Κάθε περιοχή αλλά και κάθε πόλη στην επαρχία μας έχει τα δικά της ταυτοτικά, χαρακτηριστικά στοιχεία. Αυτά είναι είτε μορφολογικά, γεωγραφικά στοιχεία της φύσης, όπως θάλασσα, λιμάνι, ποτάμι, βουνό κτ.λ είτε δημιουργήματα του ίδιου του ανθρώπου, κάστρο ακρόπολη λιμάνι και διάφορα κτίρια-ακριβά στολίδια με γενική ωφελιμότητα σε όλη την περιοχή, όπως . βιβλιοθήκες, Μουσεία, πνευματικά κέντρα και πάνω από όλα νοσοκομεία.
Όσα περισσότερα έχει μια πόλη τόσο σημαντική και σπουδαία είναι.
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές και μάλιστα με όλα αυτά τα ιδιώματα είναι Κυπαρισσία η ιστορική Αρκαδιά
Πόλη πανάρχαιη από τα χρόνια το Νέστορα με σεβαστή συμμετοχή στην εκστρατεία της Τροίας.
Απλώνει γλυκά γλυκά και νωχελικά τα πόδια της από πάνω το δεσποτικό κάστρο που είναι στους πρόποδες το βουνού ψυχρού η Αιγάλεω, μέχρι κάτω την ωραία θάλασσα με το όμορφο λιμάνι της. ΄
Η πιο μεγάλη της υπηρεσία σε όλη την περιοχή, ως μεγάλος πυλώνας του δημόσιου συστήματος υγείας εξυπηρετώντας δεκάδες χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες κάθε χρόνο.
Και ποιος δεν έχει νοσηλευτεί σε αυτό το νοσοκομείο από τότε που θυμάμαι είναι πεντακάθαρο και αστραφτερό
΄Ολο δε το προσωπικό επιστημονικό και βοηθητικό είναι αξιέπαινο και καλοσυνάτο και πάντα με το χαμόγελο..[1]
Έχει μεγάλη ιστορία εγκαθιδρύθηκε το 1946 επί υπουργού Υγείας Ανδρέα Καρατζάκου. Το πρώτο κτίριο ήταν απέναντι από το σημερινό εργατικό κέντρο και ύστερα από λίγα χρόνια κτίσθηκε εδώ που είναι σήμερα.
Δεν υπάρχει άνθρωπος στην περιοχή που να μην έχει νοσηλευτεί σε αυτό το νοσοκομείο.
Εγώ τότε το ΄74 στην επιστράτευση το φύλαξα κοντά στον ένα μήνα με βαριά διάσειση από το τροχαίο με τι φρέζα.
Είκοσι ένα 21 χρονών παλικαράκι πάνω στα ντουζένια μου!
Θυμάμαι τότε που άλλοι έφυγαν γιατροί νοσοκόμες και ασθενείς ακόμα, και άδειασε το νοσοκομείο οπότε έμεινα περίπου μόνος.
Ήμουνα στον θάλαμο 260 και θυμάμαι 2 περιστατικά:
1ο μετά από μερικές μέρες που ήρθε η βρήκα τις αισθήσεις μου κάθε πρωί έμπαιναν νοσοκόμες νεαρές κοπελιές και εγώ περίμενα με ανυπομονησία να δω τη κοπελιά με τη μακριά μαύρη πλεξούδα της συνάντησα μετά από χρόνια μάνα με τρία παιδιά αλλά η πλεξούδα πλεξούδα!2ο όταν λίγο συνήθα και έρχονταν διάφοροι φίλοι και πατριώτες από το χωριό μου έφερναν τσιγάρα και είχα γεμίσει το κομοδίνο. Περίμενα πώς και πώς να περάσουν οι μέρες για να αρχίσω το τσιγάρο πόσο πολύ μου άρεσεΜε τίποτα δεν ξεχνάω εκείνη τη δοκιμασία. Μετά τον ένα μήνα νοσηλείας στην Κυπαρισσία νοσηλεύτηκα και καμιά εικοσαριά μέρες στην Πολυκλινική στην Αθήνα και επειδή μου άφησε "μετατραυματική διπλωπία" χρειάστηκε να κάνω εγχείρηση στα μάτια στο ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη που φοιτούσα στο 3ο έτος της Κτηνιατρικής.
Ιστορίες με φούντες μπόλικες και χάντρες χρωματιστές όπως είναι το κομπολόι μου!!!
[1] Περισσότερα για το νοσοκομείο και το προσωπικό, γιατροί, αδελφές και αδελφοί του ελέους που όλοι είναι ευπροσήγοροι και καλοσυνάτοι με το χαμόγελο και πάντα με τον καλό λόγο, θα γράψουμε σε άλλη μας επαφή, όπου θα εξιστορήσουμε τα σχετική με το ατύχημα που είχα προχτές το παρουσίασα στο φβ ως "Έκτακτο Ανακοινωθέν"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου