ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ Τ΄ ΑΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ

Συμπεριλαμβάνεται και η εισαγωγική ομιλία της Μαρίς Βλάμη, προέδρου του πολιτιστικού συλλόγου, αλλά και η μικροπρέπεια με τις κορδέλες στην ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!.

ΑΠΟΨΕ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΟΝ ΑΛΙΑ

 

κλικ ΕΔΩκλικ ΕΔΩ

ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ,ΑΝΉΜΕΡΑ Τ΄ ΑΛΙΩΣ ΤΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ-ΕΤΗΣΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙ- 

ΤΩΝ ΛΙΑΔΩΝ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ.... 

[κλικ ΕΔΩ, ΕΔΩ

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΛΙΑ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΕΙΟ!!!

  Ετούτη τη φορά ήταν το κατακαλύτερο!
Πράγματι ο Αλιάς έδειξε όλα τα κάλλη του μια και αποτελεί ένα σπάνιο δώρο της φύσης. 
Σε όλα τα προτερήματά του, το αγνάντεμα, η πανοραμική θέα,  τα αιωνόβια δένδρα με  το εκκλησάκι σε μια μια γωνιά, προστέθηκαν  το πι κι-πικι του κλαρίνου, τα λυγίσματα της φωνάρας της Ξένιας Βέρρα αλλά και όλα τα ακούσματα της ορχήστρας [δημοτικής και λαϊκή] οπότε προέκυψε μια πανδαισία μοναδική, πανδαισία Χαρίτων. Σοβαρό λόγο δε έπαιξαν και το ντερλίκωμα με την κλασσική γουρουνοπούλα και την κρύα μπύρα.
      Η μουσική σκορπούσε στους λόγγους και στα καταράχια και ο χορός με τα τσαλιμάκια  και τις φούρλες έκανε τους εκατοντάδες πανηγυριώτες να ευφρανθούν τα μέγιστα και να αγάλλεται η ψυχή τους από τη χαρά και το κέφι. Το ίδιο και περισσότερο αγαλλίαση αισθάνθηκε και ο Προφήτης Ηλίας. Αργά, μετά τα μεσάνυχτα, ακουγόταν  πολύ σιγανά το γέλιο του. 

   Ας ευχηθούμε Υγεία και Ευτυχία σε όλους τους πανηγυριώτες, Αλιώτες κι από όλα τα διπλανά χωριά. Αλλά και στους πολλούς ομογενείς ξενιτεμένους από Αυστραλία με πρώτους τους Ντουφαίους και Γερμανία [γεια σου ρε Ζαχαρία] που έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Ομοίως, όπως κάθε χρόνο, αισθητή ήταν και η παρουσία των Αλιωτών ετεροδημοτών  σε όλη την Ελλάδα, από τους οποίους μάλιστα πολλοί στελεχώνουν τον Πολιτιστικό Σύλλογο και δίνουν πνοή μεγάλη στο χωριό κάθε καλοκαίρι. 

Η Χριστίνα, Η Διαμάντω, ο Γιώργης και τα άλλα παιδιά! 

Χίλια μπράβο σε όλους!!!

  

    

ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΗΛΙΑ

   Πάρα πολλές αναφορές έχουμε κάνει για τον Άγιο Ηλία, που είναι πιο μικρό χωριό  του δήμου Ζαχάρως, και  στέκεται σαν καπέλο πάνω από το Γιαννιτσοχώρι και το Θολό. Κι αυτό γιατί ο Αλιάς, όπως τον λέμε, είναι παμπάλαιο χωριό και η ύπαρξή του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Αποτέλεσμα να αποτελεί την μητρόπολη του Γιαννιτσοχωρίου.

   Κάθε χρόνο, στην γιορτή του προφήτη Ηλία, τα Αλιώς, όπως έχει επικρατήσει, γίνεται τρικούβερτο πανηγύρι κάτω από τα θεόρατα πουρνάρια. Κάποτε ήταν το γεγονός του καλοκαιριού και συνεχίζεται και φέτος από τον άξιο Πολιτιστικό Σύλλογο του Χωριού.

Τις αναφορές μας για τον Αλιά αξίζει να τις διαβάσετε μια και είναι η ιστορία του [κλικ επάνω 

Και ο Προφήτης Ηλίας ήταν μαζί μας στη βραδιά στον Αλιά με τον Καραγκιόζη

Πάλι το βροντοφωνάζω

   Ότι κι όπως να το πούμε  

πρώτα είναι τα ΠΑΙΔΙΑ!!!

   Τα παιδιά είναι η ζωή, η αγάπη,

               η ευτυχία, η ελπίδα, ο Θεός, 

                   Ναι ο Θεός!

  

   Με τον φίλο μου λοιπόν τον Καραγκιόζη με τα Κολλητήρια και την αξιότιμη παρέα τους προχτές την Κυριακή το βραδάκι επισκεφτήκαμε τον Αλιά όπου τελέστηκε  παράσταση για μικρούς και μικρομέγαλους. Βεβαίως έχουμε κάνει παράσταση, εκτός από την Αθήνα για την Αντωνία και τον Νικολάκη, στο Πρασιδάκι και δύο στο Γιαννιτσοχώρι. Μάλιστα η μια ήταν στον μαχαλά του κουμπάρου μου, του μακαρίτη Μράλ με καμιά δεκαριά τσιγγανάκια και πλήθος κουμπάρων.

   Όμως στον Αλιά ήταν το κάτι άλλο. Μια μαγευτική βραδιά, μια  μέθεξη, όπου μεθύσαμε με το κρασί της χαράς και της συγκίνησης.

