Σε ένα από τα τραγούδια του δίσκου με τίτλο «Το παράσημο», οι στίχοι της Φωτεινής Λαμπρίδη περιγράφουν συγκλονιστικά την αντισυμβατική προσωπικότητα, το ανατρεπτικό πνεύμα και την ιδιαίτερη ευαισθησία του Περικλή Κοροβέση, τον οποίο προφανώς γνώριζε πολύ καλά. Ο Σωκράτης μελοποίησε τους στίχους σε δυο εκδοχές, λαϊκό και μπαλάντα, και τελικά κράτησε την μπαλάντα που μάλλον τού ταίριαζε περισσότερο. Θα ήθελα πολύ να ακούσω και τη λαϊκή εκδοχή του τραγουδιού, μιας και μαζί τον Περικλή είχαμε οργώσει τα μαγαζιά όπου τραγουδούσαν σπουδαίοι λαϊκοί καλλιτέχνες, ήταν γνώστης του λαϊκού τραγουδιού και γνήσιος γλεντζές, οπότε ο ψαγμένος λαϊκός ήχος του Σωκράτη θα έδενε πολύ στην ιδιοσυγκρασία του. Η Φωτεινή Λαμπρίδη έγραψε για τους στίχους στο «Παράσημο»: 
«Ένα τραγούδι για τον Περικλή Κοροβέση είναι το ελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω για να τιμήσω τη φιλία μας, τη μνήμη του, αυτόν τον σπάνιο κόσμο που ο ίδιος ήταν. Βγήκε ξαφνικά σαν χείμαρρος, γιατί έτσι κάνουμε τα μνημόσυνα μας με τραγούδι και κρασί και καλούμε και τον Λοΐζο, τον Βαμβακάρη, τον Μπρασένς. Σε έναν κόσμο που ζέχνει από Φραπέδες, ας έχουμε το βλέμμα στις πηγές που έχουν πάντα νερό. Ευχαριστώ Σωκράτη που το ένιωσες».
Το παράσημο
Μου ’πες μια μέρα που η ματιά σου έσταζε μέλι
πως όπου πας σ’ ακολουθά μια φυλακή
και ας είχες χρόνια δραπετεύσει από κει
ακόμα δίπλα σου κουρνιάζει και σε θέλει
Πίναμε κι ήταν σα να είχαμε παρέα
τον Βαμβακάρη, τον Λοΐζο, τον Μπρασένς
κι έδωσες ως τελευταία σου τα σεντς
σε έναν άστεγο που έδιωχνε η τροχαία
Μου ’πες μια μέρα που ήσουν τύφλα στο μεθύσι
πως το παράσημο έχει όποιος αγαπήσει
και πως δεν ζήτησες εκδίκηση καμιά
Ήσουν Διογένης και Χριστός κι Αριστοφάνης
το μόνο που ήθελες ήταν να μην πεθάνεις
μαλάκας – κόπανος με κούφια καρδιά
Κόντρα στο κρύο πήραμε όλη τη Σταδίου
κι έβγαινε αδιάκοπα απ’ τα χείλη μας καπνός
Εσύ ποτέ σου δεν πορεύτηκες σκυφτός
μονάχα πάνω απ’ τις σελίδες του βιβλίου
Κι ας σ’ είπαν ήρωα και δάσκαλο και θύμα
Όταν στεκόσουν στο καθρέφτη σου μπροστά
πάντα ορκιζόσουν σε μια απρόβλεπτη χαρά
που να κυλάει σαν το κρασί και σαν το κύμα
Μου ’πες μια μέρα που ήσουν τύφλα στο μεθύσι
πως το παράσημο έχει όποιος έχει αγαπήσει
και πως δεν ζήτησες εκδίκηση καμιά
Ήσουν Διογένης και Χριστός κι Αριστοφάνης
το μόνο που ήθελες ήταν να μην πεθάνεις
μαλάκας – κόπανος με κούφια καρδιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου