Ο ΑΓΡΟΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ. ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΗΝΗΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΑΣΠΙΡΙΝΕΣ

       Προχτές στον τοπικό τύπο  δημοσιεύθηκε το άρθρο «Αγροτική πολιτική όχι για την επόμενη χρονιά, αλλά για την επόμενη γενιά» του βουλευτή του Πασοκ, Μιχάλη Κατρίνη, και ήταν σε περίοπτη θέση. 

    Αμέσως μου έκανε εντύπωση ο βαρύγδουπος τίτλος [..για την επόμενη γενιά] και το διάβασα απνευστί. Πράγματι έμεινα άναυδος από την όλη ρηχότητα που αντιμετωπίζεται το ποιο κρίσιμο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας αφού η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας είναι ο αγροδιατροφικός τομέας, η αγροτιά και η κτηνοτροφία.

 Άλλη μια κενότητα και εξηγούμαι. Το άρθρο ολόκληρο είναι μια      δ ι α π ί σ τ ω σ η  για το τεράστιο πρόβλημα της Α΄ παραγωγής κοινώς παραδεχτό και χιλιοειπωμένο. 

Αναφέρει λοιπόν ότι ότι ο πρόβλημα έγκειται: 

   α] Αγροτικό εισόδημα [Ενισχύσεις πετσοκομμένες και αποσπασματικές, περί  ΟΠΕΚΕΠΕ]

       β] Κόστος Παραγωγής [Ενέργεια, εφόδια] και καταλήγει ως πρόταση τα 6 μέτρα του ΠΑΣΟΚ

    Και κάνω την απλή ερώτηση: 

ΕΑΝ ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ, ΤΟ                         ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΘΑ ΛΥΘΕΊ;

  Βεβαίως κα ΟΧΙ, θα κατασταλάξει ΄για λίγα χρόνια και μετά πάλι ..προς τη δόξα θα τραβά. Να λέμε τα σύκα-σύκα και όλοι οι άλλοι φορείς κόμματα [1] επιμελητήρια, σύλλογοι αλλά δημοσιογράφοι και  ειδικοί αναλυτές, που τώρα τελευταία έχουν κατακλύσει όλα τα ΜΜΕ αντιμετωπίζουν το θέμα με τον το ίδιο τρόπο. Αλλά δυστυχώς και οι ίδιοι οι αγρότες! 

   Βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο.  Και ομολογώ ότι δεν γνωρίζω τον λόγο που δεν λένε τα πράγματα με το όνομά τους: Κι αυτό είναι ή  υποβάθμιση, ή στρεβλότητα ή και έλλειψη της συνεργατικής Αλληλεγγύης, 

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ, ΟΜΑΔΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ και όποιας 

             οργάνωσης των παραγωγών.

   Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ε.Έ. οι συνεταιρισμοί διακινούν το 40% μ.ο. το της πρωτογενούς παραγωγής. Στη Νορβηγία το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 90%, ενώ στην Ελλάδα μόλις που φτάνει το 18%.

    Αλλά και η έλλειψη διεπαγγελματικών ενώσεων για την εξαγωγή στο εξωτερικό παίζει ρόλο. Το παράδειγμα της φέτας είναι ενδεικτικό! Επίσης, χαρακτηριστικό είναι ότι η Γερμανία, που δε παράγει λάδι, εξαγάγει περισσότερο ελαιόλαδο στο Ηνωμένο Βασίλειο σε σύγκριση με τη χώρα μας.

    Πρέπει να τονισθεί και τούτο. Αν και η  χώρα μας είναι αγροκτηνοτροφική, δεν είμαστε επαρκείς σε κανένα απολύτως γεωργικό προϊόν (αγροτικό και κυρίως κτηνοτροφικό], οπότε το ισοζύγιο εισαγωγών - εξαγωγών των γεωργικών προϊόντων είναι εξ αρχής αρνητικό περίπου 70 με 30. Τα δε μεγέθη είναι τεράστια, το ποσό για εισαγωγές τέτοιων προϊόντων , είναι πολλαπλάσιο των ποσών για εισαγωγές ειδών ενέργειας, πετρελαιοειδών κτ.λ.

     Από κοντά και οι μεσάζοντες επιδρούν στην επιβάρυνση του προβλήματος. Το άνοιγμα της ψαλίδας (τιμή καταναλωτή προς τιμή παραγωγού) είναι 5-8 φορές, ενώ στην Ευρώπη είναι μόνο 2,25 φορές.

    Οπότε η μόνη πρόταση για την μακροχρόνια και μόνιμη λύση είναι η κρατική προτροπή με καθοδήγηση και οικονομικά κίνητρα ακόμα  των αγροκτηνοτρόφων να οργανωθούν στα πλαίσια της Συνεργατικής Αλληλεγγύης. Συνάμα να υπάρξει διακομματική εξασφάλιση της θεσμικής σταθερότητας των οργανώσεων και περισσότερο των συνεταιρισμών.  

[1] Απορίας άξιον είναι Και όλοι οι νυν και πρώην βουλευτές της Ηλείας έχουν παρεμφερείς απόψεις[επιδοτήσεις, κόστος κτ.λ.] Να σημειώσω ότι μόνο ο Μάκης Μπαλαούρας, πριν αρκετά χρόνια ως βουλευτής έχει δημοσιεύσει μια σειρά άρθρων για την ανάγκη της συνεργατικής αλληλεγγύης και είχε κάνει μια μελέτη για το θέμα στο Ινστιτούτο ΕΝΑ!  ΟΥΔΕΙΣ ΆΛΛΟ ΟΥΔΕΝ.

                                            Με εκτίμηση

Θεοδωρής Κόλλιας

Κτηνίατρος επί 20 χρόνια στον κάμπο της Ηλείας

& τώρα Ενεργός Πολίτης της Ζαχάρως