ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ

 Τόσος θάνατος γύρω μας, δεν αντέχεται πια...
====   ===================================================

================================

Εμφανιζόταν πού και πού

Στον κήπο μας μια αλεπού

Κανείς απ' τους μεγάλους

Δεν την είχε δεί

Την έβλεπε μονάχα το παιδί

Όταν τη συναντούσε

μέσα στο σκοτάδι

Την τάιζε ζεστό φιλί και χάδι.

Κι εκείνη απ' την πολλή χαρά της

Του δίδασκε τα ξόρκια

Και τα μαγικά της.

Ώσπου μια νύχτα δίχως άστρα

Και φεγγάρι

Του πρότεινε μαζί της

Να το πάρει

Εμφανιζόταν που και που

Στον κήπο μας μια αλεπού

Την είχε δει μονάχα το παιδί

Έτσι μας έλεγε συχνά

Προτού χαθεί..

Κι εσείς, αν άσπρη αλεπού

Τύχει να δείτε

Μια νύχτα της ζωής σας σκοτεινή

Μη γίνετε πεζοί και φοβηθείτε!

Γερά από την ουρά της κρατηθείτε

Κι αφήστε τη μαζί της να σας πάρει

Μακριά απ' τη γη

Κι απ' όλα της τα βάρη

Εκεί που λάμπει πάντα το φεγγαρι

Κι η Αγάπη είναι απλή κι αληθινή..

~Β. Α. Λάππα,

"Ξόρκια κρυμμένα σε Παιδικά Στιχάκια

 ==================================

===============================================

ΞΕΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ  Κώστας Καρυωτάκης

- Αγάπη μου, ήσουνα παιδί· παιδί μου, είσαι άντρας τώρα·

σύρε, ακριβέ μου, στο καλό, μη σε προφτάσει η μπόρα.

—Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·

μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ’ έχει.

—Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;

σύρε· και πάντα να ’σαι ορθός και πάντα να ’σαι ωραίος.

—Μάνα, ο χειμώνας ρυάζεται κι η νύχτα αγκομαχάει·

με δένει, μάνα, μια ντροπή, κι ένας καημός με πάει.

—Βλέπε, παιδί μου, πάντα ομπρός. Το χτες μη σε πικραίνει.

Τώρα η ζωή σαν άλογο στην πόρτα σε προσμένει.

—Μάνα, οι ανέμοι ρίξανε του δρόμου το πλατάνι·

με τρώει, μανούλα, η θύμηση, κι ο πόνος με δαγκάνει.

—Παιδί μου, όλοι θα φύγουνε· κι αν μείνεις τελευταίος;

σύρε· και πάντα να ’σαι ορθός και πάντα να ’σαι ωραίος.

—Μάνα μου, κοίτα, ενύχτωσε· πώς να κινήσω; βρέχει·

μάνα, μια θλίψη με κρατεί και μια τρομάρα μ’ έχει.

============================================

=========================================================