Του Σταμβτη Σακελλίωνα
Tο άγημα στέκεται προσοχή. Δοξολογία περνά ο Μητροπολίτης.
Σιγή. Κάπου στο
βάθος των αιώνων ο Κωνσταντίνος χαμογελά. Μία αυτοκρατορία,
ένας αυτοκράτορας ένας Θεός. Περνάνε οι αιώνες, και η Ισαβέλλα βασίλισσα της
Καστίλης και της Αραγωνίας διαβάζει το γράμμα από τις αποικίες.
Τα νέα είναι ευχάριστα πολλοί ιθαγενείς είδαν το φως του
Κυρίου και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Όσοι αρνήθηκαν, απλώς παραδόθηκαν
στην κρίση του Κυρίου. Ο Ιουλιανός ο αποκαλούμενος αποστάτης αφήνει ένα δάκρυ
να γιατρέψει τις πληγές της Υπατίας.
Ο Μπελογιάννης ακούει την ποινή του και κοιτά ψηλά, πάνω από
τον πρόεδρο του στρατοδικείου. Μια εικόνα του πάσχοντος Χριστού είναι εκεί. Και
ως ένα αόρατο παίγνιο το βλέμμα του Χριστού συναντά το βλέμμα του
θανατοποινίτη.
Πάσχα Ιερόν, η σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής διακόπτεται από
τον κρότο των πολυβόλων. Ο μελαχρινός Χριστός του Παζολίνι, γίνεται αυτό που ήταν πάντα, πρόσφυγας. Αλλά ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής
λύγιστος, σιδερένιος, ουρλιάζει μανιασμένα, εις θάνατον.
Γιατί Αυτός δεν ξέρει .. Ω γλυκύ μου έαρ ... Ματωμένο από
τις σιδερένιες λόγχες των εθνικών στρατευμάτων. Στο όνομα Του. Τώρα ο άθεος
είναι ο ομολογημένος εχθρός ο γιος του διαβόλου, υπονομευτής του
κράτους και του συστήματος.
Πάσχα των πιστών ... την ώρα που ο κρότος των όπλων ακούγεται
όλο και πιο έντονος. Τούτο το Πάσχα στ' αλήθεια είναι πιο βαρύ. Γιατί πολλοί
νεκροί μαζεύτηκαν στην γή της Παλαιστίνης. Αλλά το κράτος δεν ανησυχεί, είναι
υπό
την σκέπη του Θεού. Άλλωστε στη σημαία μας υπάρχει ο
Σταυρός, χωρίς να ερωτηθεί, αλλά υπάρχει. Και εφόσον υπάρχει τίποτε δεν ταράζει
την γαλήνη μας. Πότε στ' αλήθεια μπορεί το αγαπώμενον νασυναντήσει το
αλληλέγγυον; Αυτό
είναι το ζητούμενο. Πότε ο Σταυρός της θυσιαστικής προσφοράς
θα συναντήσει την εν τοις πράγμασιν αλληλεγγύη προς τους κατατρεγμένους, ίσως
τότε τα όπλα
να μην υπάρχουν πια, ίσως τότε να ηττηθούν τα κραταιά
σχήματα. Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, γέμει η τράπεζα, ο μόσχος πολύς, τρυφήσατε
πάντες ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου