Η ΑΝΟΙΞΗ ΧΟΡΕΥΕΙ ΑΛΛΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΜΠΟΥΓΙΟΥΡΝΤΙ!!!

Από τον καλό φίλο μας Νίκο Κόλλια

'Ασφαλιστικές εισφορές και

 μείωση συντάξεων σε συνταξιούχους 

εκτός ΟΓΑ με αγροτικό εισόδημα

Ανησυχία και αναστάτωση προκάλεσε στη Μεσσηνία μια διευκρινιστική εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας, η οποία προβλέπει ότι οι συνταξιούχοι που έχουν αγροτικό εισόδημα θα πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές τουλάχιστον 121 ευρώ το μήνα.

Η ίδια εγκύκλιος προβλέπει επίσης ότι θα περικοπούν κατά 30% οι συντάξεις όσων έχουν αγροτικό εισόδημα μεγαλύτερο των 10.000 ευρώ. Από τις εισφορές και την περικοπή εξαιρούνται οι συνταξιούχοι του ΟΓΑ.

Περισσότερα κλικ ΕΔΩ

¨Αμα περάσει τούτο δω......

ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑΛΕΞΗ ΣΤΑ ΑΛΛΟΤΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

Το κείμενο, περισσότερο εμπλουτισμένο με καμώματα του 

Παπαλέξη δημοσιεύεται σήμερα στην Πρωϊνη.
καθώς και τα σχετικά με τον πανυβλάκα Παττακό 
στον πλάτανο και στη γέφυρα της Νέδας.

      Βεβαίως τούτη η καραντίνα μας έχει επηρεάσει όλους, άλλον λίγο κι άλλον περισσότερο. Ανάμεσα στα άλλα έχει αλλοιώσει χρόνιες συνθήκες και συμπεριφορές. Νομίζω στοιχίζει περισσότερο σε εμάς τους μέτοικους κυρίως της Αθήνας και δη τους συνταξιούχους που το είχαμε δίπορτο, μια στο χωριό και μια στην πόλη κι ας είμαστε σαν τους ¨Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας¨. Ειδικά τώρα το Πάσχα που κατεβαίναμε στα χωριά μας και περνούσαμε κοτσάνι,  με τους γέροντες γονείς, τους άλλους συγγενείς, τους φίλους, κουμπάρους και πατριώτες. Αποκορύφωμα βέβαια ήταν το σούβλισμα του αρνιού και το κοκκινέλι να αλληλοδιαδέχεται  το Χριστός Ανέστη, αλλά ήταν κι άλλα πολλά. Αγουροξυπνημένοι οι  περισσότεροι μετά τα πρώτα τσουγκρίσματα στο κονάκι μας βγαίναμε σουλάτσο στην πλατεία και το λακριντί με τους πατριώτες για τα νέα συμβάντα, κυρίως  πολιτικά έδινε και έπαιρνε.

     Φέτος όμως πάνε αυτά τα ωραία και συνηθισμένα, ευτυχώς όμως που έχουμε τα κορδελάκια, τα   παιχνιδίσματα της μνήμης τις αναμνήσεις. Χαμένες μεν αλλά πραγματικές, παράξενες, επιλεκτικές που κολλάνε στα περασμένα, παλιά όπως  οι αλογόμυγες στη χώρα του εφηβαίου των αλόγων.

   Έτσι και σε μένα, τούτες τις μέρες το ρεφρέν της μνήμη μου είναι το Πάσχα στο χωριό μου, τα αλλοτινά χρόνια. Περνούν από μπροστά μου λες και ήταν χτες!

      Ας την ακούσουμε λοιπόν: 

    Και στα τρία χωριά του μικρού γεωγραφικού τριγώνου στις εκβολές της Νέδας από την πλευρά της Ηλείας, Γιαννιτσοχώρι,  Άγιος Ηλίας και Πρασιδάκι  παπάς ήταν ο πολυθρύλητος Παπαλέξης, ίσως η πιο εμβληματική προσωπικότητα της περιοχής μας. Τις Κυριακές και τις άλλες γιορτές του χρόνου λειτουργούσε εναλλάξ σε κάθε χωριό. Το Πάσχα όμως, 12 Ευαγγέλια, Επιτάφιο και Ανάσταση πήγαινε και στα τρία χωριά το ένα μετά το άλλο. Τα νυχτερινά αυτά δρομολόγια τα έκανε με τη φοράδα του και συντροφιά τον μεγάλο γιο, τον Γρηγόρη.

  Τι να σας πω για τον Παπαλέξη; Πρέπει να γράφω μέχρι το πρωί, τόσα πολλά έχει αφήσει παρακαταθήκη. Ήταν και παπάς και ζευγάς, πρώτος λειτουργός και γνωστός για τα ωραία του κατορθώματα σε όλο το νομό μας αλλά η χάρη του έφτασε και σε άλλους νομούς που  έκανε εξόριστος λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Δεν χάριζε κάστανα σε κανέναν, ούτε σε δεσποτάδες ούτε σε άρχοντες.

   Θα σας αναφέρω δυο περιστατικά έτσι τυχαία για να σχηματίσετε μια μικρή ιδέα της λεβεντιάς και του ωραίου σοβαρού χιούμορ που τον διέκρινε. Το σπιτικό του ήταν έξω από το χωριό, δύο χιλιόμετρα περίπου στο δρόμο προς το Πρασιδάκι. Κάθε απόγευμα, χειμώνα καλοκαίρι, ερχόταν στο χωριό και διέσχιζε το δρόμο της αγοράς καμαρωτός, αγέρωχος καβάλα στην κόκκινη φοράδα του. Τάκα-τάκα η φοράδα γιοργαλί και να ανεμίζουν τα ράσα του παπά.

 Ένα απόβραδο λοιπόν καθώς ερχόταν ο παπάς του λέει μια γριούλα που καθόταν με άλλες δυο και έκαναν γειτονιά:

-       Ρε παπά, πιο σιγά θα πέσεις…

  Δεν  πρόλαβε να αποτελειώσει τα λόγια της και κραπ τραβάει τα γκέμια της φοράδας ο Παπάς κι αυτή κοκκαλώνει.

-       Άκου με κυρά Τσελίκαινα, σαράντα χρόνια καβαλάω την παπαδιά που ήταν αγριομούλα και δεν έπεσα, θα πέσω από τη φοράδα;

   Τότε λοιπόν στο χωριό με τους μισούς τωρινούς κατοίκους, μια και το χωριό ήταν νέο αφού μεταπολεμικά έγινε κοινότητα, είχαμε μια εκκλησούλα, τους Αγίους Αποστόλους. Κι αυτή αρκετά έξω από το χωριό στο δρόμο προς το Πρασιδάκι. Μικρό εκκλησάκι δίπλα στα λίγα μνήματα με μια βελανιδιά να το προστατεύει αγκαλιάζοντάς το  με τα κλαδιά της σαν την κλώσα με τα φτερά της!

   Εδώ λοιπόν, με το πρώτο ντιν-νταν οι περισσότεροι χωριανοί με τα καλά μας και  τα κεράκια και τα φανάρια παίρναμε τον χωματόδρομο πολλές φορές πλατσουρώντας μέσα στη νύχτα και φτάναμε στην εκκλησία. Από πιο νωρίς οι λεβέντες είχαν αρχίσει τη μάχη του Σκρα με τα διάφορα χειροποίητα… πυρομαχικά. Ένα μήνα πριν καθένας είχε προμηθευτεί αρκετό φυτίλι και μαύρη μπαρούτη και επί τω έργω. Όλοι ήταν  μανούλες στο φτιάξιμο μυστικών (τριγώνων) και βαρελότων. Τα μυστικά ήταν φτιαγμένα με σκληρό χαρτί από σακιά λιπασμάτων, όπως τα τυροπιτάκια ακριβώς έτσι που αντί τυρί έβαζαν μπαρούτι και μια τρύπα με πρόκα στη μεγάλη πλευρά που έβαζαν το φυτίλι. Έδεναν και ένα σπίρτο πάνω του και το …σμπάρο ήταν έτοιμο. Όσο πιο σφιχτό και γερό, τόσο πιο πολύ κρότο έκανε. Και υπόψη πολλά από αυτά τα σκαουμπάρτα τα έριχναν μέσα στην μικρή, γιομάτη εκκλησία, οπότε γινόταν της κακομοίρας από τις τσιρίδες και τα κλάματα των μικρών παιδιών. Μάλιστα μερικοί ..πολεμιστές μέσα στα βαρελότα έβαζαν και θειάφι και από τη βρώμα η κατάσταση γινόταν αφόρητη.

   Ένα Πάσχα, ήμουν μαθητούδι στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου στη Ζαχάρω, εμφανίσθηκαν τα πρώτα αγοραστά βαρελότα, τα πολύκροτα. Έτσι τα λέγαμε γιατί έσκαγαν πολλές φορές διαδοχικά. Στην επόμενη χρονιά εξαφανίσθηκαν, φαίνεται τα απαγόρευσαν γιατί ήταν διαβολικά, επικίνδυνα. Αλλά τότε έκαναν μεγάλη θραύση ειδικά στις γερόντισσες που πηδούσαν να τα αποφύγουν και το μπαμ μπαμ τις  ακολουθούσε κατά πόδας.

Κι όλα αυτά και τόσα άλλα πέρασαν και έφυγαν σαν τα νερά της Νέδας με τη διαφορά ότι παρέμειναν οι αναμνήσεις κι ας είναι καμιά φορά στοιχειωμένες.

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΥΒΛΑΞ ΠΑΤΤΑΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

Αύριο θα δημοσιευτεί στην Πρωινή 

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ 

ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΜΕΡΑ 

Π  ρ  ά  ξ  η     1η

Είμαστε στα μέσα της Χούντας των συνταγματαρχών που κατά κάποιον τρόπο είχε στεριώσει, όμως με τον βούρδουλα και τα ξερονήσια. Ο αντιπρόεδρος Στυλιανός Παττακός, ναι εκείνος ο κλασσικός καραβανάς, ο φαιδρός τύπος που αξίωσε κι αυτός με το πουλί του να σώσει την Ελλάδα, στα πλαίσια του ταξιδιού του στη Δυτική Ελλάδα πέρασε κι από τη Ζαχάρω. Πολλοί αρχηγοί κομμάτων, τρανοί και επώνυμοι, ακόμη και πρωθυπουργοί, έχουν περάσει από την περιοχή μας, αλλά το πέρασμα του Παττακού και όσα έλαβαν χώρα στον θρυλικό Πλάτανο ήταν ένα γεγονός για εκείνα τα χρόνια που έχει μείνει αξέχαστο. Ο λόγος είναι ότι έγιναν πράγματα από  τραγελαφικά μέχρι ...απτά δείγματα της άμεσης δημοκρατίας. 
     Θέατρο του παράλογου!

    

 Από νωρίς λοιπόν το πρωί τα όργανα της τάξεως και της  ασφάλειας, οι ηρωικοί χωροφυλάκοι είχαν πάρει σβάρνα την αγορά με την εντολή οι μαγαζάτορες   να κλείσουν εντελώς και να παρευρεθούν στον πλάτανο, όπως όλος ο κόσμος για να καλωσορίσουν τον Παττακό. Κάπως έτσι ή αλλιώς εκείνο το πρωινό μαζεύτηκε πολύς κόσμος στον πλάτανο. Καταφθάνει λοιπόν με όλη του την κουστωδία ο κύριος Αντιπρόεδρος. Αφού έκανε τον τυπικό  χαιρετισμό και είπε το ποίημα για την ....εθνοσωτήριον επανάστασιν, απευθύνεται στον κόσμο και τον καλεί να βγάλει δήμαρχο. 
    Μέχρι το ΄67 που ήρθε η χούντα κι ο Απρίλης σκότωσε τον Μάη, δήμαρχος ήταν ο λαοπρόβλητος  γιατρός Ζαχαριάς.Όπως έγινε σε όλους τους δήμους και στις κοινότητες όλοι οι αιρετοί καθαιρέθηκαν,  εν μία νυχτί,  και τοποθετήθηκαν οι δικοί τους (χίτες, ταγματασφαλίτες και λοιποί αχυράνθρωποι), έτσι και εδώ απολύθηκε ο Ζαχαριάς και χρίστηκε δήμαρχος ο Σαβράμης και αντιπρόεδρος ο Θαν. Μπιλιώνης. Ο Σαβράμης, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ήταν έντιμος και ήσυχος άνθρωπος και καλός επαγγελματίας. Με αφορμή το ότι ο δήμος προέβηκε σε αγορά μερικών υλικών-μικρής χρηματικής αξίας-από το σιδηρουργείο του Σαβράμη μετά από δυο χρόνια περίπου, από τους ντόπιους τοπάρχες απολύθηκε και έτσι χρέη δημάρχου εκτελούσε ο αντιπρόεδρος Μπηλιώνης. 
    Κάτω από αυτές τις συνθήκες στην πόλη της Ζαχάρως, έγινε στον πλάτανο το "καλωσόρισμα" του Παττακού.

     Μετά λοιπόν τα τετριμμένα που αναφέρθηκαν, Ο Παττακός σαν γνήσιος δημοκράτης-τρομάρα του- απευθύνεται στον κόσμο και ρωτά:
: Όποιος από σας θέλει να γίνει δήμαρχος να σηκώσει το χέρι του
Πρώτος σηκώνει το χέρι του ο Σπύρος Σάσσαλος, ο ονομαζόμενος και Σκουριάς.
Λέει ο Παττακός.
: Ποιοι θέλουν τον Σάσσαλο δήμαρχο;   Σηκώνουν δυο-τρία χέρια.
: Ποιος άλλος θέλει; ξαναρωτά..

   Ξαναρωτά λοιπόν ο Παττακός:
:Ποιος θέλει να γίνει δήμαρχος;
Σηκώνει το χέρι ένας Παπασπύρου, που ήταν αρκετά μεγάλος, κοντά στα 80.
:Πόσων χρονών είσαι του λέει ο μεγάλος και αφού ο άλλος απαντά 78 του εύχεται να τα εκατοστήσει.
:Ποιοι θέλουν να επανέλθει ο Σαβράμης δήμαρχος; Ελάχιστα χέρια..
: Ποιοι θέλουν τον Μπηλιώνη για δήμαρχο;
Ο κόσμος αμέσως ξεσηκώθηκε χειροκροτώντας και ζητωκραυγάζοντας, οπότε ο Μπηλιώνης δια βοής και δια ροπάλου έγινε δήμαρχος (1) (2)

Οι αναρτήσεις για το συμβάν με τον Παττακό στηρίχτηκαν στις μαρτυρίες του Γιαννάκη Τάγαρη, δημάρχου της Ζαχάρως από το 1982 έως το 1986 και του Γρηγόρη Κοτσιόρη υποψήφιου με την ΕΠΕΝ οι οποίοι και ποζάρουν στις παρακείμενες φωτογραφίες.

          Πρέπει να τονίσουμε και ορισμένα άλλα ευτράπελα του παράλογου θεάτρου που παίχτηκε τότε στον πλάτανο της διασταύρωσης.

- Κατά τη διαδικασία κάποιος σήκωσε και τα δυο του χέρια, οπότε ο ....πανέξυπνος Παττακός του λέει: Εσύ να σηκώσεις και τα τέσσερα.

 - Στο τέλος κάποιος ρωτά τον μεγάλο: Πρόεδρε τι να ψηφίσουμε στο δημοψήφισμα; ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Και απαντά ο μεγάλος: Όποιος ψηφίσει ΟΧΙ, οχιά να τονε φάει.

Π ρ ά ξ η    2η

       Η συνέχεια του ρεσιτάλ δόθηκε στη Γέφυρα της Νέδας, όπου είχαν συγκεντρωθεί να τον προϋπαντήσουν οι κάτοικοι του Γιαννιτσοχωρίου και των γύρω χωριών, γυναίκες, γέροι και παιδιά.

Κατεβαίνει λοιπόν φουριόζος από την κουρσάρα και με την καράφλα  να αντανακλά στον ήλιο ο μεγάλος, εν μέσω σημαιών και  ζητωκραυγών, μας λέει.

: Δε μου λέτε, σας έφεραν ή ήρθατε μόνοι σας;

Οπότε πετάγεται η Θειά Ασήμω με το αξέχαστο τσεμπέρι της 

:Τι λες μάτι μου; Μόνοι μας ήρθαμε με τα πόδια, όπως μας είπαν οι χωροφυλάκοι έπρεπε να έρθουμε  να σε καλωσορίσουμε.Φωτιά στα μπατζάκια μας!!!

Αυτό ήταν! 
Φωτιά στα μπατζάκια του
Πάντως είναι μεν  η πιο μαύρη & επάρατη σελίδα της νεότερης Ελλάδας, αλλά είναι και η πιο χαζοχαρούμενη!!!
Διαβάστε και το σχετικό σχόλιο 
 Δημητρης Γεωργακοπουλος Ήμουνα εκεί και θυμάμαι όλη την παρωδία. Δήμαρχος βγήκε ο Θανάσης ο Μπηλιώνης. Ο Παττακός δίπλα στο περίπτερο τους ζήτησε να σηκώσουν το χέρι όσοι ενδιαφέρονται κι άρχισε νά λέει τα ονόματα και να μετράει χέρια. Ο Νιόνιος ο Κότσαλος είχε το αμάξι του παρκαρισμένο δίπλα και του ζήτησε ν΄ ανέβει στο καπό. Θα στο τσαλακώσω είπε ο βλαξ. - Δεν πειράζει πρόεδρε, για την επανάσταση, του απάντησε. Ανέβηκε στο καπό και ολοκλήρωσε την εκλογή.

(1)  Όπως καταλαβαίνετε όλα ήταν τάτσι-μίτσι-κότσι και ο Μπηλιώνης είχε μαζέψει όλους τους δικούς του εργάτες, παρεργάτες, κουμπάρους και λοιπούς, όλους εκεί γύρω-γύρω.Έτσι  ο Μπηλιώνης είχε το .. αμφιθέατρο δικό του.

ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΌ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ 
ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΗ

21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ & ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ

   Μιας και σήμερα είναι και 21 Απριλίου & μας θυμίζει την επάρατη μαύρη χούντα "Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια" αναφέρω δυο ιστοριούλες πραγματικές, που διαδραματίσθηκαν εκείνη την εποχή στο χωριό μου με τον ίδιο πρωταγωνιστή , τον πολυθρύλητο Παπαλέξη.

  Η τραγελαφική ιστορία με τον χαζο Παττακό στη γέφυρα της Νέδας διάνθισε την προηγούμενη ανάρτηση.  

   Α] Πάσχα στον νεόκτιστο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Γιαννιτσοχώρι επί χούντας με λειτουργό τον Παπαλέξη, μια από τις τελευταίες παρουσίες του στο χωριό. Στη συνέχεια για καμιά 35αριά χρόνια φάγαμε στη μάπα τον Παπανίκο, έναν πρώην κουρέα από τη Ζούρτσα  με την παροιμιώδη του...αρπακτικότητα, αμορφωσιά και μεγάλη αντικοινωνικότητα.
      Εκείνο το Πάσχα λοιπόν προκειμένου η αστυνομία να διασφαλίσει την ησυχία και την τάξη από τα βαρελότα και τα πυροτεχνήματα είχε στείλει ένα - δυο χωροφυλάκους σε κάθε άτακτο χωριό.  Για τα μάτια βέβαια αλλά μόνο η παρουσία του οργάνου της τάξεως ήταν αρκετή, παρά την όλη φαιδρότητα.  
   Έτσι λοιπόν όλοι οι λεβέντες, λιγότεροι  παλιοί μπαρουτοκαπνισμένοι και οι περισσότεροι νέοι, εκτόξευαν τα διάφορα βεγγαλικά, σαΐτες και στρακατρούκες [όλα πλέον αγοραστά] στον αέρα μακριά από τον κόσμο. Παρά ταύτα κάποιος άμυαλος νταής (τώρα κούφιο χρυσαύγουλο) έκανε το μέγα κατόρθωμα και έριξε ένα μεγάλο βαρελότο μέσα στην εκκλησία. Δεν χρειάζεται να σας πω τι ακολούθησε. Οι πλέον "υπερπατριώτες¨[1]  από τους πιστούς διαμαρτυρήθηκαν έντονα στα όργανα της τάξεως και της ασφάλειας. Αυτοί αλαφιασμένοι πλευρίζουν τον παπά γιατί κάποιος τους κατήγγειλε ότι κάνει τα στραβά μάτια. Σε λίγο βγαίνει ο Παπαλέξης αγέρωχος στην ωραία Πύλη και διαλαλεί με την βροντώδη φωνή του:
    Αγαπητοί μου χριστιανοί
   Σήμερα γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού μας μετά από τόσα  δεινά που μαρτύρησε για χάρη μας. Τον σταύρωσαν  με καρφιά  και με λόγχη του ξέσχισαν το σώμα και σήμερα γιορτάζουμε την Ανάστασή του. Το μεγάλο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού είναι: Αδελφοί αγαπάτε αλλήλους και συγχωρείτε τους αμαρτωλούς. Αυτό δεν έκανε ο Μεγαλοδύναμος επάνω στον Σταυρό του Μαρτυρίου και με τον εκ δεξιών και τον εξ αριστερών, τον ληστή και τον φονιά; Αίρων τας αμαρτίας του κόσμου Αδελφοί..
Εμείς δεν πρέπει να συγχωρήσουμε το άτακτο και ασεβές τέκνον; Ο γέγονε γέγονε, τι είναι αυτά  μπροστά στα τόσα δεινά που τράβηξε για χάρη μας ο γλυκύτατος  Χριστός μας;
Και μετά από λίγο συνεχίζει. Ναι τον είδα τον αμαρτωλό αλλά εγώ δεν θα γίνω καρφί όπως τα καρφιά του Σταυρού. Βεβαίως τα όργανα της τάξεως είναι όργανα και έτσι πρέπει να τα τιμάμε.
 Και έκλεισε με το αμίμητο:
  Όμως σε όλους σας το λέω ότι εάν ξαναγίνει όχι μόνο θα τον μαρτυρήσω τον δράστη αλλά θα τον στείλω στη Μακρόνησο & αμέσως αρχίζει το "Χριστός Ανέστη¨"... 

Στο τέλος όλα μέλι γάλα, τα δε όργανα γελούσαν χαζά και ικανοποιημένα.  

    Β] Από τα πολλά να σας γράψω κι ένα άλλο με τον παπά.

  Μεσούσης της χούντας πάλι, το απόβραδο της 21^ης Απριλίου που ήλιος κατακόκκινος αποσύρεται με μεγαλοπρέπεια από το κάδρο του ουρανού, εμφανίζεται στον κεντρικό δρόμο του χωριού ένας γερανός με υπερυψωμένη την κουτάλα του. Εκεί μέσα στεκόταν ο Παπαλέξης με μια ανοιχτή ομπρέλα και στην κορυφή της κρεμασμένη μια κατακόκκινη κορδέλα. Οργουελικό σκηνικό!!!  Τα μαύρα ράσα να ανεμίζουν αλλά η κορδέλα να τα επισκιάζει. Ο παπάς μας ήταν Αριστερός με σημαία και την πλήρωσε γερά. Μέχρι και εξορία τον πήγαν … 

[1] Υπόψη όλοι αυτοί οι "υπερπατριώτες" ήταν καραμπινάτοι χουντικοί και καρφιά, στη συνέχεια άλλοι έγιναν χρυσαύγουλα, μερικοί μεταλλάχτηκαν σε πασόκους  και όλοι μαζί  σήμερα φωνασκούν και πολλάκις βυσσοδομούν για τον νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη.

ΕΞΟΧΙΚΗ ΛΑΜΠΡΗ

ΠΑΙΔΙΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ                              ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Καλὰ τὸ ἔλεγεν ὁ μπαρμπα-Μηλιός, ὅτι τὸ ἔτος ἐκεῖνο ἐκινδύνευον νὰ μείνουν οἱ ἄνθρωποι οἱ χριστιανοί, οἱ ξωμερίτες*, τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ἀλειτούργητοι. Καὶ οὐδέποτε πρόρρησις ἔφθασε τόσον ἐγγὺς νὰ πληρωθῇ, ὅσον αὐτή· διότι δὶς ἐκινδύνευσε νὰ ἐπαληθεύσῃ, ἀλλ᾽ εὐτυχῶς ὁ Θεὸς ἔδωκε καλὴν φώτισιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους καὶ οἱ πτωχοὶ χωρικοί, οἱ γεωργοποιμένες τοῦ μέρους ἐκείνου, ἠξιώθησαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἀκούσωσι τὸν καλὸν λόγον* καὶ νὰ φάγωσι καὶ αὐτοὶ τὸ κόκκινο αὐγό.

Ὅλα αὐτὰ διότι τὸ μὲν ταχύπλουν, αὐτὸ τὸ προκομμένον πλοῖον, τὸ ὁποῖον ἐκτελεῖ δῆθεν τὴν συγκοινωνίαν μεταξὺ τῶν ἀτυχῶν νήσων καὶ τῆς ἀπέναντι ἀξένου ἀκτῆς, σχεδὸν τακτικῶς δὶς τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ τὶς δύο ἀλλαξοκαιριές, τὸ φθινόπωρον καὶ τὸ ἔαρ, βυθίζεται, καὶ συνήθως χάνεται αὔτανδρον· εἶτα γίνεται νέα δημοπρασία, καὶ εὑρίσκεται τολμητίας τις πτωχὸς κυβερνήτης, ὅστις δὲν σωφρονίζεται ἀπὸ τὸ πάθημα τοῦ προκατόχου του, ἀναλαμβάνων ἑκάστοτε τὸ κινδυνωδέστατον ἔργον· καὶ τὴν φορὰν ταύτην, τὸ ταχύπλουν, λήγοντος τοῦ Μαρτίου, τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ τοῦ χειμῶνος γενομένου, εἶχε βυθισθῆ· ὁ δὲ παπα-Βαγγέλης, ὁ ἐφημέριος ἅμα καὶ ἡγούμενος καὶ μόνος ἀδελφὸς τοῦ μονυδρίου τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ἔχων κατ᾽ εὔνοιαν τοῦ ἐπισκόπου καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἐξάρχου καὶ πνευματικοῦ τῶν ἀπέναντι χωρίων, καίτοι γέρων ἤδη, ἔπλεε τετράκις τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ πᾶσαν τεσσαρακοστήν, εἰς τὰς ἀντικρὺ ἐκτεινομένας ἀκτάς, ὅπως ἐξομολογήσῃ καὶ καταρτίσῃ πνευματικῶς τοὺς δυστυχεῖς ἐκείνους δουλοπαροίκους, τοὺς «κουκκουβίνους ἢ κουκκοσκιάχτες»*, ὅπως τοὺς ὠνόμαζον, σπεύδων, κατὰ τὴν Μ. Τεσσαρακοστήν, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐγκαίρως εἰς τὴν μονήν του ὅπως ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα· ἀλλὰ κατ᾽ ἐκεῖνο τὸ ἔτος, τὸ ταχύπλουν εἶχε βυθισθῆ, ὡς εἴπομεν, ἡ συγκοινωνία ἐκόπη ἐπί τινας ἡμέρας, καὶ οὕτως ὁ παπα-Βαγγέλης ἔμεινεν ἀκουσίως, ἠναγκασμένος νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα πέραν τῆς πολυκυμάντου καὶ βορειοπλήκτου θαλάσσης, τὸ δὲ μικρὸν ποίμνιόν του, οἱ γείτονες τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου, οἱ χωρικοὶ τῶν Καλυβιῶν, ἐκινδύνευον νὰ μείνωσιν ἀλειτούργητοι.

Τινὲς εἶπον γνώμην νὰ παραλάβωσι τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα των καὶ νὰ κατέλθωσιν εἰς τὴν πολίχνην, ὅπως ἀκούσωσι τὴν Ἀνάστασιν καὶ λειτουργηθῶσιν· ἀλλ᾽ ὁ μπαρμπα-Μηλιός, ὅστις ἔκαμνε τὸν προεστὸν εἰς τὰ Καλύβια, καὶ ἤθελε νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα ὅπως αὐτὸς ἐνόει, ὁ Φταμηνίτης, ὅστις δὲν ἤθελε νὰ ἐκθέσῃ τὴν γυναῖκά του εἰς τὰ ὄμματα τοῦ πλήθους, καὶ ὁ μπάρμπ᾽ Ἀναγνώστης, χωρικὸς ὅστις «τὰ ἤξευρεν ἀπ᾽ ἔξω ὅλα τὰ γράμματα τῆς Λαμπρῆς», ἀλλὰ δὲν ἠδύνατο ν᾽ ἀναγνώσῃ τίποτε «ἀπὸ μέσα», καὶ ἐπεθύμει νὰ ψάλῃ τὸ «Σῶμα Χριστοῦ μεταλάβετε», ― οἱ τρεῖς οὗτοι ἐπέμειναν, καὶ πολλοὶ ἠσπάσθησαν τὴν γνώμην των, ὅτι ἔπρεπεν ἐκ παντὸς τρόπου νὰ πείσωσιν ἕνα τῶν ἐν τῇ πόλει ἐφημερίων ν᾽ ἀνέλθῃ εἰς τὰ Καλύβια νὰ τοὺς λειτουργήσῃ.

Ο ΑΛΛΟΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ...

      Και τι δεν έχει το ψυγείο, τίγκα! Τι να κάνουμε, καραντίνα ξεκαραντίνα έρχεται το μέγα Πάσχα, η πρώτη γιορτή της χριστιανοσύνης. Τρόφιμα αβέρτα, κρέατα, τυριά και φρούτα και όλα τα καλούδια. Μοσχάρι ελιά και φιλέτο, κοτόπουλο και τυριά φέτα, γραβιέρα και από εκείνα τα δυο ιταλικά που τρίβουμε στα μακαρόνια, το πεκορίνο και την παρμεζιάνα. Τριμμένα λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο στα μακαρόνια είναι τρέλα. Όχι ντομάτες γιατί τα ντοματίνια είναι πολύ πιο νόστιμα και τα προτιμάμε. Βεβαίως και οι σχετικές σάλτσες  ντρέσινγκ, αυτές ειδικά μαζί με το χυμό ρόδι + μήλο δεν μας λείπουν, ναι και οι μπανάνες. Βλέπετε όπως λέει η γιαγιά είμαστε καλοφαγάδες κι από την άλλη προσέχουμε και τη δίαιτά μας. Ζάχαρη και λιπαρά ποτέ, όλα με στέβια και αλάτι μια σταλιά, φυσικό Μεσολογγίου. Ας αφήσουμε τα πασχαλινά, κουλουράκια και κόκκινα αυγά με τις έγχρωμες χαλκομανίες.......

     Αλλά ρε γαμώτο δεν προλάβαμε  να πάρουμε παϊδάκια. Ούτε κατσίκι αλλά ούτε και αρνί βρήκαμε στον Σκλαβενίτη της Αλεξάνδρας, αλλά ούτε και επάνω στην διασταύρωση με την Κηφισίας, στο μεγάλο, το παλιό Carefour. Περπάτησα μισή ώρα. Χτες το βράδυ, Μεγάλη Πέμπτη, ήταν το κύριο θέμα. 

   Να όμως που σήμερα το πρωί πήρε την κυρά μου τηλέφωνο η φίλη της και την ενημέρωσε ότι έμαθε ο Σκλαβενίτης το μεσημέρι που ανοίγει, Μεγάλη Παρασκευή βλέπετε, θα έχει αρνιά φρέσκα φρέσκα, ελληνικά κιόλας. Νάμαι και εγώ λοιπόν μία παρά μπροστά στο σουπεμάκε όπως το έλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου στο χωριό. Πολύς κόσμος περίμενε, ένας πίσω από τον άλλον και σε απόσταση και φυσικά πολλοί οπλισμένοι με μάσκα και γάντια. Τελικά μετά από κανά μισάωρο παίρνω την κάρτα μου στην είσοδο και μπαίνω. Να σας πω δε ότι όπως περίμενα με πήρε τηλέφωνο η κυρά: 

   -Αν έχουν κατσίκι να πάρεις τρία κιλά για να φάμε και την Δευτέρα του Πάσχα, εντάξει;.....ΟΚ. 

     Αμέσως κατευθύνομαι στα κρέατα αλλά κι εδώ ουρά, πολλοί με τα καρότσια γεμάτα.      

    Αλλά να μην πολυλογώ,  ευχαριστημένος και περιχαρής παίρνω τα παϊδάκια κι ανηφορίζω τη λεωφόρο,  για το σπίτι. Κατεβαίνοντας λοιπόν τη μικρή κατηφορίτσα το βλέμμα μου πέφτει στον κάδο απορριμάτων στη γωνία.  Βλέπω έναν άνθρωπο βουτηγμένο  μέχρι τη μέση  μέσα και με ένα ραβδί να ψαχουλεύει τις θρυλικές σακούλες. 

Φτάνοντας δίπλα τού λέω έτσι ασυναίσθητα: 

    -Έι τι κάνεις; 

Φοβήθηκε φαίνεται, ανασηκώνεται λίγο και μου λέει διστακτικά, κομπιάζοντας: 

    Τι κάνω φίλε, βρω κάτι φάνε παιδιά..

  Ήτανε ένας μελαψός νέος άνδρας και μάλιστα φορούσε γάντια και μάσκα. Αυθωρεί  αισθάνθηκα να με διαπερνά ένα ρίγος σαν ένα ηλεκροσόκ και σαν αστραπή μου πέρασε στο μυαλό το τίγκα ψυγείο και εκείνη ακριβώς τη στιγμή πέφτει ένα νεράτζι στη κεφάλα μου, σαν νταμιλάς. 

   -Πω ..λέω  ρε πού πάμε και πού καταντήσαμε..... 

   Βδελυγμία για όλα, την πουτάνα την κοινωνία και πρώτα για τον εαυτόν μου......

Αφιερωμένο εξαιρετικά το άσμα, που υπογράφει και ο Κουμπαράκος μου: