ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ & ΑΒΟΡΙΓΙΝΕΣ [Η ΜΕΓΆΛΗ ΕΘΝΙΚΗ ΝΤΡΟΠΗ]

 Στους "Αυστραλούς"

  Θύμιο [1] Ηλία &Σπύρο!!!

Κάποτε και για αρκετό χρόνο από διάφορα άρθρα, ποικίλης ύλης που λένε, κρατούσα περιληπτικές σημειώσεις. Οπότε σε ένα μικρό φάκελο έχω για διάφορα θέματα σπουδαία . Εννοείται σύμφωνα με τη δική μου κρίση. Όπως από άρθρα του Νίκου Πουλαντζά, Κώστα Βεργόπουλο, Κώστα Τσουκαλά, Γερασιμο Μοσχονά, Έρικ Χομμσμπόμ,  Δαρβίνο, Γκράμσι άρθρα για την Κάθοδο των Αλβανών, την Αυσραλία με τους Αβορίγινες, τον  Μυστικισμό και Συγκρητισμό Χριστιανισμό και Ισλάμ, το Βυζάντιο, περί Ακροδεξιας, Εθνοκεντρισμού και Μεγάλης ιδέας, Δικ τατορίας Μεταξά, Φασισμού και Εθνικισμού,  και άλλα όπως Θεός και Κράτος Ιδεολογία και θρησκεία, Βία-Κοινωνία και Εξουσία, & μερικά  άλλα. Αρκετά και σπουδαία δεν είναι; Πιστεύω να σας τα παρουσιάσω σιγά-σιγά και...ταπεινά.

      Αρχή κάνω με την Αυστραλία και το μεγάλο έγκλημα, γενοκτονία των Αβορίγινων κι αυτό γιατί η 26 Γενάρη  έχει οριστεί ως επίσημη Εθνική γιορτή, Australia Day προς τιμή της άφιξης του πρώτου βρετανικού στόλου στο Σίδνεϋ στις 26 Ιανουαρίου του 1788. Οι αυτόχθονες την ονομάζουν Invasion Day (Ημέρα Εισβολής) αφού θρηνούν για την αιματοχυσία των προγό- νων τους, ενώ παράλληλα συμβολίζει μια βαθιά απώλεια: της γης τους, του πολιτισμού τους, και των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων. Τότε που άρχισε η μεγαλύτερη γενοκτονία της αποικιοκρατίας των Ευρωπαίων.  Είναι μια εθνική ημέρα πένθους για τους ανθρώπους των Πρώτων Εθνών αυτής της χώρας.

Μια μέρα που σηματοδοτεί την έναρξη των σφαγών, της γενοκτονίας, της διάθεσης & των μεθοριακών πολέμων....Οπότε οι Αβορίγινες, όσοι έχουν απομείνει και όλοι οι προοδευτικοί της χώρας έχουν ξεσηκωθεί για αυτή την εξωφρενική θεσμοθέτηση.....

    Λοιπόν η πρώτη εγκατάσταση έγινε το 1788 και δομήθηκε στον μύθο ότι είναι μια απέραντη χώρα που δεν υπάρχει τίποτα, παρά ποτάμια, λίμνες, δάση και έρημοι. Η βασική δε φαντασία της αποικιοκρατίας των Λευκών Ευρωπαίων εξακολουθεί και σήμερα να τροφοδοτεί τις σημερινές τοπικές συντηρητικές κοινωνικές απόψεις.. Αυτή η φαντασία έχει τις ρίζες της στη μεσαιωνική γεωγραφία, όπου η γη απεικονιζόταν σαν ένα δίσκο με το επάνω μέρος της την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, στο μέσο οι ωκεανοί και από κάτω η Teyra Antipodium [ οι Άδειοι Αντίποδες] κατά τον Άγιο Αυγουστίνο. Αυτή η άποψη αποτέλεσε την ακρογωνιαίο λίθο της αποικιοκρατίας κι ακόμη παραμένει ισχυρή στις δράσεις του κράτους.
Έχει έκταση περίπου 7,5 εκατ. km2, 25.000.000 κατοίκους, Η 1η εγκατάσταση ΄το 1788 οργανώθηκε από τους Άγγλους για να αποσυμφορήσουν τις φυλακές τους και έλαβε χώρα στο Σύδνεϋ, και μετά αυτό εξελίχθηκε σε εμπορικό κέντρο -λιμάνι.  Σκεφτείτε τι ήταν αυτά τα άτομα, οι κατάδικοι με τις μεγαλύτερες ποινές. Από εκεί άρχισε η επέκταση προς την "άδεια" χώρα και πρώτα παραλιακά. Η σταδιακή επέκταση ακολούθησε την τοπική αποικιακή μορφή του "δένδρου" με κέντρο το λιμάνι του Σύνδεϋ. Ο εντοπισμός και το κυνήγι των μεταλλευτικών πόρων δημιούργησε τη 2η αποικιοκρατικά γεωγραφική φαντασία που κυριαρχεί ακόμα στη σύγχρονη Αυστραλιανή κοινωνία, και χαρακτηρίζεται από μια μεταλλασσόμενη μεθοριακότητα με αχανείς εκτάσεις, ανεκμετάλλευτες. Έτσι δημιουργούνται:
- οι πολιτικές αξιοποίησης φυσικών αποθεμάτων [ χρυσός, κασσίτερος, ουράνιο, κάρβουνο]
-τεράστια αγροκτήματα με μεγάλες τεχνικές υποδομές στο επικισμό και στην περιβαλλοντική πολιτική.

ΑΒΟΡΙΓΙΝΕΣ

    Οι Αβορίγινες αποτελούν έναν από τους αρχαιότερους πολιτισμούς στη Γη, καθώς υπολογίζεται πως κατοικούν στην Αυστραλία εδώ και τουλάχιστον 65.000 χρόνια. Είναι οι αυτόχθονες Αυστραλοί, τα Πρώτα Έθνη όπως αποκαλούνται και ήταν περί τους 700.000 σε εκατοντάδες φυλές. Με την ανελέητη καταδίωξη και τις αρρώστιες που έφεραν μαζί τους, οι λευκοί αποδεκάτισαν τους νόμιμους ιδιοκτήτες και κληρονόμους αυτής της γης που θεωρούνται από τους πιο αρχαίους κατοίκους του πλανήτη. «Συνάντηση λίθινης εποχής με εποχή βιομηχανικής επανάστασης»

Οι δύο αιώνες δυτικού πολιτισμού είχαν υψηλό κόστος για τους αυτόχθονες της Αυστραλίας. O πληθυσμός των Αβορίγινων μαζί με τους μιγάδες φτάνει σήμερα τους περίπου 120.000 και είναι διεσπαρμένοι σε επτά διακεκριμένες πολιτισμικές περιοχές.

Γενικά  όλη κρατική πολιτική ήταν αισχρή, στηρίχτηκε σε εγκλεισμούς σε ειδικές περιοχές και αφομοιώσεις, όπως οι αποσπάσεις παιδιών και ανατροφή σε σε λευκές οικογένειες ή σε οικοτροφεία. 

Στους Αβορίγινες χορηγήθηκε αυστραλιανή υπηκοότητα το 1967 και συμπεριλήφθηκαν στην απογραφή του 1971, με εκτιμώμενο πληθυσμό 140.000 περίπου άτομα. Το1992 πρώτη φορά θεσμοθετήθηκαν οικονομικά και κοινωνικά  δικαιώματα για τους αποδεκατισμένους Αβορίγινους. Να τονιστεί ότι αυτή η αναγνώριση των δικαιωμάτων έγινε στα πλαίσια μιας τυπικής νεο-αποικιοκρατικής λογικής, ενώ προηγήθηκε τρομερό ξεκλήρισμα των Αβορίγινων και πάμπολα αιματηρά επεισόδια

   Το άλλο εξωφρενικό για τους Αυστραλούς είναι ότι στο μεγάλο εθνικό δημοψήφισμα που διοργανώθηκε  για την κατοχύρωση του δικαιώματος εκπροσώπησης ή μη των αυτοχθόνων κατοίκων στο Κοινοβούλιο της χώρας, έληξε με μεγάλη επικράτηση του «όχι, στο 60%.

Η πιο κατάλληλη και ακριβής ημερομηνία για την εθνική γιορτή θα ήταν όταν έγινε το Πρώτο Κοινοβούλιο της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας που εγκαινιάστηκε στο Εκθεσιακό Κτίριο της Μελβούρνης στις 9 Μαΐου 1901. Η ημέρα που τέθηκε σε ισχύ η διακήρυξη της εθνικής υπό το βρετανικό δίκαιο. Ή καλύτερα όταν η Αυστραλία έγινε  ανεξάρτητο κράτος,  στις 3 Μαρτίου 1986, διακόπτοντας επίσημα τους νομικούς δεσμούς της με το Ηνωμένο Βασίλειο. Μέχρι τότε το Ηνωμένο  Βασίλειο νομοθετούσε για την Αυστραλία. Τότε  ιδρύθηκε η Αυστραλία ως κυρίαρχο, ανεξάρτητο και ομοσπονδιακό έθνος. Έτσι, πραγματικά ο εορτασμός της Αυστραλίας ως ανεξάρτητη χώρα πρέπει να είναι η 3η Μαρτίου, όχι η ίδρυση μιας βρετανικής ποινικής αποικίας. Ποιος λογικός θέλει να γιορτάσει μια φυλακή. 

     Και οι ίδιοι γράφουν: Η 26η Ιανουαρίου είναι ημέρα περισυλλογής και πένθους, όχι γιορτής. Καθώς η ημερομηνία πλησιάζει, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τον συνεχιζόμενο πόνο που αντιπροσωπεύει για πολλούς ανθρώπους των Πρώτων Εθνών.

Το όλο δράμα απεικονίζεται με τον ιθαγενή άντρα που περπατάει μια μεγάλη απόσταση με αλυσίδες γύρω από το λαιμό του, το 1956 που έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη Μελβούρνη

ΑΡΚΕΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥΣ

https://www.facebook.com/ ChangethedateOzDay

ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

[1] Ο Θύμιος στα 25 του έζησε στους καταυλισμούς των Αβοριγίνων περί τους 6 μήνες, Αυτή την απίθανη και σπουδαία εμπειρία την "μετουσίωσε" σε ένα βιβλίο με τον πολύ εύστοχο τίτλο: "Το αλώβητο χτες στο αφιλόξενο σήμερα." Περί αυτού θα γίνει σχετική ανάρτηση, αφιέρωμα στον Θύμιο. Για τον Θύμιο κλικ ΕΔΩ

ΟΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΝΤΡΟΠΗ

 Η 26η Ιανουαρίου σηματοδοτεί την αρχή του εποικισμού αυτής της γης και οδηγεί στη συνεχιζόμενη απομάκρυνση και βία που αντιμετωπίζουν σήμερα οι άνθρωποι των Πρώτων Εθνών.Οι θάνατοι μαύρων υπό κράτηση, τα ποσοστά αφαίρεσης παιδιών και η φυλάκιση χειροτερεύουν. Εν τω μεταξύ γη και ύδατα καταστρέφονται από έργα εξόρυξης και φυσικού αερίου.Είναι πιο σημαντικό από ποτέ να συμμετάσχετε σε αυτές τις συγκεντρώσεις προς τιμήν της επιβίωσης, της αντίστασης και της δικαιοσύνης.

      Kylie Wilkinson

Είμαι αυτός που θα ήθελα να δω την ημερομηνία να αλλάζει. Να γιατί...

Εγώ, όπως οι περισσότεροι από τους φίλους μου και Αυστραλοί, συμπεριλαμβανομένων πολλών αυτόχθονων, απολαμβάνω την "ιδέα" του εορτασμού μιας Αυστραλίας για όλους.

Αλλά αυτό που πολλοί αν δεν γνωρίζουν οι φίλοι μου είναι ότι πέρασα αρκετά χρόνια αν η παιδική μου ηλικία στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές του 70 ζώντας ως λευκό παιδί μειοψηφίας σε μια κυρίως κοινότητα Αβορίγινων, που εξακολουθούσαν να καθιερώνονταν βίαια στη λευκή κουλτούρα.

Η εμπειρία μου μαζί τους ήταν μία όπου ένιωσα φίλος, ενθαρρύνθηκα και μορφωμένος στη χώρα, από έναν υπέροχο, ευγενικό, αξιοσέβαστο και ευγενικό άνθρωπο. Ένιωσα επίσης, αυτό που τώρα ξέρω ότι είναι επιφύλαξη.

Έμαθα και κατάλαβα, ακόμα και στα παιδικά μου χρόνια, ΚΑΠΟΙΕΣ από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν με την αναγκαστική αλλαγή στη λευκή κουλτούρα εκείνη την περίοδο, ενώ αντιμετωπίστηκαν με αγανάκτηση και περιφρόνηση για τους δικούς τους..

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ κοιτάζοντας πίσω στην παιδική εμπειρία, πώς κανένας ιθαγενής ιθαγενής στον κόσμο δεν θα ήθελε να θυμίζει συνεχώς τη μέρα που έχασαν τη γη, την ελευθερία, τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής τους από αυτό που θλιβερά (αλλά ειλικρινά), κατά την άποψή τους (ειδικά με αυτό που ακολούθησε) ήταν εισβολείς, και τέλος... κατακτητές.

Θα πρότεινα η ημέρα της Αυστραλίας να μεταφερθεί στην ημερομηνία ίδρυσης του πρώτου κοινοβουλίου και θέσπισης του συντάγματός μας.

Μια μέρα που αντιπροσωπεύει την αρχή των προσπαθειών ειρηνικής ένταξης των ιθαγενών και μεταναστευτικών πολιτισμών στην Αυστραλία.

                              "Δύο Αίματα, Μια Καρδιά"

Γεννήθηκα σε δύο κόσμους, οι ρίζες μου μπλεγμένες βαθιά στο κόκκινο χώμα αυτής της χώρας, η ψυχή μου παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο ιστορίες, μια που διεκδίκησε αυτή τη γη για τον εαυτό της, και μια που γνώριζε αυτή τη γη ως την ίδια

Η μητέρα μου, Αγγλίδα, ήρθε από τη χώρα των βασιλιάδων και του κρύου γκρίζου ουρανού.

Ο πατέρας μου, Kokatha και Narungga, γεννήθηκε από πεδιάδες βουτηγμένες στον ήλιο και μια κληρονομιά που εκτείνεται πίσω στον χρόνο αμνημονεύτη. Μαζί, με αγάπησαν στην ύπαρξη, αν και ο κόσμος ευχόταν να μην υπάρχω καθόλου.

Μεγαλώνοντας, έμαθα νωρίς ότι η ύπαρξή μου ήταν μια διαμαρτυρία. Το δέρμα μου, μια απόχρωση πολύ σκούρο για τον κόσμο της μητέρας μου και όχι αρκετά σκούρο για τον πατέρα μου, είπε ιστορίες πριν μπορέσει η φωνή μου. Μου είπαν ποιος είμαι και ποιος όχι, πολύ λευκός για να είμαι μαύρος, πολύ μαύρος για να είμαι λευκός.

Έζησα σε μια χώρα που μπορούσε να γιορτάσει τα γενέθλια της Βασίλισσας με παρελάσεις αλλά δεν έβρισκα χώρο για να τιμήσω τις κλεμμένες γενιές. Ένα μέρος όπου η γλώσσα της μητέρας μου θεωρούνταν "κατάλληλη", ενώ τα λόγια του πατέρα μου έμειναν να πεθάνουν σιωπηλά.

Το μίσος με βρήκε νέο. Το ένιωσα στις πλευρικές ματιές των ξένων, τις μουρμουρισμένες προσβολές και τις ερωτήσεις που με κόβουν πολύ βαθιά: "Τι είσαι, αλήθεια; ” Αλλά το χειρότερο μίσος δεν ήρθε από άλλους. Μεγάλωσε μέσα μου, τρέφεται από την ντροπή να διχάζεται ανάμεσα σε δύο κληρονομιά. Κουβάλησα το βάρος των προγόνων της μητέρας μου, που έχτισαν πλοία και αυτοκρατορίες, και τον πόνο του λαού του πατέρα μου, των οποίων τα ιερά εδάφη ήταν σημαδεμένα και εκλάπη. Μερικές φορές, τους μισούσα και τους δύο. Μερικές φορές μισούσα τον εαυτό μου.

Αλλά η αγάπη έχει έναν τρόπο να υφαίνει ακόμα και τις πιο βαθιές πληγές.

Η μητέρα μου με δίδαξε τη δύναμη της ήσυχης περιφρόνησης. Στάθηκε σε χώρους που δεν ήταν δικά της και τα διεκδίκησε έτσι κι αλλιώς, με το πηγούνι ψηλά και την καρδιά της ανυποχώρητη. Μου έδειξε ότι η αγάπη μπορεί να χτίσει γέφυρες που η ιστορία προσπάθησε να κάψει. Ο πατέρας μου, αντίθετα, με δίδαξε τη δύναμη της μνήμης. Οι ιστορίες του μετέφεραν το βάρος των φωνών των προγόνων του, τα τραγούδια τους αντηχούσαν μέσα από αυτόν σε μένα. Μου έμαθε ότι το να επιβιώνεις ήταν μια πράξη εξέγερσης, και το να ευδοκιμείς ήταν μια επανάσταση.

Και οι δύο μου έδωσαν το ίδιο μάθημα με διαφορετικούς τρόπους: ότι η αγάπη δεν νοιάζεται για το χρώμα του δέρματός σου, μόνο για τον χτύπο της καρδιάς σου.

Κουβάλησα τις αξίες τους σαν θησαυρούς μέσα από έναν κόσμο που συχνά με έβλεπε ως ξένο. Η ανθεκτικότητα της μητέρας μου και η σύνδεση του πατέρα μου με τη γη έγιναν η πυξίδα μου. Από αυτούς, έμαθα ότι η μεγαλύτερη δύναμή μου δεν ήταν να επιλέξω τη μία κληρονομιά αντί την άλλη, αλλά να κρατάω και τα δύο με την ίδια ευλάβεια. Ποτέ δεν ήταν γραφτό να χωριστώ. Ήταν γραφτό να ενσαρκώσω την ενότητα.

Αυτή η χώρα δεν μου έκανε χώρο, αλλά εγώ χάραξα τον δικό μου. Με κάθε πίνακα που δημιουργώ, με κάθε άνθρωπο που θεραπεύω, αρνούμαι να αφήσω το μίσος του να με καθορίσει. Έχω έρθει για να δω ότι η γη με χρειάζεται, μας χρειάζεται. Όχι ως φαντάσματα του παρελθόντος ή σύμβολα οίκτου, αλλά ως ζωντανές αποδείξεις για την ομορφιά της επιβίωσης.

Κι όμως, η επιβίωση δεν έχει έρθει χωρίς το κόστος της. Υπήρχαν μέρες που το βάρος όλων αυτών με έσπασε. Μέρες που αμφέβαλλα για την αξία μου, αναρωτιόμουν αν ανήκα σε κανέναν από τους δύο κόσμο. Αλλά ακόμα και στις πιο σκοτεινές μου στιγμές, οι αξίες που μου έδωσαν οι γονείς μου, η αγάπη τους, η δύναμή τους, με κράτησαν όρθιο. Η αδυναμία δεν ήταν ποτέ κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι, είπε ο πατέρας μου. Ήταν ο χώρος όπου γεννήθηκε η δύναμη.

Σήμερα, ζω ως αντίφαση σε μια χώρα που παλεύει να συμφιλιώσει τη δική της. Η ύπαρξή μου αμφισβητεί τα ψέματά της. Η τέχνη μου λέει ιστορίες που θέλει να ξεχάσει. Και η καρδιά μου, όπως ήταν διχασμένη, χτυπά για ένα μέλλον όπου κανείς δεν θα χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στις γενιές του. Δεν ζω απλά ανάμεσα σε δύο κόσμους, είμαι δύο κόσμοι. Η αγάπη της μητέρας μου με δίδαξε τη χάρη, η αγάπη του πατέρα μου με δίδαξε τη φωτιά. Και στα μάτια της αγάπης, η φυλή δεν είχε ποτέ σημασία. Η αγάπη πάντα με έβλεπε σαν ολόκληρο, ακόμα και όταν ο κόσμος δεν μπορούσε.

Είμαι η Kokatha και η Narungga.

Είμαι Άγγλος. Είμαι η Νίνα

Και είμαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαι.

~ Νίνα Ράιτ, Συγγραφέας και Καλλιτέχνης

    

 Πολλοί Αυστραλοί δεν το γνωρίζουν αυτό. Ωστόσο διδάσκω αυτό στους μαθητές μου στην τάξη μου για αυτόν τον άνθρωπο και γιατί είναι στο νόμισμά μας των 2 δολαρίων. Οι περισσότεροι άλλοι Αυστραλοί δεν ενδιαφέρονται να μάθουν αυτές τις πληροφορίες. Πώς σου φαίνεται αυτό για αδαείς; Ο άνθρωπος στο όνομα του νομίσματος των 2 δολαρίων είναι Gwoya Jungarai και ήταν ένας από τους μοναδικούς επιζώντες μιας από τις τελευταίες αναγνωρισμένες σφαγές των Αβορίγινων, της σφαγής του Coniston το 1928 στην Κεντρική Αυστραλία. Σχεδόν κάθε Αυστραλός έχει δει το πρόσωπό του, Την επόμενη φορά που θα κρατήσετε ένα νόμισμα των 2 δολαρίων στο χέρι σας αφιερώστε ένα λεπτό για να σκεφτείτε το Gwoya Jungarai.

Gwoya Tjungurrayi γράφεται επίσης Gwoya Jungarai ή Gwoya Djungarai ήταν άνθρωπος των Walpiri-Anmatyerre της Βόρειας Επικράτειας της Αυστραλίας.

Το σχέδιο του αυστραλιανού νομίσματος των δύο δολαρίων εμπνεύστηκε από ένα σχέδιο του Tjungurrayi από τον καλλιτέχνη Ainslie Roberts το 1988.

Δεν θα γιορτάσω την Αυστραλία αλλά θα παρελάσω εκείνη την ημέρα, γιατί; Επειδή η Αυστραλία γεννήθηκε στη γη του λαού μου και καταστρέφει τον τρόπο ζωής μας.
Οπότε όχι δεν θα γιορτάσω την προσβολή σου προς εμένα και τους ανθρώπους μου αλλά θα ταιριάξω τη μέρα για να πάρω την αλλαγή της μέρας σε μια μέρα όπου όλοι μπορούμε να τη γιορτάσουμε.!

=

Το 1770 ο Captain James Cook προσγειώθηκε στο Botany Bay, έδρα των Eora, και διεκδίκησε την κατοχή της Ανατολικής Ακτής της Αυστραλίας για τη Βρετανία υπό το δόγμα του «terra nullius». Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της Ευρώπης στα τέλη του 18ου αιώνα, υπήρχαν μόνο τρεις τρόποι με τους οποίους η Βρετανία θα μπορούσε να καταλάβει μια άλλη χώρα:

1. Εάν η χώρα ήταν ακατοίκητη, η Βρετανία θα μπορούσε να διεκδικήσει και να εγκαταστήσει αυτή τη χώρα. Στην περίπτωση αυτή, θα μπορούσε να διεκδικήσει την κυριότητα της γης.

2. Εάν η χώρα ήταν ήδη κατοικημένη, η Βρετανία θα μπορούσε να ζητήσει άδεια από τους αυτόχθονες για να χρησιμοποιήσουν μέρος της γης τους. Σε αυτή την περίπτωση, η Βρετανία μπορούσε να αγοράσει γη για δική της χρήση, αλλά δεν μπορούσε να κλέψει τη γη των αυτόχθονων.

3. Εάν η χώρα κατοικηθεί, η Βρετανία θα μπορούσε να καταλάβει τη χώρα με εισβολή και κατάκτηση - με άλλα λόγια, να νικήσει αυτή τη χώρα σε πόλεμο. Ωστόσο, ακόμη και μετά τη νίκη ενός πολέμου, η Βρετανία θα έπρεπε να σεβαστεί τα δικαιώματα των αυτόχθονων.

Στις 26 Ιανουαρίου 1788 οι Βρετανοί ύψωσαν τη σημαία τους και διεκδίκησαν ξανά τη γη, χωρίς συνθήκη με τους αρχικούς κατοίκους.

Στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αυστραλίας το 1992, ο Μάμπο (αριθ. 2) ανέτρεψε την έννοια του «terra nullius» (μη κατεχόμενη γη πριν από τον αποικισμό) και αναγνώρισε το παρελθόν και τη συνεχιζόμενη σχέση των Αβορίγινων και των Στενών Τόρες με τη γη της Αυστραλίας.

Αλλά εξακολουθεί να μην υπάρχει αναγνώριση στο σύνταγμα, ή ακόμη και μια δημόσια αργία για την αναγνώριση των πρώτων ανθρώπων της Αυστραλίας.

Επιπλέον, οι άποικοι εξακολουθούν να γιορτάζουν την εθνική εορτή στις 26 Ιανουαρίου, όπως κάνουν από το 1800 ως ημέρα ίδρυσης. Έτσι αποκλείο

     Το 1917, ο David Unaipon, ένας Aboriginal εφευρέτης, έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για μια προηγμένη μηχανή κουρέματος προβάτων που έφερε επανάσταση στη βιομηχανία μαλλιού αυξάνοντας την αποτελεσματικότητα και μειώνοντας την εργασία. Δεν ήταν μόνο ένας μηχανικός καινοτόμος αλλά και ένας στοχαστικός συγγραφέας, συμβάλλοντας σημαντικά στην κατανόηση του πολιτισμού των Αβορίγινων. ]Σήμερα, η εικόνα του εμφανίζεται στο αυστραλιανό χαρτονόμισμα των $50, συμβολίζοντας τη σημαντική επίδραση που μπορεί να έχει ένα άτομο σε ένα έθνος.

Το συμπεθεριό

Θύμιος Χαραλαμπόπουλος
Μελβούρνη

Ο φίλος μου ο Αβραάμ, είναι - καλή του ώρα, ένα δυο χρόνια πιο μεγαλύτερος από εμένα.

Τα σπίτια μας, ήταν τα πιο ξέμακρα, στην απάνου ρούγα του χωριού. Το σπίτι του φίλου μου, ήταν στο ψηλότερο σημείο του χωριού, κι έτσι όπως στεκότανε ψηλό κι αγέρωχο, να αγναντεύει το Ιόνιο, έμοιαζε σαν επιστάτης και φρουρός - φύλακας του χωριού μας.

Με τον Αβράμη, στα χρόνια που ´μουνα στο χωριό-μέχρι τα οχτώ - εννιά χρόνια μου, κάναμε σχεδόν παρέα κάθε μέρα. Μετά, εγώ έφυγα για τον Πειραιά, και σμίγαμε όταν κατέβαινα τα καλοκαίρια στο χωριό…

Πόσες και πόσες φορές δε «φάγαμε» της χρονιάς μας από την Κυρία Τερψιχόρη, τη δασκάλα μας, όταν κάναμε τις σκανταλιές μας, που, ομολογουμένως ήταν χωρίς σταματημό.

Τι κάναμε;

Και τι δεν κάναμε! Πετροβολούσαμε τις κότες της γειτονιάς, βάζαμε το σκυλί του Αβράμη να κυνηγάει τα σχολιαρόπαιδα του χωριού « Τρουκάκι», σημερινό Πανόραμα, που κατηφόριζαν κάθε μέρα για το σχολείο του χωριού μας. Σπάζαμε με τις σφεντόνες τις φιάλες που κρέμαγαν κυβερνητικές υπηρεσίες στις ελιές για το δάκο. Δέναμε μπρίκια στις ουρές των σκυλιών και γατιών. Κλέβαμε πορτοκάλια απ´του μπαρμπαΑντρέα Μαλλιάγκου και κεράσια από την κερασιά της Γαλάναινας, πηγαίναμε με τα μεγάλα παιδιά, τα μεσημέρια-

ακόμα και πριν φτάσει το καλοκαίρι, στη μεγάλη λίμνη του Βόιβοντα στη νεράιδοφιλημένη Νέδα,

και την… «αφρίζαμε».

Εκείνο τον καιρό στα σχολεία - τέλος δεκαετίαςτου 1950, αρχές 1960, πηγαίναμε σχολείο πρωί κι απόγευμα…

Μια μέρα του Μάη, το σχολείο μας είχε προγραμματίσει να πάμε εκδρομή κάπου εκεί κοντα στις εκβολές της Νέδας. Εκεί, θα ερχόντουσαν και τα σχολεία από το Γιαννιτσοχώρι, «Μπούζι», Ελαία τώρα, και του Προφήτη Ηλία.

Ξεκινήσαμε πρωί - πρωί, όλα παιδιά και κορίτσια, με την Κυρία Τερψιχόρη να ´ναι καβάλα σε ένα γαϊδουράκι που αγκομαχούσε έχοντας στη ράχη του τη δασκάλα μας, που το πιο λίγο, θα ζύγιζε εκατό κιλά.

Κάποιο, απ´τα μεγάλα παιδιά που περπατούσανε τελευταία - προσέχανε εμάς τα μικρότερα τάχατες, έπιασε αλογόμυγες, από ένα άλογο που βρέθηκε στο δρόμο μας, και τις απόλυσε - χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας, στο γαϊδαράκο.

Το ζωντανό, μόλις το επισκέφτηκαν οι ενοχλητικοί επισκέπτες, άρχισε ένα τρελό στριφογύρισμα και η

στρουμπουλή δασκάλα μας, βρέθηκε φαρδιά - πλατιά πάνω στο χαλικόδρομο με το δεξί της χέρι σπασμένο…Όλα τα παιδιά, χαρήκαμε και ψιθυρίζαμε το ένα στο άλλο πως θα γλιτώναμε το ξύλο…πού να γνωρίζαμε πως η Κυρία, τα κατάφερνε και με το αριστερό της…

Πάλι και τότε, εγώ και ο Αβράμης την πληρώσαμε.

Ήταν μία από τις λίγες φορές που γίναμε ένοχοι σε κάτι που δε φταίγαμε…

Άλλη μια φορά, ο φίλος μου, θα ήταν οχτώ, εννιά χρονών κι εγώ στα εφτά που «σκαρώσαμε τη δουλειά», που θα διαβάσετε στη συνέχεια.

…Γινόταν γάμος στο χωριό μας. Παντρευότανε θυμάμαι μια θεία μου. Τώρα έχει συγχωρεθεί πριν πολλά χρόνια…

« Ίνα πληρωθεί το ρηθέν καθώς γέγραπται εν ταις γραφές»

 ΘΎΜΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

…Αναρωτηθήκατε ποτέ φίλες και φίλοι πως «Κάθε μεγάλη εβδομάδα, Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή, όσοι πιστεύετε και είστε πραγματικοί χριστιανοί, ταράζετε την ήδη ταραγμένη ψυχή του Ιούδα;
«Ουαί τώρα ανθρώπω, δι ´ ού, Υιός του ανθρώπου

παραδιδόται». Για μένα - τουλάχιστον δεν ισχύει το

«Ο αποθανών δεδικαίωται». Ούτε η μετάνοιά σου ούτε το «Ήμαρτον παραδούς αίμα αθώου». Ούτε και όταν επέστρεψες τα τριάντα αργύρια και κρεμάστηκες «απελθών απήξατο» δεν ισχύει Ιούδα Ισκαριώτη.

Το να ήσουνα μόνον εσύ που έφταιξες, που έκανες το έγκλημα και πρόδωσες, εσύ που χλευάζεσαι και υποφέρεις, κάπως θα τρωγότανε, κάπως

θα ´τανε υποφερτό και δικαιολογημένο. Τι φταίει

όμως η ράτσα σου και ο λαός σου;

« Φθονουργέ, κακούργε και Αλάστωρ λαέ».

Δεν μπορώ να καταλάβω ή μάλλον καταλαβαίνω γιατί ο δύστυχος εβραϊκός λαός, διασύρεται χωρίς έλεος, χωρίς οίκτο, και έτσι απάνθρωπα και άνανδρα ποδοπατείται. Μήπως για το θάρρος του, την υπομονή του, την αντοχή του, γιατί όχι και την καπατσοσύνη του, που ποτέ δεν μπόρεσαν οι χριστιανοί να του το συγχωρήσουν;

Ο παππούλης μου ο Ντίνης.

Θύμιος Χαραλαμπόπόυλος *

… Τον παππούλη μου τον Ντίνη, τον θυμάμαι πολύ καλά! Τόσο καλά που δε γίνεται καλύτερα…
Για να γνωρίσετε μια πτυχή του χαρακτήρα του παππούλη μου του Ντίνη, συνεχίστε την ανάγνωση.

…………………..

… Αν και κόντευε να βγει ο Σεπτέμβρης, η ζέστη ήταν μεγάλη κι έκανε τα κορμιά των δουλευτάδων μούσκεμα στον ιδρώτα. Το άσπρο πανί και το τουβαλίθι( είδος μικρής πετσέτας), που βουτούσαν στο νερό και σκέπαζαν τα κεφάλια τους δε βοηθούσε τους σταφιδάδες που γύριζαν τη μαύρη σταφίδα ολημερίς στ´αλώνια. Ο καφτερός ήλιος τους έκαιγε…

Πέρα, κατά την πλαγιά της Παναγιάς, ο ουρανός ήτανε εδώ και δυο- τρεις μέρες μουτρωμένος.

Πέρα- δώθε, γυρόφερναν φουριόζικα τα σύννεφα, άλλα ελαφρά σαν τον καπνό και άλλα μαύρα, αργοκίνητα που έμοιαζαν σαν ένα μεγάλο μαύρο γιδίσιο τομάρι….

Θα κόντευε να γύρει ο ήλιος στο κοντινό Ιόνιο όταν ένα μαύρο σύννεφο ζυγιάστηκε σαν αητός πάνω απ´τ´αλώνια…

Πανικόβλητοι οι σταφιδάδες, έτρεχαν από δω κι από κει, σαν την άδικη κατάρα, με τσαπιά, σκεπάσματα, παπλώματα, κουρελούδες, παλιοσέντονα, να προλάβουν να σκεπάσουν

τ´αλώνια προτού πιάσει η μπόρα και χαθεί το βιός τους που λιαζότανε και στέγνωνε στ´αλώνια…

Κείνες τις ώρες της λαχτάρας, οι σταφιδάδες

αναλογιζόντουσαν τις αμαρτίες τους και ο καθένας τους προσπαθούσε να κουβεντιάσει με τον εαυτό του, να ψάξει για τα λάθη του, να τα παραδεχτεί, να μετανιώσει και να ζητήσει συγχώρεση απ´αυτόν που αδίκησε κι απ´το θεό του….

Έτσι κι ο παππούλης μου ο Ντίνης, κείνες τις ώρες που σκέπαζε τη μαύρη σταφίδα στ´αλώνι

με την τυραγνισμένη τη νόνα ( γιαγιά) μου, τη Γαρυφαλλιά, κοίταζε το μαύρο σύννεφο που κόντευε να φτάσει τη γη κι έμοιαζε με ανοιχτό στόμα δράκου…

Λίγο πιο κάτω, η Νέδα κατέβαζε στα θολά νερά της κούτσουρα και δέντρα μ´ένα βουητό λες και φυσούσαν σαράντα δράκοι…

- Α, μαρή γυναίκα… δε θα το γλυτώσουμε το κακό…

« Σώπα Ντίνη μου… ο θεός θα μας λυπηθεί τους καψερούς…

Και ο παππούλης μου αψύς και αράθυμος όπως ήταν της απάντησε:

- Τι λες μαρή ζουρλή… αυτός το παιδί του που το ´χε μονάκριβο δε λυπήθηκε… εμάς θα λυπηθεί…

Μετά που οι ουρανοί άνοιξαν και οι χοντρές σταλαγματιές έπεφταν με δύναμη στη γη, τα νερά έσμιγαν, έκαναν λάσπες τους μπουχούς, γίνονταν ρυάκια και άρχιζαν να κατρακυλάνε, παρασύροντας στις ξερές καλαμιές τις απλωμένες σταφίδες μαζί με τις κουρελούδες και τα παπλώματα.

Όλος ο κόσμος μούσκεμα, πάλευε με τα νερά και τις λάσπες για να σώσει το βιός του απ´την ασυγκίνητη καταστροφή, που ούτε πόνο, ούτε ανέχεια, λογάριαζε. Το βιός μιας ολόκληρης χρονιάς είχε πλέον χαθεί. Άλλο ήταν στ´αλώνια χωμένο με τις λάσπες, άλλο σκόρπιο στις καλαμιές…

Τώρα, ούτε σκέψη για καινούριες φορεσιές για τα κορίτσια της παντριάς, ούτε σκέψη για στιμόνι και υφάδι, ν´αρματώσουνε τον λάκο( αργαλειό), να υφάνουνε κουβέρτες και σκουτιά, μα ούτε και παράδες να ξεπληρωθούν τα χρέη τα παλιά. Οι μπακάληδες, δεν χρέωναν καινούρια χρέη…

……………

Ο παππούλης μου χούφτωσε τα δασιά ασημένια γένια του, κι έτσι θυμωμένος πολύ με το θεό, μάζεψε μια χούφτα λασπωμένες σταφίδες και πήγε πιο πάνω που ήτανε ένα μικρό εκκλησάκι του Αγιωργιού. Άνοιξε τη μικρή πορτούλα, μπήκε μέσα και πήγε μπροστά στην εικόνα του και τα ´τριψε στα μούτρα του Αγίου φωνάζοντας:

…. Αααα, ρε Θεέ … εσύ δεν είσαι πολυέσπλαχνος, καλός και δίκαιος για τους φτωχούς όπως λέει ο παπά Μηνάς, αλλά ένας κερατάς είσαι… ένας ζηλιάρης, εκδικητικός σκυλοθεός είσαι…

Μετά, πήρε την εικόνα του Αγίου και την πέταξε στ´αλώνια και την άφησε να βρέχεται μαζί με τις σταφίδες.

* Απόσπασμα

απ´το βιβλίο μου

« Το ποτάμι της ζωής»

Εκδόσεις « Νέδα» 2017.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

     Αγαπητοί συμπατριώτες, σας χαιρετώ όλους με αγάπη από τη μακρινή Ελλάδα.  

   Πολύ χάρηκα για την ανταλλαγή απόψεων που είχατε και θα μου επιτρέψετε να κάνω και εγώ μια μικρή παρέμβαση. 

Α΄ γενιά 30-10-55

    Αρχικά λοιπόν επικροτώ  τις καλές και συγκινητικές κρίσεις και εκτιμήσεις που κάνετε για εκείνα τα αλλοτινά χρόνια.  Οι γονείς σας, μετανάστες της α΄γενιάς, αλλά και εδώ οι δικοί μας γονείς ήσαν ήρωες. Αγώνας, θυσία αλλά και μεράκι, γέλιο, χορός και τραγούδι. Η μακαρίτισσα μάνα μου, συνομήλικη και συγγενής με τους γονείς του φίλου Νίκου, μου έλεγε ότι τότε στον Αλιά χόρευαν στην απλωσιά του σχολείου κάθε απόβραδο άντρες και γυναίκες κι όταν ήρθε από την πρωτεύουσα το πρώτο ράδιο γινόταν πανηγύρι.  Πάνω από όλα είχαν ΨΥΧΗ σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Και δουλειά και ανέχεια και δόξα ο Θεός.....

   Όμως από τη μια μεριά υπάρχουν οι έντονες αναμνήσεις και τα βιώματα από τους γονείς σας, που σημειωτέον οι περισσότεροι, αν όχι όλοι  ήσαν απλά αγροτόπαιδα, όπως και οι δικοί μου, με ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά από την άλλη υπάρχει και βασιλεύει ο σύγχρονος κόσμος που ταχέως έχει αλλάξει τα πάντα. Δυστυχώς το συνεχές και αδιάκοπο κυνήγι της κοινωνικής αποκατάστασης και της προσωπικής ανέλιξης που ήταν συνέπεια μιας στρεβλής ανάπτυξης υπό τις επιταγές της τεχνοκρατικής πολιτικής με Θεό τους αριθμούς και όχι τον άνθρωπο, είχε αποτέλεσμα τον εξανθρωπισμό των κοινωνιών και την εξαφάνιση όλων των παραπάνω συμπτωμάτων και συμπεριφορών. 

Γ΄γενιά 20-11-2003 πλην εμού

     Έτσι είναι αγαπητοί πατριώτες και φίλοι, ψάχνουμε παλεύοντας για μια ευτυχία   ψεύτικη, μούφα όπως λένε οι νέοι σήμερα..

  Όμως πρέπει να θίξω και ένα αρνητικό. Παρά όλα τα θετικά που με γλύκα αναπολείτε διακρίνω κάποιον μισογυνισμό  ανεπίτρεπτο. Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι στις σύγχρονες κοινωνίες με τέτοιες ρατσιστικές απόψεις; Τουλάχιστο όλοι έχουμε καταλάβει ότι οι άνδρες είναι το μισό φεγγάρι, το άλλο μισό είναι οι γυναίκες και πότε το ένα και πότε το άλλο είναι θεατό και φωτεινό!  

Έγραψα πολλά ίσως αλλά δεν πειράζει, παρασύρθηκα...

Τέλος σας εύχομαι όλους να βρείτε την ευτυχία που όλοι σας επιθυμείτε και να χαίρεστε αυτά που αγαπάτε. 

Καλές Γιορτές!!! 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Όλα τα μηνύματα, "ιντερνετική" αδεία, δημοσιεύθηκαν  ήδη για δυο λόγους επειδή: 

           α) αποτελούν τη β΄ γενιά των μεταναστών, μια εντελώς μεταβατική και αρκετά μπερδεμένη γενιά.

           β) τρέφω ιδιαίτερα αισθήματα με τους μετανάστες όπου γης, περισσότερο με τους συγγενείς και πατριώτες στην Αυστραλία. 

Ιδού και τα  μηνύματα μέχρι χθες βράδυ, μετά και την παραπάνω δική μου παρέμβαση: 

Theo Poulakis

 Beautifully written with so much understanding and compassion ....Bravo Theo
{Όμορφα γραμμένο με τόση κατανόηση και συμπόνια ....Μπράβο Theo]

Nicholas Diamantopoulos

O Theos katevike Laki kai mas milise!!!!

Yeia sou kai euharisto pou mas evales sta enaeria!!!

 Akoma iparhoun atoma me psixi alla autoi einai oi prodomenoi i pliyomenoi Laki!!!

 Me polli ayapi….patriotis Nikos Diamantopoulos

Η Β΄ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ, Η ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ

Τα παρακάτω  μηνύματα που αντηλλάγησαν μεταξύ μερικών συμπατριωτών και φίλων του Νίκ Διαμαντόπουλου, για τον οποίο πολλάκις έχουμε κάνει μνεία σε αυτό το blog, παρουσιάζουν σημαντική αξία καθότι όλοι τους είναι μέλη της β΄γενιάς των μεταναστών στην Αυστραλία. Μέσα από τις αναμνήσεις τους διαφαίνονται πολλά πράγματα, λαογραφικά και άλλα, για τους πρώτους  μετανάστες, τους γονείς τους,  αλλά και μερικές αντιλήψεις που εκφράζουν οι ίδιοι.

(Σημειωτέον είναι μεταφρασμένα αυτόματα από 

τα αγγλικά..και αύριο η δική μου 

παρέμβαση μια και συγκαταλέγομαι στο 

γκρούπ του Νίκου.)

         Θυμάμαι την ημέρα γύρω από 1971-1972 όταν η Σοφία Σιδέρη ήρθε στη Greenhills στο αγρόκτημα Σαμαρτζής'S UP κοντά στο φράγμα Maroondah και ο πατέρας μου αποφάσισε ότι θα οδηγήσει το 1970 VG γενναία εκεί έξω για να δούμε αυτό το μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη σε όλη τη διαδρομή από την Ελλάδα. Υπενθυμίζω επίσης ότι μου

1963 Holden βαγόνι θείος του και (Κουκλάς) μάρκα ενός συγγενούς νέο Corolla 1969 κατέληξε σύροντας σε όλη τη διαδρομή μέχρι εκεί με βλασφημούντες

Απηχώντας από τα τρία οχήματα ............ .Οι τρελό ημέρες όταν οι γονείς μας ήταν μικρά και 12 ώρες βάρδιες 6 ή 7 ημέρες την εβδομάδα σε εργοστάσια δεν αμβλύνει τους

Πνεύματα.

Νικόλαος Διαμαντόπουλος

Γειά Sas και να απολαύσετε κάποια παλιά μουσική !!

Theo Πουλάκης

Μπράβο Νίκο 

Καλά είπε, ενώ διαβάζετε το σχόλιό σας για αυτό το γεγονός μου πνίγηκε και διογκώθηκε με δάκρυα καθώς οι μνήμες μου από τους γονείς και τους συγγενείς μου και το γλέντια είχαν. 

Αυτοί οι άνθρωποι θυσίασαν τη ζωή τους για να έρθουν σε αυτή τη χώρα, αφήνοντας πίσω τους γονείς, αδελφούς, αδελφές, τους φίλους και την εξοικείωση των χωριών τους, απλά για να βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά τους θα μπορούσαν να έχουν την ευκαιρία .. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν εγκαταλείψει τα χωριά τους πριν προχωρήσουμε σε αυτό το Οδησσό -ένα ταξίδι ...

Ήρθαν εδώ δούλευαν στα εργοστάσια και τα χαλυβουργεία 60 ωρών την εβδομάδα και έχουν βρεθεί ακόμη χρόνο για να τραγουδήσετε και να χορέψετε .., 

Αυτοί οι άνθρωποι Niko είναι οι ήρωές μου και θα πρέπει να είμαστε αιώνια ευγνώμονες σε αυτούς ........

Είμαστε μόνο αυτοί που είμαστε εξαιτίας της θυσίας τους ....

Κωνσταντίνος

Απολύτως ... ΕΝΑ  Απολύτως ... Και όλα αυτά τα γυάλινα παλάτια είναι κρύο και εύθραυστη χωρίς τη ζεστασιά και την ασφάλεια που παρείχαν 

John Bastiras

Kalimera'sas

Εγώ θυμηθούμε μια Ελληνικό Φεστιβάλ στο μέσα και στο τέλος του

Μήνυμα από τη μακρινή Αυστραλία!

Foti Mantzioros

Γεια σου Θοδωρή, πως τα περνάτε στην ταλαιπωριμένη πατρίδα μας.
Στις 20 Μαρτίου έρχεται ο Χρόνης Παπαθεοδώρου στο χωριό.

http://www.lifo.gr/team/lola/34658

Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο.

Η οικογένεια των Boissonnas κατάγεται από τη νότια Γαλλία, από το Livron, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. Όταν στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες έγινε εχθρικό οι πρόγονοι του Fred - μαζί με πολλές άλλες οικογένειες- αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη. Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Fred να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων...

ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ!!!

ΘΕΡΜΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

     Αγαπητοί μας Πατριώτες, Φίλοι και Συγγενείς

          Αγαπητέ Ηλία

    Αρχικά σας ευχόμαστε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος.

    Σας γνωρίζουμε ότι εδώ και λίγο καιρό στον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μας εξελέγη νέο Δ.Σ. που αποτελείται από τις εξής επτά (7) γυναίκες:

Ντιάνα Μανουσοπούλου, πρόεδρος,

Σία Τριγάζη, αντιπρόεδρος,

Κανέλα Παπαλεξοπούλου, Γενικ. Γραμματέας,

Ηρώ  Κωσταντοπούλου,    Ειδικ.  Γραμματέας,

Βάσω Λαμπροπούλου, ταμίας,

Βάσω Παπακυριακοπούλου και Πένυ Καλογεροπούλου, μέλη.

   Βασική μας επιδίωξη είναι με τη βοήθεια όλων των συμπατριωτών που αγαπούν την πρόοδο να δώσουμε νέα ώθηση στα πολιτιστικά του χωριού μας (πολιτιστικές εκδηλώσεις, ανάδειξη του λαογραφικού μουσείου κτ.λ.) έχοντας κύρια μέριμνα την αλληλεγγύη και την υποστήριξη των αδυνάτων που έχουν ανάγκη.

   Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον σας, ζητάμε και τη δική σας αρωγή προκειμένου να καλύψουμε τις επείγουσες ανάγκες όπως τα προβλήματα στη στέγαση του Λαογραφικού Μουσείου.

  Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων, πάντοτε ευγνώμονες. 

   Για το Δ.Σ. του Συλλόγου

    Ντιάνα Μανουσοπούλου   

                  

                                      

       

ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΝΙΚΟ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟ, ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ ΛΑΒΑΜΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟ-ΚΑΛΑΜΑΡΟ -ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ... ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΩ ΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ 1ο ΓΥΡΟ....

Men of the Peloponesse (Michael you are still on the waiting list pending your future display of manhood)

I wish to advise that next Friday the 30^th you are welcome to my place for a night of Calamari, Spanakopita and Tsipouro, and Pending availability of a projector and large screen “A special screening of The 300 Spartans the original featuring music by Manos Hatzidakis.” The movie will be screened at 11pm and conclude around 1 am.

THIS EVENING IS STRICTLY MEN RATED AND ANY WOMEN THAT ATTEMPT ENTRY WILL BE CONFISCATED!!!!!!!

Kosta….you are also most welcome to make a cameo and surprise us all.

My place is Unit 4, 58-62 George Street Fitzroy

http://www.youtube.com/watch?v=oRVE6o5Yz9Y

Nicholas Diamantopoulos   AAPI  MRICS

 NDI.    PROPERTY VALUATION

 T   03 9417-3437 F   03 9417-3437 P   PO Box 1080 Collingwood Vic 3066

E   nick@ndipropertyvaluation.com.au W  www.ndipropertyvaluation.com.au

Νίκο μακάρι να μπορούσα να παρευρεθώ 
στην ωραία σας σύναξη. 

Δυο καραφάκια είναι κερασμένα από μένα. 

Το ένα για σένα και την παρέα σου και το άλλο 

για όλους τους εδώ φίλους που αγκομαχούν

Θ. Κ