[ Ο ΓΆΜΟΣ ΜΕΤΑΞΎ ΠΡΟΣΏΠΩΝ ΤΟΥ ΙΔΊΟΥ ΦΎΛΟΥ - ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ ΑΝΘΡΩΠΊΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΆΤΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΎΡΓΟ - ΓΑΛΛΊΑ

       Ομόφωνα, το Παγκόσμιο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε, κατά λέξη, ότι δεν υπάρχει δικαίωμα στο γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου". Οι 47 δικαστές από τις 47 χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης, που είναι μέλη της Ολομέλειας του Δικαστηρίου του Στρασβούργου (το σημαντικότερο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο), δημοσίευσαν μια δήλωση μεγάλης σημασίας, η οποία παραδόξως αποσιωπήθηκε από την πρόοδο της πληροφόρησης και το πεδίο επιρροής της. Στην πραγματικότητα, και οι 47 δικαστές ενέκριναν ομόφωνα την απόφαση ότι "δεν υπάρχει δικαίωμα στο γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Η πρόταση βασίστηκε

σε μια πληθώρα φιλοσοφικών και ανθρωπολογικών εκτιμήσεων που βασίζονται στη φυσική τάξη, στην κοινή λογική, σε επιστημονικές εκθέσεις και, φυσικά, στο θετικό δίκαιο. Στην τελευταία περίπτωση, ειδικότερα, η απόφαση βασίστηκε στο άρθρο 12 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Αυτό ισοδυναμεί επίσης με τα ψηφίσματα των συνθηκών που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως τα άρθρα 17 του νόμου P San José και 23 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Σε αυτά τα ιστορικά ψηφίσματα, το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η έννοια της οικογένειας περιλαμβάνει όχι μόνο "την παραδοσιακή έννοια του γάμου, δηλαδή την ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας", αλλά και ότι δεν θα πρέπει να επιβάλλεται στις κυβερνήσεις "η υποχρέωση να ανοίξουν το γάμο σε άτομα του ίδιου φύλου".

Όσον αφορά την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων, το Δικαστήριο πρόσθεσε επίσης ότι δεν υπάρχει διάκριση, αφού "τα κράτη είναι ελεύθερα να επιφυλάξουν το γάμο μόνο στα ετερόφυλα ζευγάρια". 

🛑 *Είναι σημαντικό και απολύτως απαραίτητο να διαδοθούν αυτού του είδους οι ειδήσεις, διότι οι κυβερνήσεις και οι υποστηρικτές των ομοφυλοφιλικών λόμπι δεν θέλουν να το γνωρίζει ο κόσμος.* Βοηθήστε να διαδοθεί αυτή η απόφαση! Προφανώς, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται για τη δημοσιοποίηση αυτής της πληροφορίας:

http://www.medias-presse.info/la-cour-europeenne-des-droits-de-lhomme-confirme-a-lunanimite-labsence-de-droit-au-mariage-homosexual/56049/

ΤΟ ΜΠΟΡΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΜΑΝΤΑΜ ΡΟΖΑΣ

 

    Ρηνούλα τη λέγανε, τότε, όταν ήτανε μικρή... Πεπίτα την βάφτισαν αργότερα, όταν, μικρή ακόμη, άρχισε να περνάει τις πόρτες των σπιτιών με τα κόκκινα φώτα. Ρόζα αυτοβαφτίστηκε, όταν πέρασε πια την πόρτα του δικού της σπιτιού. Μαντάμ Ρόζα. Όχι κυρία... μαντάμ! Γεννημένη πόρνη... με άλλα λόγια, γεννημένη πουτάνα!
Άγνωστες πτυχές των σπιτιών με τα κόκκινα φωτάκια, οι ιστορίες και τα μυστικά των γυναικών που ζουν και δουλεύουν μέσα σε αυτά, απλές, καθημερινές και ήσυχες στιγμές τις ώρες της ανάπαυσης, μα και σκληρές ώρες εργασίας με ανθρώπους, που επισκέπτονται τα σπίτια για να βγάλουν τον κρυφό τους εαυτό, κάτω από το χαμηλό φως της κόκκινης λάμπας. Ο πληρωμένος έρωτας, τα βίτσια, οι απαιτητικοί πελάτες και η σκληρή δουλειά των γυναικών που, ενώ ξεγυμνώνουν το κορμί τους, μπροστά στον όποιο άγνωστο... κρατάνε επτασφράγιστα σφαλισμένες τις ψυχές, τις σκέψεις και τα μυστικά τους.
Και πάνω απ΄ όλους και όλες... η Μαντάμ Ρόζα, που ορίζει, κερδίζει, δουλεύει, μα... και πονάει τις ώρες που μόνη της σκέφτεται το δικό της, κρυφό μυστικό.

Ο μονόλογος από το βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά, 

συνεχίζει για 3η χρονιά την πορεία του στο Θέατρο 104,

 από την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου. [1]

Διαβάστε και ένα ..πικάντικο μικρό κομμάτι  του "μάγιστρου" 

Δημ. Κουσουλά από το το   βιβλίο του  ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΑ:

......Αναπολούμε την παλιά μας γειτονιά. Παίζαμε δίτερμα στην οδό Λευκωσίας μπροστά στον Άγιο Αντρέα. Βάζαμε τούβλα από τις οικοδομές για γκολπόστ. Περνούσε αυτοκίνητο κάθε μισή ώρα. Κατηφορίζαμε μετά στην οδό Φυλής για μπουρδελότσαρκα. Μας κυνηγούσαν οι τσατσάδες. Μία, κάποια φορά, είχε βγεί έξω στο δρόμο και μας έβριζε: «Ακόμη δεν μαλλιάσατε ρε μαλακισμένα και θέλουτε και γυναίκα;». Και εμάς μας κόλλησε εκείνο το «θέλουτε» –μας εντυπωσίαζαν οι λέξεις της επαρχίας- έγινε το σλόγκαν του σχολείου για μήνες. Πέρασε και δίπλα στο θηλέων και λέγανε και αυτές «θέλουτε και γυναίκα;» και γελούσαν. .....

 και μια δική μου ανάμνηση από τα αλλοτινά χρόνια:

 Αμέσως μετά τον εμφύλιο τα χωριά άρχισαν να επουλώνουν τις πληγές τους και χρόνο με το χρόνο γενικώς η ανάπτυξη, ή η όλη οικονομία είχε ανοδική πορεία. Πόσο μάλλον το Γιαννιτσοχώρι που δεν συνέβησαν σοβαρά, αξιόλογα γεγονότα στην κατοχή και στον Εμφύλιο, και δεν υπήρξαν έντονες προσωπικές έριδες και αντιπαραθέσεις με τα γνωστά  παρατράγουδα. Κι αυτό εξαιτίας της προσωπικότητας ορισμένων ατόμων από τα χρόνια του ΕΑΜ. Οπότε μια αυτό και κυρίως λόγω του μεγαλούτσικου κάμπου [μια δεκαετία πριν είχε αποξηραθεί ο Βάλτος] η ανοδική πορεία έλαβε γρήγορους ρυθμούς με αποτέλεσμα να γίνεται  μετοίκηση από γειτονικά χωριά. Φυσικά και μαζί με αυτή την πορεία είχαμε και πολλές γεννήσεις από τους νταβραντωμένους κατοίκους. Στη δική μου σειρά του ΄53 είμαστε 15 αγόρια και 3 κορίτσια. Εκείνα κοντινά τα χρόνια γέμισε το χωριά τσορομπίλια και συνάμα έπεσαν  αρκετά φράγκα στους κατοίκους. Οι δε 18-20άρηδες λίγα χρόνια πριν από μένα γίνονταν τελαριαστήδες ή και εμποράκια, εκπρόσωποι εμποράδων στην λαχαναγορά της πρωτεύουσας. Δυο τρία παιδιά πήγαν στο Γυμνάσιο, από αυτές τις σειρές. Τα περισσότερα αυτά τα μαγκάκια πήγαιναν με το οτομοτρίς στον Πύργο. που τότε  έθαλλαν τα μπορτέλα, με κύριους πελάτες τα φανταράκια της ΣΕΤΗΛ. Ένας σπόρος απ΄ αυτούς προκειμένου να μη εκσπερματώσει στο άψε σβήσε, όπως κάνουν όλα τα "καπράκια'' στις πρώτες επιβάσεις, πριν εισέλθει στα άδυτα του ναού τον ...έπαιζε στην αυλή και έτσι κέρδιζε μερικά λεπτά περισσότερης ηδονής.  

[1]  Η θεατρική παράσταση ΤΟ ΜΠΟΡΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΜΑΝΤΑΜ ΡΟΖΑΣ, από το βιβλίο της Σπεράντζας Βρανά, σε θεατρική απόδοση Κώστα Παπαπέτρου, μετά τις παραστάσεις της στον Πειραιά, μετακομίζει από την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου, στο Θέατρο 104 και κάθε Πέμπτη στις 21:15, για 11 παραστάσεις!

ΠΡΩΤΟΜΗΝΙΑ - ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ, ΠΡΩΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!! ΑΛΛΑ-ΑΛΛΑ-ΑΛΛΑ........

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΆ ΤΟΥ 2014,

ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ  ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΙ Ο

 ΚΟΣΜΟΣ ΤΡΑΓΙΚΑ ΕΠΙΔΕΙΝΩΘΗΚΑΝ ...

 Σαν ευχές για τον Νέο Χρόνο, γράφω αυτά τα λόγια
σήμαντρο ψυχής που διατυμπανίζει την αγάπη και τη

 συμπόνια  για  όλους  τους  συνανθρώπους μας που 

κοπιάζουν  και  πονάνε  όπου  γης !!!  Μαζί   και   τους

ξεριζωμένους από την πατρίδα τους, τους απόκληρους 

της κοινωνίας, τους μετανάστες. Αυτούς που παλεύουν 

κόντρα σε όλα τα δεινά του κόσμου, με χίλια βάσανα και 

κατατρεγμούς για ένα ξεροκόμματο κι από πάνω δέχονται 

τα λακτίσματα του κάθε ελληνάρα.

Τα αδέσποτα σκυλιά είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα.

Ο ΓΙΑΣΑΝ

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από εκείνο το πρωινό. Όποτε περνώ από τη διασταύρωση Πατησίων και Κοδριγκτώνος κι αυτό γίνεται πολύ τακτικά μια και είναι δίπλα στο σπίτι μου, θυμάμαι εκείνον τον ξερακιανό μελαμψό άνθρωπο.

Πρέπει να ήταν Κυριακή γιατί θυμάμαι όλα τα μαγαζιά ήσαν κλειστά και μόνο ο Κωτσόβολος που δεσπόζει στη γωνία ήταν ολάνυχτος. Βάδιζα γρήγορα στο δεξί πεζοδρόμιο προς την Ομόνοια. Η ώρα θα ΄ταν δε θα 'ταν 11 π.μ. και είχε μια σχετική κινησούλα στον δρόμο. Ο κόσμος ως συνήθως τα τελευταία χρόνια, καθένας κλεισμένος στα δικά του. Αγέλαστες πέτρες. Όλοι χάρτινα καράβια, φορτωμένα καημούς και ντέρτια. Άλλοι περπατούν σκυθρωποί με το βλέμμα σκοτεινό στο άγνωστο, βιαστικοί λες και κάτι να τους τραβάει, αλαφιασμένοι κι άλλοι μονολογώντας με το κινητό στο αφτί. Κάπως έτσι κι εγώ κάπου έτρεχα να προλάβω. Τι; Να πω την αλήθεια γρι δεν θυμάμαι. Διασχίζοντας λοιπόν τη διασταύρωση που λέγαμε, ξαφνικά ακούγεται ένα μπαμ και αμέσως μπροστά μου, κατάφατσα, σέρνεται ένα μηχανάκι με έναν άνδρα περί τα σαράντα κι από πίσω τον 15χρονο γιο του.

Ιδού μετά τη.... φυγή του Γιασάν

Το μηχανάκι ερχόταν αγκομαχώντας, ακριβώς στην άκρη του δρόμου και στη μεσαία λωρίδα πήγαινε ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Και τα δυο εννοείται πήγαιναν στην ίδια κατεύθυνση, όπως σαφώς νομίζω ότι σας περιγράφω. Έτσι στο ξαφνικό και στο εντελώς αναπάντεχο το αυτοκίνητο στρίβει δεξιά για να μπει στην Κοδρικτώνος χωρίς ο οδηγός να ελέγξει ότι πίσω και στην άκρη ερχόταν ένα μηχανάκι. Οπότε καταλαβαίνετε τι έγινε και ποιος έχει ολόκληρη την ευθύνη χωρίς κανένα δικαιολογητικό. Ευτυχώς που πατέρας και γιος φορούσαν κράνος και έτσι αν και σύρθηκαν δέκα ολόκληρα μέτρα δεν έπαθαν τίποτα εκτός από τα φτωχικά ρούχα τους που τρίφτηκαν στα μανίκια και το μηχανάκι που έπαθε κάτι μικροζημιές. Αμέσως ανασηκώνεται ο άνδρας και τρέχει οργισμένος στο σταματημένο αυτοκίνητο, χτυπά με τις παλάμες του το καπό και φωνάζει:

"Μαλάκα, είσαι μαλάκα, φτου μαλάκα"

Ο άλλος πετάγεται έξω και αρχίζουν το σπρωξίδι. Συνάμα από την πίσω πόρτα πετάγεται ένα κοριτσάκι 8 με 10 ετών κλαμένο και σε αλλόφρονα κατάσταση. Εγώ τι να κάνω; Έτρεξα να μαζέψω το κοριτσάκι που έτρεμε από την τρομάρα του. Καταλαβαίνετε τι γινόταν. Τα πρόσωπα είχαν ανάψει και τα πνεύματα είχαν οξυνθεί στο έπακρο. Σίγουρα θα πιάνονταν στα χέρια, η δε δική μου παρέμβαση αντί να κατευνάσει τα πράγματα, αντίθετα τα όξυνε κι αυτό γιατί ο ελληνάρας την εξέλαβε σαν ..πατριωτική αλληλεγγύη . Με πήρε σαν τα μούτρα του. Φώναζε και ωρυόταν:

"Θα σε γαμήσω ρε κωλόγυφτα, θα με πεις και μαλάκα κιόλας, και άρχισε να βρίζει θεούς και δαίμονες που μάζεψαν όλους τους πειναλέους..." Ο άλλος, ο ανθρωπάκος τώρα δεν μιλούσε καθόλου και είχε το κεφάλι κάτω. Ξάφνου σηκώνει τα χέρια και φωνάζει:

"Εντάτσει..εντάτσει .. εσύ δίκιο".

Ο άλλος εκεί, πού να ηρεμήσει. Η παράβαση ήταν καταφανής αλλά με το ρατσιστικό του παραλήρημα είχε φθάσει σε ντελίριο.

"Μα καλά δε βλέπεις πως από δική σου ευθύνη και μόνο παραλίγο να σκοτωθούν δυο αθώοι άνθρωποι" του λέει οργισμένη μια κυρία.

"Καλά να πάρω το 100" λέω και κάνω να σχηματίσω τον αριθμό στο κινητό.

"Οσι..όσι εγώ τίποτα, δίκιο έχει κύριο" φωνάζει ο κακομοίρης ο ξένος. Ωχ σκέφτομαι δεν έχει χαρτιά ο δύστυχος και τον πλησιάζω ενώ προσπαθούσε να βάλει το μηχανάκι του εμπρός.

"Να" μου λέει, "Είμαι εντάτσι" και βγάζει από την εσωτερική τσέπη του μια ζελατίνα με ένα μάτσο χαρτιά.

"Ε..τότε κάτσε, όλοι θα πάρουμε το μέρος σου".

"Εγώ μαύρο ψυχή βλέπω κοριτσάκι έτσι κλαίει" και χτυπούσε δυνατά το στήθος του με την παλάμη του.

Καταλάβατε; Είδε το τρομαγμένο παιδί και μπροστά σε αυτό πήρε την ευθύνη πάνω του. Παραλίγο να γίνουν θύματα στον Μολώχ της ασφάλτου αυτός κι ο γιος του από καθαρή βλακεία του άλλου κι από πάνω ζητούσε και συγνώμη!!!

   Αυτός ο μελαμψός ανθρωπάκος, ο Γιασάν, ο μεγάλος ήρωας αυτού του πραγματικού γεγονότος που μας έδειξε τι πάει να πει Άνθρωπος με κεφαλαία, ήταν ένας Αιγύπτιος βιοπαλαιστής με νύχια και με δόντια! Πήγαινε το αγόρι του φροντιστήριο κι όλη τη βδομάδα δούλευε στις ελιές κάτω στη Σπάρτη. Η οικογένεια με τέσσερα παιδάκια σε ένα μικρό υπόγειο στην Κυψέλη.

    Σε λίγο το μηχανάκι χάθηκε και το μόνο που ακουγόταν ήταν το συνηθισμένο στρίγκλισμα των αυτοκινήτων.

Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος!!!

Πόσο μακριά είναι η Αίγυπτος, το Πακιστάν....!

Και στην Κυψέλη, στα Πατήσια... δεν περιμένουν τίποτα!

Κάθε χρόνο και χειρότερα... 

Όλη η μέση Ανατολή κλαίει και οδύρεται

Κανείς δεν κοιτά προς τα εκεί, ούτε ο Θεός, ούτε ο διάβολος!

Ηλεία, 1960: Ο Γιάννης ο φονιάς που σκότωσε με επτά μαχαιριές την άπιστη γυναίκα του

 

• Προχτές την Κυριακή μετά απ' τη φυλακή

• επέρασ' απ' το σπίτι

• Του βγάλαμε γλυκό,τού βγάλαμε και μέντα

• μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα

• Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί

• στα μάτια τα μεγάλα

• Τού φίλησε βουβά τα χέρια τ' ακριβά

• και βγήκε από τη σάλα

• Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν' αντέξει

• Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη

• Κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς

• με του καημού τ' αγκάθι

• Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά

• και τ' όνειρο που εχάθη
• Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς
• κι ενός Μεσολογγίτη

Οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου και η φωνή του Μανώλη Μητσιά, στην εξαίσια μουσική του Μάνου Χατζιδάκι από τον δίσκο «Αθανασία» του 1976, μας αφηγούνται, ποιητική αδεία, την ιστορία ενός φονικού που έχει και πραγματικό υπόβαθρο. Ο ποιητής είχε μάθει για αυτό το φονικό από φίλο του δημοσιογράφο και παραγωγό της ΕΡΑ, τον Γιώργο Μητρόπουλο, του οποίου ο πατέρας ήταν φίλος του «Γιάννη» του φονιά. Το πραγματικό όνομα του θύτη δεν ήταν Γιάννης, όμως αυτό εξυπηρετούσε την έμπνευση του Νίκου Γκάτσου, και έτσι έμεινε μέχρι τις μέρες μας.

***
*Η υπόθεση από την οποία εμπνεύστηκε ο Νίκος Γκάτσος εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της Ηλείας με το όνομα Πόθος, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Εκεί ζει ο μετέπειτα δράστης, ο 40χρονος Θόδωρος με την 36χρονη γυναίκα του Δήμητρα. Μαζί έχουν αποκτήσει επτά παιδιά και ζουν μία ήσυχη ζωή μέσα στα ασφυκτικά κοινωνικά και οικονομικά πλαίσια της ελληνικής επαρχίας εκείνης της εποχής. Ο Θόδωρος ασχολείται με γεωργικές εργασίες και για να συμπληρώσει το εισόδημά του παίζει λαούτο σε πανηγύρια και γιορτές της περιοχής.

ΚΑΘΕΝΑΣ & ΚΑΘΕΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ

 Η καλή μου φίλη Αναστασία Κοσκερίδου, από την ωραία  Δράμα παρακαλώ, αναμεσά στα τόσα ωραία που γράφει [κλικ ΕΔΩ] είναι και το κάτωθι σπαρταριστό κειμενάκι! 

Καλοκαίρι! Πάμε θάλασσα με τα μαγιό μας και τις καμπύλες μας! Να θυμάσαι καλά!! Η παραλία δεν είναι πασαρέλα. Δεν είναι χώρος για να κάθεσαι με τον καφέ σου και να κοιτάς αν η άλλη έχει κυτταρίτιδα ή παραπάνω κιλά. Βούτα μέσα καλύτερα και πνίξε τις κακίες και τα κόμπλεξ σου, κι αν κάποιος σου χαλάει την αισθητική μην τον κοιτάς, μπορεί κι εσύ να χαλάς τη δική μου.Η θάλασσα όλους τους χωράει..ξεβράζει τους μικρόψυχους και τις τσούχτρες!

Η Αναστασία Θίγει ένα θέμα αρκετά σοβαρό της καθημερινότητας που περικλείει πολλές ενδιαφέρουσες διαστάσεις. Πολλοί μάγκες, καλύτερα κουραδόμαγκες κριτικάρουν, περιγελούν και διακωμωδούν αυτούς που διακρίνονται για μια υπέρβαση των κανονικών στάνταρ της σωματικής ανάπτυξης, διάπλασης. Άλλος ή άλλη έχει παραπανήσια κιλά, κοιλίτσες, φουσκωτές, υπερμεγέθεις καμπύλες και άλλα τινά .... λιπαρά εξαρτήματα.

Ναι θα φορέσω και το εξώπλατο, το μίνι, το μπικίνι και το σορτς παρά τα παχάκια μου και δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν πούστη και κερατά. Και για να μην παρεξηγούμαι είμαι με τους ομοφυλόφιλους λεβέντες όπως ο Μαρίνος και ο Κασελάκης και αντιπαλεύω τους πούστηδες, όπως ο Μητσοτάκης, ο Λοβέρδος και λοιποί μασκαράδες.
Θα αφήσω τα νύχια μου και θα τα βάψω φανταχτερά όπως γουστάρω, κόκκινα, κίτρινα, γαλάζια. Τα μαλλιά μου θα τα κάνω και θα τα βάψω όπως εγώ θέλω.
Θα βάλω σκουλαρίκια στα αυτιά, στη μύτη και όπου μου αρέσει και τατουάζ όπου γουστάρω.

Ναι ρε φίλε είμαι αυτός που είμαι σπάνιος και μοναδικός και χαίρομαι το σώμα μου όπως είναι με τις διάφορες ατέλειες, κρεμαστάρια και τα πεσμένα ..παραθυρόφυλλα.

Εξαιτίας αυτού λοιπόν καταθέτω κι εγώ την άποψή μου. Θεωρώ ότι ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό και περικλείει και άλλες διαστάσεις εκτός από εγωιστικές, προκρούστιες στη σφαίρα της αισθητικής.

Σε μια κοινωνία Ανεκτική Ελεύθερη και Δημοκρατική κύρια και θεμελιώδη αρχή είναι ο καθένας και η καθεμιά να χαίρεται και ζει όπως ακριβώς θέλει και γουστάρει με πρώτο σύντροφο το σώμα του και τη ψυχή του, αρκεί να σέβεται το αλωνάκι του άλλου.

Εδώ ανθίζουν όλα τα λουλούδια και τα αγριολούλουδα.

Αυτή η ελιτίστικη νοοτροπία είναι ένα ιδιόμορφο μπούλινγκ, ενέχει προπλάσματα ρατσιστικά και μια επωαστικές μηχανές του αυγού του φιδιού.
Η απόλυτη ομορφιά και σωματική αρτιότητα, η τελειότητα και η αριστεία, είναι στοχοπροσήλωση και ιδεώδες του καπιταλισμού. Οι άριστοι και τέλειοι θα επιπλεύσουν και θα κυριαρχήσουν και όλοι οι άλλοι ή θα είναι υπηρέτες τους στις χαμοδουλειές ή θα πεθάνουν. Φασιστικά ιδεώδη. Η Αρία φυλή και τα Νταχάου. Αντίσταση λοιπόν στα καθημερινά κρεματόρια ι τους εκφασισμούς.

Κάποτε η δημοσιογράφος και συγγραφέας Αννα Δαμιανίδη είχε δημοσιεύσει ένα σχετικό χρονογράφημα όπου όχι μόνο καυτηρίαζε αυτή τη μαλακισμένη νοοτροπία αλλά μαζί είχε και τη φωτογραφία της γυμνή με τα τορνευτά παχάκια της που είχε κάνει μεγάλο ντόρο!!! Να γράψω και τη δική μαλακία κάποτε στο παρελθόν, δεν ξέρω γιατί, κριτίκαρα αρνητικά, και καυτηρίαζα στηλιτεύοντας τις κυράτσες με τα ψηλά-ψηλά τακούνια, και τους χοντρούς που μασουλάγανε συνέχεια τυρόπιτες και τέτοια. Δέχτηκα δριμύτατες παρατηρήσεις από φίλες [γειά σου Αρετή] και φίλους παραδέχτηκα το λάθος μου και το έκοψα μαχαίρι.

Όμως όπου μπαίνει θέμα υγείας, τότε τα χέρια ψηλά. Εδώ δεν έχει παίξε γέλασε. Εντάξει;

ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΒΕΡΑ ΘΕΛΕΙ....

     Πλέον τις περισσότερες φορές που ανεβοκατεβαίνω στο χωριό χρησιμοποιώ το ΚΤΕΛ, εκτός καμιά φορά με ΙΧ άλλου. Λοιπόν τώρα τελευταία φορά ήταν προχτές που κατέβηκα στο χωριό, μια κι εδώ αυτή την εποχή είναι χάρμα. Προ 20ημέρου δε είχα ανέβει στην Αθήνα και όπως πολλοί γνωρίζετε τα λεωφορεία σταματούν ενδιάμεσα στον κεντρικό σταθμό της Τρίπολης, που πράγματι, κατά κοινή ομολογία είναι είναι ένα συγκρότημα πολύ καλών προδιαγραφών. 

    Με το σταμάτημα  του λεωφορείου οι περισσότεροι επιβάτες, κυρίως οι κάπως μεγάλοι ή οι ""Προστατικοί, τρέχουν στο υπόγειο που είναι οι τουαλέτες. Πρέπει να αποδεχτώ ότι είναι υπέρ αρκετές και αξιοπρεπείς και οι ανδρικές και οι γυναικείες. Την προηγούμενη φορά όμως είδα ήταν πολλές χωρίς χαρτί και οι σαπουνοθήκες  χωρίς σαπούνι, Μετά αμέσως έσπευσα στο εκδοτήριο και το ανάφερα. Εντάξει λίγο έντονα...]. Δεν μπορώ να αρνηθώ αμέσως  βρήκα σχετική ανταπόκριση. Αμέσως ένα κύριος, ο υπεύθυνος θα ήταν πιθανώς, μου λέει κάπως απορημένος: 

    -Τι λέτε κύριε αποκλείεται αλλά πάμε να δούμε μαζί.

    Στην αυτοψία οι δύο από τις τέσσερες σαπουνοθήκες ισχυρίσθηκε ότι ΄έχουν χαλάσει για δε το χαρτί που έλειπε σε πολλές τουαλέτες, μάσαγε τα λόγια του. Τέλος πάντων μετά την επιβεβαίωση, ρητά και κατηγορηματικά του δήλωσα ότι εάν ξανά επαναληφθεί θα το καταγγείλω δημόσια  και έδειξα ότι έχω τον τρόπο, έτσι για να κάνω τα πράγματα πιο επίσημα και σοβαρά.
      Και να προχτές ήταν όλα στην εντέλεια, καθαρά και δεν έλειπε τίποτα. Να λέμε και το καλό και το κακό κι ας "πέφτει καμιά βολά το καλό στο γιαλό". Όπως λένε σοφά και οπωσούν αλληγορικά "άμα κατουρήσεις στη θάλασσα θα το βρεις στο αλάτι. 

Έτσι δεν είναι;
    Εγώ δυστυχώς το φαινόμενο της προσβολής και της απαξίωσης του κοινού, το συναντώ καθημερινά σε διάφορες περιπτώσεις.Στα Σούπερ Μάρκετ π.χ. που στύβουν τους εργαζομένους, για όλες τις δουλιές, και ταμίες και πωλητές, και ότι άλλο, οπότε οι πελάτες ξεροσταλιάζουν μπροστά στα άδεια ταμεία. μια και εκεί είναι μία και μόνη {1] ή στα αστικά που πολλάκις τρέχουν δαιμονισμένα και μάλιστα σε κατηφοριές, όπως η Αλεξάνδρας αν και είναι φίσκσα. Και επιβάτες πάνε πέρα δώθε και καμιά φορά γίνεται και κάποιο ατύχημα. Δεν πρέπει κάποιος να φωνάξει:

      "Κύριε οδηγέ ανθρώπους μεταφέρεις και όχι ζώα 

    Αν και για τη μεταφορά των ζώων η Ε.Ε, η Προστασία των Ζώων, έχει εκδώσει ειδικές Οδηγίες με πολλές απαγορεύσεις και όρους υγιεινής. Οπότε τα πρόστιμα, οι ποινές σε περίπτωση παρανομίας είναι πολύ αυστηρές. Εντάξει μην κοιτάτε που στα χωριά ορισμένοι τσαμπάσηδες γράφουν το νόμο για κατάλληλες άδειες μεταφοράς για τα αυτοκίνητά τους,  στα τέτοια τους. Τις περισσότερες φορές οι ...μάγκες μεταφέρουν τα ζώα, κακήν κακώς, τη νύχτα που αποκλείεται να υπάρξει τυχόν έλεγχος, τροχονόμος. Εάν υπάρξει όμως καταγγελία την έχουν βάψει. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς νοικοκυραίους που δένουν τα σκυλιά τους πισθάγκωνα στο κοτέτσι ή κάπου αλλού.  

  Αλλού παπά ευαγγέλιο είναι τα περί καταγγελίας. Η δική μου άποψη είναι ότι εάν καταγγείλεις  κάποιον για κάτι που στρέφεται εναντίον του κοινού καλού τότε είναι πέρα για πέρα σωστό. Κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το καρφί και τη ροφιανιά. 

[1] Γιατί έχουν όλο κοπελιές στα ταμεία και γενικώς λίγους άνδρες κυρίως για μεταφορές είναι αρκετά ανεξήγητο ....   

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΩΣ ΧΟΡΌΣ ΚΑΙ ΑΙ ΑΛΛΑΙ ΤΕΧΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ, ΜΑΣ ΑΠΟΓΕΙΩΝΟΥΝ!!!

 Χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι  προσφέρουν τη ζωή τους παρανάλωμα  για την πατρίδα και τη δόξα της. Κι αυτή τους ανταμείβει με πόνους και κατατρεγμούς. Κι όμως εκεί, η σημαία τους η ιδέα τους! Κι αυτό από την μια άκρη της γης στην άλλη και από την αρχή της ιστορίας. Αφγανιστάν Παλαιστίνη, Ουκρανία, Σουδάν, έτσι ένα πικρό δείγμα στα τωρινά χρόνια.    

    Αλήθεια ποιος δεν έχει  όμως ούτε καν πατρίδα και σημαία και ούτε θέλει να έχει; Το Κεφάλαιο, οι εφοπλιστές, οι εργοστασιάρχες, οι μεγάλοι επιχειρηματίες, οι εταιρείες τα μεγαθήρια  

     Όπου κέρδος και πατρίς, όπλα & δηλητήρια.

    Και από την άλλη ο κοσμάκης, θυσίες, ξεριζωμοί, γενοκτονίες, πρόσφυγές... 

   Βάλσαμο ψυχής, η μουσική και ο χορός, στην ξενιτιά στην παρέα. Προχτές το  σούρουπο, η Πελλήνης, το μικρό μας δρομάκι ήταν ήσυχο και ... κουρασμένο από την οχλοβοή της ημέρας. Πεζόδρομος μεν 50-60μ μέτρα, αλλά με Δημοτικό Σχολείο, Κολέγιο και υπαίθριο καφενείο. Μόνο ένα ηλικιωμένο ζευγαράκι καθόταν στο παγκάκι κάτω από το μπαλκόνι μου [1].

    Εγώ κάτι καθάριζα από πάνω και ξάφνου ακούω μια μουσική μαργιόλικη της Ανατολής. Ερχόταν από ένα απέναντι διαμέρισμα, που κατοικούν κάτι αλλοδαποί, πράγμα σπάνιο μια και οι περισσότεροι μένουν σαν τα ποντίκια στα υπόγεια. Κοιτάω και σε λιγάκι βγαίνουν στο μπαλκόνι δυο-τρία παλληκάρια και αρχίζουν να λικνίζονται και να χορεύουν. Κίνηση αρμονική, εκλεπτυσμένη  και ρυθμός μαγευτικός μαζί με χάρη και φυσικότητα. Όλη αυτή η ανεπιτήδευτη επιδεξιότητα, κυρίως μας είναι κάπως γνωστή από τους  Τσιγγάνους. 

  Πολλοί μου λένε ότι συχνά τα παραλέω και τα μεγεθύνω, ναι το κάνω και το παρακάνω με βαθιά υπόκλιση στο ωραίο, στο καλό, στο ευγενικό. 

    Πάντως δέστε τη μικρή ταινία και πέστε μου ότι θέλετε. 

  Και εκεί που τους χάζευα, θαυμάζοντας τη χάρη και  την επιδεξιότητά τους ακούγεται μια σχετικά άγρια φωνή από το από πάνω διαμέρισμα: 

- Ρε παλιόγυφτοι να πάτε να τα κάνετε αυτά στις πατρίδες σας και όχι εδώ..

Αμάν λέω νάτος πάλι ο ακροδεξιός υπερπατριώτης [2]. Βάζω κι εγώ μια φωνή βοούσα:

Μα καλά ρε λεβέντη δεν ντρέπεσαι που χύνεις τέτοιο μισαλλόδοξο φαρμάκι.

Αφού δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας τι διαμαρτύρεσαι; Μακάρι όλοι μας να τραγουδούσαμε και  να χορεύαμε στα μπαλκόνια και στους δρόμους όπως αυτοί. 

Και ...μετά έπεσε σιωπή.....

   Την άλλη μέρα δε που εγώ έπαιζα το μπαγλαμαδάκι στο μπαλκόνι, βγήκαν και οι τρείς και χτυπούσαν παλαμάκια!!!

Διεθνιστική αλληλεγγύη!!!!

   

[1] Έκανε μπαμ ότι ήταν παράνομο ζευγαράκι, από την όλη στάση και θέση τους. Τις τελευταίες δεκαετίες τέτοια ζευγαράκια βλέπω πολλά στην πολυπολιτισμική Αθήνα. Οι κυράδες ξενιτεμένες από την πατρίδα τους κυρίως από τις βαλκανικές χώρες ψάχνουν ένα χέρι να πιαστούν και τα γερόντια ψάχνουν θαλπωρή και παρεϊτσα. Εγώ πολλάκις τα χαίρομαι ασχέτως αν καμιά φορά γίνονται και μερικά ...δράματα με τα παιδιά, κληρονομιά και τέτοια.

[2] Εδώ στο μικρό δρομάκι είναι μια γειτονιά και περίπου όλοι μας γνωριζόμαστε. Ο τύπος λοιπόν είναι ένας μαλάκας με περικεφαλαία. Δύστροπος, παράξενος όπως όλοι οι ακροδεξιοί και παραδεξιοί. 

ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΤΙΣ ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

 ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ 
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ"
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

      Τα αλλοτινά χρόνια –πριν το ’50– την Καθαρή Δευτέρα είχαν τη γιορτή του Καρδάμου (1). Από όλα τα γύρω χωριά μαζεύονταν πριν την παλιά γέφυρα για να γιορτάσουν τα κούλουμα με βασικό τρόφιμο τα κάρδαμα (2). Ένα είδος φυτού σαν μεγάλα σέλινα που έβγαιναν στις γράνες του Βάλτου. Εδώ γλεντούσαν και χόρευαν όλη μέρα.

       Τα επόμενα χρόνια η Καθαρή Δευτέρα έγινε το επίσημο πανηγύρι του χωριού, που κράτησε μέχρι το ’65 περίπου. Τα κούλουμα τα γιορτάζαμε με μεγαλοπρέπεια. Χλωρά κρεμμυδάκια, χαλβάς, ταραμάς, μαρούλια και καλαμάρια στη κονσέρβα έδιναν κι έπαιρναν. Από όλα τα χωριά έρχονταν επισκέπτες, συγγενείς και ξένοι. Από την Κυπαρισσία, τα Φιλιατρά, το Κοπανάκι, τον Κακόβατο, τη Ζούρτσα, τη Ζαχάρω μαζευόταν πολύς κόσμος. Η πιο γραφική φυσιογνωμία του πανηγυριού ήταν ο μπάρμπα Δέκας που ερχόταν με το τρένο των δέκα από την Κυπαρισσία. Είχε σε μια πάνινη σακούλα πολλά ξυλαράκια σαν μικρούς κύβους, που πάνω έγραφαν έναν αριθμό, από το 1 μέχρι το 10. Έδινες ένα πενηνταράκι και τράβαγες από τη σακούλα έναν κύβο και ό,τι έγραφε τόσα κομμάτια παστέλι έπαιρνες. Μέσα στη σακούλα όμως είχε είκοσι μηδενικά, δεκαπέντε άσσους, δέκα διπλά και από έναν από τους άλλους αριθμούς. Κι όμως τα πιτσιρίκια έτρεχαν ποιο θα πρωτοπάρει. Και ο μπάρμπα Δέκας διαλαλούσε, φορώντας την άσπρη μπροστέλα με την μπάσα φωνή του... την ευκαιρία. Η δε επιβλητική του καράφλα έσταζε σταγόνες ιδρώτα από την κούραση αλλά και την ικανοποίηση. Άλλη γραφική φιγούρα ήταν ο μπάρμπα Πέτρος ο Κοκώσης που έστηνε τον πάγκο του με όλα τα καλούδια. Καραμέλες, φιστίκια, γλειφιτζούρια –το κόκκινο κοκοράκι– τσίχλες, σαν λίρες, σιουρίλες, γιο – γιο, καραμούζες και τόσα άλλα. Ο μπάρμπα Πέτρος έστηνε τον πάγκο του στην ελιά της Διοννυσούλας και ο μπάρμπα Δέκας είχε έδρα τη θρυλική αγριλιά.

ΜΠΟΥΛΕΣ ΣΤΗ ΖΟΥΡΤΣΑ 1950
ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΛΟΥΜΗΣ

       Κατά το απόγευμα ερχόταν ένα μπουλούκι μπούλες από τη Ζούρτσα. Από το πρωί έπαιρναν σβάρνα όλα τα χωριά, Μουντρά (Φασκομηλιά), Στροβίτσι (Λέπρεο), Θολό και κατέληγαν στο δικό μας, που είχε πανηγύρι. Μπροστά πήγαινε ένας ψηλός, που έκανε τοn γάιδαρο. Είχε ένα πρόπλασμα μεγάλης κεφαλής γαϊδάρου, που την κουνούσε πέρα δώθε σατιρίζοντας με δήθεν γκαρίσματα σημαίνοντα πρόσωπα και γεγονότα της μικρής κοινωνίας. Ήταν κάπως μια παραφθορά του Δούρειου ίππου. Ο ψηλός, κάθε χρόνο, ήταν ο Κώστας Γλούμης, ο ξυλουργός των περισσότερων σπιτιών στο χωριό και ο δάσκαλος για όλους τους μετέπειτα μαστόρους.

  

Σπουδαίο κείμενο για την ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, πριν το 1950, 

που γινόταν στο πλάτωμα της της γέφυρας της Νεδας, είναι ΄

κι το άλλο, γραμμένο από τον Π. Πούλο, που κοσμεί κι αυτό 

το ίδιο βιβλίο μου, και έχει δημοσιευθεί εδώ στις 15-3-21.

      
1 Κάρδαμο  Μονοετές ποώδες φυτό, αυτοφυές αλλά και καλλιεργού­μενο σε όλο τον κόσμο, με χαρακτηριστική ο­σμή, λογχοειδή λεία φύλλα και λευκά μικρά λουλούδια. Καλ­λιεργείται κυρίως για χρήση στη μαγειρική, καθώς είναι θρεπτικό και πλούσιό σε βιταμίνη C τροφή. Το κάρδαμο είναι αποτοξινωτικό, ανθελμινθικό και διουρητικό βότανο, καταπραΰνει τους ρευ­ματικούς πόνους, ενώ η ρίζα βοηθά στην αντιμετώπιση της καταρροής. Χρησιμοποιείται ακόμη για τη θεραπεία του διαβή­τη και ως καθαριστικό του αίματος.

ΝΑΙ ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ Ή ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ, Αρκεί να υπάρχειΑΓΑΠΗ!!!

         ΧΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ "ΠΑΤΡΙΣ" 

     Προχτές στο κυριακάτικο φύλο της εφημερίδας "ΠΑΤΡΙΣ" δημοσιεύτηκε  σε αρκετά περίοπτη θέση η παρέμβαση–άρθρο «Δεν υπάρχει οικογένεια με δύο μαμάδες και δύο μπαμπάδες» της Ελένης Παπαδοπούλου- Λαμπράκη [1],

Οπότε είπα κι εγώ να καταθέσω την άποψή μου, …απόν την άλλη όχθη . Βεβαίως όχι αγανακτισμένος αλλά έντονα προβληματισμένος  με τη νεαρή κυρία, ίσως είναι και μανούλα, μια και εγώ είμαι πιο περασμένης γενιάς και δεν διακατέχομαι από τέτοια ερωτήματα και αντιλήψεις ώστε να βλέπω το δένδρο και όχι το δάσος.

Ναι, έτσι ακριβώς είναι, δάσος είναι τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΑΚΙΏΜΑΤΑ και δένδρο η όποια οικογένεια, θρησκεία και πατρίδα.

Και στα ανθρώπινα δικαιώματα η θέση του προκειμένου ζητήματος είναι πρωτεύουσα.
Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσιοι απέναντι στον νόμο, οπότε έχουν

τα δικαιώματα και καθήκοντα..
    Σίγουρα γνωρίζετε ότι πολλά παιδάκια από διάφορους κοινωνικούς και ηθικούς λόγους ζουν παρκαρισμένα σε ιδρύματα, ορφανοτροφεία [2] Αρκετά από αυτά είναι τυχερά και υιοθετούνται από οικογένειες και ζουν  στην θαλπωρή και στην αγάπη τους. Τα περισσότερα όμως συνεχίζουν και μένουν στα ιδρύματα με τα γνωστά αποτελέσματα για όλη τους τη ζωή. Εξευτελισμός κάθε ανθρώπινης έννοιας,  ακόμη και βιασμός κάθε είδους, σώματος και ψυχής. Δεν είναι καλύτερο να υιοθετούνται όχι μόνο από ετερόφυλα αλλά και ομόφυλα ζευγάρια ώστε να γλυτώσουν από τη σκληράδα και την ψυχρότητα του ιδρύματος με τις συχνές βιαιοπραγίες από κάθε ανώμαλο παιδεραστή φύλακα, η παπά.

                    Χίλιες φορές λοιπόν να έχουν δυο μαμάδες ή δυο μπαμπάδες!!!

   Και το άλλο, στο νοσοκομείο Παίδων ξέρετε ότι 30 με 40 παιδιά υπάρχουν εγκαταλειμμένα από τους ετερόφυλους γονείς και ουρλιάζουν περιφερόμενα στα δωμάτια, όπως τα αδέσποτα κουτάβια;

    Κυρία Ελένη ούτε τέτοια παράδοση θέλω, ούτε τέτοια ..κανονικότητα  επιθυμώ αλλά και ούτε καν όποια  γκετοποίηση των ομοφυλοφίλων και άλλων διαφορετικών μια και τους θεωρείτε αφύσικους και επικίνδυνους να διαταράξουν την κοινωνία μας, των αγγέλων.

      Όπως γράφει ο Τάσος Ζαχαρίου στο βιβλίο ‘Οφειλόμενη Συγνώμη (εκδόσεις iwrite):       «Με βάση τις σύγχρονες στατιστικές, θεωρώ το 1/3 της ελληνική κοινωνίας έντονα θρησκευόμενο ή φιλικά προσκείμενο στην Εκκλησία, το δεύτερο 1/3 συμπαθών σε κάποιον βαθμό ως προς την Εκκλησία για λόγους μόνο παράδοσης, αν και μάλλον θρησκευτικά αδιάφορο, και το 1/3 που εναπομένει αρνητικό ή πλήρως αδιάφορο. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι επηρεάζει τους πολιτικούς ταγούς, γιατί, αν και οι περισσότεροι είναι θρησκευτικά αδιάφοροι, γνωρίζουν ότι το ποίμνιο αντιδρά σαν μάζα και παρασύρεται πιο εύκολα από τα φαινόμενα παρά από την ουσία. Συμπεριφέρονται σαν τους μαγαζάτορες, που, ασχέτως πίστης, βάζουν εικόνες σε πρώτη θέαση του πελάτη για να μη στιγματιστούν ως άθεοι»

   Και ξέρουμε πού είναι και τι εκφράζει ο καθένας. Εγώ πάντως είμαι στην 3^η κατηγορία  και ξέρετε είμαι πολύ παραδοσιακός …
   Και τέλος  κ. Ελένη και κ. Παντελή αυτά τα πράγματα δεν είναι αφύσικα κι αλλότρια, αφού η ίδια η φύση μας τα παρουσιάζει καθημερινά  σε όλες τους τις εκφάνσεις.

 [1] Αρχικά αναρωτήθηκα για τα δύο επίθετα με ότι αυτά συνεπάγονται. Παπαδόπουλος  και Λαμπράκης, πίθηκος και εθνομάρτυρας.

[2] Τα ορφανοτροφεία κυρίως ανήκουν στην εκκλησία και το γίνεται εκεί μέσα ούτε ο θεός ούτε ο διάβολος το γνωρίζει. 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ

       Αυτή είναι η πραγματικότητα με θεμελιώδες χαρακτηριστικό τη διαρκή κίνηση και τη μεταβολή, όπως ακριβώς το διαλάλησε πρώτος  ο Ηράκλειτος: 

   “Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’αυτό μένειν“, 

που σημαίνει, όλα είναι ρευστά και τίποτα δεν μένει το ίδιο. 

 Και τα πάντα είναι τα ΠΑΝΤΑ,ΖΏΝΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΖΏΝΤΑ, ΆΨΥΧΑ ΚΑΙ ΕΜΨΥΧΑ, ΥΛΙΚΆ ΚΑΙ ΑΥΛΑ.
  Άλλα τα παρασέρνει και εξαφανίζονται και άλλα μεταβάλλονται και διατηρούνται με άλλη μορφή.

   Φυσικά το ίδιο ισχύει γιαι όλα τα δημιουργήματα της φύσης και του ανθρώπου, αλλά και η ίδια η φύση και ο άνθρωπος.     Πολλά από εκείνα του ανθρώπου, έργα, ασχολίες κτ.λ. ακολουθούν άλλα, κυρίως επιτεύγματα και δεξιότητες του εγκεφάλου  στην επιστήμη, στην τεχνολογία στις τέχνες που εκτός των άλλων διαμορφώνουν και τις ίδιες τις κοινωνίες, τα κοινωνικά πρότυπα, τους κανόνες, τις ηθικές αξίες και τις εργασίες, τα επαγγέλματα. 

    Βεβαίως ο ρυθμός των ηθικών αξιών και κάπως των κοινωνικών κανόνων είναι  από τους πιο  αργούς στη μηχανή του χρόνου. Σε αντίθεση με τα επαγγέλματα που μεταβάλλονται γρήγορα και σίγουρα δεν είναι και μόνες περιπτώσεις΄. 

   

Αμέτρητα είναι τα επαγγέλματα που πλέον δεν υπάρχουν κάν όπως για παράδειγμα νερουλάς, λατερνατζής, λούστρος, αγωγιάτης, παγοπώλης, βαρελάς, γαλατάς, ράφτης, μοδίστρα, παγωτατζής, γανωτής, καλατζής τσαγκάρης, μυλωνάς.

[1] [2] [3]

     Πρόθεσή μας ήταν να αναφερθούμε στο επάγγελμα του γανωτή κι αυτό γιατί έχει κι άλλα  ωραία κοινωνικά χαρακτηριστικά παρελκόμενα για την περιοχή μας. Λόγω όμως που  πλατιάσαμε με την ..εισαγωγή, τους Γανωματήδες [4] τους αφήνουμε για άλλη ανάρτηση. 

