένα βότανο που φυτρώνει  πάνω δω στη Δίκτη. Έλεγε ότι ήταν σερνικοβότανο για όλες τις στέρφες, όχι μόνο γυναίκες αλλά και γίδες.

     - Με τα πολλά, του λέω «πήγαινε εσύ πρώτα και μετά έρχομαι κι εγώ» Αλλά πού να με αφήσει; Ούτε ώρα. Μαζί στο καφενείο νύχτα- μέρα. Και μπιρ-μπιρ συνέχεια ώσπου μονολογούσε και στο ξύπνιο του και στον ύπνο του. Έδωσε, πήρε, δύο, τρία χρόνια το ίδιο βιολί - βιολάκι μέχρι που λέω άει σειχτίρ εγώ τα είδα τα καζάντια μου. Έτσι μια ωραία μέρα, που να μην έσωνε, μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας και γίναμε καπνός από την Αθήνα.

             - Και μετά τι κάνατε, τη ρωτάω με αγωνία γιατί την έβλεπα που κάθε τόσο αναστέναζε λέγοντας: «αχ ρε άγγελέ μου – αχ ρε Απολλόδωρε»

- Είπαμε θα στα πω αλλά μη βιάζεσαι. Επί έξι  μήνες, άνθρωπέ μου, συνέχεια ο άντρας μου γυρνούσε στα γύρω βουνά και μάζευε κείνο το βότανο κι εγώ να πίνω συνέχεια, δέκα ποτήρια την ημέρα μέχρι που μύριζα ολόκληρη σαν τα σκολιάμπρια, τα ξέρεις; Αλλά πού: Τίποτα! Τότε είναι που φούντωσαν οι αμφιβολίες μου. Εγώ στο ποτήρι που πίνω ήμουνα κατσαρόλα που κοχλάζει. Το καταλάβαινα. Με ένα τσακ άναβα, το βλεπα ότι κάτι άλλο φταίει. Στα σαράντα και βάλε το έπιασα το πράγμα. Τα σπόρια του αντρός μου ήσαν κούφια. Αλλά και τι να κάνω; Θα με σκότωνε ο κρητίκαρος. 

    Άκου  όμως τι μπήκε στο μυαλό μου. Να με κόψει μαύρη χολέρα, αν λέω το παραμικρό ψέμα. Βέβαια δεν του είπα ποτέ τίποτες, τον είχα πάντα εικόνισμα, όχι μόνο όσο ζούσε αλλά και μετά το φευγιό του. «Μανώλη» του λέω ένα βράδυ που γύρισε ψόφιος από το βουνό, «δεν πάει άλλο, δε κάνουμε τίποτα, το μόνο που μας μένει είναι να πάμε στο μοναστήρι να ξομολογηθούμε και να μας αγιάσει ο ηγούμενος. Δε βλέπω άλλη λύση. Αν δεν θέλει ο θεός, βασανιζόμαστε τζάμπα» 

    Πες-πες τελικά τον έπεισα και ένα απογευματάκι παρουσιαστήκαμε στο μοναστήρι και να μην στα πολυλογώ, πιάνουμε τον καλόγηρο και του λέμε τον καημό μας. «Πάτερ μου άλλη ελπίδα δεν μας έμεινε, μόνο ο Θεός» Και μας λέει΄«Τέκνα μου, εγώ  να σας ξομολογήσω κι ο Θεός θα δώσει τη χάρη του» Πρώτα πήγε ο άντρας μου και μετά εγώ.

Έπεσα στα πόδια και του λέω: «άγιε μου ηγούμενε, αυτό κι αυτό συμβαίνει» Του τα είπα όλα με το νι και με το σίγμα, τούπα για το βότανο και στο τέλος για τα κούφια σπόρια. «Άκου μου» λέει ο άγιος άνθρωπος, «κάθε βράδυ να πέφτετε στα γόνατα και να παρακαλάτε το Θεό κι αυτός θα σας λυπηθεί γιατί είναι φιλεύσπλαχνος»  «Να με συμπαθάς» του λέω «αυτά και πολλά άλλα τα κάνουμε επί δέκα χρόνια. Εξήντα εκκλησίες και εξωκλήσια έχω ζώσει η κακομοίρα με κερένια κλωστή αλλά τζίφος» Εκείνη τη στιγμή κι ενώ τρανταζόμουν  βγάζω κι ακουμπώ στο χέρι του ένα χρυσό σταυρό και ένα ρολόι και του λέω ανάμεσα στα αναφιλητά μου, «Πάτερ δεν έχω τίποτα άλλο, βάλτα  στην εικόνα της Παναγιάς για να με  συγχωρέσει ο Θεός. Πώς να στο πω; Εγώ ξέρω πια είναι η γιατρειά  μια κι έξω, και στο άψε- σβήσε, αλλά φοβάμαι την αμαρτία. Όμως εάν εσύ μου δώσεις άφεση ο Θεός θα κάνει στραβά μάτια. Για μια φορά το ζητάω πάτερ μου η κακομοίρα» Και δώστου που λες λυγμούς και παρακάλια μέχρι που μου λέει ο άγιος άνθρωπος: «Τέκνο μουαμαρτία ξομολογούμενη ούκ έστιν αμαρτία, τι να κάνουμε όλα σε τούτη εδώ την πλάση είναι του θεού και τα καλά και τα στραβά, να ξέρεις ότι όλα τα ανήθικα και τα βλαβερά  είναι ωραία και απολαυστικά. Προχώρα  κυρά μουκι ο Θεός ξέρει και παραξέρει».

       - Αχ άγιε πατέρα, ο άνδρας μου θα με σκοτώσει, άσε που εδώ στα χωριά δε γίνεται γιατί θα μαθευτεί αμέσως. Τι να κάνω η καημένη; Δεν με αφήνει να πάω πουθενά»

      - Εμ τότε ο Θεός δεν εγκρίνει, γι αυτό κάτσε στα αυγά σου.

Εγώ εκεί…. Είχα μάθει ότι το μοναστήρι είχε τέσσερις γερόντους και έναν νέο δεκαοχτάρη, δόκιμο που έκανε και τις έξω δουλειές. Οπότε είχα τα σχέδια μου.

(Αυτή τη στιγμή ακολούθησε βαθιά σιωπή και περισυλλογή που έκλεισε με ένα ποτήρι μπύρα μονορούφι).

     - Αχ καλέ μου άνθρωπέ, την κόλαση την ήξερα από τα παιδικά μου χρόνια στο ορφανοτροφείο αλλά τον παράδεισο μια και μοναδική φορά τον είδα. Χιλιάδες Χερουβίμ και Σεραφείμ παιάνιζαν και τραγουδούσαν.. Αχ ρε Απολλόδωρε να είσαι καλά εκεί που είσαι.

(Απολλόδωρος ήταν ο 18αρης …ο αρχιχερουβίμ που διακόνησε την κυρά στα ύψιστα εγκόσμια σε μια υπερκόσμια ανάταση).

Και έτσι για να τελειώνουμε, αναφέρω την κατάληξη αυτής της ιστορίας, όπως μου ειπώθηκε  από την πρωταγωνίστρια,  την Κερά κι αρχόντισσα.

Αμέσως μετά το συμβάν που έλαβε χώρα ιεροκρυφίως σε ένα μικρό και ανήλιαγο κελί, ο μοιχός  Απολλόδωρος έφυγε άρον–άρον, κάπου στο Άγιο Όρος, λένε. Και η μοιχαλίδα …ούτε γάτα ούτε ζημιά. Σε εννιά μήνες γέννησε ένα αγοράκι μέσα σε χαρές και πανηγύρια του …..μπαμπά κερατά.

Δυστυχώς όμως η μοίρα άλλα έγραφε. Σε δυο χρόνια πέθανε το παιδί κι αμέσως σε έξι μήνες πάει και ο μπαμπάς. Κι έτσι που λέτε η κακορίζικη Κερά Ευτέρπη, έρμη και μοναχή, σαν καλαμιά στο οροπέδιο, έγινε καντηλανάφτησα στο μοναστήρι.

Αλί και τρισαλί!!!

ΤΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

  




 


Σωτήρης Σωτηρόπουλος 

Οι περί Μυλωνάκη και εφημερίδας "Ντοκουμέντο" , αθλιότητες των χαλκείων της Νέας Δημοκρατίας....

Παρακολουθώ με αφορμή το τραγικό γεγονός της αιφνίδιας σοβαρής ασθένειας του ανθρώπου αυτού (που όλοι ευχόμαστε να αναρρώσει γρήγορα) , να έχουν βγεί τα θρασύτητα και άθλια "καπλάνια" της ΝΔ (Πορτοσάλτε, Στέφος και όλα τα άλλα ... καλά παιδιά) και λένε ανερυθρίαστα οτι ο Μυλωνάκης έπαθε το εγκεφαλικό επεισόδιο απο τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας "Ντοκουμέντο" και (βεβαίως) απο την κριτική της Αντιπολίτευσης (!!!)...

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΡΜΗΝΕΊΑ

Λοιπόν, λένε αυτές τις αθλιότητες για την εφημερίδα η οποία "εμμέσως πλην σαφώς" στηρίζει την Νέα Δημοκρατία και πολεμάει λυσσωδώς τον Τσίπρα....

Επειδή διάβασα όλο το επίμαχο κείμενο του Κύπριου δημοσιογράφου περί δηθεν αναμείξεως του Μυλωνάκη σε "Ροδόσταυρους" παιδοβιαστές και άλλα φοβερά και τρομερά άθλια και καπου λέει οτι ο "Μυλωνάκης συνομιλεί στην Αθήνα με τον Τσίπρα"(sic!...) , αυτό εκμεταλλεύτηκε ο αθλιος Βαξεβάνης και έβαλε στο πρωτοσέλιδο και την φωτογραφία του Τσίπρα για να τον κατηγορήσει μέσω συνειρμών (!!!)....

Και ξέρετε που το αποκάλυψα αυτό; Από ανάρτηση μιας πολύ γνωστής μου πρώην φανατικής θαυμάστριας του Τσίπρα και τώρα θανάσιμης πολέμιας του, γιατι τώρα είναι στο αλλο θλιβερό άρμα του Κασσελάκη (!!!!!)....

"Όπερ έδει δείξαι" (ο.ε.δ.) που λέγαμε στα μαθητικά μας χρόνια.....

Και όποιος καταλάβει κατάλαβε, φιλοι μου ....

Και για τους "μορφωμμένους" (με δυο μ) Λαζαρίδηδες, ο νοών νοείτω...

========================

Giorgos Alevizopulos

Ομφαλός
το μενού της ημέρας.

Τερζή Ευαγγελία

Σίγουρα πεντανόστιμα

Theodoros Kollias

ΓΙΏΡΓΗ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΡΘΟΎΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΝΑ;

Τερζή Ευαγγελία

Theodoros Kollias Στο Τραγανό στον φούρνο Πολύ ωραία!

=================================

======================

============== ======================================

ΜΕΤΑΛΑΜΠΡΙΑΤΙΚΟ ΡΕΦΡΕΝ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΜΠΑΤΣΟΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ

      Πέρασε και το Άγιον Πάσχα και παρά τις ευχές ένθεν και ένθεν συνήθως άσφαιρες και ανεκπλήρωτες, παρέμεινε εν τέλει  κυρίαρχο κι ακλόνητο το "παρουσιάστε αρμ" και το "πυρ ομαδόν"  με τις εκατόμβες θυμάτων, κραυγάζοντες άλλοι Μέγας είσαι Κύριε κι άλλοι Αλλάχ-Αλλάχ το Μεγαλείο σου! 

ΚΙ εμείς μετρώντας τους δείκτες της χοληστερίνης και της παχυσαρκίας μας μετά τον πασχαλινό υπερκορεσμό, απαθείς και αμέτοχοι Πιλάτοι.[Καλά τα λέει ο Θυμιάκος παρακάτω] ====

Τέλος πάντων επανερχόμαστε στα συνήθη δικά μας.

Λοιπόν ο δήμος Ζαχάρως προκήρυξε 4 θέσεις για την δημοτική αστυνομία, με απαιτούμενα τα εξής προσόντα:

- συνταξιούχοι σωμάτων ασφαλείας ή
- σχετική εμπειρία από το στρατό. .
Ο Καραγκιόζης το μαθαίνει από τον Χατζαβάτη, την μεγάλη μαλαγάνα, και πηγαίνει στον δήμαρχο όπου με διάφορες μαλαγανιές και ψευτιές τον πείθει και προσλαμβάνεται στη Δημοτική Αστυνομία.

[Η συνέχεια δραματική και αναπάντεχη στο επόμενο]

Το ξέφτισμα των κοινωνιών

 ΘΎΜΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο ανυπόφορη γίνεται η σκέψη της ανθρώπινης δυστυχίας - παγκοσμίως - και ολοένα πιο επώδυνα τα συναισθήματα της ανημποριάς που τη συνοδεύουν, εισχωρούν παντού, από όλες τις χαραμάδες της αδιαφορίας μας και σαν μυρουδιά άσχημη, κολλάνε στο δέρμα μας και αδρανοποιούν

τις αντιστάσεις μας.

Τρέφεται από την άγνοια - μερίδιο τρανό δικό μας -,την αλαζονεία, την έπαρση, τη δειλία, την ανασφάλεια και το φόβο.

Κοντεύουν να μας καταπνίξουν όσα αγαπήσαμε και να ακυρώσουν τους μόχθους και τα δάκρυα γενεών.

Κοντεύουμε να πάθουμε συλλογική μιζέρια και κατάθλιψη, από περιχαρακωμένους ηγήτορες, απόντες πνευματικούς, επίορκους λαοπλάνους και ένα σύστημα που αναπαραγάγει πεισματικά όσα στοιχεία το οδηγούν στην εκμηδενισή του…

Η υποκρισία όλων σχεδόν των κυβερνήσεων του κόσμου, είναι δεδομένη. Τα πολιτικά συστήματα, στηριγμένα στην αυταρχικότητα και στην εκμετάλλευση για λογαριασμό των μεγάλων αφεντικών τους, καταδίκασαν και καταδικάζουν δισεκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην καταπίεση,

αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς να ριψοκινδυνεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτό το βλέπουμε καθημερινά με τους ταλαίπωρους να πνίγονται με τα σαπιοκάραβα, ή για να μην πεθάνουν απ´την πείνα,να γίνονται κλέφτες, πόρνες, χωρίς ηθική, χωρίς ποιότητα ζωής…

Η αποσύνθεση αυτού του ξεπεσμού της κοινωνίας, άπτεται απόλυτης ηθικής, γιατί προέρχεται από την ανήθικη διακυβέρνηση ανθρώπων που κυνηγούν μανιωδώς το χρήμα καταδικάζοντας τους λαούς στη φτώχεια και στην εξαθλίωση…κι εμείς, όσοι είμαστε βολεμένοι…πέρα βρέχει. Γίναμε κι εμείς του συναφιού…

Να αναφέρω - δεν γίνεται να μην το αναφέρω - πως η ευθύνη των επιστημόνων και διανοούμενων, είναι να λένε τις αλήθειες χωρίς φόβο και να μη δέχονται παρεμβάσεις.

Να εκθέτουν το ψέμα που επισωρεύουν όχι μόνο οι εξουσιαστές πολιτικοί, θρησκευτικοί, ή όποιοι άλλοι κι αν είναι αυτοί.

Αλλά και οι δουλικότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης,καλά κρατεί για δικό τους και μόνο όφελος και όχι του λαού.

Πολλοί είναι οι διανοούμενοι που έχουν τραφεί από δουλικά ψεύδη και δυστυχώς τα παράγουν και τα αναπαραγάγουν δουλικά.

Σε όλους αυτούς, τους (κυρίους), πρέπει να αντιπαραθέσουμε - και όσο μας επιτρέπει το μυαλό μας, να μαθητεύσουμε στην απάτη τους ή να υποταχθούμε σαν ανυπεράσπιστα ταμπελάκια που βλέπαμε κάποτε στα λεωφορεία που προειδοποιούσαν:

« Μην ομιλείτε στο οδηγό.»

Το «δεν» και το «μη», δεν μπορούν να μας εξουσιάζουν και να μας κυβερνούν.

Για το ερέθισμα της γραφής αυτής, ήταν η σημερινή γνωριμία μου, με τον άνθρωπο της λεζάντας το Νικόλα. Φερμένος στην Ελλάδα, εδώ και 30 - 35 χρόνια. Κάποτε δούλευε μπογιατζής στην πόλη της Κυπαρισσίας.

Έφυγε για Αθήνα…έπεσε από την οικοδομή και τώρα περπατάει με το λεγόμενο Πι.

Ξαναγύρισε στην πόλη μας πριν λίγες μέρες και κοιμόταν επάνω σε χαρτόνι δίπλα στην αρχιεπισκοπή…ήρθε η αστυνομία και τον απομάκρυνε…ίσως γιατί χαλούσε την όμορφη εικόνα της…

ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ

  Σωτ. Σωτηρόπουλος

Ο Τύπος φαινόταν από τότε ότι μια μέρα θα γινόταν μεγάλος και τρανός....Δηλαδή θα γινόταν Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη.... Δηλαδή ο αφέντης του Γιουρογκρουπ...
Έτσι ξεκινάς απο το επαναστατικό ΠΑΚ, μετά γίνεσαι ΠΑΣΟΚ, μετά γίνεσαι ομοτράπεζος ΓΡΩΡΓΙΑΔΗ-ΠΛΕΥΡΗ-ΒΟΡΙΔΗ δηλ της ΦΑΣΙΣΤΙΚΉΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΆΣ πτέρυγας της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ...., του ΜΗΤΣΟΤΆΚΗ

Απο κει και πέρα εύκολα σε ρόλο Νταιστεμπλουμ στο θώκο της ΔΕΞΙΆΣ ΕΥΡΏΠΗΣ....
Αφεριμ... κλικ ΕΔΩ

===========================

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ; *

* Ο ευρών αμοιφθήσεται

===============================

Η καλή μας φίλη Χριστίνα από τον Κακόβατο ανάρτησε αυτόν τον πίνακα με "Αγγελίες προς ναυτιλλόμενους"

Giorgos Milonas [1]

Επισης μην λετε αυτα τα τσιγαρα υπαρχουν εδω...Υπαρχουν και τα καπνιζουν και η ντοπιοι οχι μονο εσεις,,Το μονο σιγουρο οτι μπορω να γραψω κ αλλα τοσα ισως γραψω βιβλιο καποια στιγμη ποιος ξερει,,,,Καλημερες

Theodoros Kollias

Κυρία Χριστίνα να με συμπαθάς μην ισοπεδώνεις τους πάντες και τα πάντα και τους βάζεις άσπρο η μαύρο. Παντού ο κοινωνικά αμόρφωτος φέρεται έτσι όπως τα λες, και στο χωριό και στην πόλη. Κατά πολύ υπεισέρχεται και η πολιτική συνειδητοποίηση , η επίγνωση του κοινωνικού σου είναι. Οι μεγάλες αξίες του ανθρώπου, ο σεβασμός στο άλλο το διαφορετικό, η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια κκκκ δεν εξαρτώνται από τον τόπο και τον χρόνο, μένεις στο χωριό ή στην πόλη και η Δημοκρατία δεν έχει σύνορα! Έτσι δεν είναι; Προσοχή λοιπόν στις ταμπέλες και στους εύκολους διαχωρισμούς και εξοστρακισμούς. Θυμάστε κάποτε τα φασιστικά συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας: "Να πάτε στα χωριά σας" Για ψάξε από που προέρχεται αυτό το ...ανεπίτρεπτο κατεβατό...

[1] Τελικά αυτός ο τπάκος που δηλώνει και ψηφιακός δημιουργός ανάρτησε πρώτος αυτά τα      ......φασιστικοειδή κουρέλια. Και το πιο πιθανό η Χριστίνα το ανάρτησε με τη σειρά της έτσι χωρίς να καταλάβει το ....ποιόν του!  

=========================================

===========================================

ΠΑΣΧΑ ΑΓΙΟΝ, ΠΑΡΟΥΣΙΆΣΤΕ ΑΡΜ

 Του Σταμβτη Σακελλίωνα

     Tο άγημα στέκεται προσοχή. Δοξολογία περνά ο Μητροπολίτης. Σιγή. Κάπου στο βάθος των αιώνων ο Κωνσταντίνος χαμογελά. Μία αυτοκρατορία, ένας αυτοκράτορας ένας Θεός. Περνάνε οι αιώνες, και η Ισαβέλλα βασίλισσα της Καστίλης και της Αραγωνίας διαβάζει το γράμμα από τις αποικίες.

Τα νέα είναι ευχάριστα πολλοί ιθαγενείς είδαν το φως του Κυρίου και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Όσοι αρνήθηκαν, απλώς παραδόθηκαν στην κρίση του Κυρίου.    Ο Ιουλιανός ο αποκαλούμενος αποστάτης αφήνει ένα δάκρυ να γιατρέψει τις πληγές της Υπατίας.

   Ο Μπελογιάννης ακούει την ποινή του και κοιτά ψηλά, πάνω από τον πρόεδρο του στρατοδικείου. Μια εικόνα του πάσχοντος Χριστού είναι εκεί. Και ως ένα αόρατο παίγνιο το βλέμμα του Χριστού συναντά το βλέμμα του θανατοποινίτη.

    Πάσχα Ιερόν, η σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής διακόπτεται από τον κρότο των πολυβόλων. Ο μελαχρινός Χριστός του Παζολίνι, γίνεται αυτό που ήταν πάντα, πρόσφυγας. Αλλά ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής λύγιστος, σιδερένιος, ουρλιάζει μανιασμένα, εις θάνατον.

   Γιατί Αυτός δεν ξέρει .. Ω γλυκύ μου έαρ ... Ματωμένο από τις σιδερένιες λόγχες των εθνικών στρατευμάτων. Στο όνομα Του. Τώρα ο άθεος είναι ο ομολογημένος εχθρός ο γιος του διαβόλου, υπονομευτής του κράτους και του συστήματος.

   Πάσχα των πιστών ... την ώρα που ο κρότος των όπλων ακούγεται όλο και πιο έντονος. Τούτο το Πάσχα στ' αλήθεια είναι πιο βαρύ. Γιατί πολλοί νεκροί μαζεύτηκαν στην γή της Παλαιστίνης. Αλλά το κράτος δεν ανησυχεί, είναι υπό

την σκέπη του Θεού. Άλλωστε στη σημαία μας υπάρχει ο Σταυρός, χωρίς να ερωτηθεί, αλλά υπάρχει. Και εφόσον υπάρχει τίποτε δεν ταράζει την γαλήνη μας.         Πότε στ' αλήθεια μπορεί το αγαπώμενον νασυναντήσει το αλληλέγγυον; Αυτό

είναι το ζητούμενο. Πότε ο Σταυρός της θυσιαστικής προσφοράς θα συναντήσει την εν τοις πράγμασιν αλληλεγγύη προς τους κατατρεγμένους, ίσως τότε τα όπλα

να μην υπάρχουν πια, ίσως τότε να ηττηθούν τα κραταιά σχήματα. Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, γέμει η τράπεζα, ο μόσχος πολύς, τρυφήσατε πάντες ...

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ

     Είναι γνωστό ότι όλη αυτή την απάτη με το "Άγιο Φως" την ξεκίνησαν λατίνοι καλόγεροι που συνόδευαν τις ορδές των τυχοδιωκτών και αλητών από όλη την Ευρώπη, σ’ αυτό που έμεινε στην ιστορία σαν "Σταυροφορίες".

Μετά, όταν οι Άραβες κατέλαβαν πάλι την Ιερουσαλήμ και έδωσαν κυρίαρχη θέση στους ορθοδόξους, αυτοί, σαν καλοί διαχειριστές, κατάλαβαν πόσο επικερδής είναι αυτή η απάτη και την συνέχισαν.

Τα έχει γράψει και ο Αδαμάντιος Κοραής απο το 1825: "Μην πιστεύετε όσα λέγουν περί του αγίου φωτός. Το άγιον φως είναι πλάσμα ασεβές και αναίσχυντον…πλάσμα λατίνων μοναχών και φραγκοπατερικών γέννημα…Μηχανουργήματα λαοπλάνων ιερέων το εξ ουρανού ψευδοκαταίβατα φώτα…όνειδος και αίσχος, στρατηγούμενον από θρασυτάτους θαυματοπλάστας…

Μοναχοί, θρασύτατοι γόητες, επενόησαν το ό,τι θα έπραττε και κάθε άλλος. κοσμικός, όστις κληρονομών πλούσιον εργαστήριον, δεν το κλείει αλλά απεναντίας φροντίζει και τις πραμάτειες ν’ αυξήσει και τους αγοραστές να πολλαπλασιάσει…

Το ψευδόθαυμα αυτό το πιστεύουν ολίγοι, ίσως τινές δια μωρίαν και άλλοι δι’ αισχροκέρδειαν…Ουδέ ο Χρυσόστομος το επίστευεν ή μάλλον ουδέ το εγνώριζε, διότι, αν εις τον καιρόν του εθαυματουργείτο το άγιον φως, πώς ήτο δυνατόν να λέγη ότι δέν εγίνοντο πλέον θαύματα;" (Άτακτα: Περί του Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός, Τόμ. 3, 1825).

Προφανώς, είναι δικαίωμα οποιουδήποτε να πιστεύει ακόμα και ότι πχ το "Άγιον Φως" ανάβει με "θαύμα" ότι ο καθένας μπορεί να το ακουμπήσει και να μην καεί κ.α Το δικαίωμα στον σκοταδισμό δεν μπορεί να το στερήσει κανείς από κανένα.

Όταν όμως το "Άγιο Φώς" γίνεται κρατική,πολιτική, κυβερνητική υπόθεση, άθλια και κακόγουστη παράσταση απο αγύρτες και θεομπαίχτες και δεξιούς η/και"προοδευτικούς" ψηφοθήρες και κυβερνήσεις που το..υποδέχονται και το μεταφέρουν με λεφτά του λαού που αγωνίζεται να βγάλει το μήνα,τότε δεν πρόκειται για ζήτημα θρησκευτικών πεποιθήσεων αλλά για πολιτικό ζήτημα εκμετάλλευσης με όχημα τον σκοταδισμό.

Praxis Review ΠΕΡΟΣΣΟΤΕΡΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ [Τα αντίθετα..]