Η Πρώτη ΜΟΥ Εμπειρία με τα Σκυλάδικα

    Δυο-τρεις ημέρες ήμουν στην Ανδραβίδα, τότε στις αλλοτινές εποχές που πρωτοδιορίστηκα ως αγροτικός κτηίατρος και φυσικά οι πρώτοι που γνώρισα ήταν διάφοροι προβατοτρόφοι και μερικοί σχετικοί με το επάγγελμα. Ανάμεσα στους πρώτους ήταν και ο Γιαννακάκης, ζωέμπορος της περιοχής, μάρκα με έκαψες. Μου λέει και μάλιστα στην πρώτη μας γνωριμία, «Γιατρέ τι θα κάνεις το βράδυ;» «Τι να κάνω, προσαρμόζομαι…». «Έλα να πιούμε κάνα ουζάκι στο καφενείο. Πράγματι το βραδάκι στο καφενείο των Βαρβαρεσέων, οι τρεις μας, Γιανάκης, Χιόνης και εγώ… Μη σας τα πολυλογώ. Αφού πέρασαν κάνα δυο ωρίτσες, λέει ο Γιαννακάκης :
- Ρε γιατρέ δεν πάμε να πιούμε ένα ποτό;
Βέβαια κι εγώ δεν ήμουν κάνα παιδάκι του κατηχητικού, αλλά πώς να το κάνουμε, ούτε καν σκέφτηκα τι εννοούσε.
- Και δεν πάμε;

Δείτε περισσ'οτερα  στο σύνδεσμο
https://www.tampouloukia.gr/2023/02/80-90.htm

          Πήγαμε που λέτε στη Γαστούνη κάτω από την κερκίδα του γηπέδου. Ήταν ένα σκυλάδικο καθαρόαιμο και με το που κάτσαμε ήρθε ένα μπουκάλι ουίσκι με τα συνοδευτικά του, ξηροί καρποί μπόλικοι.
          Εν μέσω παραζάλης από τη μια και με όλο το σκηνικό, χαμηλό φως και έντονες λαϊκές μυρουδιές - ζακυνθινές φτηνές κολόνιες - πιάσαμε τα ίσια μας. Έτσι δεν λένε; Ελόγου μου βέβαια παρίστανα τον βγαλμένο, τον μπασμένο σε τέτοια. Όμως με κάτι κρυφογελάκια και των δύο, κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται και έκαναν και σχετική πλακίτσα. Να, με χτύπαγαν στην πλάτη και γεια σου γιατρέ και γειά σου γιατρέ το πήγαιναν.
 
          Εν τω μεταξύ με νόημα του Ανδρέα - ο Χιόνης ήταν καμαρωτός - μας πλαισίωσαν και δύο κουτσούνες τορνευτές - τορνευτές με μεγάλα παράθυρα. Κονσομασιόν. Κονσομασιόν που μετριέται η αξία της γυναίκας με τα πόσα κερασμένα ποτά - χαμομήλια ε…. - αποσπά ως θηλυκό από τους άνδρες πελάτες.
          Μετά το πρώτο ψιλομπέρδεμα συνήλθα και βρήκα λίγο τον εαυτό μου. Βεβαίως άλλο να ακούς ή να διαβάζεις για τα σκυλάδικα, αλλά τέτοια δεν φανταζόμουν. Τα επόμενα χρόνια που άνοιξαν  οι κάνουλες των ανατολικών χωρών έγινε πάταγος στην επαρχία με τις κοπελάρες. Ξανθιά, μελαχρινή, κοκκινομάλλα, ό,τι γούσταρε η ψυχούλα σου. Πολύ καλά μου έλεγε ο φίλος, ο μάγκας και κιμπάρης από τον Τσελέχοβα: «Θοδωρή ήταν η εποχή που η αγροτιά χόρτασε τον … έρωτα!!! Έγινε γιαούρτι …»
          Εκείνο τον καιρό, που λέτε, της ¨καρποφορίας¨ βρέθηκα μια παγωμένη μέρα στο Νευροκόπι με τη δουλειά μου και το βράδυ μετά το σχετικό τσιμπούσι μετά άκρατου οίνου, ο Ντίνος, ο ντόπιος κτηνίατρος με τον σπερματογχύτη μας πήγαν στις .. Βουλγάρες, έτσι έλεγαν, γυναικάρες με τα όλα τους, να τις πιεις στο ποτήρι. Όλες στην … πίστα και όλα στη φόρα…
          Τότε σε εκείνα τα ημισκότεινα τραπέζια, τι τιμή, τι ατιμία … Νοικοκύρηδες και νοικοκυραίοι, έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι κι έκαναν φτερά ημερομίσθια και περιουσίες.
          Το άλλο το ωραίο και άκρως ευγενικό και … ιπποτικό μάλιστα ήταν που οι διάφοροι «γαμπροί» δεν έφτανε που τα ακούμπαγαν κάθε βράδυ, αλλά πήγαιναν και το μεσημέρι και τις έπαιρναν από τα Λεχαινά, απ’ εκείνο το μπουρδελοξενοδοχείο που ήταν στέκι και πιάτσα για όλο τον κάμπο, και τις τραπέζωναν κάτω στην Κυλλήνη με τις καλύτερες ψαρούκλες. Καλά μου έλεγε ο Σάκης της ψαροταβέρνας ότι ήταν οι καλύτεροι πελάτες. Οι άτιμες  διάλεγαν το πιο ακριβό μπουκάλι κρασί. Μια δε ξανθιά και μοιραία, μετά από το γεύμα ήθελε ψητή καβουρόψυχα.
   Αυτά και με τα σκυλάδικα, τους κάβουρες και το ζουμί τους!!!

 Δείτε κλικ ΕΔΩ τους καλύτερους στίχους που πέρασαν Στην ιστορία..

Βασανιστείτε! Διαβάστε.. όσο αντέχετε!