Η φορολογία επί Χούντας και πολλά ακόμη οικονομικά στοιχεία Οι αυξήσεις σε μισθούς υπουργών - Πόσοι Έλληνες μετανάστευσαν και πόσοι ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας

Ακόμα και σήμερα μπορεί κανείς να ακούσει εκφράσεις που βγάζουν από τα ρούχα τους πολίτες με δημοκρατικές ευαισθησίες.

Νοσταλγοί του καθεστώτος επιστρατεύουν συχνά τα κλισέ «στη Χούντα κοιμόμασταν με τα παράθυρα ανοιχτά» και «φάγαμε ψωμάκι» για να δείξουν πόσο υπέροχη ήταν η Επταετία που έβαλε την Ελλάδα στον πάγο. Ή τον γύψο.

Άλλοτε πάλι η μόνιμη επωδός είναι αυτά τα «ναι, αλλά δεν κλέψανε», «ναι, αλλά δεν φάγανε», «ναι, αλλά ήταν πατριώτες». Ακροδεξιά παραμύθια χωρίς δράκο δηλαδή περί του οικονομικού θαύματος της δικτατορίας που επιμένουν να τονίζουν οι εχθροί της συνταγματικής νομιμότητας και της δημοκρατίας.

Κι ενώ για τους περισσότερους το Απριλιανό Πραξικόπημα είναι η πιο μαύρη στιγμή της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, για τους αμετανόητους νοσταλγούς δεν είναι παρά μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για παραχάραξη της Ιστορίας και παλιά καλή προπαγάνδα.

Περισσότερα κλικ ΕΔΩ

[αυτό το απίθανο άρθρο,που μας το έστειλε ο φίλος Αποστόλης Ζυγόπουλος ]

40 χρόνια δημοκρατίας

Κατερίνα Παπακυριακοπούλου

Σαράντα χρόνια μετά από την ημέρα της κατάρρευσης της χούντας, που από τόσους χαρακτηρίστηκε ως μία από τις λαμπρότερες στιγμές της ελληνική ιστορίας, η χώρα μας βρίσκεται ξανά μετέωρη ανάμεσα στην δημοκρατία και την υποδούλωση. Μόνο που οι σύγχρονοι φασίστες κρύβονται καλά πίσω από το πρόσχημα της δημοκρατίας. Κι ενώ άλλοι αποδίδουν φόρο τιμής στους χιλιάδες ανθρώπους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, άλλοι ξεχνούν, και στο όνομα της εξόδου από την κρίση, θυσιάζουν τους ίδιους τους ανθρώπους τους, την ίδια την ανθρωπιά τους.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Αφιέρωμα στον Αλέκο Παναγούλη

Κατερίνα Παπακυριακοπούλου

«Ψυχή φυλακισμένη στο κορμί

Κορμί φυλακισμένο στη ζωή

Ζωή φυλακισμένη μεσ’ στο Χρόνο

Πνεύμα π’ απ’ όποια φυλακή κι αν βγει σε φυλακή πάλι θα πέσει

Κι είναι μονάχα το κορμί π’ αγάπησε τη φυλακή του

Πώς να μην έρθει ο θάνατος λοιπόν;»*

Ο Αλέκος Παναγούλης έφυγε Πρωτομαγιά. Συγκεκριμένα, σκοτώθηκε την Πρωτομαγιά του 1976, αφήνοντας πίσω του πολλά ερωτηματικά και πολλά σενάρια για το αυτοκινητιστικό δυστύχημα που του κόστισε τη ζωή του. Έφυγε μικρός σε ηλικία, αλλά ήδη, πολύ μεγάλος: κατάφερε να γίνει παγκόσμια γνωστός τόσο επειδή αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Γιώργο Παπαδόπουλο το 1968 όσο και για την ψυχική δύναμη που επέδειξε στα βασανιστήρια που ακολούθησαν.

Αμέσως μετά το πραξικόπημα της χούντας, στις 21 Απριλίου του 1967, ο Παναγούλης ηγήθηκε της οργάνωσης «Ελληνική Αντίσταση», καθώς και της πιο δυναμικής ομάδας της, ΛΑΟΣ (Λαϊκός Αντιστασιακός Οργανισμός Σαμποτάζ). Ξεκίνησε την παράνομη αγωνιστική του δράση λιποτακτώντας από τον στρατό, όπου υπηρετούσε την θητεία του. Κρύφτηκε για ένα διάστημα στην Κύπρο κι επέστρεψε στην Αθήνα για να οργανώσει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου.