ΟΙ ΩΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Η ωδή είναι ένα είδος ποιητικής σύνθεσης που χαρακτηρίζεται από τον ανυψωμένο τόνο και την περίτεχνη δομή της, που προορίζεται να εξυψώσει ή να προβληματίσει ένα συγκεκριμένο θέμα ή θέμα. Ιστορικά μιλώντας, οι ωδές έχουν χρησιμοποιηθεί ως μέσο έκφρασης θαυμασμού, ευγνωμοσύνης ή λατρείας προς ανθρώπους, γεγονότα, αντικείμενα ή αφηρημένες έννοιες και έχουν κερδίσει μια θέση στη λαϊκή κουλτούρα.ActualidadLiteratura
      Δεν είμαι ούτε φιλόλογος ούτε κριτικός, όμως η πολύχρονη  εντρύφηση με τα γράμματα και τα διαβάσματα νομίζω ότι μου δίνει το δικαίωμα να ξεχωρίζω την ποιότητα και να χαρακτηρίζω και να κρίνω ένα γράφημα απλό αλλά γεμάτο, γλαφυρό και λυρικό μεν αλλά όχι περίτεχνο με διάφορα άχρηστα γλωσσικά πλουμίδια και περίτεχνους επιστημονικοφανείς ιδεασμούς.
   Τέτοια γραφήματα είναι της Κατερίνας Νικολοπούλου, που από τις 6-9-25 που αποδήμησε ο πατέρας της  έχει αναρτήσει πολλά. Ακριβώς όπως ήταν  ο αείζωος και άληστος  Νίκος.Νικολακόπουλος είναι και ΄όλα τα γραφτά της.

Α  "...Οι ψυχές ξέρουν πότε είναι ή ώρα τους να φύγουν, υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν ανακοινώνονται με
λόγια αλλά με σιωπές, βαθιά βλέμματα και μια ανεξήγητη ηρεμία, οι ψυχές, μέσα στην απέραντη σοφία τους, ξέρουν πότε είναι ή ώρα να επιστρέψουν σπίτι του Θεού, πριν φύγουν αφήνουν αποτυπώματα αγάπης, διδασκαλίες και αναμνήσεις που ζουν για πάντα στις καρδιές μας, τίποτα δεν φεύγει όταν έχει αγαπηθεί γιατί ή αγάπη δεν πεθαίνει, μεταμορφώνεται, γίνεται φως, γίνεται ειρήνη, γίνεται αόρατη παρουσία που μας συνοδεύει σε κάθε βήμα μας, αν και ή απουσία τους πονάει, ηρεμούμε ότι το ταξίδι σας είναι ιερό, απαραίτητο και ή αποστολή τους εδώ ολοκληρώθηκε και τώρα ξεκουράζεται σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει πόνος, μόνο αιωνιότητα, τιμούμε το κάθε βήμα στη ζωή μας ζώντας με ευγνωμοσύνη, πίστη, και αγάπη, γιατί οι ψυχές που ραγίζουν ποτέ δεν φεύγουν εντελώς! Μου λείπεις

Β "...Ο πόνος μου είναι μόνο δικός μου, κάποιες μέρες θεραπεύομαι, κάποιες μέρες πάλι σπάω, γιατί ο πόνος δεν σε πάει σε σημείο που όλα ξαφνικά είναι καλά, δεν λειτουργεί έτσι, είναι ένα ρεύμα με σέρνει χωρίς προειδοποίηση ανάμεσα σε αναμνήσεις και τις απουσίες, μερικές φορές σκέφτομαι ότι πρέπει να προχωρήσω να αναπνέω καλύτερα, να μπορώ να γελάω χωρίς να νιώθω ενοχές, να ξυπνάω με την αίσθηση ότι η ζωή συνεχίζεται και ότι κάπως συνεχίζω μαζί της, αλλά ξαφνικά, κάτι αγγίζει την ψυχή μου με τον πιο απρόσμενο τρόπο, ένα τραγούδι, το άρωμα, μια πρόταση που είχες πει κάποτε, και τότε είναι που καταρρέω ξανά, καταστρέφομαι σαν να μην πέρασε ο χρόνος και ξανανοίγει οι πληγές με την ίδια κτηνωδία σαν την πρώτη μέρα, κι εκεί, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ή απουσία γίνεται μεγαλύτερη από καταλαβαίνω ότι αυτός ο πόνος είναι μόνο δικός μου, ό καθένας αντιμετωπίζει την απώλεια με το ακριβές βάρος της δικής του αγάπης, ό χρόνος γιατρεύει τα πάντα αλλά ή αλήθεια είναι ότι ο χρόνος δεν γιατρεύεται, ο χρόνος διδάσκει, μας διδάσκει να περπατάμε με την απουσία, να αναπνέουμε με πόνο, να θυμόμαστε χωρίς να πνιγόμαστε, να ενσωματώνεις και να μετατρέπεις την πληγή σε κάτι που πονάει λιγότερο, σε κάτι που, ακόμα και όταν καίει, σου επιτρέπει να προχωρήσεις! Δεν υπάρχουν κανόνες στον πόνο, υπάρχουν μέρες που μπορώ να μιλήσω για σένα χωρίς να σπάσω τον εαυτό μου, και άλλες που μόνο να φωνάζω το όνομά σου καταστρέφομαι, αυτός είναι ο πόνος μου, και τον ζω με τον τρόπο μου, ξέρω ότι δεν θα σταθώ ακίνητη στο σκοτάδι, ξέρω ότι υπάρχει φως, ακόμα κι αν είναι μακρινό, κι αν υπάρχει ένα πράγμα που μου έμαθεο πόνος, είναι ότι ή απουσία πονάει, αλλά δεν σβήνει την αγάπη, ξαναχτίζοντας τον εαυτό μου ανάμεσα στη νοσταλγία και τις αναμνήσεις, γιατί ή ζωή δεν σταματά, κι ας πονάει ούτε θα σταματήσω!