   Τα παιδιά είναι καθρέπτης και ατόφιοι μάρτυρες της αλήθειας και της πραγματικότητας και τα μάτια τους ακριβείς δείκτες της χαράς και της ικανοποίησης. Αξιοσημείωτο ήταν η συμμετοχή και η επιθυμία των μικρών παιδιών. Πολλά μου έκαναν εντύπωση αλλά περισσότερο ο τρίχρονος Παναγιωτάκης, που με παρατήρησε ότι άργησα και όταν του είπα εάν έχει κόψει εισιτήριο έβαλε τα κλάματα και μώρωξε μόνο όταν ο παππούς του του είπε ότι το έχει βγάλει στο κινητό και η μικρή κουκλιτσα που με πλησίασε με άνεση και χάρη και γελαστή και μου είπε μόνη της το όνομά της, Αγγελικούλα. Πράγματι όλοι οι άγγελοι και αγγελίνες σε ένα μικρό προσωπάκι.   

     Ομολογώ δε ότι όταν αντίκρυσα τα παιδιά και τους γονείς να περιμένουν έτοιμοι με ανοιχτές αγκάλες ένοιωσα σχετικό τρακ αλλά και ευθύνη.... 

  Τελικά καλούτσικα τα πήγαμε κατά κοινή ομολογία....

    Από το έργο σας παρουσιάζω μια μικρή ατάκα του Κοπρίτη:

   Ο Καραγκιόζης κάνει τη βραδινή αναφορά με τα κολλητήρια του, Τον Μιτσιγκόκο, τον Κοπρίτη και το Κολλητήρη, όπου ανάμεσα στα άλλα τους ρωτά πως λένε την εκκλησία του χωριού που βρισκόμαστε απόψε και απαντά ο Κοπρίτης:

        

 :Ρε γονέα το ξέρω και το παραξέρω, πρώτα τη λέγανε Ηλία και τώρα τη λένε Μάρκο..

:Τι λες ρε όρθιο βλίτο, που τη βρήκες αυτή την μπούρδα:

:Έτσι λένε και τον ψάλτη που πήρε το όνομά του, αυτός μου το είπε..

:Για να ρωτήσουμε τον ίδιο το Μάρκο, σού είπε τέτοια πράγματα;

  
      Κι από εδώ να συγχαρούμε τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού και δη την πρόεδρο Χριστίνα Φούκα  και την ταμία Διαμάντω Κρανίτη για την άψογη οργάνωση με ήρωες τα παιδιά για τα παιδιά!!!

    

ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ!!!

 Κάθε χρόνο τ' Αλιός πηγαίνουμε συνήθως με τους Ντουφαίους που μας έρχονται κάθε καλοκαίρι από την Αυστραλία στο πανηγύρι του Αλιά. Εκεί καταθέτουμε την ψυχή μας και κοινωνάμε τα θαύματα της φύσης, συμμετέχοντας στον οργασμό της μαζί με συχωριανούς φίλους και συγγενείς. Φέτος όμως δυστυχώς είμαστε αλλού και πολύ μας έλειψε.... Θ.Κ

   Το καλοκαίρι ανεβάζει στροφές. Με όλα όσα τριβελίζουν το μυαλό, οι πολίτες αναζητούν κάποιες ανάσες. Θα τις χρειαστούν τον χειμώνα στις πόλεις. Τα χωριά, για όσους έχουν σπίτια, θα δώσουν τη λύση στη δαγκάνα της ακρίβειας που εξαϋλώνει τον γλίσχρο μισθό. Θα προσπαθήσουν να ξεχάσουν για λίγο τη γενική επίθεση διαφόρων που βρήκαν ξέφραγο το αμπέλι. Και ζητάνε ό,τι κατεβάσει η κούτρα τους, ακόμη και για έναν κακοφτιαγμένο καφέ.

Τα χωριά, νησιώτικα και στεριανά, μπορούν να γίνουν αφορμή για αναστοχασμό. Για όσα συμβαίνουν. Για τις επιλογές που ξοδεύουν την ψυχή και το σώμα. Για την αναζήτηση εκείνης της νησίδας που θα λειτουργήσει ιαματικά. Η επιστροφή στη φύση είναι ευκαιρία να ακουστεί πιο καθαρά η φωνή της συνείδησής μας. Που στον έντονο ρυθμό και τους θορύβους της πολύβουης πόλης δεν την ακούμε. Ισως εκεί να προβούμε σε απολέπιση. Από όσα κρατούν περίκλειστη την ψυχή.

Ισως εκεί συναντηθούμε τον εαυτό μας. Τα πανηγύρια είναι μια ευκαιρία. Αν από παρατηρητές γίνουμε συμμέτοχοι σε ό,τι συμβαίνει στις πλατείες και σε καντούνια. Αν αφήσουμε ελεύθερη την ψυχή μας να συναντηθεί με τη μαγεία του τόπου και με τους άλλους/ες πανηγυριστές. Αν αποβάλουμε τον εγωτισμό μας και ανοίξουμε την αγκαλιά της ψυχής στους παλιούς φίλους και συγχωριανούς. Αν σταθούμε, με αίσθημα συντριβής, μπροστά στο μεγαλείο της φύσης και της συλλογικότητας. Αν μπούμε στον κοινοτικό χορό, νιώθοντας τον σφυγμό του ιδρωμένου χεριού του/της διπλανού/ής. Αν οι σφυγμοί μας συντονιστούνε με τη χαρά της συνύπαρξης.

Αυτά νιώθω κάθε φορά που βρίσκομαι σε πανηγύρι. Οπου κι αν γίνεται αυτό. Φτάνει να μη μεταφέρει τη μουσική και στιχουργική τοξικότητα της νεοδημοτικής παραγωγής. Αρκεί να μη μεταφέρονται οι συνήθειες των νυχτερινών κέντρων με τα στρας και τα γαρίφαλα που ραίνουν τους χορευτές/τριες.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΙΑ ΠΟΥ ΒΑΘΜΗΔΟΝ ΞΗΡΑΙΝΟΝΤΑΙ;

  Πειθόμενοι  στα προχτεσινά μας ρήματα για τις μεγάλες πληγές του Αλιά, που έκαναν και τον άγιο να δακρύσει, συνεχίζουμε με τη δεύτερη. 

      Το θεόρατο πεύκο, που έπεσε ακαριαία καταγής, θύμα της ζηλοφθονίας που σκορπούσε η πανώρια του θέα και χάρη το θρηνήσαμε με περισσή τιμή,  "τραγουδώντας" όπως του έπρεπε.  Σίγουρα ο θάνατος και δη ο ξαφνικός χαμός,  είναι ίσως η πιο τραγική στιγμή στη ζωή, η πιο επώδυνη, αλλά   κι ο πόνος και ή οδύνη για τον αργό θάνατο, που έρχεται κουταλάκι-κουταλάκι μετά από από μια μακρά ασθένεια  είναι  αδυσώπητος,  βασανιστικός. 

     Σήμερα λοιπόν κρούω δυνατά την καμπάνα του Αγίου Ηλία για μια τέτοια συφορά που έρχεται και δυστυχώς όλοι σηκώνουν τα χέρια τους.

 Τα  τρία από τα μεγάλα δένδρα, τα τρία πανώρια  πουρνάρια, μνημεία της φύσης κι αυτά,  αργοπεθαίνουν όπως λιώνουν σαν το κεράκι οι άνθρωποι από ανίατη αρρώστια,  κακιά. Κάθε μέρα που περνά  τα βλέπουμε να μαραίνονται και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Το θανατικό, η ξήρανση αρχίζει από τα φύλλα και βαθμηδόν απλώνεται απ΄ τα ψηλά στα πιο χοντρά κλαριά και φτάνει στους κορμούς. Λες και κακό σαράκι, κατατρώει τα σωθικά των δένδρων, τι να πούμε;  

     Ένα απόγευμα επισκεφτήκαμε το χώρο με τον φίλο μου, τον γεωπόνο Θανάση Π. και έγινε μια επιτόπια εξέταση και δόθηκαν ορισμένες συμβουλές, αν και έκρινε ότι η αποκαρδιωτική κατάσταση είναι μη αντιστρεπτή. Συγκεκριμένα πρέπει να αποσταλεί ένα δείγμα [μια κλάρα] στο δασαρχείο, που είναι και το πλέον αρμόδιο. 

   Θέλετε να σας αναφέρω τι έγινε στη συνέχεια; Το δασαρχείο αποφάνθηκε ότι δεν χρειάζεται άλλη εξέταση κι απλώς να γίνει το σχετικό κλάδεμα. Εντωμεταξύ ενημερώθηκε κι ο δήμος και μάλιστα την ημέρα του Ιανού επισκέφτηκαν τον χώρο ένας αντιδήμαρχος με τον γεωπόνο του δήμου, οπότε την όλη κατάσταση ανέλαβε ο δήμος. Κόψιμο των ξεραμένων κλαριών και τριπλό ψέκασμα.   

    Εύχομαι κάτι να γίνει και το κακό να σταματήσει, όμως να πω και την "κακία" μου, όπως θέλετε την παίρνετε, η όλη διαδικασία μου φαντάζει απλώς αντιεπιστημονική,  έτσι για τα μάτια του κόσμου.

 Εδώ είμαστε και θα σας ενημερώσουμε με ότι καλό ή κακό συμβεί.

   Τα κατωτέρω αν και δεν συμπεριλαμβάνονται στις δικές μου πεποιθήσεις και ανησυχίες αισθάνομαι την ανάγκη  να τα γράψω μια και ο φίλτατος Αλιώτης με θερμοπαρακάλεσε να το κάνω.

   Όλοι, μου υπερτόνισε μάλιστα, όλοι οι κάτοικοι του Αλιά, ακόμα και οι Αλιώτες Αθηναίοι κι απ΄ αλλού ετεροδημότες, να μαζευτούν και να πάνε να στην εκκλησία και και αφού δώσουν  στον Παπακώστα ένα εκατόευρο να κάνουν μια λιτανεία, ένα ευχέλαιο γιατί ο Προφήτης είναι χολωμένος με όλο το χωριό. Οι μισοί δε μιλάνε στους άλλους μισούς κι ο ένας θέλει να βγάλει το μάτι του αλλουνού. Για αυτό πρώτα να εξομολογηθούν  και μετά να κοινωνήσουν. Αλλά ο Άγιος είναι χολωμένος και για έναν άλλο λόγο, από παλιά, μου είπε επειδή έδιωξαν  εκείνη την ταβέρνα από εδώ δίπλα του. Τη θυμάστε; Μαζί με την καρδίαν  όλων μας που τα κουτσοπίναμε ευφραινόταν και ο Άγιος. Αφενός γιατί πολλές φορές κάποια κυρία έμπαινε μεσονύχτια στην εκκλησία και του άναβε το καντηλάκι ή ένα κεράκι. Και ξέρετε τέτοιες νυχτερινές γονυκλισίες  και εξομολογήσεις  ευχαριστούν πολύ στους Άγιους όπως οι  ερωτικές περιπτύξεις των παράνομων εραστών τη νύχτα.   Αλλά και το άλλο, αρκετά βράδια μετά  τα κοψίδια και τα κατρούτσα πολλά μπεκρόνια του χάριζαν θυσίες και σπονδές. Έτσι μου είπε και έτσι σας γράφω...

Μια ωδή, σαν μοιρολόι, για τη μαχαιριά που δέχτηκε κατάστηθα ο Άγιος Ηλίας

       Ένα μεγάλο ποσοστό από τις αναμνήσεις που έχω στο διάβα της ζωής μου είναι για τον Άγιο Ηλία, τον Αλιά, το γραφικό χωριουδάκι, που είναι κουρνιασμένο πίσω από την κορυφή του ψηλού λόφου  που δεσπόζει στα πεδινά του Πηλιακού πεδίου, της χώρας που κείται μεταξύ Νέδας & Λαπίθα.  Κι από αυτές τις αναμνήσεις κυρίαρχη είναι ο πηγαιμός στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία, μια και οι περισσότεροι ντόπιοι της περιοχής σχετίζονται με αυτόν τον Άγιο και τα διπλανά μνήματα, γιατί από τούτο το χωριό ροβόλησαν κάτω στον κάμπο. Στα επόμενα χρόνια κυριάρχησε το πανηγύρι, τ΄ Αλιώς, όπως το μάθαμε. 

  Το εκκλησάκι λοιπόν είναι κτισμένο στο πιο εξαίσιο και πανοραμικό μέρος της  κορυφής. Δίπλα του και λίγο παρακάτω τα μνήματα αείμνηστων προγόνων μας κι από την άλλη πλευρά η πανηγυρίστρα κάτω από θεόρατα, αιωνόβια  δένδρα. Κι από πίσω του κρυμμένο από τη μεριά της θάλασσας το χωριό για ασφάλεια από το κακό μάτι του πειρατή.

  Η θέα κι από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα θεσπέσια, μοναδική. Η πλάση μια ζωγραφιά! Δυτικά το βλέμμα γλιστρά  σιγαλά και μαλακά προς τα κάτω κι αφού πηδάει από την στενή πεδιάδα που απλώνεται από την ωραία Κυπαρισσία μέχρι πέρα τον επιβλητικό Λαπίθα χάνεται στο απέραντο γαλάζιο του Ιονίου. Ανατολικά ξεχύνονται οι βαθυπράσινοι λόφοι και πλαγιές μέχρι επάνω ψηλά την αρχοντική Ζούρτσα. Βόρεια η πρώτη ματιά πέφτει μακριά στη λίμνη του Καϊάφα, που λαμπυρίζει και αμέσως πιο σιμά στον ελικοειδή δρόμο με τα γραφικά χωριουδάκια [Στροβίτσι Μουντρά] κι από πίσω τους οι οροσειρές και τα διάσελα της Βουνούκας. Στον δε νοτιά χάνεσαι από την ομορφιά, την τελειότητα, το αμάλγαμα της φύσης. Μπροστά σου το πλατύ φαράγγι της εμβληματικής Νέδας, που φαίνεται να ροβολάει ακάθεκτη  από πάνω ψηλά τις πλαγιές του Λυκαίου. Φουριόζα και χαρούμενη  από τα φιλιά του Δία και τους επαίνους του Επικούριου Απόλλωνα.  Ακριβώς δίπλα της σαν περιστεριώνες τα μικρά χωριά η Φόνισσα, η Κοπάνιτσα κι από πάνω τους το βουνό του Οδυσσέα. Συνέχεια οι άλλες βουνοκορφές του διπλανού νομού, της Μεσσηνίας. Εκεί κάπου το  βλέμμα πιάνει και το θρυλικό Καραμούσταφα, την έδρα του ΕΑΜ στην από δω μεριά  της Πελοποννήσου.

   Δεν γινόταν αλλιώς, η όλη περιγραφή ήταν αναγκαία για να καταλάβουν οι μη επισκέπτες τη ζηλευτή θέση της εκκλησίας με την πανηγυρίστρα.
    Εδώ στην πανηγυρίστρα είναι το απάγκιο των ψυχών. Και τα  οχτώ δένδρα,  τα τρία πουρνάρια  και τα άλλα πεύκα είναι αιωνόβια. Στέκουν επί αιώνες, αγέρωχα, περήφανα   σαν τους ακρίτες στο ανδρειωμένο αλώνι. Από τη μια το αγνάντεμα, η πανοραμική θέα, που περιγράψαμε κι από την άλλη ο βαθύς ίσκιος με το αεράκι να έρχεται από κάτω τη θάλασσα, αγάλλεται η ψυχή σου. Αν και διαμπερές, ευάερο είναι απάνεμο λιμανάκι στο βουνό.    

    Η λυσιτέλεια της φύσης κόντρα στη συντέλεια.

    Πανδαισία Χαρίτων.
Τα κλαριά τους μπλέκονται και ξεμπλέκονται  σαν τα δάκτυλα του χεριού, λες και συνέχεια χτυπάνε παλαμάκια στα τσαλιμάκια και στις φούρλες που κάνουν οι λεβέντες χορευταράδες στο πανηγύρι.   
   Εκείνο όμως το πεύκο μπροστά στο μικρό περιστύλιο της μονόκλιτης εκκλησούλας, λίγο πιο πέρα από τα άλλα,  το καμάρωνε η ψυχή σου για το καταπράσινο και ζωηρό φύλλωμά του. Αλλά και η κορμοστασιά του άλλο πράγμα! Σαν τη κόρη που περπατά και τρίζει το χώμα από τη ζήλεια…  
  Και να, τις προάλλες μετά από εκείνον τον φοβερό ανεμοστρόβιλο βρήκαν αυτόν τον γίγαντα, το  ημερωμένο θεριό κατάκοιτο πάνω στο χώμα. Σε αυτό το χιλοφιλημένο χώμα  από τόσους και τόσους προγόνους μας.  Μα είναι δυνατόν αναρωτιέσαι να συνέβη τέτοιο κακό;
Μα τα δένδρα δεν πεθαίνουν όρθια;
Κι όμως η μαχαιριά ήταν κατάστηθα, στην καρδιά μια και έξω…
 
   Και τώρα; Διαμάντω, Ηλία, Ζαχάρω, Χριστίνα, Γιώργο, Κώστα και όλοι οι αγαπημένοι μου Αλιώτες πρέπει να κατευνάσετε τη λύπη, αλλά και το γαμώτο. Ξέρω πόσο τα αγαπούσατε και τα καμαρώνατε αυτά τα καθαγιασμένα δένδρα. Ξέρω οι περισσότεροι έχετε  ταυτίσει τη ζωή σας με αυτά,  ήταν το καμάρι του χωριού σας. Σίγουρα ένα πικρό δάκρυ κύλησε σε πολλούς.  
Η ζωή τραβάει την ανηφόρα... Άνοιξη και χειμώνας, Ζωή και θάνατος
Πάλι ένα νέο δενδρί θα μας χαμογελάσει!!![1

       Γνωστές είναι και έλαβαν τις δέουσες διαστάσεις από τα τοπικά ΜΜΕ οι μεγάλες ζημιές που άφησε πίσω του ο ξαφνικός τυφώνας που πέρασε τη νύχτα από την περιοχή. Ήταν μια  μαχαιριά, κατάστηθα στον κοιμισμένο. Σπίτια, αποθήκες και καλλιέργειες, ελιές με έτοιμο καρπό πλήρωσαν το μάρμαρο. Όμως για μένα το θεόρατο πεύκο ήταν έντονα συγκινητικό. 

   Ένας γίγαντας καταγής, ασάλευτος  νεκρός.... 

   Εξού και η ωδή, το μοιρολόι

     Δυστυχώς έχει ανακύψει και ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα: 

Τα τρια από τα μεγάλα δένδρα, τα πουρνάρια, αργοπεθαίνουν όπως λιώνουν σαν το κεράκι οι άνθρωποι από ανίατη αρρώστια,  κακιά. Αλλά επειδή αυτό είναι άλλο ευαγγέλιο, από τα γνωστά  δώδεκα όμως, και επίσης επειδή έχει πέσει μεγάλη κοροϊδία από τους ανωτέρους υπεύθυνους [δήμο και δασαρχείο] θα  το αναπτύξουμε εν ευθέτω χρόνω σε νέα ανάρτηση.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

       Να με συμπαθάτε πάντως αλλά πρέπει να καταθέσω και μια υπόθεση, που κατ΄ εμέ είναι πολύ σοβαρή: 

    Μήπως ο τυφώνας ήταν δάκτυλος του Αγίου Νικόλα, από ζήλια μια κι αυτός δεν απολαμβάνει τόσες τιμές  και χάρες, όπως ο προφήτης στον Αλιά;   Από τα πρώτα  χρόνια οι δυο τους ήταν ανταγωνιστές, οπότε ό ένας έπιασε τα βουνά με τα πεύκα και τα σμέρνα κι ο άλλος πήγε παραθαλάσσια. Παράταιρα βέβαια, ριγμένος και παραμελημένος.. Άγιοι ξεάγιοι αλλά από τότε τρώγονται, ο ένας ψάχνει να τη φέρει στον άλλον.  Το ίδιο λένε συνέβη και στα αλλοτινά χρόνια, με το φοβερό επεισόδιο στα "φονικά" που παρατρίχα να μη μείνει στο χωριό από τους φοβερούς Ντρέδες ούτε κολυμπιθρόξυλο. Τότε όμως την τελευταία στιγμή πρόλαβε και μπήκε μπροστά ο Άγιος Ηλίας.

 Παρακαλώ  αυτό να το λάβετε υπόψη σας. 

[1]  Ο αξιόλογος και πολύ δραστήριος σύλλογος Τού Αλιά, με προεξάρχοντες τη Χριστίνα και τη Διαμάντω να προγραμματίσουν μια δενδροφύτευση, όπου ολόκληρος ο χώρος περί την εκκλησία  να γεμίσει με με πεύκα.

ΤΟ ΑΛΙΟΣ: ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΟΝ ΑΛΙΑ {ΑΓΙΟ ΗΛΙΑ} 20 ΙΟΥΛΙΟΥ!

[...]  Η εορτή του Αγίου Λια όπου και γινόταν ένα καλό σχετικά πανηγυράκι. Ερχόσαντε και από τα διπλανά χωριά, και κάτω από τον ίσκιο του μεγάλου πουρναριού και πεύκας στο όμορφο τοπείο έξω από την εκκλησία και όπου όλοι οικογενειακές και παρέες-παρέες συγγενείς και φίλοι τρώγαμε κάτω από τους ίσκιους ή πηγαίνανε όσοι κάθονταν ή είχαν σπίτι στο χωριό που ήταν δίπλα. Εκεί κάτω στον ίσκιο της Εκκλησίας γινόταν και χοροί με λαϊκά όργανα. Το απόγευμα ο χορός γινόταν μέσα στο χωριό σ’ ένα σημείο που ήταν και δύο μαγαζιά ένα του Αρίστου Λαλιώτη και ένα του Γιάννη Μπαγουρδή μαζύ με το γαμπρό του Ζώη Ζια ξάδερφο της μάννας μας – και οι τρεις τους είναι μακαρίτες τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Αιώνια η μνήμη τους ο Θεός ας τους ελεήση κατά τα έργα τους ως μόνος αρμόδιος[....]

Το ωραίο τσιμπούσι [συμπόσιο] στον Αλιά

Πάλι τονίζω, όπως έκανα και προχθές την ωραία προσφορά του Πολιτιστικoύ Συλλόγου του Αγίου Ηλία, το μεγάλο τραπέζι-γιορτή την   Παρασκευή την άλλη ημέρα του Δεκαπεντάυγουστου για όλους τους κατοίκους του χωριού. 
Και πάλι να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια σε όλες και όλους του Δ.Σ του συλλόγου, περισσότερα όμως στην πρόεδρο Χριστίνα Φούκα! Όμως η ψυχή της βραδιάς ήταν ο Γιώργος Κρανίτης. Μπράβο Γιώργαρε!!!                                                                     ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το ιστόρημα "Ο Άγιος Ηλίας, ο Αλιάς στο διάβα της ιστορίας" που είχα αναρτήσει προχτές τη Δευτέρα, την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε ολόκληρο στην "Πρωινή" του Πύργου.     ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ήταν  ένα  αποχαιρετιστήριο  τραπέζι στο ωραίο καλοκαίρι και ένα φιλί στο χωριουδάκι τους, σε όλα τα μέλη τους. Πραγματικά εξεπλάγη όχι μόνο με την αρτιότητα και το όλο στήσιμο αλλά και την αθρόα παρουσία του κόσμου, που αποδέχθηκε με χαρά την εκδήλωση αλλά και την ανάγκη της ύπαρξης του συλλόγου. Βεβαίως μερικοί έλλειπαν αλλά αυτό πάντα συμβαίνει. Αυτοί υπάρχουν παντού και πάντοτε και δείχνουν τη μιζέρια τους και την κακομοιριά τους, πίσω από τον εγωισμό, τη μεγάλη εγωπάθεια και  και την ζηλοφθονία....  

  Κάτω από τον πλάτανο. δίπλα από το παλιό και ηρωικό δημοτικό σχολείο, που με την εκκλησιά του Προφήτη Ηλία αποτελούν τα σημεία αναφοράς του χωριού, στήθηκε ένα πλούσιο τραπέζι. Όλα εκ των ενόντων  και όλα τέλεια  και λαχταριστά, τόσο που δεν κρατιέμαι να παραθέσω τα πλούσια εδέσματα.  Εκτός από τα ψητά [χοιρινό με πατάτες και σουβλάκια] που τα έψησαν σε φούρνο, πολλές νοικοκυρές έφεραν μπόλικα δικά τους καλούδια: παστίτσιο, γίγαντες, λαχανόπιτα και διάφορα τυροπιτάκια. ΄Μαζί και τζατζίκι, ρώσικη και χωριάτικες σαλάτες. Όλα ήταν μούρλια!!! 
Επιστέγασμα ήταν το κέφι και ο χορός που ακολούθησε.
Όλα στις φωτογραφίες......στην ταινία:

Ο Άγιος Ηλίας, ο Αλιάς στο διάβα της ιστορίας

ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!

Την Παρασκευή την άλλη ημέρα του Δεκαπενταύγουστου 
ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Αγίου Ηλία, μετά το επιτυχές 
πανηγύρι τ΄ Αλιώς [20-7-19] διοργάνωσε μια μικρή γιορτή, 
ένα μεγάλο τραπέζι για τους ντόπιους κάτοικους αλλά και
 τους "εφήμερους" του   καλοκαιριού. [1] Ήταν  ένα 
αποχαιρετιστήριο  φιλί στο ωραίο καλοκαίρι και στο 
χωριουδάκι τους.
Με την ευκαιρία λοιπόν της μάζωξης των πατριωτών 
έκανα μια μικρή αναφορά  στην ιστορία του χωριού, 
την οποία και σας παρουσιάζω.
Για τη γιορτή με τους  χορούς και το γλέντι με΄πολλές σχετικές φωτογραφίες σε άλλη μας ανάρτηση...  

[Πάμπολλες αναρτήσεις περί τον Αλιά 

πλουτίζουν αυτό τον ιστότοπο

καθόλη  τη δεκαετή του λειτουργία, 

με την κυριότερη κλικ ΕΔΩ]

Αγαπητοί μου φίλοι, συγγενείς και συμπατριώτες.

  Τιμή και περισσή χαρά αισθάνομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να σας πω λίγα λόγια για τον Αλιά μας.

   Βεβαίως είναι το χωριό σας αλλά είναι και η μάνα του δικού μου χωριού.          

          Για αυτό το αφήγημα δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές και εμπεριστατωμένες  πηγές. Παρά ταύτα όμως από τις λίγες και αρκετά διασκορπισμένες θα προσπαθήσω να σας κάνω μια μικρή ιστορική ανασκόπηση, όσο το δυνατόν αξιόπιστη.

    Λοιπόν θα  αρχίσω με μια σχετική αναφορά στην ιστορία της περιοχής μας.

    Από τα προϊστορικά χρόνια η περιοχή, που περικλείεται βόρεια από τον Αλφειό, νότια από τη Νέδα, δυτικά από τον Κυπαρισσιακό κόλπο και ανατολικά από το χείμαρρο της Τσεπερούλας, που χύνεται στον Αλφειό και το ποτάμι της Ζούρτσας που χύνεται στη Νέδα, καλούνταν Τριφυλία. Και αυτό γιατί συμπεριέλαβε με την πάροδο του χρόνου τρία φύλα, εξού  και η ονομασία.                      
 -  Τους αυτόχθονες (Καύκωνες, και Πυλίους),

 -  τους Μυνίες και

-  τους Αιτωλοηλείους.

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΑΛΙΑ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ!!!

ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΕΊΝΑΙ ΕΔΩ.....ΕΔΩ!!!

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ"

    Προχτές πλατσουρώντας παρά κολυμπώντας στα  νερά του διαδικτυακού αρχιπελάγους μετά από ένα κάλεσμα του αγαπητού φίλου Ανδρέα Σπηλιώτη νάμαι μεμιάς  στη σελίδα "ΆΓΙΟΣ ΗΛΊΑΣ". 

  Ήταν  για μένα εξαρχής μια ευχάριστη έκπληξη κι ένα καλό μαντάτο. Μερικοί Αλιώτες [1] δημιούργησαν ένα Πολιτιστικό Σύλλογο "Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ", όπου μετά από τα απαραίτητα διαδικαστικά προέβησαν σε εκλογές και συγκροτήθηκε  Δ.Σ. με πρόεδρο τη Χριστίνα Φουκά, αντιπρόεδρο τον Ανδρέα Σπηλιώτη, γραμματέα τον Ανδρέα Μπάκα, ταμία τη Διαμάντω Κρανίτη και τον Φώτη Ζιά μέλος. 

Το πάλαι ποτέ Δημοτικό σχολείο!!!

   Σας προτρέπω να επισκεφτείτε τη συγκεκριμένη  σελίδα, γράφοντας στην αναζήτηση Άγιος Ηλίας, και να συγχαρείτε αυτούς που είχαν την ιδέα και πάλεψαν για την υλοποίησή της. 
  Όπως κατάλαβα πρώτη τους δραστηριότητα είναι η λαχειοφόρος αγορά με κλήρωση την παραμονή του πανηγυριού του Αλιός (20 Ιουλίου) που είναι και το κεντρικότερο  γεγονός του χωριού. Δικαιολογημένα λοιπόν  η κύρια στοχοπροσήλωση του νεοσυσταθέντος συλλόγου είναι η διαμόρφωση του χώρου της εκκλησίας, της πανυγυρίστρας  κάτω από τα αιωνόβια πουρνάρια που αποτελεί παλαιόθεν και το σημείο αναφοράς του χωριού. Η ανταπόκριση είναι αρκετά ικανοποιητική από πάρα πολλούς  επαγγελματίες του τόπου και όλα δείχνουν θετικά για την επιτυχή έκβαση. 

    Έχουμε χρέος λοιπόν, ο καθένας από τη μεριά του με ότι δυνάμεις διαθέτει, μικρές ή μεγάλες, να γίνει συμπαραστάτης και αρωγός σε αυτή τη την ωραία συλλογική προσπάθεια. Εμείς ήδη, ρητά και κατηγοριματικά καταθέσαμε την άδολη διαθεσιμότητά μας. Δηλαδή με απλά λόγια πουθενά δεν αποβλέπουμε και τίποτα δεν επιζητούμε.

 Τούτο το βήμα δε είναι πάντοτε ανοιχτό και προσβάσιμο σε όποιο κάλεσμά τους. Πάραυτα με την πρώτη μου ενημέρωση απέστειλα στη σελίδα τους το εξής σχόλιο:

Μπράβο σε όλες και όλους σας.

Σήμερα για πρώτη φορά έμαθα από τον Ανδρέα στο fb περί του Συλλόγου σας και πραγματικά χάρηκα για την ωραία προσπάθειά σας.Πάντα είμαι διαθέσιμος με ότι μπορώ σε κάθε συλλογικό και κοινωνικό εγχείρημα, πόσο μάλλον για συγχωριανούς και φίλους..Εν πρώτοις σας αποστέλλω μια φωτογραφία που κοσμεί το βιβλίο μου "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" στο οποίο υπάρχουν πολλές αναφορές στον Αλιά μια και οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωριών [¨Αγιος Ηλίας-Γιαννιτσοχώρι] είναι δεσμοί ψυχής, μάνας και κόρης. 

Εξάλλου πάμπολλες αναρτήσεις περί τον Αλιά πλουτίζουν το http://yannitsochori.blogspot.com/ καθόλη τη δεκαετή του λειτουργία, με την κυριότερη https://yannitsochori.blogspot.com/2013/04/1.html

    Προσεχώς δε σκοπεύουμε να προβούμε σε σχετικά δημοσιεύματα με τον Άγιο Ηλία, από διάφορα βιβλία είτε ενθυμήματα από μεγάλους Αλιώτες αλλά και ότι άλλο προκύψει χρήσιμο και ωφέλιμο. 

   Τελειώνοντας, επειδή όλοι γνωρίζουμε τη σοφή λαϊκή παροιμία "Κακό χωριό τα λίγα σπίτια"  θέλω να κάνω μια έκκληση εκ βαθέων σε όλους τους Αλιώτες, ντόπιους και απανταχού διαμένοντες, να αγκαλιάσουν τον νεοσυσταθέντα σύλλογο και να παραμερίσουν τις όποιες μεμψίμοιρες, προσωπικές ή άλλες αντιπαλότητες. 
     Επιτέλους STOP στα μικρά και στα τιποτένια....

     Η ισχύς εν τη Ενώσει!!!
[ Άλλες, παλιές αναρτήσεις για τον Αλιά:
κλικ ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ & ΕΔΩ] 
[1] Αλιώτες όπως τονίζω στο βιβλίο μου "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" είμαστε το 80-90% των Γιανιτσοχωριτών, αφού το Γιαννιτσοχώρι είναι αποικία του Αγίου Ηλία. Η σχέση των δυο χωριών είναι σχέση μάνας και κόρης παντρεμένης.

Η ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΣΜΕΥΣΗ (;)ΤΟΥ ΠΑΝΤΑΖΗ!!!

           Όπως γράψαμε στην ανάρτηση της 13/11/13, κάλιασε  και είχαμε μια απρόσμενη συνάντηση με τον Πανταζή(1)  την προηγούμενη Κυριακή στον Αλιά. Άδραξα κι εγώ την ευκαιρία(2) και είχαμε ένα διάλογο για αρκετά  ενδιαφέροντα θέματα για τα οποία υπάρχουν μεγάλες αντιπαραθέσεις στο χώρο του δήμου(3). 

Υπόψη πρέπει να τονίσουμε εξαρχής ότι ο διάλογος, αρκετά έντονος, διεξήχθη δημοσίως ενώπιον 15 πολιτών από τους οποίους οι 12 ήσαν φίλοι-οπαδοί του και συνάμα σχετικοί συγγενείς μου.

          Έτσι λοιπόν τα θέματα που θίξαμε ήταν:

•  Διοικητήριο
•  Βιολογικός Καθαρισμός
•  Περιβαλλοντικό Πάρκο
•  Δημοτικές εκλογές
•  Καλλιτεχνικό Εργαστήριο (4)

       Σε προσεχείς αναρτήσεις θα υπάρχει εκτενής αναφορά για κάθε θέμα ξεχωριστά, γιατί όπως καταλαβαίνετε ο Πανταζής είναι ο δερβέναγας και στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο του δήμου και η γνώμη του είναι η κυρίαρχη, πράγμα που ο ίδιος διατυμπάνισε δημοσίως αμέσως μετά που τέθηκε σε αργία. Επειδή θεωρώ ότι το θέμα για τις δημοτικές εκλογές είναι περισσότερο ενδιαφέρον σήμερα αρχίζουμε από αυτό.

        Του λέω λοιπόν:

: Πανταζή σε λίγο έχουμε δημοτικές εκλογές. Εσύ, μια και είσαι αμετάκλητα σε αργία και δεν μπορείς να είσαι υποψήφιος δήμαρχος, ποιον θα βάλεις μπροστινό;

: Δημόσια το λέω ότι επικεφαλής θα είμαι εγώ ο ίδιος, οπότε δεν πρόκειται να υποστηρίξω κανέναν, ο νόμος άλλαξε...

:Εντάξει έχεις δικαίωμα να πιστεύεις ότι θέλεις, αλλά εάν δεν μπορείς εσύ ο ίδιος, ποιον θα βάλεις;
 

:Τότε κανέναν δεν θα υποστηρίξω.  Είναι δυνατόν να διακινδυνεύσω για τον εαυτόν μου, πώς ο άλλος θα λειτουργήσει, όταν τώρα που εγώ κάνω κουμάντο, κρατάω τα πράγματα σωστά, με μεγάλη προσπάθεια;

: Εάν εγώ δεσμευτώ δημόσια ότι θα σε ψηφίσω εάν εσύ κατέβεις μπροστινός, εσύ δεσμεύεσαι ότι εάν είναι κάποιος άλλος τότε εσύ δεν θα ζητήσεις από τους Αλιώτες (5),  που μας ακούν,να σας ψηφίσουν;

- Ναι δεσμεύομαι και θα το δεις..

ΟΠΟΤΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ 

ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ  ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ!

        Πάντως εγώ εάν αναιρέσει και κάνει πίσω θα τον στήσω ....σε λαϊκό δικαστήριο στην κεντρική πλατεία και μετά θα τον ...εκθέσω δημόσια. 

         Εδώ είμαστε..  

(1)Ο Πανταζής είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της περιοχής. Αν και είναι τέως αστυφύλαξ κατάφερε να γίνει δήμαρχος για 8 χρόνια και πρέπει να κατέχει και ένα άλλο πρωτείο. Είναι ένας από τους πιο πλούσιους Ζαχαραίους. Περισσότερα για την αφεντιά του  κλικ ΕΔΩ

(2) Ακούστε και το αμίμητο. Με το γνωστό του ύφος με κατηγόρησε ότι είμαι τσάτσος του Αλεξανδρόπουλου γιατί είμαι εξαρτώμενος από τα χάπια που μου δίνει.Τι να πρωτοθαυμάσω και τι να σχολιάσω. Εάν είναι δυνατόν! Καθαρά Γκεμπελική μέθοδος! (Πες το πιο βαρύ κι ας είναι ψέμα. Στο τέλος κάτι θα μείνει). Τουλάχιστον όμως, αυτός, έστω και με αθώο στιλ  μου τα είπε καθαρά και κατάφατσα, ενώ άλλοι τα λένε από πίσω μου, φορώντας μάλιστα και κουκούλα. Ας λένε ότι γουστάρουν....

(3) Από την αρχή του ζήτησα να τα βιντεοσκοπήσω όλα, αλλά αρνήθηκε μετά επιμονής και επιτάσεως.

(4) Επειδή αυτό το θέμα ίσως να μην το γνωρίζετε, σας λέω από τώρα ότι πρόκειται για μια προσφορά μετά τις φονικές πυρκαγιές από το Κολέγιο Αθηνών για την κατασκευή εξ ολοκλήρου Καλλιτεχνικού εργαστηρίου στο χώρο του Γυμνασίου, αλλά δυστυχώς δεν έγινε τίποτα. Για την υπαιτιότητα της ματαίωσης και τα λοιπά θα ακολουθήσει ειδική ανάρτηση. Πάντως όποιος κύριος επιθυμεί μπορεί σχετικά να ενημερωθεί από τον φίλτατο Νίκο Δημόπουλο, τον γλύπτη και καθηγητή από το ωραίο Σαμικό.

(5) Μεταξύ των Αλιωτών ήταν κι ο μπαρμαΓρηγόρης Μπαγουρδής που είπε το εξής: Εγώ απαρνήθηκα τοπικά το κόμμα μου, το ΚΚΕ και ψηφίζω τον Πανταζή. Δεν είμαι όμως ζαγάρι να πάω σε άλλον που θα μου ορίσει....
Έτσι τοποθετήθηκαν και οι άλλοι.