Σήμερα η καρδιά μας χτυπά για την Κούβα

 [ Ο συγγραφέας του άρθρου στη ΕΦΣΥΝ είναι ένα  τραγικό, 
πολυσυζητημένο και αμφισβητούμενο  άτομο......

αλλά το άρθρο είναι καταπληκτικό!!! Ποιος είναι δες στα αναντίλεκτα ....

     Όταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ζήτησε ευνοϊκή μεταχείριση για τα πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών από τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, αυτός τον αντιμετώπισε ως αυτό που είναι: Εχθρός!

Το 2009, ο Νόαμ Τσόμσκι έγραφε στο Rebellion (11/8/2009) ότι η εξωτερική πολιτική του δημοκρατικού Ομπάμα θα ήταν συνέχεια της πολιτικής του Ρεπουμπλικάνου προκατόχου του, του Μπους.

      Πραγματικά, επί Ομπάμα, αυξήθηκαν οι στρατιωτικές δαπάνες, τοποθετήθηκαν και νέες βάσεις σε άλλες χώρες, έγιναν πραξικοπήματα (Ονδούρα, Παραγουάη, Εκουαδόρ - όπου το τελευταίο απέτυχε), δολοφονήθηκαν από αέρος χιλιάδες άνθρωποι, διαλύθηκε η Λιβύη, με την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι να ξεσπά σε γέλια για το λιντσάρισμα του Καντάφι. Ταυτόχρονα ο Ομπάμα απέλασε περισσότερους μετανάστες από ό,τι ο Τραμπ μέχρι τώρα.

     Τελικά, ο Ομπάμα ήταν άλλος ένας ένοικος του Λευκού Οίκου, που ακολούθησε τις πάγιες σταθερές των ΗΠΑ. Αυτό το ξέρουν καλά στην Κούβα. Επί 67 χρόνια, 17 πρόεδροι όλων των ειδών εφαρμόζουν το ίδιο εγκληματικό εμπάργκο. Το ίδιο στο Ιράν, επί 47 χρόνια, όσοι πρόεδροι πέρασαν επιβάλλουν τις ίδιες ασφυκτικές κυρώσεις.

       Οι πρόεδροι είναι προσωρινοί αλλά τα συμφέροντα μόνιμα. Οι κυβερνήσεις είναι προσωρινές αλλά την πραγματική εξουσία ασκεί μια αφανής «διαρκής κυβέρνηση» την οποία κατονόμασε πρώτος ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ το 1961: ένα στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Το οποίο από τότε έχει ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο και οι απόψεις των εκάστοτε προέδρων δεν έχουν παρά μικρή σημασία.

    Ομως, σήμερα, ο Τραμπ έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Ως εθνικιστής, αλαζόνας και μεγαλοεπιχειρηματίας, μπορεί να εκφράζει άνετα τα συμφέροντα αυτού του συμπλέγματος. Ιδιαίτερα σήμερα, που οι ΗΠΑ, σε πορεία ανέκκλητης παρακμής, προσπαθούν να ανακτήσουν την παγκόσμια ηγεμονία με ακραία επιθετικότητα.

   Αυτή την παρακμή, έπειτα από την πολύ σύντομη μονοπολική στιγμή της Αυτοκρατορίας (1991-2001) και την αρχή της εποχής του πολυπολισμού, αναγνωρίζει και ο πυρήνας του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος και αντιδρά με ένα νέο στρατηγικό και στρατιωτικό δόγμα: τον διαρκή πόλεμο. Στη Στρατηγική Εθνικής Αμυνας του 2008, περιγράφεται ένας διαρκής πόλεμος με ορίζοντα 15-30 έτη, απέναντι στις δυνάμεις που αναδύονται και τον «αυξανόμενο ανταγωνισμό για την εξασφάλιση πόρων». Στον πόλεμο αυτό μπορούν να χρησιμοποιηθούν «πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής». Δέκα χρόνια μετά, στη Στρατηγική Εθνικής Αμυνας του 2018, ορίζεται το πλαίσιο της στρατηγικής σύγκρουσης με τη Ρωσία και την Κίνα, και γίνεται και πάλι λόγος για χρήση πυρηνικών όπλων.

     Εχει αρχίσει ήδη η επίθεση στη Ρωσία με αφετηρία το Μαϊντάν, το 2014, επί Ομπάμα. Στη συνέχεια ο Τραμπ υπερεξοπλίζει το νεοναζιστικό Κίεβο, στην πρώτη του θητεία, ύστερα ο Μπάιντεν οδηγεί τη Ρωσία στον πόλεμο. Στον οποίο η συλλογική Δύση αποτυγχάνει να διαμελίσει και να λεηλατήσει τη Ρωσία, όμως, ο «ειρηνοποιός» Τραμπ συνεχίζει, με έναν πόλεμο φθοράς κατά της Ρωσίας.

    Οσο συνεχίζεται ο πόλεμος με τη Ρωσία, η διαρκής κυβέρνηση των ΗΠΑ (επί Ομπάμα, Τραμπ, Μπάιντεν και ξανά Τραμπ) επιτίθεται στον κρίσιμης σημασίας γεωπολιτικό χώρο της Βόρειας Αφρικής και της ευρύτερης Μέσης Αναστολής. Σκοπός τους είναι να ελέγξουν τους υδρογονάνθρακες, καθώς και τους θαλάσσιους και χερσαίους εμπορικούς δρόμους, να στερήσουν τη Ρωσία και την Κίνα από συμμάχους και ερείσματα στην περιοχή, και να προετοιμάσουν την τελική αναμέτρηση με την Κίνα. Την Κίνα που θεωρούν ολοένα και περισσότερο την κύρια απειλή, μπροστά στην αλματώδη οικονομική, τεχνολογική αλλά και στρατιωτική της ανάπτυξη.

   Με τη δεύτερη θητεία Τραμπ αυτή η διαρκής επίθεση κλιμακώνεται. Η διαρκής κυβέρνηση συγκεντρώνει τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, με κολοσσιαία κέρδη για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα και ανάλογη απομείωση του κοινωνικού κράτους, πιέζοντας τους συμμάχους με τον άγαρμπο τρόπο του Τραμπ, μετά από τον «ήπιο» του Μπάιντεν. Ταυτόχρονα προσπαθεί να οχυρώσει τα αμερικανικό «νησί», ελέγχοντας ασφυκτικά αυτό που θεωρεί το δικό της «lebensraum» (με τον ναζιστικό όρο και σκοπό του ζωτικού χώρου), από τον Καναδά μέχρι την Παταγονία, προσπαθώντας να αποκόψει κάθε πρόσβαση της Ρωσίας και κυρίως της Κίνας στους άφθονους πόρους αυτών των περιοχών, της Λατινικής Αμερικής αλλά και της Καραϊβικής, και να τους εκδιώξει από αυτή την κρίσιμη γεωπολιτική περιοχή. Αποφασιστικό σημείο αυτής της στρατηγικής αποτελεί η κατάληψη της Κούβας, που θα αποτελέσει και ένα σημείο σύγκρουσης των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα της Ιστορίας θα παιχτεί σε ένα τόσο μικρό μέρος. Αυτό το νησί, σύμβολο αντίστασης που επί 67 χρόνια εξευτελίζει την υπερδύναμη κάτω από τη μύτη της, είναι η διαρκής εμμονή των ΗΠΑ και η διαρκής περηφάνια των λαών όλου του κόσμου. Η Κούβα απ’ όπου προχθές ξανά μας ήρθε το μήνυμα: «Η Κούβα πιέζεται πολύ, όμως ανθίσταται, “Οι γκρίνγκος δεν θα υποτάξουν ποτέ τον λαό μας”, ακούγεται από παντού».

     Η επίθεση στην Κούβα καθυστέρησε, γιατί οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συγκέντρωσαν όσα πολεμικά μέσα διέθεταν για να τσακίσουν το Ιράν. Ομως αυτό που τσαλακώθηκε, για μια φορά ακόμη, ήταν η εικόνα του αήττητου στρατού τους. Οι ΗΠΑ (και το Ισραήλ) διαθέτουν τρομακτική στρατιωτική ισχύ για να καταστρέφουν χώρες αλλά δεν μπορούν να κερδίσουν πολέμους. Και όπως συνόψισε η Mairav Zonszein, Ισραηλινοαμερικανίδα, ειδική αναλύτρια για το Ισραήλ στην International Crisis Group: «Γίνεται οδυνηρά σαφές ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, όχι μόνον χάνουν τον πόλεμο, αλλά πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές αποτυχίες της Δύσης». Είναι μια νίκη για το Ιράν, με τον λαό συσπειρωμένο εκ των πραγμάτων γύρω από την ηγεσία του. Είναι μια νίκη για τη συμμαχία Ιράν - Ρωσίας - Κίνας.

    Είναι μια ήττα για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αλλά είναι και μια ήττα για την Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα παίρνει ενεργό μέρος στον πόλεμο κατά του Ιράν. Οπως και κατά της Ρωσίας. Οταν ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών ζήτησε ευνοϊκή μεταχείριση για τα πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών από τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, αυτός τον αντιμετώπισε ως αυτό που είναι: Εχθρός! Ας θυμηθούμε στα χρόνια της μνημονιακής κρίσης, το Ιράν ήταν η μόνη χώρα που μας προμήθευε πετρέλαιο με πίστωση. Η κυβέρνηση Μ. με την καταστροφική για τη χώρα υποταγή στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ διέγραψε παραδοσιακές σχέσεις δεκαετιών με το Ιράν και συμμετέχει στον πόλεμο εναντίον του, όχι μόνον μέσα από το πλέγμα των βάσεων αλλά και άμεσα με τη χρήση ελληνικών πολεμικών μέσων εναντίον του.

    Και ευρύτερα, όμως, έχει εντάξει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις –που υποτίθεται έχουν αμυντικό χαρακτήρα και αποστολή την άμυνα της χώρας– στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τις αναδιατάσσει, μετακινεί κρίσιμες μονάδες προς τα νότια αλλά και προς τα βόρεια της χώρας, μετέχει έμμεσα αλλά και άμεσα σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον φιλικών λαών, σε πολέμους που δεν είναι δικοί μας, εκθέτοντας έτσι τον ελληνικό λαό ολοένα και περισσότερο σε τεράστιους κινδύνους, κλείνοντας τ’ αυτιά στις αντιδράσεις που ξεσηκώθηκαν ενάντια σ’ αυτούς τους πολέμους και στο τεράστιο κύμα αλληλεγγύης, για τη βασανισμένη Γάζα και την Παλαιστίνη. Σήμερα που το μυαλό μας είναι κοντά στους λαούς που υποφέρουν από τον πόλεμο, σήμερα η καρδιά μας χτυπά για την Κούβα.