Στις 9 Δεκέμβρη έφυγε κι ο Πάυλος για το μακρινό ταξίδι και έγινε αστερόσκονη. Φωτεινή και λαμπυρίζουσα όπως ήταν κι ο Παυλούτσος σε όλη του τη ζωή. Και προχτές στο Μάτι στη λευκοφορούσα "Παναγίτσα" έγιναν τα Σαράντα.
Έφυγε νωρίς στο απόγειο της βασιλείας του στο κάστρο που είχε δημιουργήσει ο ίδιος στη Νέα Μάκρη με την επιμέλεια που τον διέκρινε και την αμέριστη αρωγή της καλής του Ευτυχίας. Έφυγε νωρίς αλλά άφησε πίσω λαμπρούς απογόνους, τρεις κοπελιές ελπιδοφόρες, Σοφία, Κέλυ και Ιωάννα, γαμπρούς εγγόνια. Και την κυρά του, την Ευτυχία, πάντα εκεί να τους σκεπάζει όλες και όλους με τις φτερούγες της σαν την Φαραώνα.
Μίλαγε για αυτούς, παιδιά και γυναίκα και έβγαινε η ψυχή του!
Βεβαίως ο "αποθανών δεδικαίωται", όμως αυτό δεν ισχύει για τον Παύλο. Είχε δικαιωθεί εν ζωή. Ήταν άρχοντας σε όλη του τη ζωή με αξιοζήλευτη μεγαλοσύνη και ανιφιλέκδικη διάθεση προς όλους. Και το κυριότερο ποτέ το δεν ακούμπησε την ευτέλεια και την μικροπρέπεια. Ανεξίκακος!
΄Δυστυχώς ήμουν μακριά στην κηδεία του αλλά προχτές τον τίμησα μαζί με την μεγάλη του οικογένεια, πλήθος κόσμου που τον αγαπούσαν και πολλούς εκλεκτούς συναδέλφους
Αιωνία του η Μνήμη Αείζωος!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου