"Μην ακούτε τις Κασσάνδρες."

 Ακούω συχνά την επίκληση: Δημ. Ζεβόλης

"Μην ακούτε τις Κασσάνδρες."

Η φράση είναι μία από εκείνες, τις πάμπολλες, που καταδεικνύουν την απόλυτη άγνοια που μας διακατέχει για την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό της.

Στην ελληνική μυθολογία (αλλά και ιστορία, γιατί ο Τρωϊκός πόλεμος είναι ιστορικό γεγονός) η Κασσάνδρα, αναφερόμενη και ως Κασάνδρα, ήταν κόρη του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της Εκάβης και δίδυμη αδελφή του Έλενου.

Υπήρξε ωραιότατη γιαυτό και την επιθύμησε, με ιδιαίτερη σφοδρότητα, ερωτικά ο Απόλλωνας.

Για να την δελεάσει της έδωσε το χάρισμα της προφητείας.

Εκείνη, παρόλο ότι δέχθηκε την δωρεά, δεν ανταποκρίθηκε στο ερωτικό του κάλεσμα.

Ο Απόλλωνας εξοργίστηκε, όμως ένας θεός δεν μπορεί να ανακαλέσει μία δωρεά.

Τίποτε, όμως, δεν τον εμποδίζει να δώσει μία ακόμη.

Έτσι της έδωσε ένα ακόμη "δώρο" να την ακούνε, αλλά να μην την πιστεύει κανείς.

Επανειλημμένα η Κασσάνδρα προειδοποίησε τους δικούς της για τους κινδύνους και τα επερχόμενα δεινά.

Έτσι προέτρεψε τον πατέρα της να σκοτώσει τον Πάρι όταν γεννήθηκε, γιατί θα ήταν πρόξενος μελλοντικών δεινών, χωρίς να εισακουσθεί.

Προέτρεψε, το ίδιο μάταια, να μην του επιτραπεί το ταξίδι στην Ελλάδα.

Το ίδιο έγινε όταν προέτρεπε τους Τρώες να μην δεχθούν, στην πόλη, τον Δούρειο Ίππο, καθώς και σε σειρά άλλων περιπτώσεων, μέχρι την τελική τραγική κατάληξη στις Μυκήνες, όπου προφητεύει το μεγάλο φονικό και το δικό της τέλος.

Επομένως, αν είχαμε στοιχειωδώς ασχοληθεί με την αρχαία ελληνική γραμματεία, θα λέγαμε "ακούστε τις Κασσάνδρες."

Τώρα, μην νομίσετε ότι με διακατέχει κανένας ιστορικός οίστρος.

Απλώς θέλω να επισημάνω, ότι δεν πάμε καθόλου καλά.

Είμαστε σε διαδικασία απόλυτης παρακμής, ίσως πια και μη αναστρέψιμης.

Μας έχουν προειδοποιήσει γιαυτό και οι σύγχρονοι προφήτες που είναι οι ποιητές.

Θα ακούσουμε κάποτε τις Κασσάνδρες;

ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ

 Σήμερα που όλοι μιλούν για τον έρωτα του εμπορίου,
ας θυμηθούμε τι έλεγε ο Σωκράτης για τον έρωτα
στο Συμπόσιο (μεταφέροντας την άποψη της Διοτίμας,

ιέρειας από την Μαντίνεια) ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΕΒΟΛΗ

"Όταν ήρθε στον κόσμο η Αφροδίτη, είχαν τραπέζι οι θεοί, με τους άλλους μαζί και ο Πόρος, ο γιος της Μήτιδας. Σαν απόφαγαν, ήρθε, όπως θα περίμενε δα κανείς σε μεγάλο φαγοπότι, η Πενία για να ζητιανέψει, και στεκόταν εκεί κοντά στην πόρτα. Ο Πόρος τότε μεθυσμένος από το νέκταρ -κρασί δεν υπήρχε ακόμη- βγήκε έξω στον κήπο του Δία και, καθώς είχε βαρύνει, έπεσε και κοιμήθηκε. Η Πενία εκείνη την ώρα, οδηγημένη από την ανέχειά της, συνέλαβε το σχέδιο να αποκτήσει παιδί από τον Πόρο. Πλαγιάζει λοιπόν δίπλα του και έτσι συνέλαβε τον Έρωτα. Γι᾽ αυτόν προφανώς τον λόγο έγινε συνοδός και υπηρέτης της Αφροδίτης ο Έρως, επειδή συνελήφθη την ημέρα της γέννησής της και επειδή συγχρόνως είναι μέσα του έμφυτος ο έρωτας προς το ωραίο. Και η Αφροδίτη είναι ωραία.

»Σαν γιος λοιπόν του Πόρου και της Πενίας που είναι ο Έρως βρίσκεται στην εξής κατάσταση: Πρώτον είναι πάντα φτωχός και κάθε άλλο παρά απαλός και ωραίος, όπως νομίζει ο πολύς κόσμος. Αντιθέτως, είναι τραχύς, ρυπαρός, ξυπόλυτος, άστεγος· πλαγιάζει πάντα χάμω, χωρίς στρώμα, κοιμάται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό σε σκαλοπάτια και στις άκρες του δρόμου· μοιράζεται τη φύση της μάνας του και έχει για συγκάτοικο πάντα τη στέρηση. Σύμφωνα πάλι με τη φύση του πατέρα του επιβουλεύεται τα ωραία και τα εκλεκτά, είναι γενναίος, ριψοκίνδυνος, ορμητικός, κυνηγός τρομερός, που σκαρφίζεται συνεχώς τεχνάσματα, συγχρόνως όμως προικισμένος με πόθο για τη γνώση της αλήθειας αλλά και επινοητικότητα, διαρκώς σε όλη του τη ζωή αγαπά τη σοφία, δεινός σαγηνευτής, μάγος, σοφιστής. Και δεν είναι η φύση του όμοια με αθάνατου ούτε όμως πάλι με θνητού. Άλλοτε μέσα στην ίδια μέρα ανθεί και ζει, όταν βρει τα μέσα, άλλοτε πεθαίνει, μα ξαναζωντανεύει πάλι χάρη στη φύση του πατέρα του. Ό,τι αποκτά κάθε φορά τρέχει σιγά σιγά και χάνεται. Δεν είναι λοιπόν ο Έρωτας ποτέ ούτε τελείως φτωχός σε μέσα ούτε πλούσιος. Και μεταξύ σοφίας και ανοησίας βρίσκεται πάλι στη μέση. Τα πράγματα έχουν δηλαδή ως εξής: κανείς θεός δεν αγαπά τη σοφία, ούτε ποθεί να γίνει σοφός -γιατί είναι. Ούτε και κάποιος άλλος αν είναι σοφός, αγαπά τη σοφία. Όμως, από την άλλη, ούτε και όσοι είναι ανόητοι έχουν τον πόθο να γίνουν σοφοί. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το ανυπόφορο στην ανοησία, το ότι, χωρίς να είναι κανείς ωραίος, αξιοσέβαστος και γνωστικός, μένει ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Όποιος λοιπόν δεν θεωρεί πως κάτι του λείπει, εκείνος και δεν επιθυμεί αυτό που δεν φαντάζεται ότι του λείπει.»

«Ποιοι είναι λοιπόν, Διοτίμα, εκείνοι που φιλοσοφούν, αν δεν είναι ούτε οι σοφοί ούτε οι ανόητοι;»

«Αυτό πια», είπε, «είναι φανερό ακόμα και σε ένα παιδί: όσοι βρίσκονται μεταξύ των δύο. Ένας από αυτούς είναι και ο Έρως. Διότι η σοφία είναι προφανώς από τα ωραιότερα πράγματα, και ο Έρως είναι έρωτας προς το ωραίο. Συνεπώς ο Έρως είναι κατ᾽ ανά­γκην φιλόσοφος, και ως φιλόσοφος είναι κάτι μεταξύ σοφού και ανοήτου. Αιτία και γι᾽ αυτό είναι η καταγωγή του. Ο πατέρας του ήταν σοφός και επινοητικός, η μητέρα του όμως ούτε σοφή ούτε επινοητική.»

Αξίζει να διαβάσετε και

δυο ωραία σχόλια κλικ ΕΔΩ

ΑΝΤΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΒΟΛΗΣ

Μισός αιώνας σχεδόν (48 χρόνια) συμπληρώθηκαν, από τον Μάϊο του 1972, όταν μέσα στη δικτατορία, εκδόθηκε το ΑΝΤΙ ένα περιοδικό, μηνιαία επιθεώρηση το χαρακτήριζε ο εκδότης του, που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή.

Ήταν όχι μόνο αντιστασιακό, αλλά και υψηλότατου ποιοτικού επιπέδου. Δεν ξέρω τι από τα δύο ενόχλησε περισσότερο τους δικτάτορες, αλλά το δεύτερο τεύχος, που ετοιμαζόταν, δεν πρόλαβε να βγει. Ο εκδότης του, Χρήστος Παπουτσάκης, συνελήφθη και βασανίσθηκε, με βάρβαρο τρόπο, στο ΕΑΤ ΕΣΑ, κάποιοι συνεργάτες του τιμήθηκαν με "ειδικούς φορολογικούς ελέγχους" (μήπως κάτι σας θυμίζει;)

Θα έλεγε κανείς ότι η αναφορά θα είχε μόνο ιστορική σημασία, αν το θέμα της ελευθεροτυπίας και του ήθους των λειτουργών της δεν αποκτούσε σήμερα ανατριχιαστική επικαιρότητα.

Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΑΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΖΑΧΑΡΩΣ 14

ΟΛΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΚΑ!!!

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗ (1)

(1) ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗ ΚΛΙΚ ΕΔΩ