ΤΥΦΛΑ ΝΑΧΕΙ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ....

   Χθες το μεσημέρι -που είχε μια μέρα ηλιόλουστη για αραλίκι - βγήκα μια βόλτα στην αγαπημένη μου πλατεία Βικτώρια. [1] Ο Λενάκος μου είχε πάει να ψηφίσει στο Σύλλογο των συνταξιούχων, οπότε ήμουν μόνος. Στο παλιό Καφέ des Poetes που πηγαίνω συνήθως για τον καπουτσίνο μου, είχε απογιούρα και έτσι περπάτησα απέναντι στον ιστορικό πεζόδρομο της Ελπίδος. [2]  που αριστερά και δεξιά είναι γεμάτος με νεραντζιές φουντωμένες και φορτωμένες όπως λέει και το δημοτικό τραγούδι.

  Η πρώτη μου σκέψη ήταν γιατί ρε γαμώτο δεν τις έβαλαν πορτοκαλιές και άλλα οπωροφόρα δένδρα, να χόρταινε ο κοσμάκης... Τέλος πάντων όταν θα γίνω δήμαρχος πρώτο μου μέλημα θα είναι αυτό το θέμα. 

  Και έτσι έφτασα στη στροφή που είναι ουζερί του Λάκη" Εδώ υπόψη έχει πρώτα ψαρικά και όλα τα τσίπουρα απανταχού της Ελλάδας. Να μην πολυλογώ έκατσα σε ένα ωραίο τραπεζάκι και παράγγειλα ένα Νταραίο και ένα  πιάτο, μισό καλαμαράκια και το υπόλοιπο γαβράκια.  Πιες λοιπόν το ένα, πιες το άλλο, άντε και το παράλλο  έγινα ... ωραίος. Και Δήμαρχος και Περιφερειάρχης, και άλλαξα τις νεραντζιές με πορτοκαλιές

   Όλα τα υπόλοιπα φυσικά ήρθαν από μόνα τους και εννοούνται. Οπότε κι εγώ΄ σταματώ εδώ και εύχομαι εβίβα σε όλα τα φιλαράκια. 

[1]  Για την πλατεία Βικτωρίας που έίναι μι από τις πιο ωραίες πλατείες της Αθήνας και η μόνη "κοσμοπολίτικη κάνετε κλικ ΕΔΩ
[2] Στην οδό Ελπίδος, που εκτείνεται στα δεξιά της πλατείας, στεγαζόταν επί Κατοχής η διεύθυνση της "Ειδικής Ασφάλειας" (ξενοδοχείο Κρυστάλ), όπου κρατήθηκαν και βασανίστηκαν μέχρι θανάτου πολλοί αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, μεταξύ των οποίων και η Ηλέκτρα Αποστόλου (1912-1944). Σήμερα η οδός Ελπίδος είναι ένας ήσυχος πεζόδρομος με νερατζιούλες.