ΑΠΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ [19-11-2005] ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ //1965-70//

     Αμ για κείνα τα αλλοτινά χρόνια στο Γυμνάσιο δεν βρίσκω λέξεις να τα πω, να τα χρωματίσω. Χρόνια αξέχαστα. Αθώα, τρυφερά και ξέγνοιαστα. Συμμαθητές αλλά και καθηγητάδες, πρόσωπα συνυφασμένα με την πιο ωραία μας ηλικία. Πρόσωπα πολυαγαπημένα και γραμμένα με μόνιμη στάμπα στην πρώτη σειρά της μνήμης μας. Τι και ποιον να θυμηθώ και να μνημονεύσω; Τον Αντώνη, τη Σοφία, τον Βαγγέλη, τη Γιώτα, τη Ρούσα, τον Γιάννη, την Κική, τον Γιώργο, την Ιωάννα, την Αριστέα, τον Μίμη, τη Γιαννούλα, τον Κώστα, τη Γωγώ, τον Λύσανδρο, τη Ρέα, τον Παναγιώτη, τη Μαρία, τον Γαληνό, την Κανέλα, τον Μήτσο, την Καλλιρόη, τον Τάσο, τη Διονυσία, τον Χρήστο, τη Μαρίνα, τον Μήτσο, τη Φρειδερίκη, την Τασούλα, τον Χαρίλη, τη Δήμητρα, τον Θανάση, την Κατερίνα, την Ελένη, τον Φώτη, την Αθανασία, την Αιμιλία, [δε νομίζω να είναι άλλος, αφερίμ..μας!.

Τον Μπάρμπα Στάθη που άγιαζε κάθε μήνα όταν του λέγαμε το Πάτερ ημών για να μας βαθμολογήσει, τον Μπάρμπα Κώστα που πάσχιζε να μας μάθει όλους τους ντενεκέδες ξεγάνωτους, όπως μας έλεγε ασκήσεις και περιγράμματα, τον Κακαβούλη που άρχιζε την παράδοση με το ντριν του κουδουνιού, τον Γιάννη και τη Λένα Λέφα που ήταν οι πρώτοι λειτουργοί σε όλα, την Ευτυχία και τον Σακελλαρίου που πρώτοι μας έδειξαν το μπάσκετ και το βόλεϋ, τον Μακρυγιάννη, τον Κεφαλλονίτη τον θρυλικό Φου-Μαντζού, τον Ρώμα με τη ρώμη του και την Αγωγή του Πολίτη, τον Ουζούνη με τις αγγλικούρες του, τον Φιλιππίδη με τον μεγάλο του έρωτα τη Ναυσικά, Την Κοντομιχάλη τη χαμηλοβλεπούσα, τον Πανούλη και τον Νινή, τη Μαυρογένη, τη Φαμφάνη που το έπαιζε άνετη και ντίβα και ...και.

Όλες οι μαθητικές τάξεις έχουν τα δικά τους ψηφιδωτά, τους ήρωες και τους αντιήρωες, ας πούμε τα μνημεία. Αλλά αυτή η τάξη του ΄71 ήταν το κάτι άλλο. Βεβαίως εάν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, αλλά πώς να το πω, με όποιο κριτήριο και να την αξιολογήσεις περνά από τις πρώτες. Ας πάρουμε:

Μορφωτικό επίπεδο: κοντά στο άριστα. 70% με 80% των μαθητών πέρασαν στην ανώτατη και ανώτερη εκπαίδευση.

Κοινωνικοπολιτικό: κανείς μα κανείς δεν έκανε την πολιτική επάγγελμα.

Αθλητικό: τότε, τα τελευταία τρία χρόνια στο Γυμνάσιο η τάξη μάζευε τα περισσότερα μετάλλια στις γυμναστικές επιδείξεις.

Ρώμη και σωματική εμφάνιση: κοπελιές, μαθήτριες μανούλια και μάγκικα αγόρια. Όλα καλά παιδιά! (Εντάξει, υπάρχουν και δυο-τρεις εξαιρέσεις..)

Πριν από 16 χρόνια έλαβε χώρα το πρώτο μας αντάμωμα στην Αθήνα. Και ποιος δεν θυμάται το συγκινησιακό φορτισμένο κλίμα; Μα ήταν 35 χρόνια από την αποφοίτηση και ήταν γεμάτο με γλυκιές αναμνήσεις. Σαν ασπρόμαυρη ταινία περνούσαν και περνούν τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα, τα πρώτα αλλοπρόσαλλα όνειρα, οι μαθητικές πλάκες, τα καρδιοχτύπια με το ξεφύλλισμα του καταλόγου, οι ξεχωριστές βόλτες, πάνω κάτω στο προαύλιο, οι αστραπιαίες, φοβισμένες ματιές, τα κλεφτά τσιγαράκια, αλλά και οι ιδιοτροπίες ορισμένων καθηγητών* Από εκείνο το αντάμωμα είναι οι φωτογραφίες, με τις οποίες έγινε αυτή η ταινία. Υπόψη η μνήμη είναι τροτέζα και δεν βάζει κανόνες καθωσπρεπισμού και υποταγής αλλά μέχρι το τέλος παίζει και χορεύει τον δικό της σκοπό!

*Φυσικό ήταν κάθε καθηγητής να βγάζει όλα τα ψυχοπλακώματα από το σπίτι του και τη μικρή συντηρητική κοινωνία στους μαθητές. Ψιλομανίες, κρεββατομουρμούρες και κάθε τι απωθημένο. Έβρισκαν θύματα κυρίως κακόμοιρους μαθητάκους που με ένα καρβέλι ψωμί και μια μασέλα γιδίσιο τυρί πάλευαν με νύχια και με δόντια να βγάλουν τη βδομάδα μέχρι το Σάββατο που θα πήγαιναν πάλι στο χωριό εκεί ψηλά στη Βουνούκα. Θυμάμαι όταν έμπαινε στην τάξη εκείνος ο ...καθηγητής, πρώτη του δουλειά ήταν να ρίξει ένα ντεχνέκι σε ένα τέτοιο μαθητάκο. Έτσι για την πλάκα του...

Η ΤΑΞΗ ΜΑΣ: Η ΡΕΑ, Η ΓΩΓΩ, Η ΡΟΥΣΑ, Ο ΚΩΣΤΑΣ, Ο ΜΙΜΗΣ, Ο ΓΙΩΡΓΟΣ, Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ, ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ" ΤΗΣ ΚΟΡΔΟΡΟΥΓΑΣ.

      Εντελώς αδύνατο είναι να ερμηνεύσεις τις διεργασίες του νου, της μνήμης και της σκέψης. Οι ψυχολόγοι ίσως έχουν ανακαλύψει κάποια μονοπάτια. Τέλος πάντων.....
  Λοιπόν, όσο μεγαλώνουμε ενώ η μνήμη συνεχώς ελαττώνεται, όμως για τα παλιά τα νεανικά μας χρόνια παραμένει σταθερή και ακλόνητη. Μάλιστα αυτές τις γιορτινές μέρες ....θεριεύει! Αυτός ήταν και ο λόγος που ανέτρεξα στις πρώτες μου σχετικές αναρτήσεις.
     Μια από αυτή είναι κι σημερινή που αναδημοσιεύω! 
[Τη Δευτέρα η πρώτη ανάρτηση θα είναι για το Δημοτικό σχολείο τότε στα αλλοτινά Χρόνια]       
  Σε αυτή την ανάρτηση, η τιμητική ανήκει στην τάξη μας στο Γυμνάσιο Ζαχάρως και στους "Μικρούς Ήρωες" της Κορδόρουγας. 

Η Ρέα χαμογελά λαμπυρίζουσα!

   Τότε όλα περίπου τα παιδιά της τάξης από τη Ζαχάρω έμεναν στην Κορδόρουγα, στην "απάνου πόλη". Μιλώ για την τάξη που αποφοίτησε το 1970 από το Γυμνάσιο Ζαχάρως. Πω..πω!! Πριν 49 χρόνια!!! Πραγματικά ήταν μια τάξη επώνυμη, ένας και ένας, μια και μια!1 Σε όλους τους τομείς η στάθμη ήταν  υψηλή. Στον τομέα της επαγγελματικής κατεύθυνσης το 70% των μαθητών έγιναν επιστήμονες 2 Αλλά και στον τομέα της κομψότητας  σχίζαμε. Οι συμμαθήτριες μας με τις μπλε ποδιές με το άσπρο γιακαδάκι ήσαν κούκλες, οπτασίες. Όμως τα δυο ωραιότερα κορίτσια, οι πιο τσαχπίνες ήταν η Ρέα και η Γωγώ. Σπιρτόζες, κορίτσια προικισμένα με γυναικεία κοκεταρία. Φινετσάτα! Δυστυχώς η Γωγώ Πόθου από τον Κακόβατο έφυγε πολύ νωρίς και μάλιστα μετά από μεγάλη δοκιμασία. 

                                                                 Η παρακάτω θύμηση είναι ένα μνημόσυνο τιμής για τη Γωγώ

 και η φωτογραφία για τον   αξέχαστο  Λιαδέλη. 

Κ.Αθανασόπουλος, Κ.Φάκαλος κι εγώ.

         Λοιπόν στην Ε΄Γυμνασίου (Β΄ Λυκείου) κάναμε την 3ημερη εκδρομή μας στα Γιάννενα. Από τους καθηγητές μας συνόδευαν ο μπάρμπα Θανάσης Κακαβούλης και η Χρυσούλα  Φανφάνη, οπότε μετά από μια ώρα ταξίδι  με το λεωφορείο η κυρία Φανφάνη3  μας προέτρεψε επιτακτικά να κάτσουμε ανακατεμένοι και όχι όπως καθόμαστε, μπροστά τα κορίτσια και πίσω τα αγόρια. Έτσι όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση, δίπλα μου ήρθε και έκατσε η Γωγώ. Εγώ, τα θυμάμαι λες και συνέβησαν χθες, έγινα σαν την παπαρούνα.  Ντρεπόμουν του κερατά που λένε. Μαζεύτηκα στην άκρη προς το παράθυρο και απαντούσα μονολεκτικά και φοβισμένα. Πού να πλησιάσω; Σαν το τρομαγμένο κατσούλι.  Τι ωραία χρόνια, γεμάτα τρυφερότητα και μυστήριο! Θυμάμαι πάντως και ένα άλλο που είχε μεγάλη πλάκα. Μετά από αρκετή ώρα η Γωγώ με προσκάλεσε να πάρω δυο φίλους και  το βράδυ να πάμε στο δωμάτιο που θα έμεναν με τη Ρέα και τη Μαρίνα για να κάνουμε πλάκα. Εγώ βέβαια εκείνη τη στιγμή μουγγαμάρα, όμως αργότερα το ανέφερα στον Μίμη 4 και τον Γιώργο τον Αγριόπουλο5αλλά όπως καταλαβαίνετε αυτοί και εγώ μαζί κοιτούσαμε το ταβάνι, αν και κάναμε τα μαγκάκια. Τι μαγκάκια; Του κουραμπιέ... Πού να τολμήσουμε; Λες και τα κορίτσια θα μας έτρωγαν με τη χάρη και τα γέλια τους.  

          Η Ρέα κορδορουγίτισα από τα γεννοφάσκια της, έμενε στο πατρικό παπαδοπουλέικο σπίτι .(στη φωτογραφία το δεξιό σπίτι). Εκτός από το Γυμνάσιο είχε κάψει καρδιές σε όλη την Κορδόρουγα. Ερωτοχτυπημένοι ήταν όχι μόνο συμμαθητές, ξεσυμμαθητές αλλα και παπαδάκια και παπαδοπαίδια. Εκεί δίπλα στο σπίτι ήταν και ο φούρνος του Δρίλια, που γινόταν αιτία για περατζάδα  στους τολμηρούς θαυμαστές. Ο Γιωργάκης Παπαδόπουλος, καλή του ώρα στην Αμέρικα που μακροημερεύει, πήγαινε και ξαναπήγαινε για ψωμί, αν και η μαλάθα του σπιτιού ήταν γεμάτη με πρόσφορα από τον πατέρα του τον Παπαμίμη. 
           Αλλά το πιο ωραίο  το είπε ο κουμπαράκος μου, ο Ζήρος, με την ευφράδεια και την καλλιέπεια που τον διακρίνει, ξεκαπίστρωτος από κάθε  είδος ψεύτικης  ηθικής και  καθωσπρεπισμού:

: Ρέα  πού  να  'ξερες  ότι τον  πίσω τοίχο  του σπιτιού σου,  που  είχε ένα παραθυράκι,  τον είχαμε σοβατίσει όλα τα αλάνια της Κορδόρουγας .

:Καλά ρε κουμπάρε εσύ είσαι και πέντε χρόνια μικρότερος, πού τα θυμάσαι αυτά;

Και μας λέει με όλη τη …μεγαλοπρέπεια, γελώντας :  Τώρα είμαι ο ΖΗΡΟΣ με όλα κεφαλαία, τότε ήμουν ο «Μικρός Ήρωας», ο Γιώργος Θαλάσσης. Η Ρεούλα τότε, η Πανωραία για όλα τα παιδιά, συν πλην δέκα, ήταν η μούσα μας, η Θεά μας!!!
               Ο δε Δημητράκης Γεωργακόπουλος, ο σύντροφος Νντοκ, καρντάσι της Τασούλας και της Βάσως,  που κατοικοεδρευει  στην πόλη του Ευρίπου, χιλιοτραγουδισμένη από το Σκαρίμπα,  ερωτευμένος κάποτε στο φουλ,   τώρα μετά έδινε στη Ρέα διαστάσεις μύθου. 

  1    Δημ. Μίντζιας, Κωστάκης Φάκαλος, Γιώργος Αγριόπουλος, Αντώνης Κόντος, Γαληνός Μπρής, Λύσσανρος, Κώστας Χριστοδουλόπουλος, Χρήστος Σκουτέρης, Γιώργος Κουσκουλής, Δημοσθένης Χριστόπουλος, Νιόνιος Βορβυλάς, Χαρίλης Πρασάς, Νιόνιος Σώκας, Θεόδωρος Γιαννόπουλος, Παύλος, Αλέκος Μπίθας, Κώστας Παναγόπουλος, Γιώργος Μάντεσης, Βαγγέλης Γιαννακόπουλος, Γιώργος (2) Παναγούλιας, Γωγώ Πόθου(+), Ρούσα Μωραϊτη, Ρέα Παπαδοπούλου, Γωγώ Χριστοδουλοπούλου, Νίτσα Νικολοπούλου, Κυριακούλα Κοτσιώνη, Μαρίνα Μπούσμπουρα, Κανέλα, Ρίνα και Αριστέα Κριτσέλη, Γιαννούλα Γεντίμη, Γιαννούλα Τριγάζη, Μαρίκα Μπρή,  Γιώτα Σταματοπούλου, Σοφία Ζαχαροπούλου, Σία Κρανίτη, Ιωάννα Γρίβα, Μαρία  Παναγιωτοπούλου, Αιμιλία Μποφίλη, Καληρόη Μανιάτη και αρκετοί άλλοι και άλλες που πήραν άλλο δρόμο σε μια στροφή όπως ο Λάκης Αβραμόπουλος στη Γερμανία ή παρέμειναν και συνέχισαν σε άλλη τάξη.(Εδώ πρέπει να αναφέρω και το κοντινό φιλαράκο  Κώστα Αθανασόπουλο από τη μεγαλύτερη τάξη, που μετά έγινε γιατρός αλλά έφυγε νωρίς-νωρίς...)

2 Είναι άλλη περίπτωση εάν εκείνες οι γενιές, με πρώτη τη γενιά του πολυτεχνείου, αν και ήσαν οι πλέον κωλόφαρδες (ούτε κακουχίες, ούτε πόλεμοι αντίθετα είχαν μεγάλη ανάπτυξη και αμέτρητες ευκαιρίες ανάδειξης και αποκατάστασης)  είναι οι κύριοι αίτιοι της σημερινής ελεεινής κατάστασης της χώρας. Δυστυχώς η αλόγιστη και εύκολη ικανοποίηση των υλικών αναγκών, μέχρι του σημείου της υπερκατανάλωσης και της στρεβλής ανάπτυξης χωρίς τις κατάλληλες υποδομές σε όλους τους τομείς, ειδικά στον πρωτογενή τομέα, προκάλεσε την πλήρη αλλοτρίωση των ίδιων των ανθρώπων και συνοδεύτηκε από υπερεκτίμηση και υπερτίμηση των δυνατοτήτων και των δυνάμεων, απάρνηση της τάξης και εμφάνιση μέχρι βαθμού κυριαρχίας αντικοινωνικών φαινομένων όπως νεοπλουτισμός, ατομικός ωφελιμισμός, άκρατος νεοφιλελευθερισμός, με τελική συνέπεια το κτίσιμο του σημερινού, σάπιου πολιτικού συστήματος (πελατειακό, διεφθαρμένο, συντεχνιακό, αντιλαϊκό κτλ.)

Κώστ. Φάκαλος, Δημ. Μίντζας

3 Τότε ήταν δεν ήταν τριαντάρα και μάλιστα ερχόμενη από την πρωτεύουσα, μας μετέφερε λίγο-πολύ, πιο ελεύθερα ήθη, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι νέοι καθηγητές, σε αντίθεση με το ισχυρό τοπικό τρίο - Ευστάθιος Αλεξανδρόπουλος, Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος, Αθανάσιος Κακαβούλης. Βεβαίως ο  καθένας  από αυτούς και μια ιστορία ξεχωριστή που ίσως κάποια μέρα δυνηθώ να γράψω σχετικά, γιατί αξίζει τον κόπο διότι παρά τη συντηρητικότητά τους, η προσφορά και των τριών εκείνα τα αλλοτινά χρόνια στην ουσία, ήταν αξιόλογη, αν και υπάρχουν για τούτο αντίθετες απόψεις από πολλούς που κρίνουν όμως τα πράγματα πολύ επιφανειακά.

4  Αναφέρομαι στο Δημήτρη Μίντζα, που ήταν από τους πιο εξηγημένους συμμαθητές και μυαλό ξυράφι. Τι να πω!  Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Ο Δημήτρης τώρα είναι Δ/ντής στην Ε΄ Παθολογική Κλινική του Ευαγγελισμού και ξεχωρίζει σαν τη μύγα μεσ΄ στο γάλα και σαν γιατρός και σαν άνθρωπος.

Αιμ. Μποφίλη, Θ.Κ, Ι. Γρίβα, Κική Κοτσώνη

  5 

  Αυτά να μαθαίνει η κυρία Κοτσώνη - Αγριοπούλου για το πόσο πιστός     ήταν ο Γιώργης της από τότε. Έτσι είναι γιατρέ μου! Αξίζει να τονίσω ότι από τους συμμαθητές μετέπειτα μόνο αυτοί οι δύο έγιναν  ζευγάρι ακλόνητο. Με την αγάπη μας πάντα και τις ευχές μας να είναι καλά όπως  η Βουνούκα.
       Άλλο είναι το θέμα που ο Γιώργης τα έχει μπερδέψει αρκετά. . Ε όχι ρε φίλε και με τέτοιους...νταήδες στη Ζαχάρω. Κάνε παρέα και με κανένα ........ κοντό. Αλλά και τέτοια στροφή 180 μοιρών. Ήμαρτον!!!. 

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗ

    Μετά τα τόσα σπαρταριστά κείμενα για τα  "Θρησκευτικά "  να και ένα δικό μας από εκείνα τα χρόνια τα αλλοτινά (1) στο Γυμνάσιο Ζαχάρως.

   Και εμείς λοιπόν, από τις πρώτες τάξεις,  πώς και πώς περιμέναμε τα θρησκευτικά να ξελαμπικάρουμε λίγο από την υπόλοιπη ένταση των άλλων μαθημάτων, που το ένα ήταν πιο μανίκι από το άλλο, Μαθηματικά, Φυσική, Αρχαία, Λατινικά, Χημεία σκέτα παλούκια, αμάν Βαγγελίτσα  μου! Κι ερχόταν η ώρα των Θρησκευτικών και αγαλλίαζε η ψυχούλα μας. Ήταν η ώρα της ανάπαυσης ψυχή τε και σώματι, καλύτερα η ώρα της ανεμελιάς και του χαβαλέ. Αραλίκι! Βεβαίως κανένας μαθητής και μαθήτρια δεν νοιαζόταν για αυτό το μάθημα μια και δεν ήταν μάθημα για τις μεγάλες εξετάσεις. Ίσως από την άλλη είχαμε πάρει φόρα από πριν, άλλος από το κατηχητικό κι άλλη από την εκκλησία που έπεφτε η πλάκα της αρκούδας. Θυμάμαι στην ώρα των Θρησκευτικών οι περισσότεροι διάβαζαν ή έγραφαν τα παρακάτω μαθήματα και η μεγαλύτερη χαρά μας ήταν να είναι μια από τις δυο-τρεις πρώτες για να ετοιμαστούμε για τις επόμενες. Ήταν ώρα Θεού χαρισάμενη! Είχαμε πάρει μεν το μάθημα της πλάκας αλλά ο κυριότερος λόγος ήταν ο καθηγητής, ο Μπάρμπα Στάθης Αλεξανδρόπουλος, να είναι καλά και πάντα μακαριστός εκεί που είναι. Η απέραντη καλοσύνη της ψυχής του προβάλλονταν στην γλυκιά του όψη και στα ψιλό-τσακίρικα μάτια του. Ομολογώ ότι μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει πουθενά τέτοιο φιλήσυχο, άγιο ανθρωπάκι, αφού τα δυο-τρια τελευταία χρόνια που έκανε Γυμνασιάρχης δεν αποβλήθηκε ούτε ένας μαθητής. Έμπαινε στην τάξη κι άρχισε να μολογάει ότι του κατέβαζε ή κούτρα του. Οτιδήποτε άλλο εκτός από το μάθημα. Να μια φορά τι μας είπε με την τσιριχτή φωνή του:

       - Καλά μου παιδιά σήμερα έχουμε μάθημα για τη Δημιουργία. Μην σκοτίζεστε, να θα σας πω ένα παράδειγμα και όλοι θα καταλάβετε και θα μπείτε στο νόημα του μαθήματος που είναι η μεγαλοσύνη του Θεού. Λοιπόν χθες το απόγευμα καθόμουν στο μπαλκόνι και έπινα το καφεδάκι μου ρεμβάζοντας την  αυλή, που γύριζαν οι κότες μου και τσιμπολογούσαν. Σκέφτηκα τι κρίμα που οι κότες δεν έχουν ένα χώρο της προκοπής να μείνουν, παρά κοιμούνται επάνω στη λεμονιά. Δεν γίνεται άλλο πρέπει να τους φτιάξω ένα κοτέτσι, Κι αμέσως που λέτε παιδιά μου δεν έχασα καιρό έκατσα όλο το απόγευμα και με κάτι σανίδες έφτιαξα ένα κοτέτσι. Να δείτε πώς το βράδυ όλες οι κοτούλες και ο πετρωτός κόκορας κούρνιασαν  στο σπίτι τους. Δεν ξέρετε πόσο χαρά και πόσο ικανοποίηση ένοιωσα. Ήταν μια δημιουργία πολύ ωφέλιμη. Έτσι κι Θεός δημιούργησε τον κόσμο.   
  Την άλλη βδομάδα σηκώσαμε από μόνοι μας το χέρι για να πούμε το μάθημα, τη Δημιουργία.

1970 Ε΄Τάξη: Γ. Ζιάτας,(από Σαμικό), Γαληνός Μπρή (από τις Τρύίπες,

 ο γνωστός εισαγγελέας), Λύσανδρος Χριστοδουλόπουλος (από την

 Καλίδονα), Χαρίλαος Πρασσάς ( από την Αρήνη), η αφεντιά μου, Αντώνης 

Κόντος (από τη Ζαχάρω) και Γιώργος Κουσκουλής (από τον Κακόβατο) (1¨)

    Υπόψη δε ποτέ δεν εξέταζε μαθητή, ούτε είχε Κατάλογο (2) Όταν πλησίαζε η βδομάδα για τους βαθμούς κάθε μαθητής με τη σειρά του, αρχίζοντας από το τελευταίο θρανίο, σηκωνόταν όρθιος όχι στην έδρα αλλά στη θέση του και έλεγε το "Πιστεύω" ή τον "Πάτερ ημών". Μάλιστα ανοίγαμε το βιβλίο στην πλάτη του μπροστινού και το στόμα μας πήγαινε ροδάνι. Ο μπάρμπα Στάθης ακίνητος καθόταν στην έδρα γαλήνιος σαν Βούδας. Μερικοί μαθητές μάλιστα άρχιζαν κανονικά (Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς) και συνέχιζαν  με διάφορες αρλούμπες, αλλά τέτοιοι ήσαν λίγοι καθότι σεβόμαστε το ...αγαθό γεροντάκι. Και το 18 ήταν βαθμός που έβαζε στους περισσότερους, στους άλλους έβαζε 17 ή 19.
 Αυτά ήταν τα Θρησκευτικά με τον αείμνηστο μπάρμπα Στάθη!    

