ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΩΙΟΠΟΥΛΟΣ

Από τον Στέφανο Νικολόπουλο

 " Ο κλέφτης των τζιτζιφων " ( εκδόσεις Αρμός ) , είναι η νέα "απόπειρα " του Παντελή Ζωιοπουλου , μέσα από την αυτοβιογραφία του , για περιπλάνηση από τις γειτονιές της μεταπολεμικής Αθήνας και διατρέχοντας "ιστορίες " περίπου εβδομήντα πέντε χρόνων , στη σημερινή εποχή .
Με τον Παντελή Ζωιοπουλο συναντήθηκα για πρώτη φορά ( όπως και ο ίδιος αναφέρει ) , στη πτήση Βρυξέλλες - Αθήνα . Στις Βρυξέλλες είχα βρεθεί για να παρακολουθήσω την συνεδρίαση του Ε.Κ. , καλεσμένος από τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη ,και που αφορούσε την Νόσο των Τρελών αγελάδων.Ταυτοχρονα με τον Άκη Καραντινό είχαμε συναντήσειςγια ένα πρόγραμμα που θέλαμε να υποβαλουμε και αφορούσε την Βιολογική κτηνοτροφία .

Ξεκινώντας την αφήγηση του , από τα παιδικά του χρόνια , ο αναγνώστης βλέπει διάσπαρτες πληροφορίες για το πώς ήταν η ζωή στις γειτονιές της μεταπολεμικής Αθήνας , τους προβληματισμούς αλλά καί τίς διεξόδους των νε ανθρώπων της εποχής .
Η πορεία , του συγγραφέα , από το δημοτικό, το Γυμνάσιο και το πανεπιστήμιο , αναβιώνει εικόνες και θυμισες , για όλους εμάς που ζήσαμε αυτές τις δεκαετίες, σε διαφορετικές πόλεις αλλά με τίς ίδιες πάνω -κατω εντυπώσεις αλλά και παραστάσεις.
Το κεφάλαιο για την θητεία στο στρατό , έχει ενδιαφέροντα στοιχεια για τον τρόπο συμπεριφοράς της ελληνικής πολιτείας σε περιοχές ευαίσθητες (Πομακοχώρια ) .
Η περιπλάνηση του στην Ευρώπη έβαλε τις βάσεις για την επιστημονική του ολοκλήρωση και την μετέπειτα πορεία του.
Εκπροσωποντας την Ελλάδα , στα διάφορα ευρωπαϊκά φόρα , είτε σαν απλό μέλος , είτε προεδρεύοντας σε επιτροπές έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση αποφάσεων για τις ζωοτροφές και την διακίνηση τους . Αναδείχθηκε σε expert για τα " μεταλλαγμένα " και τις διατροφικές κρίσεις .
Προς το τέλος καταγράφει την εμπειρία του από το πέρασμά του από τις "καθηγητικές έδρες " . Παρότι ο ίδιος το πέρασμά του "αλλιώς το περίμενε " , σε ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο και μακριά από τα "κεντρικά " που λαμβάνονται οι αποφάσεις προσπάθησε για το καλύτερο δυνατό.
Ο Παντελής Ζωιοπουλος έχει γράψει 6 βιβλία (4 λογοτεχνικά δοκίμια και 2 μεταφράσεις ) όλα από τις εκδόσεις Αρμός .

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά

Από τον Χριστόδουλο Χαραλαμπίδη 

"Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα; ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει; πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει ‘’ ‘’Μάνος Ελευθερίου’’

Δεν ξέρω αν η ζωή σχεδιάζεται ,πάντως καταγράφεται μετριέται και κρίνεται.

ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ: Ήτανε στραβό το κλήμα το έφαγε κι ο γάιδαρος

         Αν και πιστεύω ότι τα γραφτά μου είναι αρκετά ανήσυχα και υποψιασμένα, σήμερα νά 'μαι για την Κτηνοτροφία στην οποία μάλιστα θα αφιερώσω τρία συνεχή άρθρα  και έτσι θα ευχαριστήσω και τον  Δ/ντή και φίλο  μου Ρήγα. Κι αυτό γιατί τελευταία μου έχει γίνει τσιμπούρι γιατί δεν γράφω κάτι σχετικό με την κτηνοτροφία ως κτηνίατρος και γράφω άλλα θέματα εντελώς άσχετα.

     Πάμε λοιπόν στο πρώτο.

    Η Κτηνοτροφία αποτελεί φύσει και θέσει τον πιο υποδεέστερο τομέα της Οικονομίας. Διαχρονικά είναι ο ασθενής με βαρύ χρόνιο νόσημα με πολυσυστηματικά συμπτώματα και πολλές μεταστάσεις.[1]

     Ενώ στα άλλα κράτη η κτηνοτροφία είναι ισχυρός τομέας, στη χώρα μας είναι πού αδύνατος, ο τελευταίος κρίκος στην όλη οικονομία. Όταν δε υπάρχει σχετική ανάπτυξη του δευτερογενή και τριτογενή τομέα (εμπόριο, μεταποιήσεις και υπηρεσίες) τότε η αντίστοιχη ανάπτυξη του πρωτογενή είναι δυσανάλογα μικρή, ενώ όταν υπάρχει γενική ύφεση το μάρμαρο το πληρώνει η Κτηνοτροφία.

 Από τη δεκαετία του '80 πολλά κονδύλια και μάλιστα σε μορφή επιδοτήσεων έρεαν από την Ε.Ε  εντούτοις δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου για τον εκσυγχρονισμό της, που είναι στοιχείο πρώτο και αναγκαίο για την αντιμετώπιση της ανταγωνιστικότητας αλλά και της προσέλκυσης νεότερων. 

    Οι λόγοι αυτής της κάκιστης κατάστασης είναι πολλοί και διάφοροι, είναι εγγενείς του ιδίου του κτηνοτροφικού κλάδου, όπως η ηλιακή γήρανση και το χαμηλό ποσοστό μόρφωσης και όλες οι άλλες που είναι αποκλειστικά του κράτους, όπως: 

   α] Η μη κανονική σχέση της Κτηνοτροφίας με τη Γεωργία.

 Η σχέση της παραγωγής της πρώτης με τη δεύτερη (το ισοζύγιο ας πούμε) είναι 30% με 70%, όταν στις αναπτυγμένες χώρες είναι ακριβώς το αντίθετο. {Αυτό το θέμα θα είναι αντικείμενο την επόμενη φορά}

   β] Η σοβαρή έλλειψη της συνεταιριστικής οργάνωσης και η ανοργανωσιά

  Βεβαίως μικρή ευθύνη έχουν και οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι που δεν επιδεικνύουν ίχνος συνεργατικής αλληλεγγύης [θυμηθείτε την οργάνωση των Βλάχων και των Σαρακατσάνων στην Πίνδο]. 

  Δείγμα της ανοργανωσιάς είναι ότι το 80-90% την κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων (στάνες και ενσταυλισμένες εγκαταστάσεις) στερούνται παντελώς οποιασδήποτε  περιβαλλοντικής ή πολεοδομικής άδειας.

 Εκτός των άλλων σημαντικών επιπτώσεων (κόστος, ανταγωνιστικότητα, εμπόριο κτ.λ είναι και η δυσκολία ή η παντελής αδυναμία του ελέγχου για την αντιμετώπιση ενδημικών, λοιμωδών   νοσημάτων ακόμα και ζωονόσων (νοσήματα που μεταδίδονται από τα ζώα στον άνθρωπο), με πρώτο τον Μελιταίος πυρετό, που κάνει θραύση στην Ηλεία. [2]

    Στη χώρα μας υπάρχει πλήθος συνεταιριστικών νόμων για κάθε κλάδο χωριστά όταν στα δυτικά κράτη υπάρχει ένας και ενιαίος για πάσης φύσεως συνεταιρισμούς.  Συνέπεια είναι να υπάρχει κατακερματισμένο νομικό τοπίο και τελικά να γίνονται συνεχείς αλλαγές του συν. νόμου.

  Τελευταία κρατική παρέμβαση έγινε προχτές με τη θέσπιση του νέου νόμου 4673/20 που κατάργησε τον αντίστοιχο του 2016. Για όλη την αγροτιά αυτός ο νόμος είναι η υλοποίηση της νεοφιλελεύθερης αντίληψης. Πολλά είναι τα προβληματικά σημεία, αλλά αυτό που βγάζει μάτια είναι η συμμετοχή στους συνεταιρισμούς ως κανονικά μέλη και των επενδυτών σε ποσοστό πολύ υψηλό, 35% των μελών. Μάλιστα ένας συνεταιρισμός μπορεί να μετατραπεί σε άλλη μορφή επιχειρήσεων  με απόφαση της γενικής συνέλευσης με αυξημένη πλειοψηφία, πράγμα πανεύκολο όταν το 35% των ψήφων κατέχουν οι επενδυτές. 

  Είναι ακριβώς η εφαρμογή του γνωστού καπιταλιστικού νόμου, ενισχύουμε τους ισχυρούς και όχι τους αδύνατους για να μην καταρρεύσει του σύστημα (ανακεφαλαιώσεις των τραπεζών). Οι ισχυροί στην αγροτιά είναι οι επενδυτές ή αλλιώς οι επιχειρηματίες κάθε καρυδιάς καρύδι.

   Φανταστείτε στον συνεταιρισμό μιας κτηνοτροφικής περιοχής θα συμμετέχουν και οι τυροκομικές επιχειρήσεις, διάφοροι έμποροι δήθεν επενδυτές, οι ιδιοκτήτες σφαγείων και άλλοι τέτοιοι επιτήδειοι. Έχει να γίνει της κακομοίρας…

  Αν είναι δυνατόν αυτό το κατασκεύασμα να σχετίζεται με την μεγάλη συνεργατική ιστορία και παράδοση!

  Ερχόμαστε τώρα στη πανδημία. Βεβαίως όλοι οι κλάδοι υφίστανται μεγάλες ζημιές, περισσότερο οι παραγωγικοί λόγω της ακρίβειας των πρώτων υλών.    Οπωσδήποτε σε αυτή την αλυσίδα ο κατώτερος και πιο αδύνατος κρίκος είναι η κτηνοτροφία. Τα πρώτα μηνύματα τα ακούσαμε δυνατά στο νομό μας για την τεράστια πτώση της τιμής των αρνιών και του γάλακτος.

   Κι όμως η κυβέρνηση δεν συμπεριέλαβε την κτηνοτροφία στους κλάδους στήριξης  και ούτε πήρε ένα μέτρο για αυτούς, τώρα που τα πράγματα ζορίζουν, κομμένες εξαγωγές και έρχεται και το Πάσχα με τον οβελία του. Τουλάχιστον να επισπευσθούν οι διάφορες επιδοτήσεις π.χ το ΟΣΔΕ αντι να τρενάρουν μέχρι πέρα τα Χριστούγενα.

   Τις προάλλες ο Βορίδης ανήγγειλε για τον πρωτογενή τομέα 150 εκατ. από τον κρατικό προϋπολογισμό, απ’ αυτά στην κτηνοτροφία ανήκουν 30% ήτοι 40 με 45 εκατ. Πιασ΄ το αυγό και κούρευτο!!!

  Σημειωτέον μαζί με αυτές τις πολύ αρνητικές συνθήκες έχουμε και την κλιματική αλλαγή στην οποία ο πλέον εκτεθειμένος κλάδος είναι η κτηνοτροφία για όλους τους γνωστούς λόγους.

 ¨όχι ένας αλλά τρεις γάιδαροι το έφαγαν το κλήμα!!!

 [1] Κι από όλους τους κτηνοτρόφους οι αιγοπροβατοτρόφοι αποτελούν του πιο αδικημένους, τους απόκληρους της κοινωνίας. Μουτζωμένοι κι από Θεό κι από ανθρώπους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι μου έλεγε ο μπάρμπα Αντώνης, πάνω ψηλά στα οροπέδια της ορεινής Ηλείας που είχε το γρέκι του και παραδίπλα το σπίτι του (τι σπίτι δυο κάμερες για οκτώ άτομα) μέσα σε λάσπες και κακομοιριά με πέντε παιδιά και έναν αδερφό σαλεμένο:

-Παλέυω ορέ γιατρέ για να διώξω τούτα τα κουτσούβελα από δω χάμου γιατί έχουν μάθει πια να μασουλάνε τις κακαράτζες και να βελάζουν.  

[2] Για αυτό το θλιβερό φαινόμενο αλλά και την όλη κατάσταση στην κτηνοτροφία παίζει ρόλο και η μεγάλη, δραματική ελάττωση  των κτηνιάτρων, που είναι μέρα νύχτα συμπαραστάτες και αρωγοί των κτηνοτρόφων. Μέχρι την προηγούμενη δεκαετία στον κάμπο, είμαστε 6 κτηνίατροι και τώρα είναι μόνο ένας ο φίλος μου ο Γιώργης, κι αυτός 37 χρόνια υπηρεσία.  

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ: ΤΑ ΖΩΑ

 

    Επειδή προχτές ήταν ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ δημοσιεύουμε 3 υπέροχα κείμενα για τα ζώα. Το 1ο  και το 3ο  είναι του, κτηνιάτρου, παλιόφιλου Λαρισαίου, Χριστόδουλου Χαραλαμπίδη και το 2ο είναι του Γιάννη Σχίζα, οικολόγου [περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ]. Αλλά θυμηθείτε και το δικό μου βιβλίο "ΑΝΑΛΟΓΙΟ ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ & ΖΩΑ" [1998] από το οποίο δημοσιεύω ένα μικρό απόσπασμα, αρκετά επίκαιρο .

----------------------- 1 --------------------------

 ΝΟΥΜΠΕΤΙ * ΑΛΟΓΩΝ 

Τα γέρικα, ανήμπορα αλόγα και μουλάρια , απόμαχα της υλοτομίας του Σμόλικα των Αγράφων της Πίνδου ,τα λύτρωνε η ευθανασία . Η ιατρική πράξη γινόταν σε κλίμα συγκίνησης , ύστερα, ακολουθούσε η τελετή του δείπνου κάτω από τον μουσικό ήχο των τραγουδιών της Ηπείρου. Σπάνιες στιγμές , στην πιο πρωτόγονη μορφή τους, χαραγμένες στη μνήμη μου. Μόνο σεβασμό και ευθύνη αισθάνομαι, για τα ζώα του μόχθου και τους ανθρώπους τους .

Πέτρος Λούκας Χαλκιάς - Μοιρολόι

ttps://www.youtube.com/watch?v=joq_9d8IGA0

                                              ----------------   2 -------------

  

  «Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα 

ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει

 από μεγάλη εσωτερική μοναξιά...»

   Η 4η Οκτωβρίου ήταν η «Ημέρα των ζώων», που η συμβατική σκέψη συνήθως την αναθέτει στους ανθρώπους του πολιτικού περιθωρίου ή... στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Από τη νεολιθική εποχή της αρχής της γεωργικής περιόδου και της υποχώρησης του ανθρώπου από τον ρόλο του κυνηγού, τα ζώα ήταν πολύτιμα. Η χρησιμοθηρική αντίληψη για τα ζώα είχε πάντοτε το πάνω χέρι στη διαδρομή αυτών των αιώνων, όμως δεν έλειπαν οι κουβέντες με νόημα! Προείχε η απάντηση του αρχηγού των Ινδιάνων Σιάτλ στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Πηρς, το 1855, ύστερα από πρόταση του δεύτερου για αγορά ινδιάνικης γης: «Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα ζώα; Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από μεγάλη εσωτερική μοναξιά...»

     Τα αποκαλούμενα «ζώα έλξης» στον τρίτο κόσμο και στις ορεινές περιοχές επιζούν σε σημαντικούς αριθμούς. Τώρα πλέον στη χρησιμοθηρική δραστηριότητα απομένουν τα φαγώσιμα ζώα... Πάντως και έτσι οι προβληματισμοί για την «ευζωία» των ζώων αναπτύσσονται αλματωδώς, ακόμη και στους χώρους των κτηνιάτρων. Είδαμε, σε δυο συνέδρια «Βιολογικής αιγο-προβατοτροφίας», που έγιναν το 2003 και το 2004, στο Μεσολόγγι και στο Αγρίνιο, να υποστηρίζεται ότι η ευημερία των ζώων από την άποψη της διατροφής, της υγιεινής, της άνεσης κινήσεων, της αποφυγής κάθε περιττού πόνου, καταλήγει στα ευτυχισμένα ζώα...

    Τα ζώα «έπαιξαν» πολύ στη λογοτεχνία. Ο Χριστιανόπουλος γράφει για τη «Γάτα» στη «Νεκρή πιάτσα»: «Αρπάζει το κρέας που της ρίχνω, μα όταν σκύψω για να τη χαϊδέψω, τραβιέται πίσω και μου βγάζει νύχια». Ο Σεφέρης γράφει για τις «γάτες του Άη-Νικόλα» που δεν άντεξαν στο φαρμάκι αιώνων, χρησιμοποιώντας το συμπαθές τετράποδο για να δείξει την υπέρβαση των ορίων... Η Μαργαρίτα Καραπάνου έβρισκε ότι οι σκύλοι έχουν μυθιστορηματικό χαρακτήρα, η Κατερίνα Πλασαρά υπεραμύνθηκε του ελληνικού μουλαριού και της γίδας της Σκοπέλου, ο Ρένος Αποστολίδης διετέλεσε γατόφιλος. 

      Αφήνουμε στην άκρη τα fake ζώα με τον Τζιμ Ντάιτς (1925-2020), που ήταν ο Σιλβέστρος, ο Τουΐτι, ο Μίκυ και η Μίνι Μάους, ο Πλούτο... Ήταν κι αυτά μια μαθητεία ζωής, ένα εξαγνιστήριο παλιών ανθρώπινων κριμάτων, ένα «παιχνίδι» εκεί όπου δεν πρέπει να «παίζουμε»...

----------------  3 -------------

    Ο όρος «στερεοτυπική συμπεριφορά» αναφέρεται σε όλα τα είδη των ζώων και χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια συμπεριφορά που είναι μονότονη, επαναλαμβανόμενη, δεν εξυπηρετεί κάποιον προφανή σκοπό και εκδηλώνεται κάτω από συνθήκες αιχμαλωσίας ή, γενικότερα, υπέρμετρου και παρατεταμένου στρες. 

     Εάν το περιβάλλον και οι ζωοτεχνικές εφαρμογές δεν ανταποκρίνονται στις φυσιολογικές ηθολογικές κοινωνικές ανάγκες των ζώων (1), τότε αυτά αντιδρούν με τον ‘’ μηχανισμό του stress και της ομοιόστασης ‘’ εκφράζοντας ανάλογα συναισθήματα, σύγχυσης, οργής, φόβου ή πανικού. Η κλιμάκωση αυτών των συναισθημάτων εκδηλώνεται με κλιμάκωση του άγχους, ‘’ανησυχίας’’. 

       Σε μακροχρόνιες καταστάσεις στέρησης και ματαίωσης ΄΄frustration’’ των φυσικών αναγκών τους, τα ζώα εκφράζονται με στερεοτυπική συμπεριφορά (2) ,έκπτωση της αναπαραγωγικής λειτουργίας ΄΄infertility’’, αντικοινωνική συμπεριφορά, που δυνατόν να φτάσει στον κανιβαλισμό, στον αυτοτραυματισμό ή και στην αυτοκτονία (3) και τέλος τροποποίηση της ευφυίας τους. Η απουσία ενδείξεων stress ή στερεοτυπιών στα ζώα ‘’φαινομενική ευζωία ‘’ δε σημαίνει ευεξία, αν αυτά δεν έχουν διάθεση για παιχνίδι και συμμετοχή στο σύστημα αναζήτησης, ή αλλιώς λεγόμενο σύστημα ανταμοιβής ή ντοπαμίνης ή αναζήτησης ή ηδονής. 

1 Ηθολογία

https://el.wikipedia.org/.../%CE%97%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE...

11

2 Στερεοτυπική συμπεριφορά.

https://vegaia.gr/stereotypiki-symperifora-sta-zoa/

3 αυτοτραυματισμός ζώων.

https://www.huffingtonpost.gr/.../life-mporoun-ta-zwa-na...

----------------------------- 4 ---------------------------

.

...Πάντως ένα είναι σίγουρο. Άνθρωποι που τρέφουν αντιζωοφιλικά αισθήματα και υποστηρίζουν ακραίες λύσεις καταδίωξης και θανάτωσης των αδέσποτων ζώων ή βασανισμού, συνάμα έχουν τέτοιες απεχθείς απόψεις και για τους παρατημένους και καταφρονημένους συνανθρώπους μας και δη τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που έχουν περάσει τα πάνδεινα στις χαμένες τους πατρίδες και είναι στο στάδιο της έσχατης ανάγκης. Εάν το τελευταίο φαινόμενο καταδικάζεται σαν μια μορφή αποτρόπαιου ρατσισμού και επώασης του αυγού του φιδιού του φασισμού, το αντίστοιχο με τα αθώα ζώα πως χαρακτηρίζεται; Το σημείο εκκίνησης και των δύο είναι ταυτόσημο....

ΚΑΣΤΟΡΙ [1] : Μια πρωτόλεια καταγραφή του τριήμερου 28ης Οκτωβρίου

     Στο τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου ήμασταν φιλοξενούμενοι στους καλούς φίλους και συνάδελφους Στράτη & Ειρήνη [1] στο Καστόρι Λακωνίας και ήταν γεμάτο από καταπληκτικές εμπειρίες.  
 Το απόγευμα του Σαββάτου, μετά τα ζουμερά, ατόφια μπιφτέκια της κυρίας Αγγελικής, μάνας του Στράτη,  επισκεφτήκαμε το αγροτόσπιτο [1΄] που είχε η οικογένεια  στον κάμπο του χωριού προς τον παραπόταμο του Ευρώτα, τον Κάστορα. Παμπάλαιο βέβαια αλλά δίπατο πέτρινο με ξύλινο εξοπλισμό. Μια μικρή πανδαισία με τις τριάντα κότες και όλα τα σχετικά. 

       Το ίδιο απόγευμα είχαμε άλλη ωραία εμπειρία,  ανηφορίσαμε λίγο πάνω προς το βουνό, που εκεί παραδίπλα είναι το νεκροταφείο του χωριού, πάλι καροτσάδα στο αγροτικό [2]  όπου ο Στράτης με την τέμπλα έριχνε τα κάστανα από την καστανιά και εμείς τα μαζεύαμε.  

    
 Το βραδάκι στο χωριό έξω από τον Πολιτιστικό Σύλλογο είχαν στήσει τραπέζια με διάφορα αναψυκτικά, φρούτα κτ.λ όπου έκαναν μικρή στάση οι δρομείς του Δρόμου των  Αθανάτων [3]  μια και είχε οριστεί ο 1ος σταθμός ανεφοδιασμού για κάτι της στιγμής στα αρπαχτά.



  

Την άλλη μέρα, Κυριακή, πάλι στην καρότσα κάναμε μια αξέχαστη εκδρομή ψηλά στον Ταΰγετο, στη θρυλική Λουσίνα. Μαγεία! 

  Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα όπου έλαβαν χώρα πολιτιστικά δρώμενα. Παρουσίαση βιβλίου, έκθεση τοπικών προϊόντων και κοινό τραπέζι με ντόπια φαγώσιμα και δη τα σουρτά μακαρόνια. 

    Όλες τις δραστηριότητες θα τις  παρουσιάσουμε προσεχώς με ειδικές αφιερώσεις, βιντεάκια και φωτογραφίες, καθότι ήταν πρωτόφαντες και μοναδικές!!!

 Την άλλη ημέρα αναχωρήσαμε με το πάσο μας αφού επισκεφτήκαμε στον δρόμο μας, λίγο έξω από το χωριό, τη G-Fish,  μονάδα παραγωγής πέστροφας και σολομού και προμηθευτήκαμε τα γνωστά σχετικά προϊόντα της. [για τη μονάδα [κλικ ΕΔΩ, ΕΔΩ]

[1] Το επίθετο του Στράτη είναι Γιαννίτσας, πολύ κοινό στη Ζούρτσα, από το οποίο και το όνομα Γιαννιτσοχώρι!
 [1΄] Στα αλλοτινά χρόνια, πολλοί Καστανιώτες (Καστοριανοί) είχαν ένα αγροτόσπιτο στον κάμπο και ένα σπίτι, μικρό σαλέ, στον Ταΰγετο. 
[2] Ο πατέρας του Στράτη είχε δυο κύρια χαρακτηριστικά. Ήταν πρώτος μάστορας ξυλουργός, πολύ δραστήριος και μπιτζάρης. Να τονίσω ότι ήταν ονομαστός στην περιοχή με την κυρά του την κυρία Αγγελική  για την φιλοξενία τους, πράγμα που το συνεχίζει ο Στράτης.
[3]  Τον οργανώνουν κάθε χρόνο οι τρεις Δήμοι, Τρίπολη, Σπάρτη και Καλαμάτα προς τιμή των Αθάνατων, Κολοκοτρώνη, Λεωνίδα, Παλαιολόγου και Παπαφλέσσα και από τα παλιά μονοπάτια, σημασμένα και καθαρισμένα μήκους 142 χιλιομέτρων.

Διθύραμβος & θυσία στη Φιλία [2]

    Κάπως έτσι με το ίδιο μοτίβο εξελίχθηκε και το τσιμπούσι της άλλης μέρας της Κυριακής. Προκαταρκτική τσιπουροκατάνυξη με τα ίδια κρητικά ακρατίσματα και καταβρόχθιση των εδεσμάτων, ψητές μπριζόλες μετά των σχετικών ακολουθιών Η μόνη διαφορά με το προηγούμενο τραπέζι ήταν το ωραίο σουφλέ της Ειρήνης αλλά και τα περισσότερα γλυκά και σερμπέτια. Σοκολατίνα, πορτοκαλόπιτα, εκμέκ (μούρλια) και το κλασσικό μιλφέιγ της Λένας. 

   Αν και ζαχαρόπληκτοι οι άνδρες με τα αναγκαία χάπια Glucoface και τέτοια τα τιμήσαμε δεόντως, μέχρι τον αδόξαστο. Η χοληστερίνη πήρε την ανιούσα και το ζάχαρο...άστα να πάνε. 
   Να σας σας πω για τους συνδαιτημόνες με τη σειρά της άφιξης.  

  Από την αρχή όμως να αναφέρω ότι οι 6 από τους 9 είμαστε κτηνίατροι, 3 απόμαχοι και 3 μάχιμοι. οι υπόλοιποι 3 ήσαν εξ αγχιστείας, ταίρια μας πρωτάτζα ή δευτεράτζα με την καλή έννοια.  
     Πρώτη-πρώτη λοιπόν μας ήρθε η φουριόζα, αγαπητή, Ειρήνη μετά του συζυγάτορα, του Στρατή. Γνήσιος Δωριεύς απόγονος σε όλα του, λιτός, απέριττος, ολιγαρκής. Είπαμε δωρικός.[1] Περίπου μαζί έφθασε το άλλο γεωτεχνικό ταίρι, η γλυκιά μας Φράνσις [2] και ο Γιώργος Ζαχαρόπουλος από το Λιανοκλάδι, Γεωπόνος, που τώρα εκεί είναι  μεγαλοαγρότης και καλά κάνει.   
   Σε λίγο να και ο Παναγιώτης, ο γνωστός σε όλους ο Κούκλος, αφού ακόμα στο κινητό μου τον έχω έτσι. Συνοδευόμενος φυσικά από την καλή του, με το θεσπέσιο όνομα  Λουλούδα από τη μακρινή Θράκη, εξού και το όνομά της, όπως και Διαλεχτή και Βάγια  οι δυο καρντασίνες της. Πρέπει να τονίσω εδώ πάλι ότι η Λουλούδα τιμά την πατρίδα της  με την πανάρχαιη ιστορία και τις παραδόσεις της, συμμετέχοντας σε ατόφιους θρακιώτικους λαϊκούς χορούς [3]. 
     Τελευταία και καταϊδρωμένη, μια και μπέρδεψε την Πελλήνης κατέφθασε η Δέσποινα με όλη της τη ζηλευτή δεσποσύνη. Αυτή και η Ειρήνη ακόμα μάχονται υπέρ βωμών και εστιών στο υπουργείο. 
   Έτσι λοιπόν συμπληρώθηκε το κατά 7/9 γεωτεχνικό μας τραπέζι  και συνεχίσαμε  όπως σας τα έχουμε παραπάνω καταγράψει.  Τσιμπούσι με τσίπουρο και τα λοιπά... 
  Τελειώνοντας δε γίνεται να μην προσθέσω δυο λόγια για τον Κούκλο επειδή υπήρξε ο πιο αγαπητός υπάλληλος του υπουργείου Γεωργίας γιατί ήταν παιδί τζιμάνι. Βασικά αν και ήταν  σβουριχτός και ντούρος Κουκουέ [4] παρά ταύτα ήταν γάτος σε όλα. Υπηρεσιακά άψογος, αγγλικά, φαρσί και κομπιούτερ από τους πρώτους μαθητευόμενους. Μαζί τότε εκδίδαμε μια αξιόλογη εφημεριδούλα "ΤΑ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΆ ΝΕΑ", τόσο αγαπητή σε όλους τους συναδέλφους ανά τη χώρα. Τη γράφαμε, τη μοντάραμε και την ταχυδρομούσαμε μία-μία. Εποχές γεμάτες.. Υπόψη εγώ  τότε ΚΚΕεσωτ. και θα θυμάστε τι γινόταν, δογματίλες από τη μια, αναθεωρητές από την άλλη κι όμως τακιμιάσαμε μια χαρά και εντός και εκτός επί τα αυτά!!!
    

[1] Ο κράσος της Κυριακής  ήταν πεσκέσι του νέου φίλου Λάκωνος Στρατή, προερχόμενος από τα χωριά του Αριστομένη Μεσσηνίας. Μαζί και μερικά ζαρζαβατικά που ακόμα μυρίζουν Ταΰγετο.
[2] Τόσα χρόνια φίλοι καλοί και συνάδελφοι στα ίδιο μετερίζι, από που κρατάει η σκούφια της με το σπάνιο όνομα δεν το γνωρίζω!
[3] Χαίρομαι και θαυμάζω την ομοιοστασία των Κρητικών των Ποντίων και Θρακών που όχι μόνο την κρατούν αλώβητη και ζηλευτή αλλά την διαιωνίζουν. Και οι τρεις πρωταγωνιστούν στους λεβέντικους χορούς, με τους Κρητικούς βεβαίως να υπερέχουν σε  άλλους τομείς, λογοτεχνία, μουσική, ιστορία.. 
[4] Γράφω έτσι γιατί πίστευα ότι   τα άτομα με αυτή την πολιτική ιδεολογία, για να χάφτουν όλες τις μπούρδες του ΚΚΕ μέχρι και τα εγκλήματα του Στάλιν αλλά και πολλά του Λένιν, στερούνταν της απλής οξύνοιας.  Λάθος μου ξελάθος μου ο Κούκλος συνεχώς με διέψευδε ........... 

Διθύραμβος & θυσία στη Φιλία [1]

Μια παρέα σαν και Εμάς!!!

     Εσαεί στη ζωή μου, είτε είμαι στα πάνω, στα όπα μου είτε στα κάτω, στα λερωμένα, τα άπλυτα τα παραπεταμένα μου, που είναι πολλά τα γαμημένα, πιστεύω ακράδαντα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το πολυτιμότερο στη ζωή μας και όταν αυτές γίνονται φιλίες τότε είναι το επιστέγασμα, η ολοκλήρωση! Κι όταν αναβαθμίζονται οι φιλίες και παίρνουν θεσμικό χαρακτήρα φερ επείν  κουμπαριές τότε είναι  ο γάμος των ψυχών επί γης! 

  Και όταν αυτές οι φιλίες είναι απαύγασμα ενός μεγάλου κομματιού της ζωή σου και φιλτράρισμα και ελεύθερη επιλογή μεταξύ πολλών προσώπων τότε δεν είναι η  ίδια ζωή; Οι φιλίες τότε ξεγυμνώνουν τους χαρακτήρες, τις ψυχές μας σε αντίθεση με τον έρωτα που ξεγυμνώνει τα σώματα.

   Αν και το δίχτυ της ζωής είναι καταδικό σου, όμως  πολλάκις στο ψάξιμο της άκρης της κλωστής οι φίλοι είναι δίπλα σου! Βεβαίως και το ταίρι όταν είσαστε όμως πάνω από όλα φίλοι.

   Τιμή μου και καμάρι μου που στη ζωή μου έζησα σε πολλά μέρη και έκανα καλούς φίλους.  Από το γυμνάσιο Ζαχάρως σπουδές στην ωραία Θεσσαλονίκη, πέντε χρόνια περίπου, φαντάρος στα Χανιά και Λάρισα, , δέκα μήνες στην καθεμιά, δυο χρόνια στο Άργος κι άλλα τρία στην Κόρινθο δουλειά σε χοιροστάσια, εννιά χρόνια στην Ανδραβίδα ως αγροτικός κτηνίατρος, που με σημάδεψε και μετά το ΄90 στας Αθήνας, υπουργείο Γεωργίας  και...αποστρατεία. [1]

Ενδιαμέσως στη γενέτειρα, Γιαννιτσοχώρι και επί τα αυτά στη Ζαχάρω φίλους και ..κουμπαράκους! 

    Τέλος πάντων σε αυτό το πολυσύνθετο πλαίσιο, το Σαββατοκύριακο σήμανα προσκλητήριο σε μερικούς από αυτούς. 

 Το μεσημέρι του Σαββάτου (12-10-19) είμαστε εφτά νοματαίοι: Η καλή μας Αρετή, η Επίκουρη Βαγγελίτσα μας, ο χαρισματικός πολυμνήστωρ Δημητράκης Κουκουλάς από το Πυργάκι Μεσσηνίας, ο δόκτωρ καλόκαρδος Δημήτρης Πάνου (3-4 πόλεις ερίζουν για την καταγωγή του), ο παιδιόθεν πρωτόφιλος συγχωριανός  Ασημάκης, ο θρυλικός  Κλης, η αγαπημένη μου επί μια εικοσαετία, η Λενάκω και εγώ, ....πλέον ψήστης και οινοχόος.

    Έλαβε χώρα λοιπόν πλούσιον τσιμπούσιον.  Προκαταρκτικά εξάπαντος το τσίπουρο με  τα σχετικά ακρατίσματα [Κρητικά λουκάνικα, γλυκάδια και απάκι, όλα στη θράκα]. Μετέπειτα ακολούθησαν  οι ψητές μπριζόλες, συνοδευόμενες και με τα υποδέλοιπα [πατάτες, σαλάτες, τζατζίκι, τυριά...] Εννοείται ότι ηγήτορας του τραπεζιού ήταν ο ηδυπαθής Διόνυσος  με τη μορφή του άκρατου οίνου,   σε κολονάτα ποτήρια παρακαλώ. Επινίκιον ήταν η καταβρόχθιση του γαλακτομπούρικου της Βαγγελίτσας [3] και του μιλφέϊγ, κλασσικού δημιουργήματος της Λένας. 

   Ακριβώς στο ίδιο μοτίβο έγινε και το τραπέζι την άλλη μέρα, την Κυριακή το μεσημέρι [4]

για το οποίο όμως θα αναφερθούμε σε άλλη μας ανάρτηση.

    Άντε στην υγειά όλων ημών και υμών!!!

[1] Νοιώθω την ανάγκη να μνημονεύσω μερικούς καλούς μου φίλους από αυτά τα μέρη που έφυγαν νέοι και ωραίοι ...Στη Σαλόνικα ο κολλητός μου στα φοιτητικά χρόνια ο Δημήτρης Κυριαζής, μου έριχνε ένα κεφάλι, ξανθός γαλανομάτης από τη Νικήτη, έφυγε στα 33, στα χρόνια του Χριστού. Στο Άργος ο Ανδρέας Κατσαούνης και ο Γιάννης Ρηγόπουλος, 40 και 50, και στην Ανδραβίδα ο Νίκος Χολέβας στα 40.  

[2] Ο κράσος του Σαββάτου ήταν πεσκέσι του παιδιόθεν φίλου Ασημάκη (Κλη) προερχόμενο από τα βαρέλια του Φώτη Καλογερόπουλου, αντιδημάρχου Ζαχάρως και γαμπρού στο χωριό μας.

[3] Η μάζωξη συνέπεσε με τα γενέθλια της Βαγγελίτσας, οπότε τα γιορτάσαμε δεόντως σύμφωνα με το εθιμοτυπικό πρωτόκολλο,  κεράκι στο γαλακτομπούρικο, σβήσιμο με το γνωστό τραγουδάκι.

[4] Τώρα πια πάνε εκείνα τα βραδινά ντερλικώματα μέχρι σκασμού και με τα  ατέλειωτα κατρούτσα που χάναμε το το μυαλό μας και πολλάκις το λογαριασμό μας.

ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΙ, ΓΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

       卤Βεβαίως η όλη ιστορία με τους κτηνιάτρους και τις φαρμακευτικές εταιρείες, ως προς τις διάφορες μορφές... δοσοληψίας δεν έχει ούτε την έκταση ούτε τις διαστάσεις του φαινομένου  με τους γιατρούς. Όμως σε πολύ μικρό ποσοστό έχει περίπου  το ίδιο ποιοτικό..ταμπεραμέντο και τον εν μέρει  εκμαυλισμό συνειδήσεων.

    Αφού τελείωσα το στρατό λοιπόν, εκεί γύρω το 1980 δούλεψα για μια τετραετία ως κτηνίατρος στα χοιροστάσια στου Βαβούλη στο Άργος και στου Μάρκελου στην Κόρινθο. Πολλά θυμάμαι για εκείνα τα χρόνια αλλά ακόμα δεν μου φεύγει  από το νου εκείνη η έντονη μυρωδιά, η γουρουνίλα  ανακατεμένη με την χαρακτηριστική εξίσου βαρβατίλα από τους κάπρους.

     Το 1984 διορίστηκα στο Αγροτικό Κτηνιατρείο Ανδραβίδας όπου έμεινα μια εφταετία. Μια και το έφερε η κουβέντα στην Ανδραβίδα, αν και πηγαινοερχόμουν κάθε βδομάδα στην Αθήνα, στην οικογένεια, ίσως πέρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Έκανα πολλούς καλούς φίλους (1) και έτυχα μεγάλης φιλοξενίας και εκτίμησης από όλους και συμμετείχα σε όλα τα δρώμενα της πόλης.

   Εκείνα λοιπόν τα χρόνια, που είχα την ηλικία του Χριστού, μου έτυχαν πολλές και διάφορες εμπειρίες με ανθρώπους κάθε καρυδιάς καρύδι αλλά και με όλα τα είδη των ζώων που ήταν και το αντικείμενο της εργασίας μου. Τότε το κράτος επιδοτούσε τα φάρμακα, κάψουλες για τις παρασιτώσεις (ταινίαση, διστομίαση κοινώς χλαπάτσα) των αιγοπροβάτων που συνταγογραφούσαμε κάθε τρίμηνο.  

    Σε αυτό το επίπεδο γινόταν το έλα το εξής νταραβέρι με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Πολλές υπήρχαν τότε, θυμάμαι ότι έκαναν  τη μεγαλύτερη θραύση η   CEVA και η VETERIN (2) και κυρίως η δεύτερη που ήταν Ελληνική, με έδρα κάπου στον Ασπρόπυργο. Το 90% των φαρμάκων που κυκλοφορούσαν τότε, και δη των αντιπαρασιτικών, ήταν προϊόντα της  Veterin. Κάθε 2 με 3 μήνες περνούσαν στα κτηνιατρεία διάφοροι οι εκπρόσωποι των φαρμακευτικών εταιρειών. Άφηναν τα διαφημιστικά τους φυλλάδια και καμιά φορά κανά ενέσιμο φάρμακο. Από τη Veterin όμως περνούσε ο Ηρακλής, το ίδιο το αφεντικό, με τη Μερσεντές του.  
   Αναφέρω τη δική μου εμπειρία και  ότι λεγόταν στην ¨πιάτσα". 

   Λοιπόν δεν ξέρω πώς τύχαινε και ερχόταν στην Ανδραβίδα μεσημέρι, εκεί κοντά στο τέλος του ωραρίου. Δύο ή τρεις φορές με πήρε με την αμαξάρα του και πήγαμε κάτω στην Κυλλήνη. Αξέχαστες μου είναι οι ψαρούκλες, τα  όστρακα και τα μαλάκια που μαζί με τον διονυσιακό χυμό της αμπέλου μας έφερναν σε ...αλλότροπες υπερβατικές καταστάσεις και Παν-νικές μεθέξεις.Από κοντά και το αυτεξούσιο κόντρα στην εξουσία και Αλλαγή των πρασινοφρουρών,  που τότε έδιναν και έπαιρναν και στην επαρχία. 
   Να μην πλατειάζω όμως, κάπως έτσι ήταν η δική μου  ....συμμετοχή. Όμως άλλη νύξη δεν μου είχε κάνει ποτέ. Τη τρίτη φορά το έβαλα αμέτι μωχαμέτι και δεν ξαναπήγα.

   Βεβαίως εκείνη την εποχή μεταξύ των συναδέλφων αιωρούνταν διάφορα ...κοτσομπολιά. Λεγόταν ότι στην Κρήτη τα νταραβέρια με διάφορους συναδέλφους έφθαναν ..αλλού, ακόμα και λάστιχα του αυτοκινήτου άλλαζαν ...επί πιστώση. 
     Αλήθεια πώς περνούν τα χρόνια! Πάνε περί τα 30 χρόνια κι ακόμη από τότε..... 
     Βεβαίως κόκκοι στη άμμο μπροστά στα τωρινά σκάνδαλα.

     Αργότερα στην Αθήνα είχα μια άλλη εμπειρία με τους γιατρούς τούτη φορά. Ίσως θα πηγαίνουν πάνω από  δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Πήγαινα περιοδικά στο Κέντρο Υπέρτασης στο Ιπποκράτειο, όπου μετά από μια περίοδο μου διπλασίασαν  την ημερήσια δόση στο Co-Diovan (Novartis), από ένα στα δύο χάπια. Εκεί επικεφαλής και υπεύθυνος ήταν ένας επιμελητής, αλλά τους ασθενείς μας εξέταζαν διάφοροι άλλοι γιατροί, αυτός όμως ήταν σταθερός κι ακλόνητος στο γραφείο του. Στην άλλη μου επίσκεψη, μετά από 2-3 μήνες ο τύπος έλειπε εντελώς επειδή τον απέπεμψαν για ένα σκάνδαλο, πράγμα που το έθαψαν. Απλώς έμαθα ότι ο τύπος τα έπαιρνε από την εταιρεία χοντρά και εξαφανίσθηκε, τη δε δόση μου την επανέφεραν κανονικά. Υπερτιμολόγηση 100% άλλης μορφής. 

Μπαλί

Αυτά...

     Τελειώνοντας αυτή την ιστορία τώρα που όλη η κοινωνία ασχολείται με τη Novartis, φαντάζομαι πόσοι και πόσοι γιατροί στην περιοχή μας είναι νοβαρτόμπλεγμένοι. Θα έχει μεγάλη πλάκα να βγουν τα ονόματα όλα στη φόρα, από τις μίζες μέχρι τα ταξιδάκια για ...συνέδρια του κώλου σε μέρη μακρινά και νησιά ξωτικά. 

    Φαντάζομαι πως θα τρέμει η καρδούλα τους στο ενδεχόμενο της αποκάλυψης. Έστω και στο τέλος δεν ανακοινωθούν τίποτα, ονόματα  κι αυτό όμως το χτυποκάρδι δεν είναι και λίγο!!!

(1) Έχω υποχρέωση ψυχής να ανασύρω στη μνήμη, τιμώντάς τους τρεις καρδιακούς φίλους, στο Άργος τον Γιάννη Ρηγόπουλο και τον Ανδρέα Κατσαούνη (κλικ ΕΔΩ) και στην Ανδραβίδα τον αξέχαστο Νίκο Χολέβα (κλικ ΕΔΩ)που δυστυχώς έφυγαν νωρίς
 (2) Η VETERIN ήταν μια εταιρεία με 4 μετόχους. Ο μεγαλομέτοχος ήταν ο Ηρακλής, μακαρίτης νέος, και από τους άλλους τρεις θυμάμαι  τον Λάζαρο (από το Χιλιομόδι, το θυμάμαι αν και δεν φημίζομαι για τη μνήμη μου , τουναντίον), γιατί ήταν ήρωας μιας άλλης ιστορίας, αργότερα όταν πλέον είχα μετατεθεί στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, τότε Γεωργέιας, που θα σας αναφέρω σε άλλη μου ανάρτηση. Ο 3ος από τους εταίρους εδραζόταν στη Λάρισα και ο 4ος στη Θεσσαλονίκη.Ο Ηρακλής ήταν λαϊκός άνθρωπος και ενώ είχε μπουκωμένα αγγεία, κάπνιζε αρειμανίως και ρουφούσε ασυστόλως.Δυστυχώς έφυγε νέος μετά από μερικά χρόνια αν και είχε μεταβεί στο εξωτερικό για ξεμπούκωμα. Φαντάζομαι έφυγε πάνω στη πιο ευδαιμονική του στιγμή, σε ένα αμαρτωλό ξενοδοχείοί  ιππαστί σε μια αιθέρια  νεαρά!