[1] Όλα ΄τα παλιά επαγγέλματα που δεν υπάρχουν τα έκαναν οι άνδρες, εκτός από τη μοδίστρα και ίσως κάποιο άλλο.

[2] Μερικά  από αυτά ξαναεμφανίσθηκαν, κυρίως λόγω κρίσης, όπως ράφτης, με ΄το νέο τίτλο "επιδιορθώσεις ετοίμων ενδυμάτων" Τσαγκάρης... Μάλιστα οι νέοι επαγγελματίες αυτών κυρίως είναι μετανάστες από  τα πρώην "σοσιαλιστικά κράτη"  

[3]  Σημειωτέον αρκετά μικρά τέτοια επαγγέλματα ανθούσαν και παλιά και τώρα, πάντα. Κι αυτό γιατί το  αντικείμενό τους ή η ανάγκη ....όπως κουρέας, κομμώτρια, "περιποίηση ονύχων και πτέρνων"

Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΑΝΟΧΗΣ

    Φαύλος  κύκλος με τους οίκους ανοχής  και το εν γένει κύκλωμά τους (υγιεινή, συνθήκες εργασίας..) . Βέβαια  υπάρχουν νόμοι και νομοσχέδια, αλλά είναι ανεφάρμοστοι. Όλα γίνονται στη λούφα και στην παρανομία. Για  αυτή την κατάσταση διαβάστε  ΕΔΩ & ΕΔΩ

    Για το πώς  η πολιτεία επιλαμβάνεται και επεμβαίνει σε όλο αυτό το κομφούζιο περίτρανα και πολύ ,,γλαφυρά  φαίνεται από την παρακάτω ΈΚΘΕΣΗ, ΑΠΟΦΑΣΗ της δημοτικής αστυνομίας, που ήταν θυροκολλημένη σε ένα οίκο ανοχής, από τον οποίο περνάω καθημερινά.

ΕΚΘΕΣΗ ΕΠΑΝΑΣΦΡΑΓΙΣΗΣ ΟΙΚΟΥ ΑΝΟΧΗΣ 

ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗΣ ΣΦΡΑΓΙΔΩΝ ΑΡΧΗΣ

"Στην Αθήνα, σήμερα 21/01/23 Δ/νσης Δημοτικής Αστυνομίας 15 Μα , βάσει του Ν.2307/95, του Ν. 3463/8-6-06 και της Π.Δ.Σ. 201/03, 70 πήγαμε στον οίκο ανοχής που βρίσκεται στην οδό ΦΥΛΗΣ 99 Ημισπόγειο με μεσα του, την ΑΤΟΜΟ ΑΓΝΩΣΤΟ και ιδιοκτήτη/τρια του την ΧΑΛΑΡΗ ΠΟΥ ΤΑκαι προχωρήσανν στην επανασφράγισή του, διότι αν και σφραγίστηκε στις 23/03/2018 και επανασφραγίστηκε στις 28/03/2010, 28/06/2011, 22/02/2012, 12/01/2017, και 19/09/2012 Βρέθηκε να επαναλειτουργεί, σύμφωνα μετο υπ' αριθμ. 1087/9/967 - 10/12/2022 έγγραφο του Α.Τ. ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ, σημειώνοντας το αδίκημα της "παραβίασης σφραγίδων αρχής", το οποίο τιμωρείται  σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 178 του Ποινικού Κώδικα, Για την σφράγιση χρησιμοποιήθηκε βουλοκέρι, κορδόνι κ .αι μολυβδοσφραγίδα, με το οποίο σφραγίστηκαν".

     Εν έτει 2023 τα όργανα του στρατού και της δημόσιας τάξης εξαρχής τα διακατέχει μια γλωσσική σύγχυση, είτε στον γραπτό λόγο, εκθέσεις, αναφορές, είτε στον προφορικό με τα διάφορα λογύδριά και εξαγγελλίες κυρίως στην δημόσια επικοινωνία. Άλλοτε χρησιμοποιούν καθαρευουσιάνικες ή και λόγιες λέξεις και εκφράσεις, αφόρητες κοινοτυπίες, άλλοτε ασυνήθεις δημοτικούρες με ανορθογραφίες και άλλοτε μείξεις αυτών, πολλούς σολοικισμούς, μαργαριτάρια. Αποτέλεσμα είναι ένας ιδιάζων λόγος, καρικατούρα.

Ακριβώς ένα τέτοιο δείγμα σολοικισμού αποτελεί και η παραπάνω έκθεση.

     Πάντως μου θύμισε, από την άλλη πλευρά, εκείνη την περιβόητη, μνημειώδη αναφορά: 

Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε “σταθήτε ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας” και απαντησάντων "Κλάστε μας τα αρχίδια”, απέδρασαν.  

      Μα καλά ρε αθεόφοβοι, αφού τον σφραγίσατε μια, δύο, τρεις...δεκατρείς[ το 2010, το 11, τι 12, το 2017, 2018, δεν βλέπετε ότι το θέμα έχει περάσει τις διαστάσεις του κωμικοτραγικού; Εγώ πάντως το φωτάκι το βλέπω πάντα ανοιχτό... Χάθηκε να κάνουν μια επίσκεψη στον οίκο σε φουλ λειτουργεία και να μαγκώσουν την ,,,ντερμπεντέρισσα στα πράσα! 
     Μα δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι ...χορεύουν στο  γάμο του Καραγκιόζη;

Πέρασα πάλι μετά από λίγες ημέρες και η πόρτα του οίκου ήταν ορθάνυχτη και μάλιστα δυο φωτάκια αναμμένα στο φουλ. Η κυρά πρόσμενε πελάτες, κάθε καρυδιάς καρύδι να προσφέρει ...ηδονές και χάρες, με το αζημείωτο βέβαια και δη μπροστάντζα...

Η αληθινή, ανιδιοτελής Αγάπη!

     Σήμερα το είδα με τα μάτια μου.
Ρώτησα τον κόσμο τριγύρω και μου είπαν ότι έρχεται εκεί κάθε μέρα και ξαπλώνει για λίγες ώρες.Μετά πάει κάπου και έρχεται ξανά την επόμενη μέρα!
Έχει περάσει καιρός για να καταλάβουμε ότι υπάρχουν πράγματα στη ζωή πολύ πιο σημαντικά από τα χρήματα, την εξουσία και την καριέρα. Υπάρχει κάτι στον κόσμο που λέγεται αληθινή, ανιδιοτελής Αγάπη!

ΠΗΓΗ FB

ΕΚΤΑΚΤΟΝ: οι Συντάξεις

 

πηγη "πρωινη"

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ [ πηγη"ΕΝΙΚΟΣ"]

Αναλυτικά, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να ακολουθήσουν τη παρακάτω διαδικασία για την έκδοση του εκκαθαριστικού καταβολής της σύνταξης.

• Αρχικά θα πρέπει να επισκεφτούν την ιστοσελίδα του ΕΦΚΑ,  www.efka.gov.gr
• Μετά  θα πρέπει να κάνουν κλικ στο τίτλο ” Συνταξιούχοι”.
• Κάνουν κλικ στην επιλογή “εκτύπωση μηνιαίου ενημερωτικού σημειώματος” 
• Επιλέγουν “Είσοδος στην υπηρεσία”
• Κάνουν κλικ  στο “Συνέχεια στο taxisnet”
• Βγαίνει πλαίσιο όπου πρέπει να συμπληρωθούν ο “χρήστης ” και ο “κωδικός” . Εδώ οι ενδιαφερόμενοι  θα πρέπει να  συμπληρώσουν τους κωδικούς που χρησιμοποιούν  για να υποβάλουν  την φορολογική δήλωση.
• -Πατούν  “Σύνδεση”
• Bγαίνει πλαίσιο, επιλέγουν  “Συνέχεια” και “Αποστολή”
• Εμφανίζεται ο ΑΦΜ, ωστόσο δεν εμφανίζεται ο ΑΜΚΑ. Οι πολίτες θα πρέπει να συμπληρώσουν  τον ΑΜΚΑ
• Κάνουν κλικ στην “Είσοδος”
• Βγαίνει η σελίδα που  έχει τα στοιχεία του συνταξιούχου, δηλαδή το ονοματεπώνυμο, ο ΑΦΜ και  ο ΑΜΚΑ
• Βγαίνει το σύνολο Πληρωτέο ποσό, όπου  αναγράφεται το ποσό της σύνταξης
• Κάνουν κλικ στο “Ενημερωτικά σημειώματα Συντάξεων”
• Θα πρέπει να πατήσουν στα βελάκια δίπλα στο “Το έτος πληρωμής” και  στο  “μήνας πληρωμής”. Μετά θα πρέπει να βάλουν 2022 στο έτος πληρωμής και στο μήνας Πληρωμής Μάιος
• Κάνουν κλικ στο  “αναζήτηση “
• Πατούν   “Εκτύπωση ” μετά “Εκτέλεση” “μετά “ΟΚ ” και μετά βλέπουν το εκκαθαριστικό. Σε αυτό το εκκαθαριστικό φαίνεται η σύνταξη πριν τις περικοπές- η μία στήλη είναι ο νόμος Κατρούγκαλου και η άλλη η στήλη ο Νόμος Βρούτσης. Κάτω φαίνεται η “Συνολική Προσωπική Διαφορά “.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

 

       Προχτές στις 13 του Δεκέμβρη, του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου της Ζαχάρως παρευρέθηκε στην πόλη και ο βουλευτής της Ν.Δ.  στην Ηλεία, Ανδρέας Νικολακόπουλος.  Πλέον στα μέρη μας έχει επικρατήσει, ο δήμαρχος να επισκέπτεται τα χωριά στα μνημόσυνα και τις κηδείες των δημοτών "υπηκόων του" και οι βουλευτές τις μικρές πόλεις κατά τις τοπικές γιορτές τους. Στις διάφορες δε κοινωνικές και πολιτικές εκδηλώσεις, που συνήθως τους προσκαλούν, έρχονται, απευθύνουν εγκάρδιο χαιρετισμό στο πλήθος και πάραυτα αποχωρούν, συνήθως χαιρετώντας την πρώτη σειρά. Και την άλλη μέρα  δημοσιεύεται "μας τίμησε και ο κ. βουλευτής με την παρουσία του". Αυτά τα πράγματα δεν είναι απομεινάρια από τις παλιές σχέσεις εξάρτησης και υποτέλειας στον άρχοντα, τον αφέντη, τον τσιφλικά; Κι όμως τους καλούν....[1]
     Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα και με τον Νικολακόπουλο στη Ζαχάρω. Μετά την περιφορά της εικόνας ο δήμαρχος με ολόκληρη τη δημοτική αρχή [αντιδήμαρχοι, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου, πρόεδρος ΔΕΥΑΖ] και την πρόεδρο της τοπικής ΝΟΔΕ συνόδευσαν τον βουλευτή στις πληγείσες περιοχές. Έβγαλαν και τις αναμνηστικές φωτογραφίες και επέστρεψαν στις κλίνες τους  περιχαρείς και τρισευτυχισμένοι. Ο δε αξιότιμος βουλευτής αφού υπέβαλε τα θερμά του "συλλυπητήριά", και διαβεβαίωσε ότι η πολιτεία θα φροντίσει να αποζημιώσει σύντομα τους πληγέντες, αναχώρησε μετά πολλών  ευχαριστιών και τιμών.  "Ήλθον, είδον και απήλθον"

    Ο κ. δήμαρχος για ποιο λόγο κουβάλησε όλη την κουστωδία του, στα όρη και στα βουνά; Βεβαίως το σύστημα στους δήμους είναι δημαρχοκεντρικό, αλλά όχι ρε παιδιά  και κάτσε-κάτσε, σήκω-σήκω. Αλλά και η συνοδεία; Τι να κάνουν οι άνθρωποι, δεν κάνουν κιχ μπροστά σε άλλα χοντρά πράγματα, θα κάνουν σε αυτό που θα βγουν φωτογραφία με τον κ. βουλευτή και την επαύριον θα θαυμάσουν την αρχοντομουτσουνάρα τους  στις εφημερίδες;   

    Όλο τέτοια γράφω, και γίνομαι αντιπαθής ... Ας είναι όμως έτσι, αρκεί να γράφω την αλήθεια και το δίκιο. Αυτά τσούζουν!!

Θυμηθείτε και το τραγούδι: 

[1] Ο κουμπαράκος στις εκδηλώσεις που ήταν τελετάρχης και συντονιστής, τους έβαζε και χαιρετούσαν στο τέλος και άριστα έκανε!

ΑΝΑΔΡΟΜΗ - ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ - ΘΥΜΙΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΝΩΡΙΣ

λλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλ

ΤΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ, ΝΙΚΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΤΣΑΟΎΝΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ  & ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΕΑΣ 

λλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλλ

  

 Ν  Ε  Κ Υ  Ι  Α     Ω Δ Η

    Της δούλεψής μου η τύχη το 'φερε μια έτσι μια αλλιώς, να έχω ρίξει τα ζάρια της ζωής σε πολλά μέρη, όπου και έκανα πολλούς φίλους καρδιακούς. Πάνω στο τραπέζι τσουγκρίζοντας τα ποτηράκια μας ρίχναμε τα όνειρα για τη ζωή κι αναστενάζαμε για το δίπολο της ματαιότητας και της ευτυχίας που διαρκώς ψάχνουμε και πάντα μας ξεγλιστρά και πάλι από την αρχή.  Είμαστε νέοι τότε και το αίμα μας έβραζε. Κάνοντας μια αναδρομή σε κάθε μέρος έχω αφήσει και ένα κομμάτι της ψυχής μου. Εννοείται στα φιλαράκια μου.

   Τότε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη, εν μέσω αδιάκοπων και ακανόνιστων φοιτητικών   ερώτων, πολιτικών αναζητήσεων και βραδιών κρασοκατανύξεων είχαμε γίνει κολλητοί κολέγηδες, καρντάσια εγώ, ο Πέτρος ο Καραμανέας από τα Τσέρια της Μάνης και ο Τάκης Κυριαζής από τη Νικήτη της Χαλκιδικής. Ο ένας πιο λεβέντης και μάγκας από τον άλλον. Μιλάμε για παλληκάρια, πρώτο μπόι. Ξανθός, γαλανομάτης ό Τάκης, μελαχρινός ο Πετράν, το αγόρι όπως τον λέγαμε, μαύρα μάτια και μαλλιά και στο μάγουλο ελιά. Μακεδόνας και Μανιάτης. Καρδιά μάλαμα, χρυσάφι ατόφιο, ακατέργαστο. Ντόμπρα παλληκάρια.

Με τον Πέτρο & τον Τάκη

Με τον Πέτρο δε, είμαστε και συγκάτοικοι για τρία χρόνια στην 25η Μαρτίου και μετά γίναμε και κουμπάροι. 

    Με το πέρας των φοιτητικών  νταραβεριών, πρώτος εγώ φεύγω  στον στρατό, οπότε περί τους 20 μήνες έκανα στα ωραία Χανιά, στην 115Π.Μ. Δεν μπορώ να πω, πέρασα φίνα, με πρώτο φίλο τον οδοντίατρο Γιάννη Αποστόλου, με τον  οποίο συνεχίσαμε και τα επόμενα χρόνια, όταν άραξα στην Αθήνα.  Άτυχος ο Γιάννης από την αρχή, κοντά στα 45 έφυγε η  γυναίκα του κι αυτός με πολλά συνοικέσια  και παντρολογήματα με τα νοσοκομεία. Και τι δεν είχε, κυκλοφορικό μου έλεγε γελώντας, αλλά ένα σθένος ακατάβλητο και ένα ηθικό ζηλευτό. Πάντα με το γέλιο και το αστείο του και πάνω από όλα τον Ολυμπιακό.

     

 Ο πρώτος μου σταθμός μετά τον στρατό για μια διετία ήταν το Άργος, κτηνίατρος στο χοιροστάσιο στη Νέα Κίο, απέναντι από το ηρωικό Μπούρτζι. Εδώ προεξάρχων ήταν ο Γιάννης Ρηγόπουλος, άρχοντας αν και  ΑΜΕΑ, ήταν σε όλα πρώτος. Βιβλιοπωλείο πρώτων αξιών και αρίστων προδιαγραφών στην κεντρική πλατεία, η "Αναγέννηση" και συνάμα εκδότης της εφημερίδας με το ίδιο όνομα και το ίδιο επίπεδο ποιότητας και γενικής εκτίμησης, Ο Γιάννης ήταν συνάμα και ποιητής, φιλότεχνος.

     Εκεί έβρισκαν απάγκιο οι άνθρωποι των γραμμάτων & των τεχνών, απόγονοι των 'Αργείων' και Μυκηναίων, με πρώτον τον Αντρέα Κατσαούνη, ο Κώστας Βόγλης, ποδοσφαιριστής στον Παναργειακό, ο Δημ. Αλεξόπουλος και αρκετοί άλλοι.  Κι αυτοί καλοί φίλος. Εκεί όλα τα βράδια κούρνιαζα κι εγώ. Τότε με τον Ρήγα, νεώτερο αδελφό του Γιάννη και εκκολαπτόμενο ζωγράφο είχαμε την επιμέλεια σε αρκετά τεύχη  ενός ένθετου, της 'Παράγκας', άλλου είδους πτήσεις. 

        Τελικά σαλπάρισα για άλλο λιμάνι, την Κόρινθο, όπου έδεσα για τρία χρόνια περίπου. Εδώ μετά από λίγο ήρθε κι ο Πετράν που εν τω μεταξύ είχε παντρευτεί την κοπελιά, που τάχε, από ένα ροδακινοχώρι στον κάμπο της Βέροιας, τη φίλτατη Ελένη, κι εγώ κουμπάρος κάπως στα γρήγορα και εκ του προχείρου.  Εδώ, στην Κόρινθο δεν ξέρω πώς κάλιασε, πάντως βρεθήκαμε μαζί αρκετοί συνάδελφοι και δη συμφοιτητές. Πέτρος, Μένιος Γκουβάτσος, από τη Ζούρτσα (συγκάτοικος τα πρώτα χρόνια μαζί με τον άλλο αγαπητό Γιώργο Ασημακόπουλο-Κορέλα από τη Ζαχάρω, κουμπάρος κι ο Μένιος) Γιώργος Βαρβατσούλης από τους Γαργαλιάνους [1], Χρήστος Παπαδόπουλος από το Μπραχάμι, νομίζω. Εγώ σταθερός κάθε Σαββατοκύριακο στην Αθήνα στην οικογένεια, ο δε Πέτρος είχε φέρει και την Ελένη του, που άνοιξε φαρμακείο στο Βέλο. Με έναν τέτοιο ρυθμό αρκετά σύνθετο, δίπλα και το κόμμα, Εσωτερικό πάντα, πέρασε ο καιρός και το Νοέμβριο του 1984 διορίστηκα κτηνίατρος στο αγροτικό κτηνιατρείο της Ανδραβίδας.

     Εδώ πλέον έριξα άγκυρα για μια 7ετία περίπου, 

Χολέβας- Μυλωνάκης

και πέρασα τα πιο ωραία, μεστά και έντονα χρόνια μου, από τα 31 έως τα 38 [Νοέμβριος 84 - Μάϊος 91]. Έζησα έντονα και αναμίχτηκα με κάθε καρυδιάς καρύδι και έκανα πολλούς και καλούς φίλους, όχι μόνο λόγω της δουλειάς μου  αλλά κυρίως επειδή σχετίστηκα με όλα τα κοινωνικά και άλλα γεγονότα της εποχής. Για όλα αυτά είμαι υπερήφανος και έμπλεος από μεγάλες και απίθανες αναμνήσεις, πρωτόγνωρες και ιδιαίτερες εμπειρίες, που έντονα με σημάδεψαν.   Νικάκης Χολέβας, Μίμης Μυλωνάκης και Νίκος Παπανδρέου ή Κωσταντάρας αποτέλεσαν τους κολλητούς φίλους, Ατέλειωτες στιγμές και χάρες ατόφιες, πραγματικής ευδαιμονίας.

  Η Ανδραβίδα είναι η δεύτερη πατρίδα μου, δεν ξέρω όλοι οι άνθρωποι εκεί με αγάπησαν και με καλοδέχτηκαν, οπότε της χρωστάω πολλά. Αλλά κι αυτή όμως μου χρωστάει...

    Τέλος πάντων εκείνα τα χρόνια έκανα και πολλά ταξίδια,  κάθε Σαββατοκύριακο στην Αθήνα, και με την πρώτη ευκαιρία στο χωριό. Δεν ξέρω ποιος το έκανε, ο Θεός για ο Διάβολος, μπερδεμένα τα είχα, που τρεις φορές κινδύνεψα   σε τροχαία αρκετά σοβαρά. Μέχρι που στο τέλος τέρμα στην Εθνική τα μεγάλα ταξίδια με ΙΧ, αφού πλέον είχα θυσιάσει στον θεό της ασφάλτου ένα Κορόλα και ένα Σιτροέν και είχα φυλάξει περί τις τρεις βδομάδες το νοσοκομείο στην Πάτρα. Ευτυχώς που καλά λένε, τα παλιοσίδερα ας πάνε στο διάβολο, μακριά από μας. Την κάναμε από κούπες.

       Με αυτά κι άλλα πολλά και διάφορα, το ΄92 παίρνω  μετάθεση στο υπουργείο Γεωργίας, οπότε ακολούθησαν τα γνωστά δρώμενα  της εποχής, πολιτικά, συνδικαλιστικά αλλά και λογοτεχνικές περιηγήσεις με συγγραφικές αναζητήσεις. 

    

       Και πάμε τώρα στα ...μνημόσυνα και τα θυμιατά + + + + + + 

     + Πρώτος έφυγε Ο Τάκης, εκεί κοντά στα τριανταπέντε του. Το μάθαμε αργά αλλά κάποια στιγμή αξιώθηκα και κατέθεσα κόκκινα γαρύφαλλα στον τάφο του, στη Νικήτη. Μαζί και ένα πικρό δάκρυ. Και τι δεν θυμάμαι;  Περπατούσαμε στον δρόμο και οι κοπελιές τον χάζευαν, αναστέναζαν. Ο Τάκης έπινε 8 νεσκαφέδες την ημέρα, που ήταν τότε της μοδός. Πρώτος  κολυμβητής στη Χαλκιδική!, παιδαράς!! Λίγες κουβέντες, με αιδημοσύνη μπορώ να πω.

 

+ +

  Κάπου εκεί γύρω το 2004, στην Αθήνα πλέον κι έχοντας πολλά νταραβέρια  με φίλους Ανδραβιδαραίους που πήγαινα κάπου-κάπου, έρχεται το μαντάτο από τον Νικάκη Χολέβα.  Η επάρατη του λεύκαινε το αίμα και κάθε εβδομάδα ερχόταν στην Αθήνα για θεραπεία στον Ευαγγελισμό. Αποβραδίς ερχόταν κάθε Κυριακή με το κανίσκι του, κρέας και κοκκινέλι από τον Ζακυνθινό. Βάζαμε το κατσικάκι στο φούρνο,  γινόμασταν τούτζι από το γεματάρι και το ρίχναμε στα ζεμπέκικα. 
Ο ένας χτύπαγε παλαμάκια στον άλλον και στο τέλος κλαίγαμε και οι δύο. Αχ, ρε Νικάκη, θυμάμαι που ανάμεσα στα τόσα που μου εκμυστηρευόσουν,  μου έλεγες: "Πίστεψέ με ρε φίλε, αυτές οι στιγμές είναι οι μοναδικές που περνάω καλά και χαίρεται η ψυχή μου.."  

Μετά από κανά χρόνο στις 19-3-2005, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, μας  αποχαιρέτησε κι ο Χολέβας κουνώντας το μαύρο μαντήλι της στρογγυλής απεραντοσύνης, του χάους, του ερέβους. Σίγουρα ο χάρος δεν είναι  ένας γέροντας με το δρεπάνι, είναι πολλοί από δαύτους κι ο καθένας με άλλο χρώμα μανδύα. 

   + + + Αργότερα μας άφησε κι ο Γιάννης ο Αποστόλου. Έμεινα με την εντύπωση ότι ο Γιάννης γελούσε όταν σφράγισαν την κάσα για να ανέβει πάνω στη βάρκα του Αχέροντα. 

   + + + + +Το επόμενο κακό μαντάτο ήταν η θανή του Γιάννου στο Άργος αφού λίγο πριν είχε αποδημήσει κι ο συντοπίτης του ο Ανδρέας [κλικ ΕΔΩ]. Κρίμα και μαράζι το έχω που ούτε καν με ένα λουλούδι δεν τους έχω αποχαιρετήσει. Το  'χω αμέτι μουχαμέτι να το κάνω.....

+ + + + + +           Και νάτα μας τα τελευταία. Τούτη  η Καθαρή Δευτέρα να μη ξημέρωνε ποτέ, πήρε το πιο καλό παιδί. Εσαεί θα μείνει η μνήμη του κουμπάρου μου, του αγαπημένου φίλου. Όλοι πήραν κάτι από την ψυχή μου, αλλά ο Πέτρος πήρε πολλά. Τι να πρωτοθυμηθώ από τον Πέτρο. Αλησμόνητες στιγμές και τότε στη Θεσσαλονίκη και στην Κόρινθο. Ήταν ο πρωτόφιλος! Ο πρώτος που γνώρισα και έκανα φίλο, μετά τα πατριωτάκια μου τον Κορέλα και τον Μένιο  και στη συνέχεια ήρθαν οι άλλοι, ο Τάκης,

Πέτρος εγώ & Ελένη

ο Μήτσος Κυριαζόπουλος και αρκετά άλλα παιδιά κυρίως από την Σχολή. Ο Πέτρος όμως  ήταν ο πρώτος, ο αναντικατάστατος. Παιδαρέλια είμαστε τότε, μαγκάκια, αλλά τον είχα στήριγμα, ασφάλεια, σαν το βουνό. Η φωτογραφία του τα λέει όλα. Απέραντα λεβεντάνθρωπος. Και έφυγε μωρέ παιδιά σε μια βδομάδα, τζάμπα. Πισώπλατα τον χτύπησε ο  χάρος, στα μουλωχτά, μπαμπέσικα . Μια βδομάδα διασωληνωμένος και υπέκυψε. Ποιος; αυτός ο γίγαντας, ο ατόφιος,  λεβέντης, το πρώτο παλικάρι της Μάνης. 

     Κάθε Κυριακή μεσημέρι τότε στέλναμε ένα ταψί με κοτόπουλο στον φούρνο κι αφού την κάναμε μού έλεγε: "Ρε Λάκο πάμε να φάμε μια πάστα". Εγώ πολλές φορές βαριόμουν και επέμενε: "Πάμε ρε κερνάω εγώ, θα τη φάμε και θα εκσπερματώσουμε". 

Κι αυτό γινόταν πάντα. Τόσο πολύ του άρεσε! 

     Αλησμόνητη μου έχει μείνει η ευχή, η πρόποση όταν τσουγκράγαμε τα ποτηράκια: "άντε εις υγεία της κουτσής". Κι αυτός λίγα λόγια και βαρβάτα! 

    Άκλαφτος επήγε ο Πέτρος, ούτε ένα δάκρυ από μας, ένα λουλούδι. Μας έχουν κάνει ζόμπι και παραμιλάμε.   

Κλαίνε τα Τσέρια και χτυπιώνται τα κλαριά

Πώς να τον ξεχάσει και η κυρά του, 

από τα μικρά της, μισό αιώνα με τον Πέτρο.

 

    Πέτρο στο καλό, χαιρετίσματα και φιλιά σε όλους τους φίλους και κολέγηδες. Πάλι θα σμίξουμε ρε φίλε και τότε θα κερδίσω εγώ στο τάβλι, μια και εδώ μου έριχνες συνέχεια στα αυτιά και μάλιστα 7-0.  

[1]

19-3-21 / 6.30μ.μ

      Τούτα τα λόγια τα προσθέτω τώρα.

   Παίρνω τηλέφωνο στο κτηνιατρείο  "Γιώργος Βαρβατσούλης" να  ρωτήσω τον Γιώργη σχετικά με τον Πέτρο και μου λέει ένα παλικάρι: 

     :  Ο Γιώργος έχει πεθάνει  

     :.........Τι λες πότε; 

     :  Πριν 3 χρόνια.

  Μούρθε ταμπλάς.....

  Πάει κι ο Βαρβατσούλης ....Ήταν ο πρώτος τότε από μας που έγινε Κορίνθιος και τον ακολουθήσαμε οι άλλοι..

Και έγιναν 7 [Εφτά] τα φιλαράκια μου, που έφυγαν και έχουν κάνει γαλαξία ψηλά στον ουρανό. Στο καρνέ της ωδή μου κι ο Γιώργης έχει περίοπτη θέση!

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ!!!!!!!!