Η ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΣΕΣΙ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΗ ΘΕΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ

 ΝΑΤΗ ΝΑΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΡΟΒΟΛΗΣΕ 

Η μέρα ξεκίνησε με μιαν ήρεμη φαντασμαγορία στον ουρανό και στη θάλασσα, γεμάτη ελπίδες.

Εξελίχτηκε σε κρυστάλλινη λιακάδα, με ιδανικές θερμοκρασίες, με τη ζέστη και τη δροσιά να ισορροπούν σε σωστές δόσεις και να φωνάζουν «εκδρομή» σαν τους παλιούς συμμαθητές.

Η θάλασσα σε καλούσε να βουτήξεις. Η αύρα της σε χάιδευε, σε τύλιγε με το άρωμά της. Οι βράχινες αγκαλιές της σου έγνεφαν «έλα, το καλοκαίρι είναι εδώ»

Η άνοιξη σε αποπλανούσε με τα χρώματα και τις μυρωδιές της που έμοιαζαν να ξυπνούν ακόμα και τις πέτρες.

Οι άγριες βιολέτες ή πασχαλιές, ολόκληρη φυτεία πάνω στα βράχια, σου θύμιζαν το απαρέγκλιτο του χρόνου, την επερχόμενη σταύρωση και ανάσταση.

Έχετε παρατηρήσει πώς οι άνθρωποι στη φύση καλημερίζονται, κοιτάζονται και χαμογελούν ο ένας στον άλλο; Σαν να βγάζουν από πάνω τους μια βαριά πανοπλία. Σαν να μοιράζονται σε μια τυχαία συνάντηση ένα πολύτιμο μυστικό. Ένας μοναχικός συνπερπατητής που μάζευε χόρτα σήκωσε το κεφάλι, χαιρέτησε, χωρίς να μπορεί να κρύψει τη χαρά του «καλημέρα. Τι καλή, υπέροχη! Τι ωραία μέρα! Τι θάλασσα! Τι ανάσα!».

Μου ήρθε στο μυαλό μια εικόνα από τον Προυστ και τον χαμένο του χρόνο, όπου περιγράφει τα μηχανικά ανθρωπάκια (κούκλες) που λένε τον καιρό στις βιτρίνες των παλιών φαρμακείων. Όταν έχει συννεφιά και κρύο κατσουφιάζουν, φοράνε καπέλο και τυλίγονται σφιχτά στο παλτό τους. Όταν έχει ήλιο και καλό καιρό, βγάζουν καπέλο και παλτό και χαμογελάνε. Έτσι κι ο άνθρωπος, ακόμα και άρρωστος, ακόμα και δυστυχισμένος, ακόμα κι ετοιμοθάνατος, μόλις τον φωτίσει η πρώτη αχτίνα μιας λιακάδας, αυτόματα, κοιτάζει προς την πηγή της και λέει «τι ωραία μέρα».

Πήγα να παραπονεθώ για τον χρόνο που περνάει στερώντας μας σιγά σιγά τις πιο απλές χαρές κι ανάσες, για τα πόδια μου που κάνουν να φαντάζει μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, άθλος. «Δεν μας έχει μείνει και τίποτα άλλο», είπα. Ο άνθρωπος με μάλωσε με κάποια τρυφερότητα «μην το λέτε αυτό». Ντράπηκα για την πλεονεξία μου. Παρόλα αυτά όμως, το πόδι μου, το τρίτο μου πόδι, βρήκε τρόπο να διαμαρτυρηθεί . Χώθηκε μόνο του μέσα στη φωτογραφία που βγήκε κατά λάθος, ενώ έβαζα το κινητό στην τσέπη.

Το βράδυ έγκλειστοι μέσα σε συστοιχίες κουτιών, μικρότερων ή μεγαλύτερων, δεχόμασταν τις συνηθισμένες επιθέσεις από γεράκια, κόρακες και όρνεα. Ο τρόμος που εξαπολύουν εναντίον μας, κάνει τη λιακάδα, τη θάλασσα και την άνοιξη να μοιάζουν εξωπραγματικές
.

Έχετε παρατηρήσει ότι η πιο εφετζίδικη, πολύχρωμη, ειδυλλιακή, περισπούδαστη εικόνα της φύσης από την ΑΙ, δεν συγκρίνεται με την πιο απλή αληθινή φωτογραφία ενός αγριολούλουδου, ενός σύννεφου, ενός μικρού βράχου.

Η ΣΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ

 Ένα ενημερωτικό και διαφωτιστικό άρθρο για την πολύπαθη Συρία και την ιστορία της. Όσο προσεκτικά κι αν το διάβασα όμως δεν μπορώ να καταλάβω ούτε να καταλαγιασω τον ίλιγγο του χάους που με πιάνει μπροστά σε λαούς παραδομένους στα σχέδια των μεγάλων και μικρομέγαλων δυνάμεων, των εμπόρων όπλων, των αντιπροσώπων, των πλασιε, των πρακτόρων και των μισθοφόρων τους. Αρετή Πάνου

 

Γιατί η Συρία διχάζεται και βασανίζεται 100 και πλέον

 χρόνια από τη πολιτική καιροσκοπία των Δυτικών σωτήρων της.

Συμπεριληπτικοτητα ονόμασαν το αιτούμενο ιδεώδες για τον Συριακό

 λαό, αυτοί που χρόνια τώρα λυμαίνονται την περιοχή.

Διαβάστε την υπέροχη περιγραφή της Μαριάννας Κορομηλά 

στο αγαπημένο Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα για τη "Συρία που αγάπησα".

      350 αεροπορικές επιθέσεις στο μεταξύ ,έχει πράξει το Ισραήλ αυτές τις μέρες στα εδάφη της Συρίας και έχει προσαρτήσει περιοχές ίσες  με την  διπλάσια έκταση από τη Λωρίδα της Γάζας.

Γάλλοι, Τούρκοι, Αμερικανοί, Ρώσοι...

Το μεγάλο μας τσίρκο...που έγραφε και ο Κύριος Ιάκωβος,με θύματα πάντα τους λαούς.

   -Τον καιρό της Γαλλικής Κατοχής της Συρίας, από το τέλος του Πρώτου μέχρι το τέλος του Δεύτερου «Παγκοσμίου» Πολέμου (αυτό το καθεστώς στη Συρία και τον Λίβανο που βαφτίστηκε από την «Κοινωνία των Εθνών»: Γαλλική Εντολή / French Mandate / γαλ. Mandat Français) οι ανερμάτιστοι κατακτητές είχαν χωρίσει εκείνο το τμήμα της Μέσης Ανατολής, που είχε μόλις απελευθερωθεί από την Οθωμανική Κατοχή (1516-1918) σε πέντε (5) σχεδόν αυτόνομες μεταξύ τους περιοχές (κάπως έτσι πρόκειται να γίνει δυστυχώς και σήμερα), που η κάθε μια διοικείτο από παντελώς άσχετους και βαθύτατα αντιδραστικούς, κλασικά αυταρχικούς, Γάλλους αποικιοκράτες διοικητές. Απέτυχαν πλήρως να συνεννοηθούν με τους επί μέρους παραδοσιακούς ηγεμόνες, φύλαρχους, φεουδάρχες, θρησκευτικούς ηγέτες στην ύπαιθρο (δηλ στην έρημο, στις ημιστεπώδεις περιοχές, στους σιτοβολώνες της Τζαζίρ και του Χοράν, στα εύφορα παραποτάμια εδάφη, αλλά και στις μικρές επαρχιακές κωμοπόλεις). Απέτυχαν όμως και σε μεγάλο βαθμό να συνεννοηθούν με τους αστικούς πληθυσμούς (κατά κύριο λόγο τον ταξικά δομημένο πληθυσμό στο Χαλέπι / Αλέππο, ένα από τα μεγαλύτερα αστικά και κοσμοπολίτικα κέντρα της Εγγύς και Μέσης Ανατολής με παράδοση χιλιετιών, και δευτερευόντως στις πόλεις Χάμα και Δαμασκό, όπου, το αστικό κλίμα ήταν περιορισμένο εντός των τειχών‧ εκτός, κυριαρχούσε ακόμα η πατροπαράδοτη φυλετική οργάνωση – δηλαδή το κύριο συστατικό που διαχωρίζει τους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής από τον κόσμο των δυτικών δημοκρατιών. 

Οι Γάλλοι δεν κατάλαβαν τίποτα, δεν μπόρεσαν να καταλάβουν

Ο ΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΕ

Διήγημα Αρετή Πάνου μαζί με τέσσερις φωτογραφίες του Richard Koci Hernandez

Ένα φοβισμένο χωριατόπαιδο ήμουνα όταν ήρθα στην Αθήνα για σπουδές. Παρόλο που πέρασα τις δύο τελευταίες τάξεις του σχολείου στην πρωτεύουσα του νομού για να πηγαίνω φροντιστήριο, η χωριατίλα δεν έλεγε να φύγει από πάνω μου. Με διαπότιζε σαν στάμπα ανεξίτηλη. Όλα περίεργα μου φαίνονταν και κάπως απειλητικά. Τα αυτοκίνητα ορμούσαν κατά πάνω μου. Οι περαστικοί με κοίταζαν καχύποπτα και με έσπρωχναν άμα τους έκοβα το δρόμο αφηρημένος. Τα κτήρια έριχναν τη βαριά σκιά τους στα πεζοδρόμια.

Με τους συμφοιτητές μου αισθανόμουνα μια απόσταση και μια απομάκρυνση, παρόλο που στοιβαζόμασταν ο ένας πάνω στον άλλο στα αμφιθέατρα του Χημείου στη Σόλωνος, σαν τις σαρδέλες. Μιλούσα με πολλούς αλλά φίλο στενό δεν είχα κανένα. Συμπατριώτη μου στη σχολή δεν είχα βρει. Δεν έκανα εύκολα φίλους, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και η ατμόσφαιρα περίεργη, μύριζε φόβο και συνομωσία. Ένα μάγκωμα κι ένα μούδιασμα. Καθένας που σε πλησίαζε  σου έλεγε ποιον να πιάσεις και ποιον ν’ αφήσεις, σαν να περίμενε από σένα κάτι που δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρο, πάντα με μισόλογα, σαν να σου μετέφερε ένα μήνυμα που ήθελε αποκωδικοποίηση. Ένιωθα ότι οι λέξεις, οι χειρονομίες και οι παραμικρές αλλαγές στην έκφραση των προσώπων είχαν τη σημασία τους. Δεν ήξερα αν την καταλάβαινα όμως και η αγωνία μου μεγάλωνε. Και μια αίσθηση αποκλεισμού. Και το μάγκωμα μαζί. Λες και δεν μου έφταναν οι χωριάτικες συμβουλές της μάνας μου. Στερεοφωνικές. «Κοίτα τον εαυτό σου και το συφέρο σου. Πολλά πολλά μην πιάνεις με κανένα. Μην εμπιστεύεσαι κανένα. Φτάνει ο φάκελος του πατέρα σου. Μη μας βρει κι άλλη συφορά. Κι έχουμε και τη μικρή που γυρεύει κι αυτή γράμματα και σπουδές». Όταν έκλεινα το τηλέφωνο συνέχιζαν να βουίζουν στ’ αυτιά μου.

ΥΓΕΙΑ & ....ΠΑΤΟΥΛΗΣ

    Από τη φίλη μας Αρετή Πάνου

   Μετά από μια δύσκολη εγχείριση και μια επίπονη και δαπανηρή περίοδο αποκατάστασης όπου χρειάστηκαν ορθοπεδικά βοηθήματα, φυσικοθεραπείες, εξετάσεις και φάρμακα, σήμερα έπρεπε να γίνουν επιπλέον εξετάσεις. Χτες το βράδυ άκουσα τον κ. Πατούλη στην τηλεόραση να μιλάει, αλλά ομολογώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε γιατί ο λόγος του μου φάνηκε πλήρως ασύντακτος. Στην περίπτωσή του θα έπρεπε να ξέρει ότι ο καλύτερος χρυσός είναι η σιωπή. Κατάλαβα όμως ότι εκβίαζε τους ασφαλισμένους και απειλούσε με απόλυση τους εργαζόμενους στα ιδιωτικά ιατρικά κέντρα.

Στο διαγνωστικό κέντρο όπου απευθύνθηκα, μου είπαν ότι για να κάνω τις εξετάσεις θα πρέπει να πληρώσω το 85% και να το ζητήσω στη συνέχεια από τον ΕΟΠΥ. Ως πολίτης αυτής της χώρας, συνταξιούχος που πλήρωνε και πληρώνει τις ασφαλιστικές του εισφορές και δημότης της Αττικής αισθάνθηκα να με προσβάλλουν, να με περιπαίζουν, να με ταλαιπωρούν, να με εκβιάζουν και να με εμπλέκουν σε ένα φτηνό προεκλογικό μικροκομματικό παιχνίδι. Με ποια λογική ο κ. Πατούλης (και οι ιδιώτες που εκπροσωπεί) προσπαθεί να πιέσει μία κυβέρνηση που η παράταξή του θεωρεί ανύπαρκτη και παραιτημένη, δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές στις πλάτες των ασφαλισμένων; Ξεχνάει ότι εκπροσωπεί και το λαό της Αττικής, ως νέος περιφερειάρχης; Έτσι εννοεί η παράταξή του τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού φορέα στην υγεία; Αυτός είναι ο οδοστρωτήρας που μας επιφυλάσσουν αν γίνουν κυβέρνηση; Και τέλος πάντων πόσο μπορεί να προέχει η απόκτηση άλλου ένα χρυσού ρουμπινέ, μπροστά στο σεβασμό που οφείλει στους εργαζόμενους και τους πελάτες του κλάδου του.

Μετά μας πειράζουν οι αγένειες του Πολάκη

Ένα ενδιαφέρον πνευματικό παιχνίδι

    Μια ομάδα 15 περίπου ατόμων παρακολούθησε στο Μέγαρο τη μεγάλη Έκθεση σύγχρονης τέχνης Μετά τη Βαβέλ που συμπεριλάμβανε πολλά και διάφορα εκθέματα, [100 περίπου έργα ζωγραφικής, σχέδια, γλυπτά, εγκαταστάσεις και βιβλία καλλιτεχνών, διαδικτυακά έργα, μεταξύ των οποίων και νέες παραγωγές, καθώς και περφόρμανς έργων της Dora García.] 

      Η εικαστικός που τους ξενάγησε, η Κατερίνα Ζαχαροπούλου, έδωσε στον καθένα μια μικρή πλάκα και μια κιμωλία, όπου ο θα έγραφε μια λέξη που του ερχόταν βλέποντας ένα έκθεμα.

  Στο τέλος μάζεψε όλες τις λέξεις σε μια σελίδα και στηριζόμενη σε αυτές έφτιαξε ένα ωραίο κείμενο [δέστε στο βίντεο].

    Ένα τέτοιο παιχνίδι με πνεύμα και φαντασία νομίζω ότι θα ήταν ωραίο να γίνει σε μια καλή παρέα. Εντάξει καλή παρέα εννοώ απλά να μην είναι μια παρέα του Survivor.
   Μάλιστα το κείμενο, από τις λέξεις όλων να γραφτεί πάλι από όλους, εννοείται καθένας το δικό του. 
     Αρετή συμφωνείς να το κάνουμε με την 'καλή" παρέα";

Ο ΚΩΣΤΙΚΑΣ.....

Ο Κωστίκας ήθελε να αγοράσει γυαλιά ηλίου και πήγε στο μεγαλύτερο κατάστημα της Θεσσαλονίκης. Δοκίμασε όλα τα σχέδια που είχετο μαγαζί αλλά κανένα δεν του ταίριαζε. Λίγο πριν φύγει απογοητευμένος λέει στην πωλήτρια να του κατεβάσει κι ένα

τελευταίο ζευγάρι που ήταν στην άκρη της βιτρίνας. - Αυτό , λέει η πωλήτρια είναι ειδικό μοντέλο και είναι πανάκριβο, 
- Δε πειράζει , λέει ο Κωστίκας, φέρτο να το δοκιμάσω. Πράγματι το φοράει ο Κωστίκας και ... "τρελαίνεται", βλέπει απέναντί του την πωλήτρια .. γυμνή! βγάζει τα γυαλιά βλέπει με ρούχα την πωλήτρια , τα ξαναφοράει πάλι γυμνή! - Αυτά θα πάρω λέει, όσο κι αν πληρώσω. - Αυτά κύριε, κάνουν 500.000 λέει η πωλήτρια. - Δεν πειράζει κοπέλα μου , λέει ο Κωστίκας, δώστα γρήγορα , γιατί βιάζομαι να πιω ένα καφέ στην Αριστοτέλους!!Παίρνει τα γυαλιά , τα φοράει και ξεκινάει για βόλτα, μια φορώντας μια βγάζοντας και απολαμβάνει το ...θέαμα. Κάθεται για καφέ σε καφετέρια με πολύ "περατζάδα" και την..
"έχει βρει". Τηλεφωνεί στη Σουμέλα για να της πει ότι κάτι του ... έτυχε και δεν θα πάει το μεσημέρι στο σπίτι. Πέρασαν αρκετές ώρες κι ο Κωστίκας άρχισε να βαριέται. Αποφάσισε τελικά να πάει
σπίτι να κάνει και έκπληξη στη Σουμέλα. Μπαίνοντας στο σπίτι , φοράει τα γυαλιά αλλά ... σοκάρεται με αυτό που βλέπει! Βλέπει στον καναπέ τη Σουμέλα και τον κουμπάρο γυμνούς και αγκαλιά!!! Βγάζει τα γυαλιά... πάλι γυμνοί. Tα ξαναφοράει , πάλι γυμνοί... Βγαίνει έξω από το σπίτι και γεμάτος απογοήτευση λέει: - Και το σκέφτηκα , ρε γαμώτο,βάλε - βγάλε τόσες ώρες, θα τα χαλάσω , ο μαλάκας!!!

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΜΥΡΝΗ - ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ή scripta manent (2)

Κώστας Μαυρουδής

 Αρετή Πάνου

        Εισαγωγή Προηγήθηκαν οι συνάδελφοι Παυσανίας, Στράβων (από τους παλιούς) και Καζαντζάκης, Ουράνης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Patrick Leigh Fermor (από τους νεώτερους).

Ζηλώσαντες την δόξα των προαναφερθέντων, εμείς, το δίδυμο Αρετή και Κώστας, προσφέρουμε το πόνημα τόδε συμμετέχοντες (και συμμετέχουσαι) στον εμπλουτισμό της παγκόσμιας ταξιδιωτικής λογοτεχνίας. Αυτά, με όλη την μετριοφροσύνη που μας χαρακτηρίζει… 

  

Θα μπορούσα να αρκεστώ σε όσα, με την εξομολογητική διάθεση του Μίλτου, άκουσα στο δρόμο της επιστροφής προς το αεροδρόμιο της Σμύρνης. « Τα ταξίδια είναι οι εικόνες, τα χρώματα, τα αρώματα, οι ήχοι, το ανθρώπινο πλήθος….». Δεν μου αρκούν … Για μένα, το ταξίδι Σμύρνη–Καππαδοκία, είναι επί πλέον, η συνειδητοποίηση ότι περπατάς σε τόπους που αποτελούν κοιτίδα του Ελληνισμού και που ακόμα και τώρα διατηρούν μέρος της εικόνας αυτής. Αιολία, Ιωνία, Καππαδοκία, Μαγνησία, Βιθυνία, κλπ ήταν περιοχές όπου οι Αρχαίοι δημιούργησαν αξεπέραστους πολιτισμούς. Επί πλέον συνδέονται με την τραγική κατάληξη των ψευδαισθήσεων που κυριάρχησαν στο Νεοελληνικό κράτος, με πόνο, αίμα και  προσφυγιά.

Το ταξίδι ήταν ιδέα της Αρετής. «Κλείσαμε θέση στο γκρουπ Αργυρώ» ανήγγειλε. Στην Αργυρώ το είπε, εγώ περίσσευα!...  Έτσι είναι η ζωή , ο ισχυρότερος επιβάλλει την γνώμη του. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, μαζεύτηκαν οκτώ άτομα, τέσσερα ζευγάρια. Η Αρετή Π. με τον Μήτσο της,  η Αργυρώ Μ με τον Κώστα της, η  Κατερίνα Π. με τον Κώστα της και η Ματίνα Δ. με τον Μίμη της…. Δεν λέω, ταιριαστή παρέα. Η συνέχεια το επιβεβαίωσε. Να πω συγχρόνως εδώ, ότι για οκτώ μέρες, αεροπορικά εισιτήρια, έξη διανυκτερεύσεις σε πολύ καλά ξενοδοχεία, πρωινό και δείπνο, έξοδα μετακινήσεων με το πούλμαν καθώς και ξεναγήσεις, όλα αυτά στοίχησαν 540 € το άτομο. Πληρώσαμε ξεχωριστά τα εισιτήρια εισόδου σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους και τοποθεσίες. Δηλαδή περίπου 40 €. Υπολογίζω ότι πληρώσαμε επί πλέον περίπου 300 €, το άτομο πάντα, για ψώνια και μεσημεριανό φαγητό.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ 

ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ 

https://mail.google.com/mail/ca/?ui=2&ik=7858901ccc&view=att&th=1379ec212dba0ba5&attid=0.1&disp=safe&zw
ΚΙ ΑΥΤΌ ΤΟ ΤΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ
 ΘΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΦΘΕΙ ΣΤΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ
 ΣΠΟΥΔΑΙΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ, ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ 
ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ.  

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ!!! {Μέρος Α}

ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ - ΓΡΟΘΙΑ- ΚΡΑΥΓΗ "Μια βραδιά στο θέατρο" ΤΗΣ 

ΑΡΕΤΗΣ ΠΑΝΟΥ.

Υπόψη είναι ένα ζωντανό ρεπορταζ της πραγματικότητας. Τα πρόσωπα υπαρκτά, εκ των οποίων τα τέσσερα συχνά παρελάυνουν σε αυτό το blog. Εάν δε αναποδογυρήσετε τα πρόσωπα του κάθε ζευγους ...κατά φύλλο, εμφανίζονται τα πραγματικά ονόματα.  

                                                                                                                       

Μια βραδιά στο θέατρο

                                                                                                              

                         
 Πρόσωπα κατά σειρά εμφάνισης  

                           Αλέκος και Δήμητρα

                         Αργύρης και Κωνσταντίνα

                         Έκτορας και Θεοδώρα 
       Ένας Αλγερινός και ένας Μαροκινός

Τα παιδιά της δίκυκλης αστυνομίας ΔΙΑΣ

Πρεζόνια και βαποράκια διαφόρων εθνικοτήτων

Κλεφτρόνια διαφόρων εθνικοτήτων

Ένας ταξιτζής

Ένας μάγειρας

Ένα ζευγάρι άστεγων με επίσημα ρούχα

 Μία πρώην ηθοποιός

 Το προσωπικό του αστυνομικού τμήματος

Για όλα φταίει αυτή η μαλακισμένη η γυναίκα μου. Της την είχε καρφώσει από μέρες. Μου έφαγε τ’ αυτιά. Να πάμε στο Εθνικό. Να δούμε το κτήριο που το ‘χουν ανακαινίσει. Έχει και μια παράσταση που την είχαμε δει παλιά στον Κουν και η ηθοποιός που τότε έκανε την κόρη, τώρα κάνει τη μάνα. Ε, λοιπόν; Εγώ δε θυμόμουνα τίποτα, ούτε για τότε, ούτε για τώρα. Δεν πολυγουστάρω το θέατρο, ζορίζομαι, να βλέπεις τον άλλο σε απόσταση αναπνοής, να ξερνάει το γάλα της μάνας του. Προτιμώ το σινεμά. Υπάρχει απόσταση ασφαλείας. Αλλά κι αυτό ξινό μου το βγάζει. Θέλει σκοτάδι και πονεμένες ιστορίες, ανθρώπινες λέει. Μην ακούσει γι’ αμερικάνικα. Δος της ιρανικά, τούρκικα, κινέζικα… Πού πάει και τα βρίσκει;

 Για τη συγκεκριμένη παράσταση είχα πολλές αντιρρήσεις. Γιατί να πάω σ’ ένα έργο, μόνο και μόνο για να δω πόσο έχω γεράσει, λες και δεν το ξέρω κι από μόνος μου. Δε μου το λένε κάθε μέρα τα πόδια μου, τα μάτια μου, τα μαλλιά μου; Και στο κάτω κάτω, τότε που πηγαίναμε στον Κουν, στην Αθήνα μπορούσες να κυκλοφορείς. Για να δούμε μέσα μας, λέει, γι’ αυτό πάμε, αυτό είναι το θέατρο, ένας καθρέφτης. Και νομίζεις ότι μ’ αρέσει να βλέπω τα μούτρα μου στον καθρέφτη; Με δυσκολία ξυρίζομαι πια. Πρόσεχε, λέει, αν δεν κοιτάς στον καθρέφτη μπορεί να κοπείς, κινδυνεύεις. Κινδυνεύω εκεί που θες να με πας, της λέω, στο στόμα του λύκου, δεν ακούς τι γίνεται κάθε μέρα στο κέντρο; Ποιος σώφρων άνθρωπος, στην ηλικία μας, θα κατέβαινε σ’ εκείνη την περιοχή αν δεν τον ανάγκαζε κάποια δουλειά που δε σήκωνε αναβολή. Και τι θα κάνουμε, λέει, θα κλειστούμε σαν τα ποντίκια στα σπίτια μας, να λιώνουμε τους καναπέδες μπροστά στην τηλεόραση, να κλαίμε στις ειδήσεις και να γελάμε στα σίριαλ, είναι ανθρώπινο αυτό; 
Μου τα ‘χει πρήξει μ’ αυτό τ’ ανθρώπινο. Όλο ανθρώπινο κι ανθρώπινο. Λες κι η ανθρωπιά είναι κάποια αποκλειστικότητα δική της και του αιώνα του διαφωτισμού. Και σάμπως καταλαβαίνει τι εννοεί; Γιατί δηλαδή είναι πιο ανθρώπινο να πηγαίνεις στο θέατρο από το να πηγαίνεις στη λαϊκή ή να βλέπεις τις ειδήσεις. Δε βρίσκεις άκρη με τις γυναίκες.

 Τελικά τα κανόνισε με δυο φίλες της, δυο σιτεμένες καρακαηδόνες σαν του λόγου της, που δος τους  τέχνη και κουλτούρα και παρ’ τους και τις κιλότες και οι αρσενικοί απλώς ακολουθήσαμε. Θα ‘χει και αφτεράδικο μετά, θα πάμε για κάνα ποτηράκι, ρώτησε ο Αργύρης και η δικιά μου του το ‘ταξε κι αυτό για να τον τουμπάρει. Ότι θέλουν γίνεται. Τελεία και παύλα. Αλλά δεν έχουν μυαλό.

Το περίεργο είναι ότι το έργο μου άρεσε. Δε θυμόμουν να το είχα ξαναδεί. Ίσως τότε να ήμουν πολύ νέος για να καταλάβω. Κατατρεγμένοι άνθρωποι, έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, με το διχασμό στο πετσί τους, το διχασμό στη  φυλή, το διχασμό στην οικογένεια, το διχασμό μέσα στον ίδιο τον εαυτό τους, μου έφεραν στο νου πολλά δικά μου. Ειδικά εκεί που αυτός έλεγε, πουθενά δεν ήταν το σπίτι μου, ούτε στο χωριό, ούτε στην πόλη, ούτε και δω στη Γερμανία, πάντα ξένος ήμουνα.   Λένε ότι ο χρόνος κλείνει πληγές, αλλά ο χρόνος τις ανοίγει. Πώς αλλιώς όλο και μαζεύω πληγές και βάσανα καθώς μεγαλώνω.

Βγαίνοντας από το θέατρο, πάντως, είχα καλή διάθεση. Στο δρόμο δεν υπήρχε ψυχή και κατηφορίζαμε προς το πάρκινγκ συζητώντας πότε για το έργο, πότε για το αφτεράδικο. Ο Αργύρης που ψοφάει για ρεμπέτικα σιγοτραγουδούσε, περιπλανώμενος, ξεριζωμένος, από της μάνας μου την αγκαλιά... Έκανε πολύ κρύο, όλη μέρα έριχνε ένα ψιλό χιονόβροχο. Οι κυρίες που θέλουν και σουλάτσο στις κακόφημες γειτονιές έχουν προβλήματα με τα πόδια τους και κανείς μας δεν είναι ελαφρύς και σβέλτος σαν ξεπεταρούδι. Σερνόμασταν πάνω στη γλίτσα του πεζοδρομίου προσέχοντας τα βήματα μας, χαλαρά, σα φώκιες στην ακρογιαλιά ή σαν πλοία που εξόκειλαν.