Το πιο καθαρό χρυσάφι στον κόσμο

ΟΙ ΑΡΧΑΊΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΑΝΑΚΆΛΥΨΑΝ ΌΤΙ ΟΙ ΣΠΌΡΟΙ ΤΟΥ ΞΥΛΟΚΈΡΑΤΟΥ (ΧΑΡΟΥΠΙΆ, CERATONIA SILIQUA) ΈΧΟΥΝ ΠΆΝΤΑ ΤΟ ΊΔΙΟ ΒΆΡΟΣ (ΠΕΡΊΠΟΥ 0,20 ΓΡ.) ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΌ ΤΟ ΛΌΓΟ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΎΣΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΡΉΣΟΥΝ ΤΟ ΒΆΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΎΤΙΜΩΝ ΜΕΤΆΛΛΩΝ.

ΟΙ ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΈΣ ΤΟΥΣ ΉΤΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΆΡΑΒΕΣ, ΟΙ ΟΠΟΊΟΙ ΆΚΟΥΓΑΝ ΑΠΌ

ΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΤΗ ΛΈΞΗ «ΞΥΛΟΚΕΡΆΤΙΑ» …

«ΚΕΡΆΤΙΑ» ... «ΚΑΡΑΤΙΑ» !!!!!

ΤΑ ΓΝΩΣΤΆ ΚΑΡΆΤΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΎ ! ! !

[ΒΟΤΑΝΙΚΗ]

Τα 10 φρούτα και λαχανικά με τα περισσότερα φυτοφάρμακα

  Τη λίστα με τα προϊόντα που κουβαλούν τις μεγαλύτερες ποσότητες φυτοφαρμάκων ανακοίνωσε για μία ακόμη χρονιά η περιβαλλοντική οργάνωση Environmental Working Group (EWG).Η «Βρόμικη Ντουζίνα» (Dirty Dozen), όπως την ονομάζει η EWG, εντάσσεται στην τελευταία έκδοση του οδηγού «Shopper’s Guide to Pesticides in Produce».Η «Βρόμικη Ντουζίνα» στο μικροσκόπιο.Η EWG αρχικά συγκέντρωσε και ανέλυσε τα αποτελέσματα ελέγχων που διενήργησε το Αμερικανικό Υπουργείο Γεωργίας. Στη συνέχεια, κάθε προϊόν αξιολογήθηκε μεμονωμένα βάσει μιας σειράς κριτηρίων, όπως ο αριθμός των φυτοφαρμάκων στα οποία έχει εκτεθεί, καθώς και η ποσότητα των υπολειμμάτων φυτοφαρμάκων που κουβαλά. Η ανάλυση της EWG περιλάμβανε συνολικά περίπου 39.000 δείγματα φρούτων και λαχανικών.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα ερευνητικά δεδομένα, η έκθεση σε φυτοφάρμακα συνδέεται με διαταραχές της ανάπτυξης του εγκεφάλου κατά την εμβρυϊκή ζωή και την παιδική ηλικία. Μελέτη του 2012 από την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συνιστά να προστατεύονται τα παιδιά από τα φυτοφάρμακα στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν επιφυλάξεις απέναντι στη λίστα της EWG, καθώς

ΔΙΑΛΕΧΤΑ -5

 ΤΑΚΗΣ ΛΑΪΝΑΣ

Εισαγωγή

Χθες ανακοινώθηκε ότι ο Νομός Ηλείας εκτός του Δήμου Ανδρίτσαινας Κρεσταίνων κατατάσσεται στο κόκκινο δηλαδή πρόσθετα περιοριστικά μέτρα κυκλοφορίας των πολιτών για την μείωση εξάπλωσης του covid19. Προσωπικά, το ομολογώ, για πρώτη φορά αισθάνθηκα ένα πλήγμα μέσα μου, μια παράταση της απομόνωσης, κάτι σαν εγκλεισμό και το μέλλον αόρατο. Εγώ ο ίδιος εξακολουθώ να δουλεύω και διασκεδάζω κάπως την κατάσταση όμως ειλικρινά σκέφτομαι και τους άλλους με τους οποίους συνυπάρχουμε, τους καφετζήδες, τους ταβερνιάρηδες και τους εστιάτορες που κάθε πρωί κοιτάζουν τις καρέκλες και τα τραπέζια τους ανάποδα και το βλέμμα τους θολό και ανήσυχο.

Και κυρίως τους γεωργούς που ζούμε μ’ αυτούς και απ’ αυτούς που τα εισοδήματά τους συρρικνώθηκαν δραματικά εξ αιτίας της κατακόρυφης μείωσης της κατανάλωσης και τώρα ετοιμάζονται για την νέα καλλιέργεια προβληματισμένοι κι αβέβαιοι. Τα πράγματα είναι δύσκολα, το καταλαβαίνω, πρέπει όμως να σταθούμε όρθιοι, οπλισμένοι με λίγη υπομονή και πολλή ελπίδα. Δήλωσα αρμοδίως το ΑΜΚΑ μου και περιμένω την σειρά μου για να κάνω το εμβόλιο, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Έπαψα να ακούω αντιφατικούς λοιμωξιολόγους, πληρωμένους δημοσιογράφους και διάφορους θεωρητικούς περί παγκόσμιας συνομωσίας. Λίγο πριν την πανδημία είχα επιλέξει μια δική μου απομόνωση, λόγω ηλικίας πια και περισσότερο την περίοδο του χειμώνα. Περνούσα δηλαδή ευχάριστα τα βράδια μου και πολλές φορές νύχτες ολόκληρες με την τηλεόραση, ένα βιβλίο και το internet. Από αυτήν την ευχάριστη την εσκεμμένη απομόνωση προκύπτει η σημερινή μου ανάρτηση που ακολουθεί γιατί πιστεύω επιμηκύνει την υπομονή μου και ενισχύει την ελπίδα και την δική μου και των φίλων μου.

Κινηματογραφικές και μουσικές αναμνήσεις και άλλοι συνειρμοί.

CABARET ( ΚΑΜΠΑΡΕ)

Τα τελευταία χρόνια, όταν φθινοπωριάζει και μικραίνει η μέρα, συχνά τα βράδια κάθομαι σπίτι και γράφω μέχρι αργά τη νύχτα. Το γράψιμο με την βοήθεια του word και internet σήμερα είναι παιγνίδι σε σχέση με τη κλασσική γραφομηχανή. Όμως χρόνο με το χρόνο διαπιστώνω ότι οι δυνάμεις μου και μαζί μ’ αυτές η υπομονή μου λιγοστεύουν. Κάθε μισή με μια ώρα σκέψης και γραφής θέλω να κάνω διάλλειμα, δεν αντέχω περισσότερο, και σ’ αυτά τα διαλλείματα οι επιλογές μου είναι η μουσική και ο κινηματογράφος. Έτσι απόψε πολύ αργά παρακολουθούσα ένα απόσπασμα από τη ταινία Cabaret με την Lisa Minnelli στο καλλίτερο ρόλο της καριέρας της, που είχα δει πολλά χρόνια πριν. Η ταινία είναι θαυμάσια με τα πλάνα να εναλλάσσονται από τους δρόμους και τα σοκάκια του Βερολίνου με την πραγματική ζωή την περίοδο της ανόδου του φασισμού στη Γερμανία, και τον πλασματικό κόσμο του χώρου του cabaret. Τον κόσμο του θεάματος, της κατανάλωσης, των ερωτικών υποσχέσεων και φυσικά της οικονομικής δαπάνης, Προσωπικά έχω βρεθεί σε αίθουσα cabaret μια φορά στη ζωή μου το 1982, στο Παρίσι στο γνωστό Paradis Latin. Συμμετείχα σε μια εκπαιδευτική εκδρομή μιας ομάδας γεωπόνων στη Γαλλία, που μια εταιρεία σπόρων και χημικών οργάνωσε, και το τελευταίο βράδυ μας φιλοξένησαν εκεί. Η παράσταση ήταν εντυπωσιακή και αλησμόνητη, με μουσική, χορευτές, μπαλαρίνες, ταχυδακτυλουργούς, με όμορφα κορίτσια να εμφανίζονται από το ταβάνι το πάτωμα από παντού, και γιατί η βραδιά επεφύλασσε μια μικρή έκπληξη για μένα. Σε κάποια στιγμή μια γυμνόστηθη αρτίστα, με τράβηξε από το χέρι και με ανέβασε στη σκηνή και με παρότρυνε να πούμε ένα τραγούδι μαζί, όποιο ήθελα. Για να γίνω επίκαιρος πρόφερα την λέξη money (χρήμα, λεφτά), ήταν ο τίτλος ενός τραγουδιού από την ομώνυμη ταινία, και για να δείξω ότι το ήξερα, συνέχισα γρήγορα με ολόκληρο τον πρώτο στίχο : money makes all world go around δηλαδή το χρήμα κάνει τον κόσμο, τη γη να γυρίζει. Η κοπέλα ενθουσιάστηκε, έδωσε σήμα στην ορχήστρα να παίξει κι άρχισε να τραγουδάει, κι εγώ, παρατηρώντας κυρίως τα καλοσχηματισμένα της βυζιά να κινούνται παλμικά σύμφωνα και με τον ρυθμό, και ανοιγοκλείνοντας το στόμα μου, υποτίθεται ότι την συνόδευα. Στο τέλος εισέπραξα χειροκρότημα κι ένα ψεύτικο φιλί, λογικό, και επέστρεψα στο τραπέζι μου. Όμως η κινηματογραφική εκδοχή που παρακολουθώ τώρα στο σύντομο video είναι ανεπανάληπτη. Με τη ζεστή και γεμάτη πάθος φωνή της Lisa Minnelli,

ΔΙΑΛΕΧΤΑ 4

Σοφία Λιλιμπάκη

 13. Κουρείον περιωπής, σαν μικροβιολογικό εργαστήριο

Εν έτει 1908, διέθετε την “τελειοτέραν αντισηπτικήν και αντιμιασματικήν μέθοδον” δηλαδή θα ήταν ασφαλές ακόμη και σε συνθήκες πανδημίας.
Ο κουρέας Γεώργιος Αντωνιάδης, στη δίγλωσση διαφήμιση, καθρεπτίζεται με ένα βαποριζατέρ στο χέρι να εκτοξεύει κολόνια εν είδει εφέ.
Από τον τόμο “Ελληνικαί Πρόοδοι”, 1908

============================

Τάκης Λαϊνάς

Το κείμενο που ακολουθεί είναι σχετικά παλιό

αλλά κατά τη γνώμη μου αποκτά μια επικαιρότητα

λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών γενικώς.

Αφιερωμένο στη κουμπάρα μου τη Νατάσα που

μιλάει Ισπανικά, la mas musical lengua en todo el

mundo ( την πιο μουσική γλώσσα του κόσμου ).

L’ Amistad y la esperanza ( η φιλία και η ελπίδα ).

Προχθές το βράδυ στο καφενείο του σταθμού, ο φίλος μου ο Δημητράκης, μου έδειξε στην οθόνη του τηλεφώνου του μια υπέροχη φωτογραφία : σ’ ένα χιονισμένο και παγωμένο τοπίο στο κάμπο, μια αποφυλλωμένη μηλιά στην αυλή του σπιτιού του, κρατούσε ακόμα σ’ ένα κλαδάκι της ένα κόκκινο μήλο και με ημερομηνία 8 Γενάρη. Είναι ψεύτικο του είπα ή εσύ το έβαλες. Όχι, όχι αντέτεινε έξαλλος, είναι αληθινό, ακόμα και σήμερα, δέκα μέρες μετά είναι εκεί… στη θέση του. Στάθηκα για λίγο πάνω στην εικόνα, έχεις δίκιο του απάντησα και μετά έκπληκτος, γύρισα πολλά χρόνια πίσω γιατί θυμήθηκα μια σχετική ιστορία. Την ιστορία την έχω διαβάσει σ’ ένα αγγλικό αναγνωστικό με τη βοήθεια ενός λεξικού που μας είχε δώσει η δασκάλα μας στη Δευτέρα Γυμνασίου για να ξετρίψουμε στη ξένη γλώσσα. Προσπάθησα να την ξαναβρώ για να σας τη μεταφράσω με ακρίβεια, ξέρω ποιος την έχει γράψει αλλά στάθηκε αδύνατο, γι αυτό θα σας τη μεταφέρω με δικά μου λόγια όπως παραμένει στη μνήμη μου.

Ο κύριος McGregor (το όνομα είναι δικό μου ) εκείνο τον ασυνήθιστα κρύο χειμώνα χτυπήθηκε βαριά από πνευμονία. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του εξαντλημένος, απελπισμένος, απογοητευμένος και αδύναμος περίμενε το τέλος του. Τον φρόντιζε επιμελώς η Eveline ( δική μου κι αυτή ) νέα κοπέλα, η οποία τον αγαπούσε πραγματικά. Από το παράθυρό του παρακολουθούσε τη πτώση των τελευταίων φύλλων ενός πλατύφυλλου φυλλοβόλου δέντρου στο κήπο του σπιτιού του. Δεν είχαν παραμείνει παρά ελάχιστα και κάθε μέρα έπεφτε κι από ένα. Με το πέσιμο του τελευταίου φύλλου θα πέσει και η αυλαία της δικής μου ζωής. . . σκεφτόταν. Την προτελευταία μέρα η Eveline προσπάθησε να του δώσει να φάει δυο κουταλιές σούπα που μόλις είχε μαγειρέψει όμως στάθηκε αδύνατο, και σε λίγο τον άκουσε να ψελλίζει : ένα φύλλο απόμεινε, αύριο που θα πέσει κι αυτό, θα τελειώσουν όλα. . . Το κορίτσι στράφηκε προς το παράθυρο, ατένισε το δέντρο με το μοναδικό φύλλο με αρκετό σκεπτικισμό και μετά τον σκέπασε, μάζεψε τα σκεύη της κι έφυγε βιαστικά για να κρύψει τα δάκρυά της. Ο γιατρός που τον επισκέφτηκε το βράδυ ήταν απόλυτος : η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη, οι δυνάμεις του τον έχουν εγκαταλείψει, και η ψυχολογία του πεσμένη τελείως, δεν υπάρχει κάτι που να θέλει και να μπορεί να τον κρατήσει ζωντανό, καλή νύχτα σας. Το επόμενο πρωί η Eveline τράβηξε τη κουρτίνα για να μπει φως από το παράθυρο και ο κύριος McGregor με έκπληξή του είδε πως το τελευταίο φύλλο ήταν ακόμα εκεί, στη θέση του. Ένα παιχνίδι της φύσης είναι, μιας μέρας παράταση στην άχαρη ζωή μου είπε...ωστόσο ρούφηξε μισή κούπα από το αχνιστό τσάι με μέλι που του ζέσταναν τα σωθικά. Το φαινόμενο επαναλήφθηκε την επόμενη, τη μεθεπόμενη και τις μέρες που ακολούθησαν, με το κύκλο της ζωής του ασθενούς να παίρνει ημερήσιες παρατάσεις και το φύλλο του δέντρου να παραμένει στη θέση του….

Και για να μη λέμε πολλά και φορτίζουμε την ατμόσφαιρα με συναισθηματισμό που δεν είναι του στυλ μου, με το φύλλο να παραμένει εκεί και το συνεχές πήγαινε – έλα της Eveline με ζωμούς και βρασμένα όσπρια, η χλομάδα έφυγε από το πρόσωπο του ασθενούς και η ζωντάνια επανήλθε στο βλέμμα του. Έτσι ο κύριος McGregor τη δέκατη πέμπτη μέρα είχε αναρρώσει τελείως. Σηκώθηκε, ντύθηκε, ευχαρίστησε την Eveline για τις φροντίδες της, της επεσήμανε τη σημασία του φύλλου που ακόμα αιωρείτο στο κλαδάκι του απέναντι δέντρου, χάριν του οποίου είχε κρατηθεί στη ζωή, την αγκάλισε και τη φίλησε, ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματιζόταν στο όμορφο πρόσωπο του κοριτσιού. Σε λίγα λεπτά με το παλτό, το καπέλο και το μπαστούνι του έκανε τη βόλτα του στο κήπο ρουφώντας καθαρό αέρα και απολαμβάνοντας τις ζωογόνες ακτίνες του ήλιου που περνούσαν μέσα από τα κλαδιά των φυλλοβόλων και των αειθαλών, και τα άγρια παπιά στη διπλανή λιμνούλα, κολλημένα το ένα δίπλα στ’ άλλο να αντιστέκονται στο πάγωμα του νερού, γιατί ο κρύος χειμώνας διαρκούσε ακόμη.

Παρέμενα προσηλωμένος στη φωτογραφία όταν ο Δημητράκης παρενέβη λέγοντας : τι μουσική θέλεις να βάλω να πιούμε ένα και να χαλαρώσουμε. . .Pink Floyd, Beatles, Χατζηδάκη, Βαμβακάρη, Buena Vista. . . , βάλε ό,τι θες του απάντησα, στρέφοντας το πρόσωπο μου αλλού για να μη φανεί η δική μου συγκίνηση. Δεν θυμάμαι το τέλος της ιστορίας, αν δηλαδή η κοπέλα αποκάλυψε ή όχι το μυστικό της, μάλλον το δεύτερο συνέβη που πολλαπλασιάζει την αξία των αισθημάτων της. Γιατί η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη <τελευταία> νύχτα η Eveline σκαρφάλωσε στο δέντρο, και με τη βοήθεια ενός σπάγκου έδεσε το ποδίσκο του φύλλου με το κλαδάκι, εξαπατώντας τον κύριο McGregor και αντιγράφοντας κατά κάποιο τρόπο το μήλο της μηλιάς του Δημητράκη.

Τελικά η φύση είναι ο οδηγός και γενναιόδωρος μάλιστα, γιατί μας επιτρέπει να την αντιγράψουμε. Όχι να τη μιμηθούμε, όπως έχει πει ένας φίλος από το Πύργο, γιατί αν τη μιμηθούμε ή θα γελοιοποιηθούμε ή θα καταστραφούμε, απλά να τη διαβάσουμε και μετά σεμνά να την αντιγράψουμε. Από τη φύση θα πάρουμε ελπίδες και θα αντλήσουμε δυνάμεις για να αντισταθούμε στις πολιτικές χιονοστιβάδες που μας σκεπάζουνε, στις αυτοδιοικητικές πλημμύρες και τους κομματικούς παγετώνες που επέρχονται και που κατά πως φαίνεται θα διαρκέσουν πολύ.

Λεχαινά 22 / 01 / 2017

=======================================

Σοφία Λιλιμπάκη

14. Ο Τζέσε Όουενς δίπλα στον Γρηγόρη Λαμπράκη

Στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936, ο Αμερικανός αθλητής στίβου Τζέσε Όουενς, κέρδισε, ως γνωστόν, τέσσερα χρυσά μετάλλια και προκάλεσε τον παγκόσμιο θαυμασμό. Ήταν κι ένας κόλαφος στις θεωρίες περί υπεροχής της αρίας φυλής.

Η μορφή του έκτοτε μυθοποιήθηκε. Ο δικός μας Γρηγόρης Λαμπράκης πήρε μέρος σ’ εκείνους τους αγώνες, γνώρισε και φωτογραφήθηκε με το “μαύρο ζαρκάδι”, όπως τον αποκάλεσαν. Η δολοφονία όμως του Έλληνα “μαραθωνοδρόμου της ειρήνης” το 1963, του έδωσε ιστορική διάσταση και άλλαξε στην Ελλάδα τη σειρά “ανάγνωσης” των προσώπων της φωτογραφίας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αθλητικόν Βήμα” (8-6-1938), όταν προβαλλόταν στον κινηματογράφο “Ολύμπια” το φιλμ των Ολυμπιακών. Στο ίδιο φύλλο ο Γρηγόρης Λαμπράκης μαζί με τους συναθλητές του στην Εθνική Ομάδα.

15. Ο Σπύρος Λούης με ευρωπαϊκό ντύσιμο

Η φράση “έγινε Λούης” δεν έπαψε να συμβολίζει διαχρονικά τον ταχύτερο Έλληνα που αστραπιαία χάνεται. Ο πρώτος Μαραθωνοδρόμος πόζαρε πάντα απορημένος, μπρος στο φακό, φορώντας τη φουστανέλα. Σαν να ήθελε με την εθνική του ενδυμασία να υπερασπιστεί την αμφισβητούμενη νίκη του στον Μαραθώνιο του 1896.

Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ζωής του, άλλαξε εμφάνιση και φόρεσε κουστούμι. μοντέρνα γραβάτα και πήρε ύφος ικανοποιημένου ανθρώπου. Φωτογραφήθηκε ανάμεσα στους αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης (Μπίρης, Ζαχαρίας, Λεφάκης) και στον Ούγγρο προπονητή τους Πέτερ. (Από το “Αθλητικό Βήμα”, 22/9/1938).

ΔΙΑΛΕΧΤΑ 2

Γιάννης Σχίζας

 ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΤΟΠΙΟ :

Τι είναι η ένδυση – όταν δεν είναι απλή λειτουργία; Όταν δηλαδή δεν είναι απλό μέσο προφύλαξης από το κρύο, τον αέρα, τη ζέστη, τον ήλιο;

Μα φυσικά είναι μέσο κάλυψης-αποκάλυψης . Eίναι εργαλείο αισθητικής. Κρύβει ό,τι θέλουμε να κρύψουμε και αποκαλύπτει ό,τι θέλουμε να αποκαλύψουμε. Ακόμη όμως κάνει και κάτι άλλο, ίσως σημαντικότερο : Δηλαδή υπαινίσσεται. Δηλαδή μισοκρύβει-μισοαποκαλύπτει, υπηρετώντας την αισθητική και μ’ αυτό τον τρόπο, διεγείροντας τη φαντασία των άλλων. Προκαλώντας τη «συμμετοχή» του παρατηρητή…

Ένα χιονισμένο τοπίο είναι ένα άλλο τοπίο, που κυρίως και προπάντων μισοκρύβει-μισοαποκαλύπτει. Που εμπλουτίζει το απόθεμα των εικόνων μας. Που μας «ξεπλήττει» - έστω και για λίγο. Που μας πηγαίνει στο «αλλού», κι επομένως είναι πολύτιμο για τη συνέχεια της ζωής, της προσπάθειας, του αγώνα.

Το χιονισμένο τοπίο με τη διαμεσολάβηση της ματιάς του καλλιτέχνη γίνεται ακόμη πιο φαντασιογόνο, απόμακρο, αναχωρητικό, προωθητικό σκέψεων. Γίνεται λουτρό παροδικής ομορφιάς σε ένα κόσμο κοινοτοπιών.

«Σε ευχαριστώ ω καλλιτέχνη Δημήτρη Βερούχη» - θα έλεγα, με εκείνο το παλιό-καλό πνεύμα που έκανε τον Σαββόπουλο να ευχαριστεί την Εταιρία…

ΥΓ

Για τους ενδιαφερόμενους, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για ακόμη καλύτερες εικόνες του κόσμου…

ΥΓ. Ο Δημήτρης Βερούχης είναι ο φωτογράφος. Η φωτογραφία είναι του Κάστρου της Καρύστου. Το κείμενο γράφτηκε από τον υποφαινόμενο, στις 31.12.2016

Δημήτρης-τζίμης οικονομίδης

Ψυχοπούλι /φωνές στη βροχή../https://youtu.be/xvmnN9l00kk /φωτ. analua zoe

Αρετη Τούντα -Φεργάδη

Σε μια εποχή θριάμβου των ποσοτικων εκτιμήσεων βλέπω την ποίηση σαν την μόνη ενδεδειγμένη να διασφαλίσει το ιερό και απαραβίαστο της ανθρώπινης προσωπικότητας".

Αυτοί που γυρίζουν αυτά τα απαράδεκτα...τα προβάλλει η tv και τα βλέπουν χιλιάδες, γιατί δεν προβάλλουν, δεν φέρνουν στη δημοσιότητα, δεν μορφωνουν τον κόσμο με τέτοιες αξίες ζωής;

Λεωνίδας Λαζούρας

Ελένη Σκάβδη

Επααλήψεων συνέχεια κι όσο περνά ο καιρός τόσο το σκότος η ερημιά παλεύουν με τη ζωή. Στη φύση, τη μεγάλη γαστέρα που μας θρέφει, τρέφεται από μας κι όταν έρθει η σειρά της μας σκοτώνει. Τίποτε αγαπητοί μου εφοροδημογέροντες, δομέστιχοι, δούκες, μυρεψοί, σουλτάνοι και πασάδες δεν μπορεί να μας βγάλει από την σακάτικη αμεριμνησία της εποχής, με καθημαγμένη την ελληνική ύπαιθρο. Αλλά που ξέρετε εσείς από χωράφι και χώμα, δένδρα σπορά, βότανα, χλωρίδα, πανίδα. Στη γυάλα του νεοελληνικού «αστικού», νεωτερικού πολιτισμού βυζάξατε ανοησία και «πολιτικήν». Και μας πνίξατε! Τρεχάτε τώρα για εμβόλια, λοιμωξιοσωτήρες! Με την αυταπάτη ότι μια βατσίνα θα σώσει τον τόπο…

Ο τόπος όμως έχει τα δικά του μπόλια κι αντέχει ακόμα… Χέρια θέλει και σπουδή! Χειροκροτήστε τα έργα σας!

Εκεί στα παρατημένα αξάριγα χωράφια των πνιγμένων χωριών, αυτά που απέμειναν πάνω απ΄το νερό, αποκαλύπτεται μια άλλη ...αρχαιολογία! Χωρίς σκαπάνη, χωρίς συνεργεία και ανασκαφή. Στη μέση η λίμνη, στην άκρη ο όχτος, περικοπά-περικοπά-, ανάμεσα σε εξωλίμνια και εσωλίμνια. Παλιά ήταν παράδεισος τριγύρω, σήμερα στάχτη και μπούλμπερη! Από το 70 δεν πάτησε υνί, αξίνα, ανθρώπου πόδι να φυτέψει, να κλαδέψει να κορφολογήσει... Μόνο κάτι πρόβατα φουσκίζουν αδιάφορα τη γη και δοκιμάζουν την γεύση των ερειπίων. Κι όμως, όση στάχτη και σκόνη κι αν απέθεσε ο καιρός στο τοπίο, η Αμπελος, η σταφιδούλα επιμένει... Ελάτε να δείτε τι φυτρώνει ακόμα ανάμεσα στα πουρνάρια και τα ρείκια. Σταφίδα κι αμπέλι μόνο, ολομόναχα! Βλέπεις τους βλαστούς να αναρριχώνται μέσα στη μικρή ζούγκλα λογιώ-λογιώ αγριάδα και βάτα, να ψηλώνει και να στέλνει νεύματα... "Βλέπεις εδω τη σταφίδα; Εδώ ήταν αμπέλι του τάδε...του δείνα...Φύγανε το 68, αποζημιώθηκαν...", λένε οι παλιοί που ξέρουν να διαβάζουν... Ενα μνημόσυνο στη γη που αναγεννάται αυτές τις μέρες, το χρειαζόταν... Με ένα "αιωνία η μνήμη" παρακλητικό:

"...Έχει και αγραπιδιές, και θανάτια, έχει και βάτα και κουκουναριές, αλυγαριές, καλαμιές και στον πάτο της λίμνας έχει και ρείκια. Χλωρίδα του τόπου μου, χημεία της ψυχής μου, πλημμυρίδα των ανίερων πόθων μου, τόλμη της ζωής, χλεύη των φόβων, φως των ματιών μου! Έχει κι ανθρώπους ανάμεσα αυτή η πλαγιά, ζωντανούς, πεθαμένους, φαντάσματα, νεράιδες, ντελικανήδες...." Αιωνία τους η μνήμη!

Πατατάτο!! απλά και νόστιμα!

Σοφία Λιλιμπάκη

Κάρολος Μπωντλαίρ 1821-1867

“Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία.”

Με αφορμή τα 200 χρόνια από τη γέννησή του ένα ποίημά του, μεταφρασμένο από τον ολιγογράφο ποιητή του μεσοπολέμου, Μήτσο Παπανικολάου.

1. ΤΑ ΔΙΑΛΕΧΤΑ

 

Στέφανος Νικολόπουλος   

" κι όπως ξεδιπλωνοταν το χαρτί

τί χαρούμενα , τι αλλεπάλληλα ,

τι συμμετρικά παραθυράκια μας ανοίγει το μέλλον.

Απόγευμα Πρωτοχρονιάς

ψυχή στους δρόμους ,

μόνο κλειστά γκρίζα παράθυρα

κι ένα φτωχό χιονόνερο

που ζητιανευει χιόνι . " ( Κικη Δημουλά)

Χρόνια Πολλά σε όλους προσβλέποντας σε καλύτερες μέρες!!!!

Σοφία Λιλιμπάκη

“Η Εφημερίς των Υπηρετριών”

Παρακολουθώντας απόψε στην ΕΡΤ2 την ενδιαφέρουσα και πολυπρόσωπη εκπομπή για τον εναλλακτικό τύπο ανέσυρα μια πολύ παλιά εφημερίδα που εξέδωσε μια ταπεινή επαγγελματική τάξη. Απηχούσε τη φωνή των υπηρετριών του 1889. Οι δημοσιεύσεις στο 4σέλιδο φύλλο προσπερνούν κάπως τις δυσκολίες και τα προβλήματα ζωής του κλάδου και αναδίνουν μια ευφρόσυνη αίσθηση. Με χιούμορ γράφεται και η διαφήμιση στο οπισθόφυλλο. Το έντυπο έχει κάποια μακρινή συγγένεια με τον περιθωριακό τύπο.

Η ταυτότητα της εφημερίδας: “ διευθυντής και αρχισυντάκτης” Μαριγώ Καρμάδου, Ψευδώνυμα συνεργατών: Αρχίδαμος ο νεώτερος, Φραντσέσκα η καλλίγλουτος και η Άτρητος.

Διαφήμιση: "Δια τας οποσούν γραμματισμένας συνδρομητρίας δίδεται ή “Πάπισσα Ιωάννα” του Ε. Ροΐδου και δια τας μάλλον αγραμμάτους ο “Ερωτόκριτος”".

Σάκης Κουρουζίδης

Έχω ήδη προμηθευτεί κιμωλία...

«Αγαπούσε μία κοπέλα που έμενε στην Ξάνθη.

Δεν τον άφησαν να πάει.

Άπλωσε κι αυτός το αντίσκηνό του σε ένα ερημικό δέντρο κι έγραψε πάνω με κιμωλία: Ξάνθη.

Τι ματαιότης οι αποστάσεις»!

Τάσος Λειβαδίτης

(Στη φωτογραφία ένα ...φανταστικό ον, που σύμφωνα με το θρύλο έζησε το καλοκαίρι του 1974, μέσα σε ένα αντίσκηνο, στα βουνά της Κεντρικής Σικελίας λέγοντας ότι κάνει τη διπλωματική του εργασία στη γεωλογική χαρτογράφηση -τι ματαιότης οι
αποστάσεις του χρόνου)