ΤΑ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

 

====================================

Περί  προδοσίας  του Χριστού*

Όπως  σε πολλά μέρη του Ελληνισμού, έτσι και στην Τρίγλια υπήρχε η λαϊκή παράδοση για τη δάφνη και το δεντρολίβανο.  Η παράδοση γεννήθηκε από το λαό κατά τη λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου το πρωί (πρώτη Ανάσταση).  Όταν ο ιερέας εξέρχεται από το ιερό Βήμα, κρατά δίσκο και διασκορπίζει φύλλα δάφνης στην εκκλησία ψάλλοντας «Αναστήτω ο Θεός»!. 

Τα φύλλα αυτά της δάφνης τα πατούν οι Χριστιανοί  γιατί τα θεωρούν προδοτικά , επειδή πρόδωσαν τον Χριστό που ήταν κρυμμένος πίσω από τα κλωνάρια της , όταν τον κυνηγούσαν την Μεγάλη Τετάρτη  για να τον συλλάβουν οι Ιουδαίοι, επειδή έλεγε τον εαυτό του «Υιόν Θεού». Πράγματι,  η παράδοση αναφέρει ότι ο Χριστός, φοβούμενος την σύλληψη,  βγήκε έξω από τα Ιεροσόλυμα, ζήτησε καταφύγιο  και αφού δε βρήκε, κρύφτηκε  πίσω από το δάσος θάμνων  δεντρολίβανου στην οδό προς το Όρος των Ελαιών. Περνώντας οι καταδιώκοντες αυτόν  Ιουδαίοι κοντά από το  δάσος του  δεντρολίβανου,  ρώτησαν το δεντρολίβανο- γιατί ήταν εποχή που είχαν φωνή (μιλούσαν)τα φυτά, τα δέντρα και τα ζώα-  εάν είδε τον λεγόμενο Ιησού να περνάει από εκεί , αλλά το δεντρολίβανο απάντησε ότι «ουκ οίδα τον άνθρωπο»( δεν γνωρίζω  τον άνθρωπο)  και οι Ιουδαίοι πέρασαν και έφυγαν. Επειδή, όμως τα φύλλα του δεντρολίβανου είναι σχεδόν  σακορραφοειδή (βελονοειδή)  και δεν αποτελούσαν ασφαλή κρυψώνα, ο Χριστός μόλις έφυγαν οι Ιουδαίοι, κρύφθηκε πίσω από την πίσω από την παχιά δάφνη, το πυκνό φύλλωμα της οποίας τον έκρυψε τελείως. Όταν γύρισαν πίσω, μετά την μάταια αναζήτηση, οι διώκτες του Χριστού, ρώτησαν τη δάφνη αν είδε τον Χριστό και αυτή έσκυψε τα κλωνάρια της και φάνηκε ο Χριστός. Τότε οι Ιουδαίοι τον είδαν , τον συνέλαβαν και τον πήγαν  για ανάκριση. Γι΄αυτό το λόγο την μεν δάφνη καταπατούν οι πιστοί  την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, το δε  δεντρολίβανο το μοιράζουν οι ιερείς κατά την ημέρα της εορτής της Σταυροπροσκυνήσεως ή όταν σηκώνουν τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή. Τα κλωνάρια του δεντρολίβανου τα διατηρούσαν στο σπίτι στο εικονοστάσι. Στους ασθενείς με τα αποξηραμένα φύλλα του δεντρολίβανου θύμιαζαν για να γίνουν καλά, τη δε δάφνη την καταπατούσαν  «δια την κατά του Άδου νίκην και Ανάστασιν του Χριστού». 

*Eλεύθερη απόδοση από το βιβλίο του Τρύφωνος Ευαγγελίδη, «Βρύλλειον Τρίγλεια», Αθήναι 1934 (σελ.109-110).   

====================================================

Yiannis Schizas
·Ο Οικοτουρισμός στα νησιά ,  Του Γιάννη Σχίζα

Πολλοί χαρακτηρίζουν το νησιωτικό χώρο επισφαλή λόγω των Σουλτάνων στις αντικρινές παραλίες, όμως προς το παρόν είμαστε εμείς που διαχειριζόμαστε αυτά τα νησιά : Τα 6000 σε αριθμό, από τα οποία μόνο τα 227 κατοικούνται και από αυτά τα περισσότερα συνιστούν ημιερήμους , που κάποτε οργάνωναν την εκμετάλλευση της γης έως και το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό της με πεζούλες.

Ο χώρος αυτός με τις πολιτιστικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες , με τις παραλίες, με τους βιοτόπους και τα «αποκλίνοντα» από τις ηπειρωτικές νόρμες τοπία, συγκροτεί αναμφισβήτητα ένα πόλο έλξης επισκεπτών με οικολογικά ενδιαφέροντα. Στις περιοχές αυτές ο «οίκος» με την πιο ευρεία έννοια, είναι κάτι περισσότερο από τα απειλούμενα είδη, τις αμμοθίνες ορισμένων ακτών, τις ξερολιθιές και τα άλλα κατάλοιπα γεωργικών τεχνικών. Ο νησιωτικός χώρος προσφέρεται για μια ευχάριστη μαθητεία στο παρελθόν και στο παρόν, στην υπαρκτή αρχιτεκτονική και στις βιοκλιματικές δραστηριότητες, στη προσέγγιση του ενάλιου πλούτου αλλά και στη βίωση του έναστρου ουρανού - στα πλαίσια ενός sky watching , ανάλογου με το bird watching , όπως λένε την παρατήρηση πουλιών οι ορνιθολόγοι....

Έλα όμως, που τα νησιά τα τελευταία χρόνια προσφέρονται για διακοπές «εξαντρίκ», για μπαρ και ξενύχτια και άλλες «αταξίες». Ο αφασιακός τουρισμός της συμβατικής αναψυχής γίνεται σχεδόν κυριαρχικός, ενώ παράλληλα το θέαμα κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στους ταξιδευτές και τους οδηγεί σε μια αγχωτική διέλευση από τα «αξιοθέατα» της κάθε περιοχής. Τα τουριστικά «πακέτα» με τη γνωριμία της Κρήτης σε 6 (!) ημέρες ή η ύπαρξη τουριστών που αρκούνται στο ότι «φθάνουν αντί να περιηγούνται το χώρο» - για να αντιστρέψουμε μια κουβέντα του Ραγκαβή τόσο παλιά όσο το 1848 - καταλήγουν σε ταξίδια κύρους, όμως δεν αποτελούν υγιή τουρισμό.

Για τη χώρα ο οικοτουρισμός είναι μια λύση, όπως είναι για τον τουρίστα. Η σωστή δοσολογία εμπειριών συγκεντρώνει τη προτίμηση του «φτασμένου» και έμπειρου τουρίστα, δεν είναι όμως επαρκής : Είναι καιρός να τοποθετήσουμε στη θέση του τουρισμού «ως υπνοβασίας μέσα στο χώρο» ( Εντγκάρ Μορέν) τον ερευνητικό και οικολογικό τουρισμό, που συμφιλιώνει τουρίστες και ιθαγενείς πληθυσμούς.. Γιατί ο «οικο»τουρισμός δεν είναι ένα περιθωριακό ρεύμα , ούτε καν μια από τις πολλές, συμπαθητικές πλην άτοπες ουτοπίες…