ΑΠΟ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ [19-11-2005] ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ //1965-70//

     Αμ για κείνα τα αλλοτινά χρόνια στο Γυμνάσιο δεν βρίσκω λέξεις να τα πω, να τα χρωματίσω. Χρόνια αξέχαστα. Αθώα, τρυφερά και ξέγνοιαστα. Συμμαθητές αλλά και καθηγητάδες, πρόσωπα συνυφασμένα με την πιο ωραία μας ηλικία. Πρόσωπα πολυαγαπημένα και γραμμένα με μόνιμη στάμπα στην πρώτη σειρά της μνήμης μας. Τι και ποιον να θυμηθώ και να μνημονεύσω; Τον Αντώνη, τη Σοφία, τον Βαγγέλη, τη Γιώτα, τη Ρούσα, τον Γιάννη, την Κική, τον Γιώργο, την Ιωάννα, την Αριστέα, τον Μίμη, τη Γιαννούλα, τον Κώστα, τη Γωγώ, τον Λύσανδρο, τη Ρέα, τον Παναγιώτη, τη Μαρία, τον Γαληνό, την Κανέλα, τον Μήτσο, την Καλλιρόη, τον Τάσο, τη Διονυσία, τον Χρήστο, τη Μαρίνα, τον Μήτσο, τη Φρειδερίκη, την Τασούλα, τον Χαρίλη, τη Δήμητρα, τον Θανάση, την Κατερίνα, την Ελένη, τον Φώτη, την Αθανασία, την Αιμιλία, [δε νομίζω να είναι άλλος, αφερίμ..μας!.

Τον Μπάρμπα Στάθη που άγιαζε κάθε μήνα όταν του λέγαμε το Πάτερ ημών για να μας βαθμολογήσει, τον Μπάρμπα Κώστα που πάσχιζε να μας μάθει όλους τους ντενεκέδες ξεγάνωτους, όπως μας έλεγε ασκήσεις και περιγράμματα, τον Κακαβούλη που άρχιζε την παράδοση με το ντριν του κουδουνιού, τον Γιάννη και τη Λένα Λέφα που ήταν οι πρώτοι λειτουργοί σε όλα, την Ευτυχία και τον Σακελλαρίου που πρώτοι μας έδειξαν το μπάσκετ και το βόλεϋ, τον Μακρυγιάννη, τον Κεφαλλονίτη τον θρυλικό Φου-Μαντζού, τον Ρώμα με τη ρώμη του και την Αγωγή του Πολίτη, τον Ουζούνη με τις αγγλικούρες του, τον Φιλιππίδη με τον μεγάλο του έρωτα τη Ναυσικά, Την Κοντομιχάλη τη χαμηλοβλεπούσα, τον Πανούλη και τον Νινή, τη Μαυρογένη, τη Φαμφάνη που το έπαιζε άνετη και ντίβα και ...και.

Όλες οι μαθητικές τάξεις έχουν τα δικά τους ψηφιδωτά, τους ήρωες και τους αντιήρωες, ας πούμε τα μνημεία. Αλλά αυτή η τάξη του ΄71 ήταν το κάτι άλλο. Βεβαίως εάν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, αλλά πώς να το πω, με όποιο κριτήριο και να την αξιολογήσεις περνά από τις πρώτες. Ας πάρουμε:

Μορφωτικό επίπεδο: κοντά στο άριστα. 70% με 80% των μαθητών πέρασαν στην ανώτατη και ανώτερη εκπαίδευση.

Κοινωνικοπολιτικό: κανείς μα κανείς δεν έκανε την πολιτική επάγγελμα.

Αθλητικό: τότε, τα τελευταία τρία χρόνια στο Γυμνάσιο η τάξη μάζευε τα περισσότερα μετάλλια στις γυμναστικές επιδείξεις.

Ρώμη και σωματική εμφάνιση: κοπελιές, μαθήτριες μανούλια και μάγκικα αγόρια. Όλα καλά παιδιά! (Εντάξει, υπάρχουν και δυο-τρεις εξαιρέσεις..)

Πριν από 16 χρόνια έλαβε χώρα το πρώτο μας αντάμωμα στην Αθήνα. Και ποιος δεν θυμάται το συγκινησιακό φορτισμένο κλίμα; Μα ήταν 35 χρόνια από την αποφοίτηση και ήταν γεμάτο με γλυκιές αναμνήσεις. Σαν ασπρόμαυρη ταινία περνούσαν και περνούν τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα, τα πρώτα αλλοπρόσαλλα όνειρα, οι μαθητικές πλάκες, τα καρδιοχτύπια με το ξεφύλλισμα του καταλόγου, οι ξεχωριστές βόλτες, πάνω κάτω στο προαύλιο, οι αστραπιαίες, φοβισμένες ματιές, τα κλεφτά τσιγαράκια, αλλά και οι ιδιοτροπίες ορισμένων καθηγητών* Από εκείνο το αντάμωμα είναι οι φωτογραφίες, με τις οποίες έγινε αυτή η ταινία. Υπόψη η μνήμη είναι τροτέζα και δεν βάζει κανόνες καθωσπρεπισμού και υποταγής αλλά μέχρι το τέλος παίζει και χορεύει τον δικό της σκοπό!

*Φυσικό ήταν κάθε καθηγητής να βγάζει όλα τα ψυχοπλακώματα από το σπίτι του και τη μικρή συντηρητική κοινωνία στους μαθητές. Ψιλομανίες, κρεββατομουρμούρες και κάθε τι απωθημένο. Έβρισκαν θύματα κυρίως κακόμοιρους μαθητάκους που με ένα καρβέλι ψωμί και μια μασέλα γιδίσιο τυρί πάλευαν με νύχια και με δόντια να βγάλουν τη βδομάδα μέχρι το Σάββατο που θα πήγαιναν πάλι στο χωριό εκεί ψηλά στη Βουνούκα. Θυμάμαι όταν έμπαινε στην τάξη εκείνος ο ...καθηγητής, πρώτη του δουλειά ήταν να ρίξει ένα ντεχνέκι σε ένα τέτοιο μαθητάκο. Έτσι για την πλάκα του...

Zacharo Radio Project!!! O Ραδιοφωνικός σταθμός του Γυμνασίου Ζαχάρως,

Στο Γυμνάσιο Ζαχάρως επιτελείται αξιόλογο πολιτιστικό έργο και όχι μόνο, Ήδη από προχτές το έχουμε έχουμε ανακοινώσει  με τη σχετική αναδημοσίευση της "ΠΡΩΙΝΗΣ". 

Πάλι το αναρτούμε καθότι αποτελεί σπουδαίο γεγονός. 

Και πάλι 1.000 μπράβο στα παιδιά, αλλά 2.000 μπράβο στη Ρέα Μακρή [1]

   Στο διαδίκτυο λοιπόν  υπάρχει η ωραία τους σελίδα,  με αρκετά θέματα κυρίως μαθητικά, που έτσι τυχαία σας παρουσιάζω.  Όμως να ακούσετε το ραδιόφωνό τους, Zacharo Radio Project

https://blogs.sch.gr/gymzacha/2021/12/13/zacharo-radio-project-o-radiofonikos-stathmos-toy-gymnasioy-zacharos/ ΡΑΔΙΟ

Ο/Η ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ ανάρτησε το άρθρο, Self-test στα σχολεία: Από τις 29 Σεπτεμβρίου στα φαρμακεία για τους μαθητές, στο ιστότοπο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ 

Ο/Η ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ ανάρτησε το άρθρο, ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ – ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, στο ιστότοπο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ 

Ο/Η ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ ανάρτησε το άρθρο, Συμβουλές για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο, στο ιστότοπο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ 

Ο/Η ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ ανάρτησε το άρθρο, Σχολική κάρτα μαθητή για covid-19, στο ιστότοπο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ 

 *  Ο/Η ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ ανάρτησε το άρθρο, ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΤΟΥ COVID-19, στο ιστότοπο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ

.....................................................................................................
  * Ο/Η ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ ανάρτησε το άρθρο, ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ, στο ιστότοπο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ 8 μήνες πριν
*    ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!
ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΕΣ ΤΟΥ   ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Για όλους εκείνα τα χρόνια του σχολείου, περισσότερο στο Γυμνάσιο (τότε ήταν ενιαίο) αποτελούν τις πιο καλές αναμνήσεις αλλά και έντονα συγκινησιακές. Στους συμμαθητές και γενικά για το Γυμνάσιο Ζαχάρως έχω κάνει αρκετές αναρτήσεις [κλικ ΕΔΩ]

[1] Με όποια φωνή διαθέτουμε κάνουμε έκκληση σε όλους [εκπαιδευτικούς αλλά και αυτοδιοικητικούς] να αφήσουν τη Ρέα ελεύθερη. Έχει να προσφέρει πολλά!!!

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ .........

        Τι να κάνουμε, ο χρόνος είναι αδυσώπητος και καθόλου δίκαιος.! Μια κύρια συνέπεια είναι η φύρα της μνήμης και συνολικά της πνευματικής ικανότητας. Τις προάλλες λοιπόν στην εκδήλωση της Ομοσπονδίας για τους Δασικούς Χάρτες στην Αθήνα με πλησίασε ένας κύριος κι αφού φιληθήκαμε μου λέει:
         - Μη μου πεις ότι δεν με γνωρίζεις;
        Κι όμως δεν τον γνώρισα... Ποιον; Τον Βαγγέλη τον αγαπητό συμμαθητή μου εκείνα τα  αλλοτινά χρόνια στο Γυμνάσιο στη Ζαχάρω

        Μαζί με τον Βαγγέλη στέλνουμε τα εγκάρδια χαιρετίσματα σε όλους τους συμμαθητές μας των αλλοτινών χρόνων αλλά και στους δικούς μας στα ξένα!!! 

Επί τη ευκαιρία αντιγράφω την ωραία ιστοριούλα για τον

 Βαγγέλη από μια παλιά ανάρτηση (23-3-13)

 Ο Σάκης Γκότσης ο επιστάτης του Γυμνασίου, όπου για πολλά χρόνια μαζί με την κυρά Διαμάντω, μάνα του αγαπητού συμμαθητή Βαγγέλη Γιαννακόπουλου, η οποία είχε το κυλικείο,  συμπορεύτηκαν πολύ αρμονικά και αγαπημένα με αρκετές γενιές μαθητών. Ειρήσθω εν παρόδω, τότε κάθε πρωί, μετά την προσευχή γινόταν με συνοδεία την τρομπέτα  του Βαγγέλα η έπαρση της  σημαίας με όλους τους μαθητές συντεταγμένους κατά τάξη  στο προαύλιο μπροστά στην είσοδο της μεγάλης ταράτσας στην οποία υπήρχε ο ιστός της  σημαίας. Θυμάμαι μια μέρα κι ενώ παιάνιζε ο Βαγγέλας, επάνω στην ταράτσα και εμείς μετά το παράγγελμα της Ευτυχίας Βουρεκά (τότε γυμνάστριας) "προσοχή", βλέπουμε να πέφτει ένα παπούτσι ακριβώς δίπλα στον γυμνασιάρχη, τον αξέχαστο Μπάρμπα Στάθη. Όπως μας είπε μετά ο Βαγγέλης, προσπάθησε να ρίξει μια κλωτσά στον μαθητή (;) που σήκωνε τη σημαία αλλά απέτυχε και το παπούτσι έγινε  ... μετεωρίτης!  Ο δε Μπάρμπα Στάθης, πανάγιος άνθρωπος, είπε το αμίμητο: "τι να κάνουμε, αφού του έφυγε το παπούτσι;"  

{ Αντώνη έτσι δεν έγινε;)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗ

    Με μεγάλη χαρά την ίδια μέρα που ανάρτησα τα  ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗ έλαβα ένα τηλέφωνο από τον αγαπητό φίλο και συμμαθητή μου Αντώνη Κόντο, που με τσίγκλησε περεταίρω επί της συναισθηματικής φόρτισης. Βασικά ο Αντώνης επιβεβαίωσε περίτρανα όλα όσα γράφω για τον Μπάρμπα Στάθη και τα αλλοτινά χρόνια

και μου επεσήμανε ότι καλός γυμνασιάρχης ήταν και ο μπάρμπα Θανάσης Κακαβούλης. Ακόμη με τον Αντώνη πολλά άλλα ήρθαν στη μνήμη μας την άναρχη και την τροτέζα, άσε το λακριντί που  πιάσαμε. Πράγματι και τώρα που είμαστε συνταξιούχοι την τριάδα, Στάθης Αλεξανδρόπουλος, Θανάσης Κακαβούλης και Κώστας Λαμπρόπουλος, τους θεωρούσαμε τότε σεβαστά γερόντια και τώρα ...μπαρμπάδες. 

    Στο τέλος ήρθε ως γυμνασιάρχης ο περιβόητος Μακρής. Πω πω τη φάτσα! Κύρια ασχολία είχε τη χαρτοπαικτική τέχνη με όλα τα πλην και τα καθόλου συν. Που λέτε δε τον μπάρμπα Θανάση, όπως θυμάμαι, τον είχαμε στην τετάρτη Λατινικά, όπου τις περισσότερες φορές όλη την ώρα μας μίλαγε περί ανέμων και υδάτων και όταν χτυπούσε το κουδούνι μας όριζε στα πεταχτά το επόμενο μάθημα. Εμείς όλοι ειδικά τα Λατινικά τα είχαμε σε πολύ μεγάλη ...περιωπή!!! Βαθμούς αβέρτα με πρώτες βεβαίως τη Γωγώ Χριστοδουλοπούλου και τη Ρούσα Μωραϊτη που ήσαν και οι πρώτες μαθήτριες. Ο δε μπάρμπα Κώστας, ήταν λίγο στρυφνός και ντενεκέδες ξεγάνωτους μας ανέβαζε και μας κατέβαζε, όμως ήταν Καθηγητής Μαθηματικός με τα όλα του!!  Όταν ξεφύλλιζε τον κατάλογο παθαίναμε κολούμπρα.

     Άλλη φορά θα θυμηθούμε κι άλλα ωραία περιστατικά ( Φιλιππίδης, Ρώμας, Αποστόλης Ουζούνης με τις αγγλικούρες του, η Ευτυχία η γυμνάστρια που πρώτη φορά μας έδειξε το μπάσκετ και το βόλεϋ κτλ.
Σχετικά με την τάξη μας (απόφοιτοι του 1971 παρακαλώ) κάνετε κλικ ΕΔΩ και ΕΔΩ.

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΣΤΑΘΗ

    Μετά τα τόσα σπαρταριστά κείμενα για τα  "Θρησκευτικά "  να και ένα δικό μας από εκείνα τα χρόνια τα αλλοτινά (1) στο Γυμνάσιο Ζαχάρως.

   Και εμείς λοιπόν, από τις πρώτες τάξεις,  πώς και πώς περιμέναμε τα θρησκευτικά να ξελαμπικάρουμε λίγο από την υπόλοιπη ένταση των άλλων μαθημάτων, που το ένα ήταν πιο μανίκι από το άλλο, Μαθηματικά, Φυσική, Αρχαία, Λατινικά, Χημεία σκέτα παλούκια, αμάν Βαγγελίτσα  μου! Κι ερχόταν η ώρα των Θρησκευτικών και αγαλλίαζε η ψυχούλα μας. Ήταν η ώρα της ανάπαυσης ψυχή τε και σώματι, καλύτερα η ώρα της ανεμελιάς και του χαβαλέ. Αραλίκι! Βεβαίως κανένας μαθητής και μαθήτρια δεν νοιαζόταν για αυτό το μάθημα μια και δεν ήταν μάθημα για τις μεγάλες εξετάσεις. Ίσως από την άλλη είχαμε πάρει φόρα από πριν, άλλος από το κατηχητικό κι άλλη από την εκκλησία που έπεφτε η πλάκα της αρκούδας. Θυμάμαι στην ώρα των Θρησκευτικών οι περισσότεροι διάβαζαν ή έγραφαν τα παρακάτω μαθήματα και η μεγαλύτερη χαρά μας ήταν να είναι μια από τις δυο-τρεις πρώτες για να ετοιμαστούμε για τις επόμενες. Ήταν ώρα Θεού χαρισάμενη! Είχαμε πάρει μεν το μάθημα της πλάκας αλλά ο κυριότερος λόγος ήταν ο καθηγητής, ο Μπάρμπα Στάθης Αλεξανδρόπουλος, να είναι καλά και πάντα μακαριστός εκεί που είναι. Η απέραντη καλοσύνη της ψυχής του προβάλλονταν στην γλυκιά του όψη και στα ψιλό-τσακίρικα μάτια του. Ομολογώ ότι μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει πουθενά τέτοιο φιλήσυχο, άγιο ανθρωπάκι, αφού τα δυο-τρια τελευταία χρόνια που έκανε Γυμνασιάρχης δεν αποβλήθηκε ούτε ένας μαθητής. Έμπαινε στην τάξη κι άρχισε να μολογάει ότι του κατέβαζε ή κούτρα του. Οτιδήποτε άλλο εκτός από το μάθημα. Να μια φορά τι μας είπε με την τσιριχτή φωνή του:

       - Καλά μου παιδιά σήμερα έχουμε μάθημα για τη Δημιουργία. Μην σκοτίζεστε, να θα σας πω ένα παράδειγμα και όλοι θα καταλάβετε και θα μπείτε στο νόημα του μαθήματος που είναι η μεγαλοσύνη του Θεού. Λοιπόν χθες το απόγευμα καθόμουν στο μπαλκόνι και έπινα το καφεδάκι μου ρεμβάζοντας την  αυλή, που γύριζαν οι κότες μου και τσιμπολογούσαν. Σκέφτηκα τι κρίμα που οι κότες δεν έχουν ένα χώρο της προκοπής να μείνουν, παρά κοιμούνται επάνω στη λεμονιά. Δεν γίνεται άλλο πρέπει να τους φτιάξω ένα κοτέτσι, Κι αμέσως που λέτε παιδιά μου δεν έχασα καιρό έκατσα όλο το απόγευμα και με κάτι σανίδες έφτιαξα ένα κοτέτσι. Να δείτε πώς το βράδυ όλες οι κοτούλες και ο πετρωτός κόκορας κούρνιασαν  στο σπίτι τους. Δεν ξέρετε πόσο χαρά και πόσο ικανοποίηση ένοιωσα. Ήταν μια δημιουργία πολύ ωφέλιμη. Έτσι κι Θεός δημιούργησε τον κόσμο.   
  Την άλλη βδομάδα σηκώσαμε από μόνοι μας το χέρι για να πούμε το μάθημα, τη Δημιουργία.

1970 Ε΄Τάξη: Γ. Ζιάτας,(από Σαμικό), Γαληνός Μπρή (από τις Τρύίπες,

 ο γνωστός εισαγγελέας), Λύσανδρος Χριστοδουλόπουλος (από την

 Καλίδονα), Χαρίλαος Πρασσάς ( από την Αρήνη), η αφεντιά μου, Αντώνης 

Κόντος (από τη Ζαχάρω) και Γιώργος Κουσκουλής (από τον Κακόβατο) (1¨)

    Υπόψη δε ποτέ δεν εξέταζε μαθητή, ούτε είχε Κατάλογο (2) Όταν πλησίαζε η βδομάδα για τους βαθμούς κάθε μαθητής με τη σειρά του, αρχίζοντας από το τελευταίο θρανίο, σηκωνόταν όρθιος όχι στην έδρα αλλά στη θέση του και έλεγε το "Πιστεύω" ή τον "Πάτερ ημών". Μάλιστα ανοίγαμε το βιβλίο στην πλάτη του μπροστινού και το στόμα μας πήγαινε ροδάνι. Ο μπάρμπα Στάθης ακίνητος καθόταν στην έδρα γαλήνιος σαν Βούδας. Μερικοί μαθητές μάλιστα άρχιζαν κανονικά (Πάτερ υμών ο εν τοις ουρανοίς) και συνέχιζαν  με διάφορες αρλούμπες, αλλά τέτοιοι ήσαν λίγοι καθότι σεβόμαστε το ...αγαθό γεροντάκι. Και το 18 ήταν βαθμός που έβαζε στους περισσότερους, στους άλλους έβαζε 17 ή 19.
 Αυτά ήταν τα Θρησκευτικά με τον αείμνηστο μπάρμπα Στάθη!    

  (1) Πολλοί αναγνώστες, φίλοι, παραφίλοι και βάλε, με τις τόσες αναπολήσεις,  "αναθυμιάσεις" για τα αλλοτινά χρόνια, θα με αποπαίρνουν. Τι να κάνουμε ρε παιδιά αφού αυτά πράγματα καλύπτουν τα πιο συγκινητικά μου  χρόνια: Δεν ξέρω σε σας αλλά μένα έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Πήγα στη Θεσσαλονίκη κοντά στα 6 χρόνια στο Πανεπιστήμιο, άλλα δυο χρόνια στο στρατό (Τρίπολη, Αθήνα, Χανιά και Λάρισα)   και μετά από εδώ και από κει, αλλά τα αλλοτινά, τα παιδικά χρόνια στο χωριό και τα γυμνασιακά στη Ζαχάρω σκαρφαλώνουν στο σωρό της μνήμης και έρχονται επάνω-επάνω. Πιστεύω λοιπόν να τύχω της ευμένειας σας είτε και σεις είστε μάρτυρες, είτε όχι. 
(1¨) Για τον Αντώνη Κόντος. Αντώνη αγαπητέ τι λες; 

(2)   Όταν οι καθηγητές ξεφύλλιζαν τον Κατάλογο  η ψυχούλα μας πήγαινε στην Κούλουρη. Φόβος και τρόμος όταν έπιανε το γράμμα του επιθέτου μας, αλλά και τι ανακούφιση όταν πήγαιναν παρακάτω.Μια καθηγήτρια, πω πω σκέτη πικράγγουρο, δεν πήγαινε με τη σειρά που ξέραμε και πολλάκις γυρνούσε πίσω και όλοι τρέμαμε. Την άτιμη.  

Η παρούσα ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους
τους συμμαθητές μου σε εκείνες τις τάξεις και ειδικά
στον συμμαθητή μου τον Παναγιώτη Ζήρο που έχει 
από τότε ξενιτευτεί στην Αμέρικα..
Τι λες και συ, καλά δεν τα γράφω;

ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ

       Αύριο του Αγίου Σπυρίδωνα, θα υπάρχει μια ειδική ανάρτηση μια και είναι πολιούχος της Ζαχάρως. Η  συγκεκριμένη γιορτή σε όλους που έχουμε διατελέσει μαθητιώσα νεολαία μας φέρνει ωραίες αναμνήσεις από τον καιρό εκείνο με τις παρελάσεις και όλα τα πρώτα παιχνιδίσματα του φτερωτού έρωτα. Περισσότερο φαντάζομαι σε όσους διατελέσαμε μαθητές στο Γυμνάσιο εκείνα τα αλλοτινά χρόνια με τα ταρατατζούμ της πολυθρύλητης φιλαρμονικής. 
   Εμείς δε από τα χωριά ερχόμασταν στην πόλη πρωί-πρωί στις 6.30 μια και τότε είχε το πρωινό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ.  Θυμάμαι με απέραντη νοσταλγία πως αρκετοί στις βαρυχειμωνιές πηγαίναμε στο φούρνο του Βολτέα να απαγκιάσουμε σαν τα σπουργίτια, καλά να είναι εκεί που είναι  γιατί ποτέ δεν αποπήρε κανέναν. 

(από αριστερά) Ζιάγκας:    από Σαμικό, Γαληνός Μπρής, Λύσανδρος 

Χριστοδουλόπουλος, Γιώργος Πρασάς, Εγώ, 

Γιώργος Παναγούλιας...με τα γυαλιά και Γιώργος Κουσκουλής

     Στις Εθνικές γιορτές και του Αγίου Σπυρίδωνα που το κουδούνι του Σάκη χτύπαγε στις 9.00 στο γήπεδο του Γυμνασίου γινόταν το σώσε. Παίζαμε ποδόσφαιρο 15 χ 15. Επικές μάχες. Κυρίως από τη μια το Γιαννιτσοχώρι που είχε πολλά παιδιά και από την άλλη τα άλλα χωριά, Νιοχώρι και Σαμικό. Από τον Κακόβατο τα παιδιά έρχονταν αργότερα. Ξέρετε τι μου έχει μείνει περισσότερο από εκείνες τις γιγαντομαχίες; Μπάλα δεν είχαμε τότε και παίζαμε με ένα μικρούτσικο τόπι, οπότε καταλαβαίνετε πώς κάναμε τα φρεσκοβερνικωμένα παπούτσια μας καθότι τότε στις παρελάσεις φορούσαμε μπλε βαθύ πουλοβεράκι με μαύρα παπούτσια.

Άντε ΚΑΛΉ ΑΥΡΙΑΝΉ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
Δείτε τους τέσσερις από αυτούς (Λύσανδρος, Πρασάς, Γαληνός και Κουσκουλής)  35 χρόνια μετά...

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΖΑΧΑΡΩΣ/ ΜΙΛΑ Ο ΓΥΜΝΑΣΙΑΡΧΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΤΖΑΝΕΤΟΣ

Μετά από το Γυμνάσιο πήγαμε με τον κουμπαράκο μου και τον Μπιλ Δρακ. βόλτα προς τη θάλασσα. Ξέρετε ποιο τραγουδάκι  λέγαμε και οι τρεις:

Εγώ καλά σου τα λεγα Τραγούδι: Στράτος Διονυσίου Ι Μουσική: Άκης Πάνου Ι Στίχοι: Άκης Πάνου

Εγώ καλά σου τα 'λεγα | και τ' άκουγες παράλογα | Περπάτησε ανάλογα | Θυμάσαι που σου τα 'λεγα; | Εγώ καλά σου τα 'λεγα | Γιατί δε συμβιβάζεσαι; | Που τρέχεις και τι βιάζεσαι; | Αμάρτησες; Κολάζεσαι! | Αδίκως θυσιάζεσαι | Γιατί δε συμβιβάζεσαι; | Αφού το κρίμα κρίνεται | κι ο αίτιος ευθύνεται | το πίνεις και δεν πίνεται | Εξαίρεση δε γίνεται | αφού το κρίμα κρίνεται

ΕΞΩ OI ΒΙΑΙΟΠΡΑΓΙES ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ...

        Στις μικρές μας κοινωνίες τίποτα δεν μένει μυστικό, μέχρι τέτοιου σημείου που ο καθένας μας ξέρει και με τι κουτάλια τρώει ο άλλος. Κάτω απ΄ αυτό το κοινωνικό σύνταγμα που είναι πανίσχυρο  χωρίς γραφή και κιτάπια, τον τελευταίο καιρό, μια βδομάδα και βάλε, η μικρή κοινωνία της Ζαχάρως βουίζει από ένα περιστατικό εντελώς απαράδεκτο. Περιπλέκεται μαζί η ατομική βιαιοπραγία (1), ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Βιασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας! Καθίσταται δε δέκα φορές απαράδεκτο γιατί συνέβη σε ένα χώρο που τέτοια φαινόμενα είναι πέρα για πέρα ξένα, όπως  είναι ο χώρος της παιδείας. Σίγουρα τέτοια φαινόμενα είναι ελάχιστα δεν παύουν όμως να αμαυρώνουν  ότι το ευγενές και πανανθρώπινο εκφράζει αυτόν τον χώρο! 

     Βεβαίως γνωρίζουμε και πρόσωπα και πράγματα επί του θέματος, όμως δεν ξανοιγόμαστε περισσότερο όχι γιατί σεβόμαστε το άτομο - δράστη, που είναι ένας φασιστάκος, κρυφός ή γνωστός χρυσαύγουλο στην προκειμένη περίπτωση αυτό καθόλου δεν διαφέρει, αλλά για το παιδί, την νεαρή κρίσιμη ηλικία του. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο αρκεί να ρωτήσετε τα σχολιαρόπαιδά σας που είμαι σίγουρος ότι ...θα σας μιλήσουν και θα περιγράψουν τον ...Κύριο Καθηγητή με μαύρα χρώματα. 

     Έχω μάθει δε ότι δεν είναι το μοναδικό περιστατικό με τον ίδιο δράστη, αλλά απλώς αυτό βγήκε στη φόρα.

     Επί του παρόντος δεν προχωρώ παρέκει, περιμένω όμως ο κύριος Καθηγητής να ...επανορθώσει....Πώς; Αυτός ξέρει τον τρόπο!

    Εντάξει κύριε καθηγητά; Μη σε πάρει και σε σηκώσει γιατί ξέρεις όπως σοφά λέει ο λαός:"καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα" κι όπως καλά γνωρίζεις μαζί έχουμε κι άλλα νταραβέρια.......

(1) Η μνήμη, η μηχανή του χρόνου, μου έφερε στη σκέψη εκείνα τα αλλοτινά χρόνια που καθόμουν στα ίδια θρανία. Τότε που η κύρια μέθοδος αγωγής και καθυπόταξης της ορμής και του ενθουσιασμού των νέων ήταν το ξύλο και μάλιστα με το νόμο. Θυμάμαι που λέτε, όταν είχαμε μαθηματικά η μισή ώρα περνούσε με τον κ. Καθηγητή να πλακώνει στις σφαλιάρες και στις κλωτσιές ένα κοντό, αλλά σφριγηλό μαθητή σαν τα αγελαία κατσίκια του βουνού. Ντεχνέκι με κυνηγητό στην τάξη. Ο βιτζαδόρος κύριος έβγαζε όλα τα απωθημένα του  στο μικρό μαθητή από την Άλβενα κι αυτό δυο φορές τη βδομάδα. 

Η Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ.......

Ο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ....ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!!

                                                           ΕΛΕΟΣ ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

         Σήμερα, καθώς είμαστε στην εβδομάδα του Πάσχα, θα ασχοληθούμε με ένα δράμα που διαδραματίζεται στα πόδια μας και μάλιστα στο λίκνο του πολιτισμού και της γνώσης του τόπου μας, στο Γυμνάσιο Ζαχάρως. 

         Λοιπόν οι κανόνες και ο τρόπος συμπεριφοράς του ανθρώπου είναι διαφορετικός όταν είναι μονήρης, σαν άτομο ή ως μέλος μιας ομάδας, μιας όποιας συλλογικότητας, κόμματος, θρησκείας ή και κοινωνίας ακόμη. Ως μέλος καταργούνται όλοι οι καθωπρεπισμοί και οι δικλίδες από τη δεξαμενή της συνείδησης και της λογικής (αρχές ηθικής, θρησκείας, φόβου κτ.λ.) και επιβάλλονται  τα ένστικτα, οι ορμές, οι αυθορμητισμοί και όλα αυτά που  πηγάζουν από τη σφαίρα του υποσυνείδητου. Άλλος έτσι κι άλλος αλλιώς ο άνθρωπος - μέλος γίνεται η μεταλλάσσεται σε οπαδό και πειθήνιο όργανο του αρχηγού, του ηγέτη. Τα ίδια κατά κάποιον τρόπο ισχύουν και στα ζώα, στα οποία όμως ισχύουν σταθεροί κανόνες κοινωνικοποίησης και συνεργατισμού.  Περισσότερο αυτά ισχύουν στις νεαρές ηλικίες.

          Ένα τέτοιο θλιβερό περιστατικό, που αμαυρώνει και ξευτελίζει κάθε ανθρώπινη αρχή και αξιοπρέπεια συμβαίνει στο Γυμνάσιο Ζαχάρως.Ένα παιδί με μια σχετική αδυναμία έχει γίνει στόχος  σε όλα τα μαγκάκια και τα παραμαγκάκια. Το κοροϊδεύουν, το περιγελούν, το περιπαίζουν, του κάνουν καψόνια και όχι μόνο. Με ένα λόγο του κάνουν τη ζωή μαρτύριο. Από μαρτυρίες των ίδιων των μαθητών πολλοί λίγοι απ΄ αυτούς, περίπου το 2-3% φέρονται στο κακόμοιρο παιδί φιλικά, χωρίς να μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα. Σίγουρα υπάρχουν μερικά από τα κουραδομαγκάκια που είναι τα πρώτα πειραχτήρια, κολοπαιδάκια του κερατά, που έτσι για την πλάκα τους, έχουν κάνει το παιδί να ανεβαίνει έναν καθημερινό Γολγοθά με το Σταυρό του Μαρτυρίου στον ώμο {1}. 

      Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός προκειμένου να αποφανθείς ότι αυτό το παιδί χρήζει ιδιαίτερης φροντίδας και αγωγής σε Ειδικό Σχολείο και Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης.Ναι μεν αλλά εδώ τι γίνεται...  

     Βεβαίως οι κύριοι καθηγητές με πρώτον το Γυμνασιάρχη,  αγρόν αγοράζουν.  Αυτοί που είναι οι βασικοί αρμόδιοι και οι κύριοι υπεύθυνοι,  ή το αγνοούν απολύτως το θέμα ή λίγο-πολύ το γνωρίζουν αλλά νίπτουν τας χείρας των, εφησυχασμένοι μπροστά στην προσωπική επίπλαστη μακαριότητά τους. Πάντως ότι και να συμβαίνει από τα δύο είναι κατακριτέοι, στη πρώτη περίπτωση για συνειδητή αμέλεια και στη δεύτερη για αναισθησία. 

         Κάνουμε έκκληση λοιπόν σε όλους τους εμπλεκόμενους αρμοδίους και μη, να ρίξουν μια ματιά στο πρόβλημα. Κύριοι καθηγητές, τα πάθη του Χριστού, που όλοι σας ευγγελίζεστε και κόπτεστε συμβαίνουν δίπλα σας.      

(Υπάρχουν και σχετικές φωτογραφίες αλλά δεν δημοσιεύονται μόνο και μόνο για ευνόητους λόγους σεβασμού στο ίδιο το παιδί.)

{1} Όποιοι από σας έχετε παιδιά στο Γυμνάσιο ρωτήστε τα για να ενημερωθείτε από πρώτο χέρι τα σχετικά με το θέμα.

Η ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ 1971 ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ

ΑΝΤΑΜΩΜΑ

ΑΠΟΨΕ 9:30 ΜΜ  
ΣΤΟΝ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΑ  

       

 ΓΛΕΝΤΙ ΚΑΙ ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ ΤΡΙΚΟΥΒΕΡΤΟ
ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΚΑΙ ΠΙΟΤΙ ΜΕΧΡΙ ΣΚΑΣΜΟΥ
  ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
ΧΟΡΟ ΚΑΙ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ 
ΕΩΣ ΤΙΣ  ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΡΙΤΕΣ 

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΕΣ ΩΡΕΣ!!!!!!!

Αμ για κείνα τα αλλοτινά χρόνια στο Γυμνάσιο δεν βρίσκω λέξεις να τα πω, να τα χρωματίσω. Χρόνια αξέχαστα. Αθώα, τρυφερά  και ξέγνοιαστα.  Συμμαθητές αλλά και καθηγητάδες,  πρόσωπα συνυφασμένα  με την πιο ωραία μας ηλικία. Πρόσωπα πολυαγαπημένα και γραμμένα με μόνιμη στάμπα στην πρώτη σειρά της μνήμης μας. Τι και ποιον να θυμηθώ και να μνημονεύσω; Τον Αντώνη, τη Σοφία, το Βαγγέλη, τη Γιώτα, τη Ρούσσα, το Γιάννη, την Κική, το Γιώργο, την Ιωάννα, την Αριστέα, το Μίμη, τη Γιαννούλα, τον Κώστα, τη Γωγώ,το Λύσανδρο, τη Ρέα, τον Παναγιώτη, τη Μαρία, το Γαληνό, την Κανέλα, το Μήτσο, την Καλληρρόη, τον Τάσο, τη Διονυσία, το Χρήστο, τη Μαρίνα, το Μήτσο, τη Φρειδερίκη, την Τασούλα, το Χαρίλη, τη Δήμητρα, το Θανάση, την Κατερίνα, την Ελένη, το Φώτη, την Αθανασία, την Αιμιιλία, και..και