  (1) Πολλοί αναγνώστες, φίλοι, παραφίλοι και βάλε, με τις τόσες αναπολήσεις,  "αναθυμιάσεις" για τα αλλοτινά χρόνια, θα με αποπαίρνουν. Τι να κάνουμε ρε παιδιά αφού αυτά πράγματα καλύπτουν τα πιο συγκινητικά μου  χρόνια: Δεν ξέρω σε σας αλλά μένα έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Πήγα στη Θεσσαλονίκη κοντά στα 6 χρόνια στο Πανεπιστήμιο, άλλα δυο χρόνια στο στρατό (Τρίπολη, Αθήνα, Χανιά και Λάρισα)   και μετά από εδώ και από κει, αλλά τα αλλοτινά, τα παιδικά χρόνια στο χωριό και τα γυμνασιακά στη Ζαχάρω σκαρφαλώνουν στο σωρό της μνήμης και έρχονται επάνω-επάνω. Πιστεύω λοιπόν να τύχω της ευμένειας σας είτε και σεις είστε μάρτυρες, είτε όχι. 
(1¨) Για τον Αντώνη Κόντος. Αντώνη αγαπητέ τι λες; 

(2)   Όταν οι καθηγητές ξεφύλλιζαν τον Κατάλογο  η ψυχούλα μας πήγαινε στην Κούλουρη. Φόβος και τρόμος όταν έπιανε το γράμμα του επιθέτου μας, αλλά και τι ανακούφιση όταν πήγαιναν παρακάτω.Μια καθηγήτρια, πω πω σκέτη πικράγγουρο, δεν πήγαινε με τη σειρά που ξέραμε και πολλάκις γυρνούσε πίσω και όλοι τρέμαμε. Την άτιμη.  

Η παρούσα ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους
τους συμμαθητές μου σε εκείνες τις τάξεις και ειδικά
στον συμμαθητή μου τον Παναγιώτη Ζήρο που έχει 
από τότε ξενιτευτεί στην Αμέρικα..
Τι λες και συ, καλά δεν τα γράφω;

Η ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ 1971 ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ

ΑΝΤΑΜΩΜΑ

ΑΠΟΨΕ 9:30 ΜΜ  
ΣΤΟΝ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΑ  

       

 ΓΛΕΝΤΙ ΚΑΙ ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ ΤΡΙΚΟΥΒΕΡΤΟ
ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΚΑΙ ΠΙΟΤΙ ΜΕΧΡΙ ΣΚΑΣΜΟΥ
  ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
ΧΟΡΟ ΚΑΙ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ 
ΕΩΣ ΤΙΣ  ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΡΙΤΕΣ 

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΕΣ ΩΡΕΣ!!!!!!!

Αμ για κείνα τα αλλοτινά χρόνια στο Γυμνάσιο δεν βρίσκω λέξεις να τα πω, να τα χρωματίσω. Χρόνια αξέχαστα. Αθώα, τρυφερά  και ξέγνοιαστα.  Συμμαθητές αλλά και καθηγητάδες,  πρόσωπα συνυφασμένα  με την πιο ωραία μας ηλικία. Πρόσωπα πολυαγαπημένα και γραμμένα με μόνιμη στάμπα στην πρώτη σειρά της μνήμης μας. Τι και ποιον να θυμηθώ και να μνημονεύσω; Τον Αντώνη, τη Σοφία, το Βαγγέλη, τη Γιώτα, τη Ρούσσα, το Γιάννη, την Κική, το Γιώργο, την Ιωάννα, την Αριστέα, το Μίμη, τη Γιαννούλα, τον Κώστα, τη Γωγώ,το Λύσανδρο, τη Ρέα, τον Παναγιώτη, τη Μαρία, το Γαληνό, την Κανέλα, το Μήτσο, την Καλληρρόη, τον Τάσο, τη Διονυσία, το Χρήστο, τη Μαρίνα, το Μήτσο, τη Φρειδερίκη, την Τασούλα, το Χαρίλη, τη Δήμητρα, το Θανάση, την Κατερίνα, την Ελένη, το Φώτη, την Αθανασία, την Αιμιιλία, και..και