(με αφορμή το παλαιστινιακό καρπουζάκι στην παρέλαση...)
Ένας από τους πιο ένθερμους συνεργάτες των Ναζί ήταν ο Μωχάμετ Αμίν Αλ Χουσεΐνι, «Μεγάλος Μουφτής» της Ιερουσαλήμ και πολιτικός ηγέτης στην Παλαιστίνη του Μεσοπολέμου.
Ο Αλ Χουσεΐνι ήταν εκείνος που μετά από συννεννόηση με την ηγεσία του Γ΄ Ράιχ στρατολόγησε Βόσνιους Μουσουλμάνους, Κοσσοβάρους Αλβανούς και Βούλγαρους για την οργάνωση της XIII Ταξιαρχίας των WAFFEN SS, που χρησιμοποιήθηκε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα Βαλκάνια. εξοντώνοντας δεκάδες χιλιάδες αμάχων, κυρίως Εβραίων και Σέρβων.
Ο ισλαμισμός του Μεσοπολέμου είχε δανειστεί πολλά στοιχεία από τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, ο οποίος είχε ως πρότυπό του τον τουρκικό εθνικισμό. Εκτός από τον φυλετισμό, τον σωβινισμό και τον τρόπο άσκησης της εξουσίας, κοινή ήταν η ιδέα εθνικού μεγαλείου και ανασύστασης μιας χαμένης «χρυσής εποχής».
Η ναζιστική προπαγάνδα στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, καλλιεργούσε αυτά τα κοινά ιδεολογικά στοιχεία με θεματικές όπως η καταγγελία της «παρακμής της Δύσης», με αίτια τη δημοκρατία, την ελεύθερία του λόγου και τον πολιτικό πλουραλισμό. Τα προπαγανδιστικά φυλλάδια εκθείαζαν τη θρησκευτική πίστη και την πολεμική αρετή, ενώ το Ισλάμ παρουσιαζόταν ως αυθεντικός και δίκαιος εθνικισμός, διότι καλούσε τον μουσουλμάνο να αφιερώσει τη ζωή του στη θρησκεία του και στην πατρίδα του. Αν παρέβαινε τις εντολές του προφήτη θα δοκίμαζε πάνω του τον θυμό του Αλλάχ.
Το παλαιστινιακό εθνικιστικό κόμμα χαρακτηριζόταν από σφοδρό αντισημιτισμό και χρησιμοποιούσε όλα τα ναζιστικά σύμβολα: τη σβάστικα, τον χαιρετισμό, τους ρούνους των SS, τις εντυπωσιακές παρελάσεις κλπ. Οι εκδηλώσεις αντισημιτισμού είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1920-21 με ταραχές και πογκρόμ κατά εβραϊκών οικισμών.
Στο γεωπολιτικό φόντο φυσικά βρίσκονταν οι πετρελαιοπηγές της Μοσούλης και του Ιράν μαζί με τη διώρυγα του Σουέζ και τον δρόμο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας προς τις Ινδίες. Η υποστήριξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού ήταν ένα εργαλείο στα χέρια των Ναζί προκειμένου να ανταγωνιστούν τους Βρετανούς στη Μέση Ανατολή. Ο δε παναραβισμός, που ξεκίνησε ως αντίσταση στη αποικιοκρατική παρουσία της Βρετανίας, στην περίπτωση της Παλαιστίνης εξελίχτηκε σε ακραίο εθνικισμό τροφοδοτούμενο από τη ναζιστική ιδεολογία.
Ο Αλ Χουσεΐνι αναφέρει στα απομνημονεύματά του τη συνάντησή του με τον Αδόλφο Χίτλερ στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 1941. Η ηχογράφηση της συνομιλίας τους δεν αφήνει αμφιβολία. Ο μουφτής διαβεβαίωνε τον Χίτλερ πως οι Μουσουλμάνοι υπό την καθοδήγησή του ήταν «διατεθειμένοι να συνεργαστούν με την Γερμανία με όλη την καρδιά τους και έτοιμοι να συμμετάσχουν στον πόλεμο, όχι μόνο με πράξεις δολιοφθοράς και υποκίνησης επαναστάσεων, αλλά και με τον σχηματισμό μιας Αραβικής Λεγεώνας».
Μεταπολεμικά ο μουφτής καταζητήθηκε από πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως εγκληματίας πολέμου. Κάποια στιγμή κατέληξε στη Γαλλία, απ’ όπου φυγαδεύτηκε για το Κάιρο. Συνέχισε να δραστηριοποιείται στην Παλαιστίνη αντιτασσόμενος στο Σχέδιο Διαχωρισμού του ΟΗΕ του 1947 και οργανώνοντας δική του πολιτοφυλακή, τον «Στρατό του Ιερού Πολέμου».
Το 1969 τον διαδέχτηκε ο Γιασέρ Αραφάτ με την κοσμική Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το ακραίο πνεύμα όμως του Αλ Χουσεΐνι εκφράστηκε στις σύγχρονες εθνικιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις Χαμάς και Χεζμπολάχ.
Αναλυτική και εμπεριστατωμένη αναφορά γίνεται στο άρθρο «Οι σχέσεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού με τη ναζιστική Γερμανία» (περιοδικό «Νέος Ερμής ο Λόγιος», τεύχος Σεπτέμβρίου 2023).ΥΓ. Ο καραμελωτός πλέον χαρακτηρισμός «φασίστες» συχνά κάνει επιλογές κατά το δοκούν και κατά τα συμφέροντα και δεν πιάνει όλους τους φασίστες. Αποδίδεται επίσης πάρα πολύ εύκολα σε κάθε έναν που διαφωνεί με τις πρακτικές των «free palestine», ασχέτως αν είναι ή δεν είναι φασίστας.
Η δε «διαφώτιση» του κοινού (συμπεριλαμβανομένου του μαθητικού) για δράσεις «αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη», παρουσιάζει πάντοτε τη μισή αλήθεια, απλοϊκά και εξιδανικευμένα. Κάποιες κρίσιμες πτυχές της Ιστορίας τις αφήνει αθέατες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου