Ζούμε σε μια παράξενη εποχή όπου τα ρομπότ ζητάνε από τον άνθρωπο να αποδείξει ότι δεν είναι ρομπότ και ο άνθρωπος ζητάει από το ρομπότ να αποδείξει ότι είναι άνθρωπος, με ηθική και ενσυναίσθηση. Όπου ο πόλεμος βαφτίζεται αποστολή εκπολιτισμού, ιερή πολλές φορές και η ειρήνη ύποπτη συνομωσία. Όπου η χυδαία προπαγάνδα βαφτίζεται αλήθεια και η ανθρώπινη νοημοσύνη δεν φτάνει για να ξεχωρίσει το ψέμα. Όπου η τεχνητή νοημοσύνη με την αστρονομική της εξέλιξη, μπορεί να εντοπίσει τον εχθρό στην πιο βαθιά κρυψώνα και να τον εξοντώσει, αλλά δεν μπορεί να εμποδίσει τον βομβαρδισμό ενός σχολείου ή μια γενοκτονία. Όπου οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι ενός λαού που πρόσφατα μαρτύρησε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρεματόρια επιδεικνύουν τις χρυσαφένιες αγχόνες στο πέτο τους. Μια εποχή που μας ζητάει να ξανασυζητήσουμε και να ξαναορίσουμε τι σημαίνει «άνθρωπος».
Αυτά με έκανε να σκεφτώ ο πίνακας του Στάθη Πάνου που ονόμασα «υβρίδιο». Η αντίθεση ανάμεσα στην αυστηρή γεωμετρία του έξω και στη φυσική οργάνωση και την ευαλωτότητα των εσωτερικών οργάνων, ανάμεσα στη μεταλλική στιλπνότητα της σάρκας και στα γήινα χρώματα στο εσωτερικό των κύκλων. Και κυρίως αυτό το πρόσωπο και αυτό το βλέμμα που μοιάζει να θέλει να διαπεράσει το σκοτάδι.
| Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα, Γκόγια |
Κι αμέσως μετά μου προέκυψε η επόμενη απορία. Μπορεί να γίνει μια τέτοια συζήτηση στα μμδ και στα μμμ, στον προνομιακό χώρο για την εμπάθεια, τον φανατισμό, το ψέμα και την κατευθυνόμενη χειραγώγηση ή αυτό δεν είναι οικονομικά αποδοτικό ούτε ορθοπολιτικά ωφέλιμο; Μήπως αυτή η συζήτηση μπορεί να γίνεται μόνο δια ζώσης και πρόσωπο προς πρόσωπο; Μήπως η Τέχνη, ως συνήθως, πρωτοπορεί και σε αυτή τη συζήτηση; Γιατί όπως είπε και ο μεγάλος μαθηματικός Α. Πουανκαρέ η λογική χρειάζεται για να αποδείξεις και να πείσεις, αλλά στην αλήθεια σε οδηγεί η διαίσθηση που είναι καθαρά ανθρώπινη ιδιότητα. Τι είναι αυτό που μπορεί να μας ξυπνήσει πριν ξεσπάσει η κόλαση ή μήπως βράζουμε ήδη στα καζάνια της;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου