Στα χνάρια του Μικρού Πρίγκιπα

 Από την Ομάδα Αερόστατο αφιερωμένο

στα παιδιά του πολέμου.

ΑΡΕΤΙΚΑ: ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΜΕ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ!!! [1]

       Μια και μπήκαμε στις απόκριες,  κέφια, χαρές και καρναβάλια, ας αφήσουμε  όλα τα κάπως μεμψίμοιρα [διαμαρτυρίες, γκρίνιες, καταγγελίες] και να  μπούμε σιγά-σιγά στο Διονυσιακό κλίμα. Έτσι λοιπόν σας παρουσιάζουμε μια πρωτοποριακή και όμορφη συλλογή τεσσάρων 4 περιπετειών γεμάτη φαντασία, και  παιδικό όραμα με  χαρούμενη ..αφέλεια και χάρη . Και με ωραίο τρόπο δίνει πολλά γνωστικά πράγματα, καθότι η  ψυχαγωγία είναι διασκέδαση αλλά και μάθηση! 

      Πρώτα και κύρια είναι ένα δώρο για όλα τα παιδάκια αλλά και τους παπουδογιαγιάδες   τους. Είναι σαν δώρο στη Φαίδρα, στην Αντωνία, στον Νικολάκη,  στην Ιωάννα, στο Χάρη, στη Μαιρούλα στον Πετράκο και δεν ξεχνώ τα Αλβανάκια και Τσιγγανάκια του χωριού.

       Και ας αρχίσουμε από τους δημιουργούς. 

Σενάριο (κείμενα): Αρετή [1]

 Αφήγηση: Τασία Μάρη & τα λοιπά

Εικονογράφηση, μουσική, σκηνοθεσία: Γιώργος Σκιάνης  {με την  ΑΙ}

       Πολλά είπαμε και σας τα πρ0τείνω..... 

1ο] ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΪΤΗ ΜΕ ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ

Τώρα που το κλίμα στον κόσμο γίνεται όλο και πιο ζοφερό και επικίνδυνο, ένα ταξιδάκι με το αερόστατο είναι μια ανάσα ελευθερίας για παππούδες, γιαγιάδες και εγγόνια, έστω και αν για αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού μας ξέβρασε ο ωκεανός. Για να θυμηθούμε και τα απλά μαθήματα Γεωγραφίας και Ιστορίας που μάθαμε στα θρανία, τώρα που η μνήμη αρχίζει να μας παίζει παιχνίδια και να ξεχνάμε τα βασικά.

2ο Άλλο ένα ταξίδι από την ομάδα ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ.

Όπως έχετε καταλάβει αυτά τα ταξίδια τα απολαμβάνουν οι παπουδογιαγιάδες πιο πολύ κι από τα παιδιά ίσως. Καλόμαθε η γριά στα σύκα που λέει ο σοφός! λαός μας.

3ο ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

Άλλο ένα ταξίδι με το αερόστατο. Αυτό μας προέκυψε κάπως επίκαιρο. Κι εδώ που τα λέμε, με τόσα μπλόκα παντού, το μόνο όχημα για να φτάσεις σίγουρα στον προορισμό σου είναι το αερόστατο.

4ο] Ο Μίδας και οι Αλχημιστές

                 Έπονται  θεατρικές παραστάσεις

1]

     Η Αρετή, το γράφουμε πάλι και πάλι, είναι πρωτοφίλη  μας και κατοικοδιαμένει στο ωραίο Σέσι με τον Δημητράκη της που τόσες φορές σας έχουμε παρουσιάσει  υμνώντας το. Λοιπόν εμπνεόμενη από την εγγονούλα τους τη Φαίδρα που συχνά την φιλοξενούν, άλλο στην καρδιά και στο νου τους που την έχουν αδιαλείπτως, τελευταία με τη βοήθεια δυο φίλων μας χαρίζει ωραίες περιπέτειες, ιστοριούλες. Η μικρή Φαίδρα είναι που έδωσε τον πιο χαρακτηριστικό ορισμό της ΑΙ: "είναι αυτό που κάνει τη γιαγιά, από γριά κουκλίτσα.

ΑΡΕΤΗ-κά

ΑΡΕΤΗ ΠΑΝΟΥ

Μέσα στο ντάλα κατακαλόκαιρο, χαζεμένοι από τη ζέστη, με τη μυρωδιά του καμένου να πυρπολεί τα ρουθούνια και τα πνευμόνια μας και οι φλόγες τα μάτια μας, δεν ξεχνάμε τη Γάζα που βράζει στα καζάνια της κόλασης.

Το κακό παράγινε σήμερα όταν είδα ανάρτηση (από πού προέρχονται και διοχετεύονται άραγε τέτοιες αναρτήσεις) που λέει ότι οι εικόνες των παιδιών της Γάζας είναι fake και δεν οφείλονται στην πείνα και στις κακουχίες της γενοκτονίας, αλλά είναι χρόνιες ασθένειες και παραμορφώσεις που οφείλονται στις πολλές αιμομιξίες που διαπράττουν οι Παλαιστίνιοι. Αυτό σημαίνει αποανθρωποίηση, αφαιρώ από κάποιον ανθρώπινες ιδιότητες και ως "υπάνθρωπο", μπορώ να τον εξοντώσω πιο εύκολα.

Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον Χίτλερ που σύμφωνα με ιστορικούς προερχόταν από γενιές αιμομικτών, αιμομίκτης και ο ίδιος (δείτε και το "κάστρο στο δάσος" του Νόρμαν Μέιλερ) που όταν πήρε την εξουσία, διέταξε να εξοντωθούν όλοι οι ανάπηροι για να καθαρίσει και να εξυγιάνει την άρια φυλή από τα μιάσματα. Καμιά φορά η Ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια.

ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ Η ΤΑ ΚΑΚΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΟΥ ΚΑΥΣΩΝΑ.

Αρετή Πάνου

Κλεισμένοι μέσα λόγω καύσωνα, όμηροι της τηλεοπτικής εξουσιολαγνείας, καταλήξαμε να παρακολουθήσουμε και τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη νύφη του. Μεταξύ των πολλών κενών περιεχομένου που με περισσή οίηση ακούστηκαν, έγινε και ο εξής διάλογος:

Πρωθυπουργός: κα Κοσιώνη ξέρετε σκάκι;

Σία:….

Πρωθυπουργός: Εγώ στο σκάκι παίζω πάντα με τα λευκά. Και ξέρετε γιατί; Γιατί θέλω να παίζω πρώτος, να έχω την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Μάλλον δεν έχει ιδέα από σκάκι, αλλιώς θα ήξερε ότι στο σκάκι δεν μπορείς να επιλέξεις χρώμα, διαλέγει η τύχη για σένα. Ή οι σύμβουλοι επικοινωνίας του είναι εντελώς ηλίθιοι, ή το διασκεδάζουν με τον τρόπο τους. Δεν ξεχνάω και την εικόνα του πρωθυπουργού στον κάμπο της Λάρισας λίγο παλιότερα. Εμείς που έχουμε οργώσει την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, δεν έχουμε δει καβαλάρη παρά μόνο στα γουέστερν κι αυτός με το που ξεμύτισε στον κάμπο έπεσε πάνω σε καουμπόι και μάλιστα φίλο του πατέρα του. Δεν ξεχνάω ούτε και την αυτοακυρούμενη δήλωσή του, «εγώ είμαι ταπεινός άνθρωπος». Δεν βρέθηκε κανείς να του πει, ότι δεν είναι κακό να μην είσαι ταπεινός, κακό είναι να κάνεις τον ταπεινό, ενώ επαίρεσαι με ύφος φουσκωμένου διάνου;

Επί της ουσίας τώρα. Για ποια πρωτοβουλία κινήσεων μιλάει, σε μια χώρα που εξαρτάται από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, με τόσα προβλήματα και με τον συγκεκριμένο μεγάλο και επιθετικό γείτονα; Έχει επίγνωση της καθημερινότητας του Έλληνα και των προβλημάτων της χώρας ή νομίζει ότι είναι πρωθυπουργός σε κάποια άγνωστη υπερδύναμη;

Μετά από αυτό και για να μην ξεχάσω τι σημαίνει σκάκι, ανέτρεξα στη σκακιστική νουβέλα του Τσβάιχ, όπου ο ήρωας, μόνος απογυμνωμένος και ανυπεράσπιστος απέναντι στην πιο παράλογη και φασιστική εξουσία, καταφεύγει στο σκάκι για να μη χάσει το μυαλό του, παίζοντας παρτίδες με τον εαυτό του, παίζοντας και τα άσπρα και τα μαύρα συγχρόνως, βαθαίνοντας έτσι την εσωτερική του διάσπαση και σύγκρουση. Γιατί πάντα ο πιο δύσκολος αντίπαλος είναι ο εαυτός μας.

Επειδή όμως δεν μπόρεσα να βρω την σκακιστική νουβέλα σε βιβλίο, είδα στην ερτφλιξ την εξαιρετική μεταφορά της στον κινηματογράφο: «the royal game». Νομίζω ότι αυτή η λέξη «royal», είναι η μόνη που κατάλαβε ο πρωθυπουργός από το σκάκι και τον συγκίνησε.

Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός φλεγόμενος από τον καύσωνα που προκαλούν τα Τέμπη, ο ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ, δημιουργεί τους δικούς του φανταστικούς χώρους διαφυγής και αναψυχής, όπου μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του κυρίαρχο παίχτη, όπως για παράδειγμα τα μέτρα που θα αναγγείλει στη ΔΕΘ.

Ο ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΣ ΦΩΝΑΧΤΑ

 Αρετή & Δημήτρης Πάνου

Εντάξει, μη βαράτε άλλο. Το εμπέδωσα και το ομολογώ. Για όλα φταίει ο Σύριζας Προοδευτική Συμμαχία. Και αυτοί οι απαίσιοι “ζέοι”, που δεν μπορεί παρά να είναι απατεώνες ή ηλίθιοι, που ζέχνουν και επιμένουν να τον ψηφίζουν και να ρίχνουν όλο το ανάθεμα στους άλλους αντί να κοιτάνε στον καθρέφτη και να το ρίχνουν στα δικά τους τα μούτρα, όπως κάνουν όλοι, ακροαριστεροί, αριστεροί, κεντροαριστεροί, κεντροκεντρώοι, κεντροδεξιοί , δεξιοί, ακροδεξιοί (δεν έχω και μοιρογνωμόνιο). Φταίνε:

-γιατί σφετερίστηκαν με δόλια μέσα (ζουρνάδες και νταούλια), έστω και για λίγο, την εξουσία, που ποτέ δεν τους ανήκε.

 -

-για την κατάντια του πελατειακού και αναποτελεσματικού κράτους από τη γέννησή του.

-για το πολιτικό σύστημα που το χαρακτηρίζει το ρουσφέτι , το έλλειμμα αξιοπιστίας, η ψευτομαγκιά, η ξενοδουλία και η αναλγησία.

-για τον θρίαμβο του ατομικού συμφέροντος και πλουτισμού στον Νεοέλληνα σε βάρος κάθε έννοιας δημόσιου συμφέροντος, κοινωνικής συνείδησης και υποδομής.

-για την αντιπαραγωγική οικονομία και την ανάπτυξη παρασιτικών και αεριτζίδικων κλάδων.

-για τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τη μίζα.

-για τις αδικίες του φορολογικού συστήματος και τη φοροδιαφυγή.

-για τη διεθνή υποχώρηση της αριστεράς ως πρωτοπορίας στους κοινωνικούς αγώνες και την αδυναμία της να έχει ζωντανό λόγο που να συνθέτει και να ενώνει, να ερμηνεύει και να εμπνέει.

-για την εμφάνιση και αναζωπύρωση νεοφασιστικών τάσεων και ηγετίσκων σε όλο τον κόσμο.

-για τη μαζική φυγή των νέων μας στο εξωτερικό.

Η ΔΑΣΚΑΛΑ!!

 Είναι απόσπασμα από ένα τρυφερό, θαυμάσιο 

κείμενο της φίλης   μου   της   Αρετής για τη μάνα της! 

Αν και είναι γραμμένο πριν  πολλά χρόνια παραμένει 

επίκαιρο γιατί είναι ανθρώπινο!α

....... Σε μια από τις σπάνιες στιγμές στη ζωή της που σκέφτηκε το θάνατο. Είχε έρθει ένας πλασιέ με ασπρόρουχα στο σπίτι. «Να πάρω ένα άσπρο σεντόνι για σάβανο. Θα ξέρεις πού είναι και θα μου κάνεις και τον επικήδειο», μου είπε. Μέχρι να φύγει όμως ο πλασιέ, είχε κιόλας ξεχάσει γιατί το ήθελε το σεντόνι και του ζητούσε να ‘χει λάστιχο γύρω γύρω, για να πιάνει καλά στο στρώμα. Συνήθως την απασχολούσαν άλλα πράγματα. Τι κάνουν τα εγγόνια της, αν πάνε καλά  στα μαθήματά τους και πότε θα της κάνουν δισέγγονα. Επίσης την απασχολούσε η κρίση στην Ελλάδα αλλά και σ’  όλο τον κόσμο. Πήγαινε να τους πεις, μου έλεγε, ότι η μάνα σου είναι ενενήντα πέντε χρονών και δεν επιτρέπεται να της κόβουν τη σύνταξη, είναι ανήθικο, σαν να έλεγε ήρωας πολέμου με πολλά παράσημα. 

Και πάντα της έκανε σχέδια. Πότε θα βάλει λίπασμα στα δέντρα, πότε θα κλαδέψει τις ορτανσίες, τι θα μαγειρέψει αύριο, μεθαύριο, την άλλη εβδομάδα. Αν και τώρα τελευταία είχε κάπως χαλαρώσει. Ακόμα και τα γραμματικά λάθη που έκανε το Μαράκι τα παράβλεπε. Μάλλον κατάλαβε ότι υπάρχουν άλλες αρετές πολύ ανώτερες από τις σχολικές. Μαζί της είχα χαλαρώσει κι εγώ. Παίζαμε το σχολείο, αλλά με τους ρόλους αντεστραμμένους, εκείνη ήταν τώρα το παιδί κι εγώ η δασκάλα. Το ευχαριστιόταν πολύ αυτό το παιχνίδι.

Γιατί η μάνα μου αγαπούσε πάντα πολύ τη δουλειά της και ήταν καλή δασκάλα.

Το Έβρος της υποκρισίας μας

Ομολογώ ότι το θέμα και το ΠΡΟΒΛΗΜΑ με ξεπερνάει.          
Και δεν είναι το μόνο. Όμως, οι κραυγές, η υστερία,                
η πατριδοκαπηλία και κάθε είδους καπηλία δεν θα 
με κάνουν να παραιτηθώ από το δικαίωμά μου να 
σκέφτομαι και να αισθάνομαι σαν άνθρωπος, σαν 
άνθρωπος που έχει νιώσει στο πετσί του το: "ποτέ
 μην ρωτάς για ποιον χτυπάει η καμπάνα. 
ΧΤΥΠΑΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ"
Το σχόλιο είναι της καλής  μου φίλης Αρετής που μας κοινοποίησε και το άρθρο

Γράφει: Μαρίνος Νομικός

  

     Η απόσταση ανάμεσα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου και την τωρινή, την Κύπρο, δεν είναι και τόσο μεγάλη όσο νομίζουμε

Γεννήθηκα και έζησα τα τριάντα πρώτα χρόνια της ζωής μου στον Έβρο κι όπως πολλοί κάτοικοι του ακριτικού νομού, έμαθα με έναν απλούστατο τρόπο να καταλαβαίνω πότε κάποιος μεγαλόσχημος Αθηναίος που επισκέπτεται την περιοχή μάς λέει μαλακίες: Όταν ανοιγοκλείνει το στόμα του.

 Όταν είσαι η τελευταία περιοχή σε ανάπτυξη, έχεις τους περισσότερους μετανάστες σε ΚΑΘΕ μεταναστευτικό ρεύμα στη σύγχρονη ιστορία, όταν στιγματίζεσαι ως τόπος εξορίας, τιμωρίας ή δυσμενούς μετάθεσης, γίνεσαι μόνιμος αποδέκτης “αστείων” (απέχουμε δέκα λεπτά με το τηλέφωνο, πινέζα στον χάρτη, χρειάζεται διαβατήριο για να έρθω ή πόσο καλά τα μιλάτε τα ελληνικά εκεί πάνω κλπ) και ταυτόχρονα είσαι ο πρώτος που χέζεται πάνω του όταν ξεσπά κάποια νέα κρίση με την Τουρκία (Μάρτιος του ΄87 με το Σισμίκ, Ιανουάριος του ‘96 με τα Ίμια - τις έζησα αμφότερες) ενώ νοτιότερα δεν πεταρίζει βλέφαρο, δεν χρειάζεται να είσαι διάνοια για να καταλάβεις ότι χρησιμεύεις μόνο για πατριωτικά λογύδρια και εγχειρίδια για στρατόκαυλους και ελάχιστα άλλα.

Βλέποντας από τη μία να συντελείται μία ανθρωπιστική καταστροφή στην πίσω αυλή της ιδιαίτερης πατρίδας μου κι από την άλλη τον Μητσοτάκη να βολτάρει θριαμβευτής στον κεντρικό δρόμο της Αλεξανδρούπολης πλαισιωμένος από τους ίδιους ακριβώς ντόπιους παρατρεχάμενους και ξεστομίζοντας σεφερλίδικες ατάκες “ο Έβρος είναι αρσενικός και όρθιος” που είχα ν’ ακούσω απ’ το Δημοτικό, σκέφτηκα πως ελάχιστα άλλαξαν στα 17 χρόνια που λείπω και ένα έμεινε σίγουρα σταθερό: μάς θυμούνται κάθε φορά που σκάει κρίση με Τουρκία, έρχονται να ταϊσουν σανό αναμεμειγμένο με τζάμπα πατριωτισμό στους ντόπιους (αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που άκουσα τη γκράντε μαλακία “φυλάτε Θερμοπύλες” θα ήμουν ο Jeff Bezos πριν το διαζύγιο - ένας απ’ αυτούς που καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια δεν σκέφτηκε ποτέ ότι στις γαμημένες Θερμοπύλες ΧΑΣΑΜΕ;) και μετά να μπουν πίσω στα Σινούκ και να επιστρέψουν σε εκείνα τα κέντρα λήψεως αποφάσεων που, για κάποιο λόγο, δεν είμαστε ποτέ προτεραιότητα.

 Και η απόλυτη ειρωνεία: Σε πορώνουν εναντίον του “αιώνιου εχθρού” όταν τα τελευταία χρόνια ειδικά η Αλεξανδρούπολη συντηρείται από τους χιλιάδες Τούρκους τουρίστες που κατακλύζουν κάθε καλοκαίρι τις παραλίες, τα ξενοδοχεία, τα AirBnB και τις ψαροταβέρνες της πόλης (αφήστε δε τους Τούρκους τηλεοπτικούς σταρ που ινσταγκραμάρουν κάθε τρεις και λίγο τον φάρο μας).

 Παρένθεση για τους νοσταλγούς της Ένωσης: Δεν φαντάζεστε πόσο τυχερή στάθηκε η Κύπρος με την Ανεξαρτησία. Όσο κι αν λέω καμιά φορά ότι αυτό το μπουρδέλο δεν έπρεπε να γίνει ποτέ κράτος, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το χάλι που θα είχε ως το πιο απομακρυσμένο από την πρωτεύουσα γεωγραφικό διαμέρισμα. Δεν ξέρω, μπορεί να γινόταν δεύτερη Κρήτη, μπορεί χειρότερη κι από τη Θράκη. Κλείνει η παρένθεση.

ΡΑΜΝΟΥΣ Ή ΡΑΜΝΟΥΝΤΑΣ

Αυτό το κείμενο, που αποτελεί ένα διήγημα με

 τίτλο "στο μουσείο" είναι ιδανικό για τον Ραμνούντα

και γράφτηκε από την  αγαπητή φίλη μας Αρετή Πάνου. 

Μετά λοιπόν την τιμή που μας έκανε η 

Αρετή να μας το δώσει ως μια προδημοσίευση 

του βιβλίου διηγημάτων που ετοιμάζει, εμείς 

το χρησιμοποιούμε σαν σάβανο στα σχετικά 

βιντεάκια από μια καταπληκτική επίσκεψη

  τώρα τελευταία στα μνημεία του 

δήμου του Ραμνούντα  της αρχαίας Αθήνας  
και ξενάγηση από την Κάπη Πάνου 

1

Στο μουσείο

Ψηλό συρματόπλεγμα τριγυρίζει τον αρχαιολογικό χώρο και περικλείει τον αρχαίο οικισμό.  Μόνο τ’ απομεινάρια από τα δυο λιμάνια του είναι ελεύθερα, έξω από το φράχτη, στο ακρογιάλι, όλα στην αγκαλιά της θάλασσας. Όλα πέτρινα. Οι αρχαίες άγκυρες είναι πελεκημένες, τετραγωνισμένες πέτρες με μια τρύπα για να περνάει και να δένεται το σκοινί. Τα σκοινιά φαγώθηκαν απ’ την τρύπα και την αλμύρα. Χάθηκαν. Το ίδιο και τα ξύλα, καράβια ολόκληρα, το ίδιο και τα μέταλλα. Το ίδιο και οι άνθρωποι.  Οι πέτρες έμειναν.

Ο νεαρός που μοιάζει με έφηβο, με την αλογοουρά και το σακίδιο στην πλάτη, στάθηκε μπροστά στην σκουριασμένη πόρτα. Ένας αστυφύλακας βγήκε από τη σκιά, κάτω από τα δέντρα, όπου καθόταν με δυο τρεις άλλους συναδέλφους του και τον πλησίασε. Ζήτησε τα στοιχεία του. «Είμαι αρχαιολόγος, δουλεύω εδώ, ήρθα να βοηθήσω την αστυνομία στο έργο της», είπε ο νεαρός. Δεν του γέμισε το μάτι του αστυνομικού, πού να το αφήσει  η δυσπιστία να γεμίσει με κάτι άλλο. Μάλλον ύποπτος του φάνηκε ο νεαρός, αλλά κάτι παραπάνω θα ξέραν  οι  αποπάνω και τον φώναξαν εδώ. «Πέρνα», του είπε στο τέλος. Το σπιτάκι του φύλακα που ήταν ταυτόχρονα και εκδοτήριο εισιτηρίων για τους ελάχιστους επισκέπτες που έρχονται πια, ήταν άδειο.

Προχώρησε προς το βοριά πάνω στο χωματόδρομο.  Περπατούσε πάνω στα χνάρια της Αιαντίδας φυλής, πάνω στην κεντρική οδό της αρχαίας πόλης ανάμεσα από ερείπια μνημάτων. Μερικά είχαν μερικώς αναστυλωθεί και το εξασκημένο μάτι του μπορούσε εύκολα να συμπληρώσει την εικόνα και να γυρίσει πίσω στο χρόνο, όταν γλύπτες, αρχιτέκτονες, χαράκτες και ζωγράφοι είχαν μόλις τελειώσει τη δουλειά τους  και τα μνημεία, με τις επιγραφές τους, τις ανάγλυφες παραστάσεις και τ’ αγάλματα έλαμπαν στον ήλιο. Βοηθούσε και το τοπίο. Κοίταξε γύρω του. Το γαλάζιο και το πράσινο αγκαλιάζονταν, αναμιγνύονταν και έπλεαν μέσα στο φως. Εδώ και κει οι παπαρούνες έσταζαν αίμα κι ήταν αυτό, το αίμα, που τραβούσε το βλέμμα, ο πυρήνας του φωτεινού μετέωρου. Έσταξαν και στη νεαρή καρδιά του ένα πρώιμο σφίξιμο. Μπορεί να υπάρχει χαρά χωρίς λύπη, παράδεισος χωρίς θάνατο; Είχε τους λόγους του να τα βλέπει έτσι.  Όλα πάντως φαίνονταν  ανέγγιχτα, να μην έχουν αλλάξει καθόλου  από τότε που έθαβαν  εδώ τους πολίτες του αρχαίου δήμου, έτσι ώστε η είσοδος στην πόλη απ’ αυτόν το δρόμο να είναι ταυτόχρονα και είσοδος στην ιστορία και τη μνήμη της. Καμία σχέση με το σημερινό νεκροταφείο του χωριού, ξεχασμένο πάνω στο λόφο, όπου ο μόνος διάκοσμος είναι τα πλαστικά λουλούδια, οι ξεθωριασμένες φωτογραφίες και τα κεριά και τα καντήλια που λιώνουν και χύνονται και λαδώνουν τα μάρμαρα. Άλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι, άλλοι τάφοι, άλλοι ναοί.

Στο ύψωμα, στάθηκε μπροστά στα ερείπια του ναού της Νέμεσης με τις σπασμένες κολόνες. Ασυναίσθητα έκανε το σταυρό του, βοήθειά μας, ψιθύρισε. Πάντα τον επηρέαζε παράξενα αυτό εδώ το μέρος και παρακαλούσε αυτή η αρχέγονη θεά που επέβλεπε τη μοιρασιά της γης και τιμωρούσε την ύβρη και την αδικία, να βάλει κάποια στιγμή το χεράκι της και για τον πατέρα του, για το χωριό του και γιατί όχι και την πατρίδα του και για τον ίδιο του τον εαυτό. Ακόμα κι αν άλλαξε πολλά ονόματα, κι αν την είπαν παναγία, θεία δίκη ή δύναμη της ζωής και της φύσης να θεραπεύει τον εαυτό της. Η προσωπική του γνωριμία με τη Νέμεση ξετυλίχτηκε όταν δούλευε εδώ, στην αναστύλωση του ναού, για λίγο καιρό, πριν τον απολύσουν μαζί με άλλους έκτακτους νέους αρχαιολόγους γιατί δεν είχαν λεφτά να τους πληρώσουν, παράλληλα με τη σχέση του με τη κοκκινομάλλα συνάδελφό του. Πίσω απ’ τα ερείπια του ναού, έκαναν πρώτη φορά έρωτα, μέσα στο ντάλα μεσημέρι. Κι άλλη μια φορά κάτω στη θάλασσα, πάνω στη μισοβυθισμένη προβλήτα του αρχαίου λιμανιού. Όταν τους απόλυσαν εκείνη έφυγε για την αρχαιολογική σχολή του Μονάχου κι αυτός γύρισε μονάχος στο σπίτι του το πατρικό, στο διπλανό χωριό. Η γνωριμία του με τη θεά όμως, είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα,  όταν άκουσε τον παππού του να μιλά γι’ αυτή.  

Εκείνος έβοσκε τα πρόβατά του, σε μια στάνη  εδώ κοντά και μάζευε πέτρες για να φτιάξει μια ξερολιθιά να τα κλείνει μέσα, όταν έπιασε μια πέτρα παράξενη. Την καθάρισε με το χέρι απ’ τα χώματα και τότε φάνηκε το μάρμαρο. Ένα μάτι, αν και σβησμένο, τον κοίταζε στα κατάβαθα της ψυχής του, έτσι του φάνηκε.  Απ’ τη μια μεριά είχε σκαλισμένα κύματα, σα μαλλιά. Πολλοί χωριανοί που εύρισκαν αρχαία, έψαχναν να βρούνε άκρες να τα πουλήσουν. Άλλοι πάλι που έπεφταν επάνω τους καθώς έσκαβαν στα χτήματά τους για να χτίσουν, τα ξανάχωναν κρυφά και βιαστικά για να μην έχουν τραβήγματα με την αρχαιολογία. Ο παππούς του πήρε το κεφάλι και το πήγε στους αρχαιολόγους που έκαναν τότε τις ανασκαφές.

Αυτοί χάρηκαν πολύ. Έψαξαν τα αγάλματα που είχαν βρει, ένα ένα. Του έδειξαν την ακέφαλη γυναίκα, πάνω στο ταφικό ανάγλυφο που καθόταν ασάλευτη κι ακόμα περίμενε το κεφάλι της. Ακούμπησαν την πέτρα  στο σπασμένο λαιμό και κούμπωσε για τα καλά, τα κύματα βρήκαν το ταίρι τους στο σβέρκο της. Του φάνηκε ότι η γυναίκα ζωντάνεψε, όρθωσε το σώμα της και του έγνεψε ευχαριστώ. Βέβαια έλειπε ακόμα ένα κομμάτι κεφάλι. Αλλά μπορεί και να μην ήταν μόνον ένα πια, να ‘χε γίνει θρύψαλα ή σκόνη. Αυτή ήταν και η διαταγή του βυζαντινού αυτοκράτορα τότε, κοπανήστε όλα τα μνημεία των ειδωλολατρών, να μη μείνει τίποτα όρθιο. Περιττή βαρβαρότητα, δε χρειαζόταν. Ο χρόνος είναι πιο σκληρός απ’ το βυζαντινό αυτοκράτορα και τελικά δε σέβεται ούτε τις πέτρες. Άλλα κομμάτια θρυμματίστηκαν, άλλα θάφτηκαν στη γη, άλλα τα πήραν οι άνθρωποι για να χτίσουν τα σπίτια τα δικά τους και των καινούριων θεών.

Οι αρχαιολόγοι του έδειξαν και του εξήγησαν  πολλά πράγματα για τη δουλειά τους.

Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις

http://vimeo.com/61275290

Ο ΠΑΠΑΣ ΚΙ Ο ΚΟΚΟΡΑΣ

HALLO  GEORGE KARAVITIS The priest in a small Irish village had a rooster and ten hens   he kept in the hen house behind the church.            One Sunday morning, before mass, he went to feed the birds and discovered that the cock was missing.

Ευθυμείστε γιατι χανόμαστε!!!

ΕΚΤΑΚΤΟ-ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ!.pps                            Από την Αρετή  αφειρωμένο στον ξαδελφό της  Γιώργη Καραβίτη στην ΑΜΕΡΙΚΑ 3297 K   Προβολή   Λήψη αρχείου{ΚΛΙΚ ΕΠΆΝΩ}

ΓΙΑΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΑ!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ!!! Μέρος Β

  Πού μένεις, ρωτούσε ο Γιαννάκης. Σιωπή αυτοί. Δε μιλάς ελληνικά; Φρανσέ, μουρμούρισε ο ένας. Ο Γιαννάκης έπιασε το κινητό του. Η κοπέλα μου είναι της γαλλικής φιλολογίας, μου χαμογέλασε. Έλα μωρό μου, έχω εδώ δυο καριόληδες που κάνουν τους ψόφιους, δεν καταλαβαίνουν ελληνικά, πώς λένε πού μένεις στα γαλλικά; Μετά γύρισε στους κρατούμενους, ού αμπιτέ;

Σου ‘ρχόταν λιποθυμία από την πνιγηρή ατμόσφαιρα, βρώμικα χνώτα, απλυσιά, τσιγαρίλα, ποδαρίλα, ανθρωπίλα. Η πόρτα δε σταματούσε ν’ ανοιγοκλείνει, βροντώντας. Σ’ ένα μπαμ μπήκε ένας ταξιτζής, αλαφιασμένος. Μου έσπασαν το ταξί είπε, μου πήραν την είσπραξη της μέρας, τα λεφτά για το νοίκι, τα χαρτιά μου, την άδεια, τα κλειδιά μου. Κάθισε κι αυτός στην ουρά να περιμένει τον αξιωματικό υπηρεσίας. Πιάσαμε την κουβέντα. Τι θα κάνω, είπε, πώς θα πω στη μάνα μου ότι πρέπει ν’ αλλάξει κλειδαριά, θα πεθάνει από το φόβο της. Και σεις προσέξτε, δεν ξέρετε τι μπορεί να κάνουν άμα μάθουν τα στοιχεία σας, πού μένετε.

 Μπήκε κι ένα παιδί, ούτε είκοσι χρονών. Μου πήραν την τσάντα με τα ρούχα και τα σαμπό της δουλειάς, είπε, είμαι μάγειρας, πώς θα δουλέψω αύριο, είδα κι έπαθα για να βρω δουλειά.  Δυο τρεις αστυνομικοί με πολιτικά έφεραν έναν άντρα και  μια γυναίκα που έμοιαζαν άστεγοι. Αυτός είχε άσπρα μακριά μαλλιά που κιτρίνιζαν και φορούσε  ένα ταλαιπωρημένο κοστούμι μαέστρου. Αυτή είχε κίτρινα μακριά μαλλιά που άσπριζαν και φορούσε μια τσαλακωμένη τουαλέτα με κορδέλες και φιόγκους. Σα να είχαν βγει από το βεστιάριο μιας παράστασης του παράλογου. Μην τους βλέπεις έτσι, είπε ο αστυνομικός, κάνουν τους τρελούς, αλλά είναι τίγκα στο ναρκωτικό. Όσο  μια κοπέλα, αστυνομικίνα, έψαχνε τη γυναίκα, οι άντρες κοιτούσαν αλλού. Μετά έδιωξαν την κοπέλα στο διάδρομο και έκαναν  σωματική έρευνα στον άντρα. Το ζευγάρι δεν έβγαζε μιλιά. Ήξεραν ελληνικά, δεν ήξεραν, έκαναν ότι δεν ήξεραν; Όλοι οι κρατούμενοι, σαν να είχαν δώσει όρκο σιωπής, δεν έκαναν κανένα θόρυβο, παραιτημένοι.