Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ: Η Εκπαιδευτική εκπομπή της Ολυμπιακής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΟΡΤ) με την εκπαιδευτικό Καραγγελή Κυριακή - Μαρία

ΧΑΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΑΡΙ ΜΑΣ ΠΟΥ Η ΔΑΣΚΑΛΑ 

ΤΟΥ  ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΗΝ ΟΡΤ (9 BINTEO) 

ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΡΙΑ!!!

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ (ΤΡΕΙΛΕΡ)

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 01: Σχολικός Εκφοβισμός

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 02: Δράσεις Συλλόγου Γονέων  & Κηδεμόνων Δ.Σ. Επιταλίου

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 03: Το σκάκι και τα παιδαγωγικά του οφέλη

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 04: Η δράση eTwinning

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 05: Παιδική Παχυσαρκία

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 06: Σχολικοί Κήποι

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 08: Μουσική και Παιδεία

Περί...ΠΑΙΔΕΙΑΣ - Εκπομπή 07: Αλεξάνδρα Μητσιάλη

Θρησκευτικά ΙΙI

Κι αυτό το κείμενο του Μανούρη στην Εφημερίδα των Συντακτών"  είναι σπαρταριστό, απολαύστε το ...

....Τότε που μας έστελνε ο Θεολόγος στο Κατηχητικό. Μαζευόμαστε κάθε Κυριακή απόγευμα στο παγωμένο υπόγειο, κάτω από τον ναό της ενορίας. Εκατοντάδες παιδιά. Εστω και μια απουσία να ’γραφες, δεν περνούσες το μάθημα που να πηδούσες ίσαμε τον Θεό. Ο παπάς δεν χάριζε κάστανα. Ο θείος μου ο Βασίλης είχε κουβαλήσει στο σπίτι ένα ραδιάκι μια σταλιά. Χωρούσε άνετα στην τσέπη κι ήταν εφοδιασμένο μ’ ένα μικροσκοπικό ακουστικό. Πρωτόγνωρα πράγματα, σατανικά. Παναθηναϊκός-ΑΕΚ στη Λεωφόρο έπαιζαν εκείνη τη μέρα. Δεν γινόταν να χάσεις τέτοιο ντέρμπι.

     Ισόπαλες 1-1, με γκολ των Δομάζου, Πομώνη, ήταν οι ομάδες όταν ξεκίνησε το κήρυγμα του ρασοφόρου. Είχα περάσει το καλώδιο μέσα απ’ το μανίκι κι έκρυβα το μαραφέτι με την παλάμη στ’ αυτί, παρακολουθώντας τάχα προσηλωμένος. Οσοι γνώριζαν πού σεργιανούσε ο νους μου, ρωτούσαν με τα μάτια την εξέλιξη του σκορ. Προσπαθούσα να δείχνω ατάραχος. Η αγωνία είχε φτάσει στο ζενίθ, ώσπου στο 77' ο Κώστας Νικολαΐδης κάρφωσε το δεύτερο τεμάχιο. Απ’ τη λάμψη στο πρόσωπό μου, οι ΑΕΚτζήδες κατάλαβαν. Το επιβεβαίωσα με νεύματα.

      Ορισμένοι πανηγύρισαν ενθουσιωδώς. Τα «βαζέλια» βλαστημούσαν, οι «γαύροι» ξενέρωναν. Η ατμόσφαιρα της κερκίδας γενικεύτηκε. Αρχισα να αλαλάζω κι εγώ. Χάβρα. «Ραδιόφωνο τρανζίστορ; Ραδιόφωνο τρανζίστορ στο Κατηχητικό;» ούρλιαζε εμβρόντητος ο ιερέας, λες και αντίκριζε τον διάβολο μεταμορφωμένο. «Φύγε και να μη σε ξαναδώ εδώ» συνέχιζε έξαλλος. «Να μου δώσετε, όμως, ένα χαρτί απαλλαγής για τον καθηγητή» πρόλαβα να πω. Μες στο κομφούζιο, το ’γραψε αμέσως. Τη σκαπουλάρισα χάρη στην τεχνολογία. Το συνιστώ. Ισως πιάνει ακόμα.

ΥΓ.: Εξάστιχο κατά παραγγελία: Αριστερός ο Πρόδρομος/ αλλά ο λόγος του ωμός/ σε κάνει να φρυάξεις/ έχει παράξενες ροπές/ γουστάρει τις περικοπές/ σε εφάπαξ και συντάξεις.

Θρησκευτικά ΙΙ

Κι αυτό το κείμενο του Μανούρη στην Εφημερίδα των Συντακτών"  είναι σπαρταριστό, απολαύστε το .

Λαβυρινθώδεις, πλην θεολογικότατες, απορίες εκφράζαμε στον Αμπελιώτη, τον καθηγητή των Θρησκευτικών στην Α΄ Γυμνασίου. Σήκωναν το χέρι κάτι ποντικομαμές στα μεσαία θρανία, σιγανοπαπαδιές που είχαν στόμα, συνήθως χωρίς μιλιά. Λαλίστατοι αποδεικνύονταν, όμως, στην ώρα του. «Ορίστε παιδί μου» τους ενθάρρυνε ανύποπτος εκείνος. «Αφού οι στυλίτες αναχωρούσαν στην έρημο της Αιγύπτου κατά χιλιάδες και ζούσαν ο ένας πλάι στον άλλο, τότε πώς ήταν μοναχοί;» ρωτούσε ο πρώτος. Πνίγαμε οι υπόλοιποι τα χαχανητά στις παλάμες μας, καθώς ο δάσκαλος αναφερόταν επισταμένως στον βίο του οσίου Δανιήλ και των αγίων Συμεών και Αντωνίου.

Αλλοι υπεισέρχονταν σε δογματικότερα ζητήματα: «Μπορεί, κύριε, ο Θεός να φτιάξει μια πέτρα τόσο μεγάλη που να μην μπορεί να τη σηκώσει;» έριχναν την ταβανόπροκα σοβαροί σοβαροί. «Ασφαλώς και μπορεί» ξεγελιόταν ο καθηγητής. «Μα αφού δεν μπορεί να τη σηκώσει, τότε πώς είναι παντοδύναμος;». Ο τρίτος ερωτών έβρισκε κακό μπελά. Ο Αμπελιώτης κινιόταν εκτός εαυτού απειλητικά προς το μέρος του. Τρέχοντας ο μαθητής, αναζητούσε καταφύγιο στο προαύλιο. Το κυνηγητό συνεχιζόταν γύρω απ' το σκάμμα, που χειμώνα-καλοκαίρι ήταν πλημμυρισμένο νερά, με αυτόπτες μάρτυρες ολόκληρο το σχολείο.

Γκρανγκινιόλ καταστάσεις βίωσε ο ταλαίπωρος θεολόγος στο αρρένων και την επόμενη χρονιά δραπέτευσε με απόσπαση στο γειτονικό θηλέων. Στενοχωρηθήκαμε πολύ που τον στερηθήκαμε, καίτοι ο αντικαταστάτης του έδειχνε εφάμιλλος, ίσως και καλύτερος. Ας τον πούμε Κουνέλη. Θα καταλάβετε το γιατί. Εξετάζοντας εκ των υστέρων την περίπτωσή του, θεωρώ ότι αστόχησε στην επιλογή επαγγέλματος. Θα διέπρεπε δίχως άλλο στον πολιτικό στίβο, καθότι ήταν παθολογικά ψεύτης. Με πατέντα. Ατόφιο ταλέντο. Εξαπέλυε τα πιο χονδροειδή και τερατώδη παραμύθια με ελάχιστη συναίσθηση κινδύνου.

Ο λαγός υπήρξε το χαρακτηριστικότερο. Εχει πάει πιτσιρικάς για κυνήγι με την παρέα του πατέρα του. Μαύρα μεσάνυχτα, ανάβουν φωτιά κάτω από μια λεμονιά να ζεσταθούν, ψήνουν το κολατσιό, το τσάι και τον καφέ τους, παίρνουν τα ντουφέκια και ξαμολιούνται στο δάσος, αφήνοντας τον μικρό φρουρό στον καταυλισμό. Ξημερώνοντας, αντικρίζει εμβρόντητος ευμεγέθη κόνικλο να γλείφει τα αποφάγια. Σαστίζει. Αρπάζει ένα όπλο, εμπροσθογεμές, με ξεχασμένο τον οβελό στην κάννη, σημαδεύει και πυροβολεί. Οποία κωλοφαρδία. Η βέργα εισέρχεται απ' το στόμα του λαγού, εξέρχεται από τον πρωκτό και καρφώνεται στον κορμό.

Στριφογυρίζει πάνω απ' τα κάρβουνα και, καθώς τα σκάγια έχουν τρυπήσει πλήθος καρπών, το έδεσμα γίνεται λεμονάτο. «Μήπως είχε καμιά πατατιά εκεί κοντά, κύριε;» απορούσαμε ξεκαρδισμένοι. Χωρίς καν να αποδώσει σε θαύμα το περιστατικό, ο θεολόγος συνέχιζε απτόητος. Θα πήγαινε στο Δημοτικό, όταν, κατεβαίνοντας με το ποδήλατο μια απότομη κατηφόρα, αντιλαμβάνεται πως σπάσανε τα φρένα. Στον κεντρικό δρόμο χτυπά στην πίσω πόρτα Ι.Χ., που κατά ευτυχή σύμπτωση έχει κατεβασμένα τα τζάμια και των δυο παραθύρων. Μπαίνει απ' το ένα, βγαίνει απ' τ' άλλο και βρίσκεται αίφνης στη σέλα του δικύκλου, που προσεδαφιζόταν την ίδια στιγμή. Τον αποθεώναμε με χοντρή καζούρα, διερωτώμενοι κατά βάθος ποιος δουλεύει τον άλλο. Τι μ' έπιασε με τα Θρησκευτικά; Μα τα διατηρούν στην επικαιρότητα υπουργοί, όπως ο Χρήστος Σπίρτζης, που, για καλύψει τα άπλυτα του υπερταμείου, δήλωσε πως «μόνο ο Ιησούς Χριστός θα αγόραζε χρεωμένες ΔΕΚΟ».

ΕΞΩ OI ΒΙΑΙΟΠΡΑΓΙES ΚΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ...

        Στις μικρές μας κοινωνίες τίποτα δεν μένει μυστικό, μέχρι τέτοιου σημείου που ο καθένας μας ξέρει και με τι κουτάλια τρώει ο άλλος. Κάτω απ΄ αυτό το κοινωνικό σύνταγμα που είναι πανίσχυρο  χωρίς γραφή και κιτάπια, τον τελευταίο καιρό, μια βδομάδα και βάλε, η μικρή κοινωνία της Ζαχάρως βουίζει από ένα περιστατικό εντελώς απαράδεκτο. Περιπλέκεται μαζί η ατομική βιαιοπραγία (1), ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Βιασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας! Καθίσταται δε δέκα φορές απαράδεκτο γιατί συνέβη σε ένα χώρο που τέτοια φαινόμενα είναι πέρα για πέρα ξένα, όπως  είναι ο χώρος της παιδείας. Σίγουρα τέτοια φαινόμενα είναι ελάχιστα δεν παύουν όμως να αμαυρώνουν  ότι το ευγενές και πανανθρώπινο εκφράζει αυτόν τον χώρο! 

     Βεβαίως γνωρίζουμε και πρόσωπα και πράγματα επί του θέματος, όμως δεν ξανοιγόμαστε περισσότερο όχι γιατί σεβόμαστε το άτομο - δράστη, που είναι ένας φασιστάκος, κρυφός ή γνωστός χρυσαύγουλο στην προκειμένη περίπτωση αυτό καθόλου δεν διαφέρει, αλλά για το παιδί, την νεαρή κρίσιμη ηλικία του. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο αρκεί να ρωτήσετε τα σχολιαρόπαιδά σας που είμαι σίγουρος ότι ...θα σας μιλήσουν και θα περιγράψουν τον ...Κύριο Καθηγητή με μαύρα χρώματα. 

     Έχω μάθει δε ότι δεν είναι το μοναδικό περιστατικό με τον ίδιο δράστη, αλλά απλώς αυτό βγήκε στη φόρα.

     Επί του παρόντος δεν προχωρώ παρέκει, περιμένω όμως ο κύριος Καθηγητής να ...επανορθώσει....Πώς; Αυτός ξέρει τον τρόπο!

    Εντάξει κύριε καθηγητά; Μη σε πάρει και σε σηκώσει γιατί ξέρεις όπως σοφά λέει ο λαός:"καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα" κι όπως καλά γνωρίζεις μαζί έχουμε κι άλλα νταραβέρια.......

(1) Η μνήμη, η μηχανή του χρόνου, μου έφερε στη σκέψη εκείνα τα αλλοτινά χρόνια που καθόμουν στα ίδια θρανία. Τότε που η κύρια μέθοδος αγωγής και καθυπόταξης της ορμής και του ενθουσιασμού των νέων ήταν το ξύλο και μάλιστα με το νόμο. Θυμάμαι που λέτε, όταν είχαμε μαθηματικά η μισή ώρα περνούσε με τον κ. Καθηγητή να πλακώνει στις σφαλιάρες και στις κλωτσιές ένα κοντό, αλλά σφριγηλό μαθητή σαν τα αγελαία κατσίκια του βουνού. Ντεχνέκι με κυνηγητό στην τάξη. Ο βιτζαδόρος κύριος έβγαζε όλα τα απωθημένα του  στο μικρό μαθητή από την Άλβενα κι αυτό δυο φορές τη βδομάδα. 

ΕΙΔΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΡΕΣΤΕΝΩΝ

        Από την αρχή σκεφτόμουν ότι το εγχείρημα για την παρουσίαση ενός Σχολείου ήταν δύσκολο και πολύ λεπτό.  Πόσο μάλλον ενός Ειδικού, όπου φιλοξενούνται και μαθητεύουν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Το έργο είναι υπερ-λειτούργειμα! Πάντως παρά τους τόσους φόβους αποφάσισα να το επιχειρήσω στο Ειδικό Σχολείο Κρεστένων και λίγο πολύ κάτι καταφέραμε μια και το όλο κλίμα ήταν φιλόξενο και ζεστό λόγω του Δ/τή δάσκαλου Θοδωρή Γιαννόπουλου, που είναι φίλος και σύντροφος, αλλά και της δασκάλας Γεωργίας Ταρπάγκου, από την ωραία μας Θεσσαλονίκη! (Αχ ρε παιδιά πόσο αναπολώ εκείνα τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη 71-78...Χρόνια γεμάτα νιάτα και ομορφιά! Γενικές συνελεύσεις, ταβερνούλες, πορείες, ερωτικές συγκινήσεις, καμάκια, ελπίδες, όνειρα, υποσχέσεις...   και τι δεν είχαν, ατέλειωτο πανηγύρι!). Ξεστρατίσαμε λίγο αλλά δε βαριέσαι ...Ας πάμε λοιπόν στο Ειδικό της Κρέστενας και στο σχετικό βίντεο: