ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΟΠΩΣ
ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ
ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ "ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ" (α)
![]() |
Κουμπάρε γνωρίζεις κανένα αλάνι;
(φωτο του ΄60)
|
Αυτά
τα παιχνίδια είναι μνημεία και μάρτυρες εκείνης της χαμένης εποχής που ο
άνθρωπος ήταν στο κέντρο και στην περιφέρεια του κύκλου της ζωής. Εκείνης της
εποχής που τα παιδιά έπαιζαν στις αυλές, στους δρόμους και στις αλάνες και οι
γυναίκες έβγαιναν στα σοκάκια της γειτονιάς για λακριντί. Είναι τεκμήρια άλλου
πολιτισμού, του πολιτισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, χωρίς τεχνητές μάσκες και
οτιδήποτε πρόσκαιρες μεταμφιέσεις.
Η
όλη διαδικασία του παιχνιδιού ήταν μια ιεροτελεστία. Όλα τα παιδιά αποδέχονταν
πλήρως τους κανόνες και συμμετείχαν με αφοσίωση και προσήλωση. Εάν κάποιος
παίκτης δημιουργούσε προβλήματα στους συμπαίκτες του, επειδή δεν σεβόταν τους
κανόνες και δεν δεχόταν την ετυμηγορία, ή το αποτέλεσμα που ήταν άλλοτε
απόρροια της τύχης και άλλοτε της επιδεξιότητας, τον χαρακτήριζαν ζαβολιάρη ή
γκριτζαλιάρη και τον έθεταν στο περιθώριο. Απλώς δεν τον έπαιζαν. Όλοι
ήσαν αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια. Παιδί όμως χωρίς παιχνίδι ήταν κουβάς σε ξερό
πηγάδι και γι αυτό τέτοια περιστατικά ήταν σπάνια.
(α) Αρκετά παλιά, το 2012, έχουν γίνει τέσσερις σχετικές αναρτήσεις, που περιγράφονται ανάλογα παιχνίδια εκείνων των καιρών. (κλίκ ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ και ΕΔΩ)
[1]
Και οι άλλοι λαοί επέδειξαν παρεμφερείς δραστηριότητες και συμπεριφορές, γι
αυτό και τα παιχνίδια αποτελούν πηγές όχι μόνο της Κοινωνιολογίας και της
Λαογραφίας αλλά και της Εθνολογίας.
[2]
Οι αρχαίοι πρόγονοί μας έλεγαν τους εαυτούς τους «αεί παίδες» , πάντοτε παιδιά και το χρόνο παιδί που παίζει ζάρια, «Αιών παίς εστί πεσσεύων».
[3]
Τα παιδιά γίνονται θηρία όταν καταλάβουν ότι τα αδικούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου