Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 20ον ΑΙΩΝΑ!!!

      Ο θαυμάσιος πίνακας του ΑΡΗ είναι έργο του Στάθη Πάνου, γιου των αγαπητών μας φίλων Αρετής και Δημητράκη.  Τον απαλλοτρίωσα από την έκθεση ζωγραφικής που γίνεται στη γκαλερί "Χρυσόθεμις "στο Χαλάνδρι αφενός γιατί είναι ένα έργο υψηλής  καλλιτεχνικής ποιότητας και αφετέρου γιατί αυτές τις ημέρες είμαι έντονα φορτισμένος με το έπος της Εθνικής Αντίστασης. Και ιδού ο λόγος:

      Παρευρέθηκα σε δυο παρουσιάσεις βιβλίων, η μια κοντά στην άλλη, που αναφέρονται σε δυο άγνωστες πτυχές της Αντίστασης. Το ένα είναι του Γιώργου Πασαμήτρου " ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ 1940-1944" για τη δράση του ΕΛΛΑΝ και τα τραγικά γεγονότα στην Ερμιονίδα, στις Σπέτσες και στην Ύδρα τον Ιούνιο του ΄44 και το άλλο το βιβλίο "Η κραυγή της σιωπής" του Σπύρου Τζόκα για την τραγική ιστορία του μεγάλου ποδοσφαιριστή του Μεσοπολέμου Σπύρου Κοντούλη και της μικρασιάτικης οικογένειάς του, που τον ντουφέκισαν οι Γερμαναράδες. 

   Καπάκι με αυτά ήταν και η συνάντησή μου με τον ιστορικό Παντελή Μούτουλα, συγγραφέα αρκετών βιβλίων για εκείνα τα μεγάλα χρόνια, ανάμεσα στα οποία προέχει το "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 1940-45"
  Και στα  τρία βιβλία, στην ιστορική τους αξία,  συμπεριλαμβάνεται και το μεγαλείο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, ως προς το ήθος και την εθνική αντίληψη, κόντρα  στην ακραία και άστοχη πολιτική που εξέφραζαν πολλά δογματικά και στενόμυαλα μέλη του ΚΚΕ, και πολλάκις και  αυτό το ίδιο, αιτία πολλών εξτρεμισμών. 

    Ειρήσθω δε, το Ολοκαύτωμα του Λεπρέου τον Ιούλιο του ΄44, δεν το έχω συναντήσει να αναφέρεται σε κανένα ιστορικό βιβλίο. 

   Πρέπει να τονίσω ότι ο Παντελής, εκτός των άλλων, μου μεταλαμπάδιασε, ακόμα περισσότερο, την άσβεστη φλόγα για εκείνο το μεγαλείο και μου μίλησε με δέος για τον ΑΡΗ αλλά και την ιδιαιτερότητά του, η οποία διακρίνεται και στους Θανάση Κούτρη και Παρασκευά Λεβεντάκη. 

[Για αυτό το θέμα, περίπου άγνωστο, σε επόμενη ανάρτηση]

Νάνοι με μυαλό νάνου...

Στάθης στον eniko

email:  stathis@enikos.gr

Οι ψευτομαγκιές και οι τσαμπουκάδες της Χρυσής Αυγής αρχίζουν να την εκθέτουν στα μάτια πολλών από εκείνους που την ψήφισαν εις ένδειξιν διαμαρτυρίας - όσονπερνάει ο καιρός, όλο και πιο λίγοι θα ακολουθούν αυτό το μόρφωμα, ώσπου να του απομείνουν όσοι ταυτίζονται μαζί του, όσοι τo σκοτάδι μέσα στο μυαλό τους μπορεί να ’ναιανάλογο με το σκοτάδι του θανάτου, τις νεκροκεφαλές των Ες Ες, τα μαύρα τι-σερτς (καρικατούρες των μεγαλοχιτώνων) και τα λοιπά αρρωστιάρικαγκάτζετ του χώρου των «εμπρηστών» και των

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ!!! Μέρος Β

  Πού μένεις, ρωτούσε ο Γιαννάκης. Σιωπή αυτοί. Δε μιλάς ελληνικά; Φρανσέ, μουρμούρισε ο ένας. Ο Γιαννάκης έπιασε το κινητό του. Η κοπέλα μου είναι της γαλλικής φιλολογίας, μου χαμογέλασε. Έλα μωρό μου, έχω εδώ δυο καριόληδες που κάνουν τους ψόφιους, δεν καταλαβαίνουν ελληνικά, πώς λένε πού μένεις στα γαλλικά; Μετά γύρισε στους κρατούμενους, ού αμπιτέ;

Σου ‘ρχόταν λιποθυμία από την πνιγηρή ατμόσφαιρα, βρώμικα χνώτα, απλυσιά, τσιγαρίλα, ποδαρίλα, ανθρωπίλα. Η πόρτα δε σταματούσε ν’ ανοιγοκλείνει, βροντώντας. Σ’ ένα μπαμ μπήκε ένας ταξιτζής, αλαφιασμένος. Μου έσπασαν το ταξί είπε, μου πήραν την είσπραξη της μέρας, τα λεφτά για το νοίκι, τα χαρτιά μου, την άδεια, τα κλειδιά μου. Κάθισε κι αυτός στην ουρά να περιμένει τον αξιωματικό υπηρεσίας. Πιάσαμε την κουβέντα. Τι θα κάνω, είπε, πώς θα πω στη μάνα μου ότι πρέπει ν’ αλλάξει κλειδαριά, θα πεθάνει από το φόβο της. Και σεις προσέξτε, δεν ξέρετε τι μπορεί να κάνουν άμα μάθουν τα στοιχεία σας, πού μένετε.

 Μπήκε κι ένα παιδί, ούτε είκοσι χρονών. Μου πήραν την τσάντα με τα ρούχα και τα σαμπό της δουλειάς, είπε, είμαι μάγειρας, πώς θα δουλέψω αύριο, είδα κι έπαθα για να βρω δουλειά.  Δυο τρεις αστυνομικοί με πολιτικά έφεραν έναν άντρα και  μια γυναίκα που έμοιαζαν άστεγοι. Αυτός είχε άσπρα μακριά μαλλιά που κιτρίνιζαν και φορούσε  ένα ταλαιπωρημένο κοστούμι μαέστρου. Αυτή είχε κίτρινα μακριά μαλλιά που άσπριζαν και φορούσε μια τσαλακωμένη τουαλέτα με κορδέλες και φιόγκους. Σα να είχαν βγει από το βεστιάριο μιας παράστασης του παράλογου. Μην τους βλέπεις έτσι, είπε ο αστυνομικός, κάνουν τους τρελούς, αλλά είναι τίγκα στο ναρκωτικό. Όσο  μια κοπέλα, αστυνομικίνα, έψαχνε τη γυναίκα, οι άντρες κοιτούσαν αλλού. Μετά έδιωξαν την κοπέλα στο διάδρομο και έκαναν  σωματική έρευνα στον άντρα. Το ζευγάρι δεν έβγαζε μιλιά. Ήξεραν ελληνικά, δεν ήξεραν, έκαναν ότι δεν ήξεραν; Όλοι οι κρατούμενοι, σαν να είχαν δώσει όρκο σιωπής, δεν έκαναν κανένα θόρυβο, παραιτημένοι.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ!!! {Μέρος Α}

ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ - ΓΡΟΘΙΑ- ΚΡΑΥΓΗ "Μια βραδιά στο θέατρο" ΤΗΣ 

ΑΡΕΤΗΣ ΠΑΝΟΥ.

Υπόψη είναι ένα ζωντανό ρεπορταζ της πραγματικότητας. Τα πρόσωπα υπαρκτά, εκ των οποίων τα τέσσερα συχνά παρελάυνουν σε αυτό το blog. Εάν δε αναποδογυρήσετε τα πρόσωπα του κάθε ζευγους ...κατά φύλλο, εμφανίζονται τα πραγματικά ονόματα.  

                                                                                                                       

Μια βραδιά στο θέατρο

                                                                                                              

                         
 Πρόσωπα κατά σειρά εμφάνισης  

                           Αλέκος και Δήμητρα

                         Αργύρης και Κωνσταντίνα

                         Έκτορας και Θεοδώρα 
       Ένας Αλγερινός και ένας Μαροκινός

Τα παιδιά της δίκυκλης αστυνομίας ΔΙΑΣ

Πρεζόνια και βαποράκια διαφόρων εθνικοτήτων

Κλεφτρόνια διαφόρων εθνικοτήτων

Ένας ταξιτζής

Ένας μάγειρας

Ένα ζευγάρι άστεγων με επίσημα ρούχα

 Μία πρώην ηθοποιός

 Το προσωπικό του αστυνομικού τμήματος

Για όλα φταίει αυτή η μαλακισμένη η γυναίκα μου. Της την είχε καρφώσει από μέρες. Μου έφαγε τ’ αυτιά. Να πάμε στο Εθνικό. Να δούμε το κτήριο που το ‘χουν ανακαινίσει. Έχει και μια παράσταση που την είχαμε δει παλιά στον Κουν και η ηθοποιός που τότε έκανε την κόρη, τώρα κάνει τη μάνα. Ε, λοιπόν; Εγώ δε θυμόμουνα τίποτα, ούτε για τότε, ούτε για τώρα. Δεν πολυγουστάρω το θέατρο, ζορίζομαι, να βλέπεις τον άλλο σε απόσταση αναπνοής, να ξερνάει το γάλα της μάνας του. Προτιμώ το σινεμά. Υπάρχει απόσταση ασφαλείας. Αλλά κι αυτό ξινό μου το βγάζει. Θέλει σκοτάδι και πονεμένες ιστορίες, ανθρώπινες λέει. Μην ακούσει γι’ αμερικάνικα. Δος της ιρανικά, τούρκικα, κινέζικα… Πού πάει και τα βρίσκει;

 Για τη συγκεκριμένη παράσταση είχα πολλές αντιρρήσεις. Γιατί να πάω σ’ ένα έργο, μόνο και μόνο για να δω πόσο έχω γεράσει, λες και δεν το ξέρω κι από μόνος μου. Δε μου το λένε κάθε μέρα τα πόδια μου, τα μάτια μου, τα μαλλιά μου; Και στο κάτω κάτω, τότε που πηγαίναμε στον Κουν, στην Αθήνα μπορούσες να κυκλοφορείς. Για να δούμε μέσα μας, λέει, γι’ αυτό πάμε, αυτό είναι το θέατρο, ένας καθρέφτης. Και νομίζεις ότι μ’ αρέσει να βλέπω τα μούτρα μου στον καθρέφτη; Με δυσκολία ξυρίζομαι πια. Πρόσεχε, λέει, αν δεν κοιτάς στον καθρέφτη μπορεί να κοπείς, κινδυνεύεις. Κινδυνεύω εκεί που θες να με πας, της λέω, στο στόμα του λύκου, δεν ακούς τι γίνεται κάθε μέρα στο κέντρο; Ποιος σώφρων άνθρωπος, στην ηλικία μας, θα κατέβαινε σ’ εκείνη την περιοχή αν δεν τον ανάγκαζε κάποια δουλειά που δε σήκωνε αναβολή. Και τι θα κάνουμε, λέει, θα κλειστούμε σαν τα ποντίκια στα σπίτια μας, να λιώνουμε τους καναπέδες μπροστά στην τηλεόραση, να κλαίμε στις ειδήσεις και να γελάμε στα σίριαλ, είναι ανθρώπινο αυτό; 
Μου τα ‘χει πρήξει μ’ αυτό τ’ ανθρώπινο. Όλο ανθρώπινο κι ανθρώπινο. Λες κι η ανθρωπιά είναι κάποια αποκλειστικότητα δική της και του αιώνα του διαφωτισμού. Και σάμπως καταλαβαίνει τι εννοεί; Γιατί δηλαδή είναι πιο ανθρώπινο να πηγαίνεις στο θέατρο από το να πηγαίνεις στη λαϊκή ή να βλέπεις τις ειδήσεις. Δε βρίσκεις άκρη με τις γυναίκες.

 Τελικά τα κανόνισε με δυο φίλες της, δυο σιτεμένες καρακαηδόνες σαν του λόγου της, που δος τους  τέχνη και κουλτούρα και παρ’ τους και τις κιλότες και οι αρσενικοί απλώς ακολουθήσαμε. Θα ‘χει και αφτεράδικο μετά, θα πάμε για κάνα ποτηράκι, ρώτησε ο Αργύρης και η δικιά μου του το ‘ταξε κι αυτό για να τον τουμπάρει. Ότι θέλουν γίνεται. Τελεία και παύλα. Αλλά δεν έχουν μυαλό.

Το περίεργο είναι ότι το έργο μου άρεσε. Δε θυμόμουν να το είχα ξαναδεί. Ίσως τότε να ήμουν πολύ νέος για να καταλάβω. Κατατρεγμένοι άνθρωποι, έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, με το διχασμό στο πετσί τους, το διχασμό στη  φυλή, το διχασμό στην οικογένεια, το διχασμό μέσα στον ίδιο τον εαυτό τους, μου έφεραν στο νου πολλά δικά μου. Ειδικά εκεί που αυτός έλεγε, πουθενά δεν ήταν το σπίτι μου, ούτε στο χωριό, ούτε στην πόλη, ούτε και δω στη Γερμανία, πάντα ξένος ήμουνα.   Λένε ότι ο χρόνος κλείνει πληγές, αλλά ο χρόνος τις ανοίγει. Πώς αλλιώς όλο και μαζεύω πληγές και βάσανα καθώς μεγαλώνω.

Βγαίνοντας από το θέατρο, πάντως, είχα καλή διάθεση. Στο δρόμο δεν υπήρχε ψυχή και κατηφορίζαμε προς το πάρκινγκ συζητώντας πότε για το έργο, πότε για το αφτεράδικο. Ο Αργύρης που ψοφάει για ρεμπέτικα σιγοτραγουδούσε, περιπλανώμενος, ξεριζωμένος, από της μάνας μου την αγκαλιά... Έκανε πολύ κρύο, όλη μέρα έριχνε ένα ψιλό χιονόβροχο. Οι κυρίες που θέλουν και σουλάτσο στις κακόφημες γειτονιές έχουν προβλήματα με τα πόδια τους και κανείς μας δεν είναι ελαφρύς και σβέλτος σαν ξεπεταρούδι. Σερνόμασταν πάνω στη γλίτσα του πεζοδρομίου προσέχοντας τα βήματα μας, χαλαρά, σα φώκιες στην ακρογιαλιά ή σαν πλοία που εξόκειλαν.