ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΕΚ ΖΑΧΑΡΩΣ ΚΑΤΑΓΟΜΕΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΕΥΣ

  Σίγουρα το όριο ηλικίας συνεχώς αυξάνει χάριν της επιστήμης, φάρμακα, εμβόλια, μέτρα υγιεινής κτ.λ.    Όμως μια δόση ισχυρή καθιστά το φάρμακο δηλητήριο. Κατά ανάλογο τρόπο κάθε τι είναι άριστο ανάλογα με τη χρήση του. Ειδικά τώρα με τα ηλεκτρονικά μέσα κάθε είδους και δη τα κοινωνικά δίκτυα όπως FB, X, TiK-ToK κ.α. Η κοινωνική διάδραση μεταξύ των ανθρώπων που δημιουργούν σίγουρα αποτελεί θετικότατο επίτευγμα. Όμως πόσοι από τους χιλιάδες που συμμετέχουν ανταποκρίνονται καλώς σε αυτή τη διάδραση; Ούτε το 10%, οι υπόλοιποι την υποβιβάζουν και την αποχαρακτηρίζουν. Παραδείγματα πολλά και συνεχή, καθημερινά στον κάθε χρήστη, που υπόψη τού δίνεται η δυνατότητα να επιλέξει τους "φίλους". 

   Έτσι κι εγώ προσπαθώ να ενεργήσω  με αποτέλεσμα η επικοινωνία, η διάδραση  να επιτελείται με πρόσωπα που κατά κάποιο τρόπο συμφωνούμε όχι σε όλα, αλλά στα περισσότερα κύρια και ουσιώδη. 

    Οπότε πολλάκις συμπεριλαμβάνω αναρτήσεις φίλων σε αυτή την ιστοσελίδα μου. Αυτό γίνεται σήμερα με τον εκλεκτό φίλο από την ωραία Κυπαρισσία, τον Βασίλη Αβραμόπουλο.

   Ιδού λοιπόν επιλεγμένες αναρτήσεις του, διανθισμένες και με ανάλογες, ποιοτικές φωτογραφίες, με πρώτη και καλύτερη αυτή που έχει στην προμετωπίδα του. 

α]

Κοιτάζοντας τη Γη από μακριά, ένα μικρό σημείο μέσα στο σκοτάδι, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι κάπου εκεί κρύβεται μια απόλυτη αλήθεια, ένας θεός που παρακολουθεί, κρίνει και ξεχωρίζει ανθρώπους.

Δεν απορρίπτω έναν θεό από θυμό, ούτε από αντίδραση. Τους απορρίπτω όλους από συνέπεια. Γιατί αν δεχτώ τον έναν, οφείλω να δεχτώ και τους υπόλοιπους. Κι αν τους εξετάσω όλους με το ίδιο μέτρο, δεν βρίσκω λόγο να πιστέψω κανέναν.

Η άρνησή μου δεν είναι προσωπική επίθεση σε ανθρώπους. Είναι στάση απέναντι σε ιδέες. Ιδέες που γεννήθηκαν σε άλλες εποχές, που εξηγήσαν τον κόσμο όταν δεν υπήρχαν απαντήσεις, αλλά σήμερα συχνά χρησιμοποιούνται για να χωρίζουν, να φοβίζουν, να επιβάλλονται.

Δεν έχω ανάγκη θεούς για να είμαι άνθρωπος. Δεν χρειάζομαι ουρανούς και τιμωρίες για να σέβομαι, να συμπονώ, να αγαπώ. Η ευθύνη μου είναι εδώ, σε αυτόν τον μικρό πλανήτη, απέναντι σε άλλους ανθρώπους, όχι σε αόρατες αρχές.

Οπότε όχι, δεν το παίρνω προσωπικά. Απορρίπτω όλους τους θεούς. Όχι μόνο τους δικούς σου. Και συνεχίζω να κοιτάζω τη Γη, προσπαθώντας να είμαι όσο πιο ανθρώπινος μπορώ.

George Karas

β]

Το απόσπασμα αυτό δεν είναι βλασφημία, είναι ένα ηθικό ερώτημα που κανένας πιστός δεν απαντά χωρίς να καταφύγει σε υπεκφυγές. Αν ο θεός είναι παντοδύναμος και πανάγαθος και γνωρίζει τι συμβαίνει, τότε η αδράνειά του απέναντι στο απόλυτο κακό δεν είναι μυστήριο, είναι ηθική αποτυχία. Αν πάλι δεν μπορεί να επέμβει, τότε δεν είναι παντοδύναμος. Και αν δεν γνωρίζει, τότε δεν είναι παντογνώστης. Όποια απάντηση κι αν δοθεί, το δόγμα καταρρέει από τη λογική του ίδιου του ισχυρισμού του.

Οι παπάδες μιλούν για θεϊκά σχέδια και ελεύθερη βούληση, αλλά ποτέ δεν θα δεχτούν ότι η ελεύθερη βούληση του θύτη ακυρώνει πλήρως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του θύματος. Ένας θεός που παρακολουθεί τον βιασμό ενός παιδιού και απλώς σημειώνει ποινές για μετά, δεν είναι ηθικό ον, είναι αδιάφορος θεατής. Κανένας άνθρωπος με στοιχειώδη ενσυναίσθηση δεν θα δεχόταν τέτοια στάση από έναν γονιό, έναν δάσκαλο ή έναν δικαστή. Αλλά για τον θεό ζητείται σιωπή και υποταγή.

Οι πιστοί που υπερασπίζονται αυτή την εικόνα δεν υπερασπίζονται την ηθική, υπερασπίζονται την κατήχηση που έμαθαν πριν προλάβουν να σκεφτούν. Όταν η λογική συγκρούεται με το δόγμα, επιλέγουν το δόγμα. Όταν η ανθρώπινη συμπόνια συγκρούεται με τη θεολογία, επιλέγουν τη θεολογία. Αυτό δεν είναι πίστη, είναι ιδεολογική τύφλωση με ηθικό κόστος.

Η πραγματική διαφορά δεν είναι ανάμεσα στον άθεο και στον πιστό, είναι ανάμεσα σε εκείνον που θα προσπαθήσει να σταματήσει το κακό εδώ και τώρα και σε εκείνον που το δικαιολογεί μεταφυσικά. Αν η ανθρώπινη ηθική αποδεικνύεται ανώτερη από τη θεϊκή, τότε το πρόβλημα δεν είναι η αμφισβήτηση του θεού. Το πρόβλημα είναι η λατρεία του.

George Karas

γ]

(Η Παλαιά Διαθήκη στην οποία , σα χριστιανοί ορθόδοξοι , πιστεύετε, μας προτρέπει : ΟΦΘΑΛΜΟΝ ΑΝΤΙ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ! ! )

Όταν δεν σε σέβονται , καλύτερα να σε φοβούνται !

«Ο σεβασμός κερδίζεται, δε νομοθετείται . .

Όσο σέβεστε εμάς και τις οικογένειες μας, τόσο σεβόμαστε κι εμείς εσάς και τις δικές σας.

Ολοι/ες/α ξέρουμε πόσο ‘σεβαστήκατε’ τα θύματα των Τεμπών και τις οικογένειες τους…

Όλοι/ες/α ξέρουμε πόσο σεβαστήκατε τους αγρότες και τις οικογένειες τους με τις επιδοτήσεις τους στον ΟΠΕΚΕΠΕ

Όλοι/ες/α ξέρουμε πόσο σεβαστήκατε τις οικογένειες στο Αρκαλοχώρι (ακόμα σε κοντέινερ ζουν οι σεισμόπληκτοι), στη Θεσσαλία με τον Ντάνιελ, στους πυρόπληκτους σ όλη τη χώρα (ακόμα περιμένουν αποζημιώσεις και μέτρα ενίσχυσης)

Όλοι/ες/α ξέρουμε πόσο σέβεστε και εμάς και τις οικογένειες μας!

Το βλέπουμε στα νοσοκομεία που στην καλύτερη περίπτωση περιμένουμε 7-8 ώρες στην ουρά και στην χειρότερη ΔΕΝ βρίσκουμε γιατρό και μας αναγκάζετε να πληρώσουμε αυτά που είστε ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να μας παρέχετε!!

(μας κρατάτε χρήματα για Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αλλά δεν μας την παρέχετε)

Το βλέπουμε στα σχολεία που πέφτουν στα κεφάλια των παιδιών μας και των συναδέλφων μας που δεν υπάρχουν δάσκαλοι για τα παιδιά μας ώστε να λειτουργήσουν ομαλά τα σχολεία,

(ακόμα και το πρόγραμμα που τρέχει για τη συντήρηση των σχολείων, είναι χορηγία τραπεζών)

Το βλέπουμε στις διαμαρτυρίες μας, οπουδήποτε και οποτεδήποτε διαμαρτυρηθούμε για οτιδήποτε η απάντηση είναι χημικά, κρότου λάμψης και ξύλο από τα ένστολα ΟΡΚ

(αλήθεια τα παιδάκια του Δημοτικού στην Πρωτοβάθμια, πριν λίγες μέρες πόσο τα σεβαστήκατε όταν τους ρίξατε κρότου λάμψης και χημικά; )

Το βλέπουμε στην εργασία μας που μας βάζετε να δουλεύουμε 13 ώρες, χωρίς κανένα δικαίωμα . . .

Το βλέπουμε παντού γύρω μας Τσεκουρίδη

* Όταν κυκλοφορούσες με το τσεκούρι ως ακροδεξιός τραμπούκος, πόσο σεβόσουν τις οικογένειες των ‘θυμάτων’ σου;

Υ.Γ. Όπως στρώσατε, θα κοιμηθείτε λένε στο χωριό μου ..»

Από Παναγιώτης Φράγκος

ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!!

      Πανδαισία την μεγάλη Παρασκευή στην Κυπαρισσία. Στις 9.30 μμ  και οι τρεις Επιτάφιοι σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα συναντήθηκαν στο μέσο της κεντρικής πλατείας, όπου γύρω-γύρω ...το  μέγαρο  της Ιεράς Μητροπόλεως, η Εθνικής  Τράπεζα [1] και πλήθος από καφετέριες της καινούργιας μοδός. Κυρίες & Κύριοι αβέρτα με τα καλά τους και το παιδομάνι να στροβιλίζει καταχαρούμενο. Και να, δεν πέρασαν δυο λεπτά και ξαφνικά ο ουρανός γέμισε από ιπτάμενα φαναράκια. Το φαντασμαγορικό θέαμα ήταν σε όλου μας πρωτοφανές αν και πολλοί είχαμε ενημερωθεί για τα καθέκαστα που θα λάβουν χώρα με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου.
     Τα λόγια σίγουρα αδυνατούν να περιγράψουν τα προσωπάκια των παιδιών που έλαμπαν πολύ πιο έντονα από  τους ανθοστόλιστους Επιτάφιους. Κάπως η μικρούλα ταινία που παρατίθεται γίνεται καθρέφτης, καθρεφτάκι!!!

[1] Κάποτε στην Εθνική τράπεζα έγινε ληστεία αλλά τα χρήματα που υπήρχαν και κλάπηκαν ήταν λίγα. Την προ άλλη μέρα της κλοπής το εξής σύνθημα φαντάζει στον κάπως απέναντι τοίχο της Ιεράς Μητροπόλεως: " ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ" Γραφεύς η Αθηνά! ( Έτσι αυτοονομάζεται ο περιθωριακός ακτιβιστής της Κυπαρισσίας]

Πάσχα στην Κυπαρισσία: Γλόμποι φωτίζουν τον Μεσσηνιακό ουρανό Όλοι θα στείλουν τις ευχές τους προς τον ουρανό μέσα από τα παραδοσιακά φανάρια, γνωστά στην τοπική διάλεκτο ως «γλόμποι».

       

          Στο γαλήνιο σκηνικό της Μεσσηνιακής γης, η Κυπαρισσία ετοιμάζεται να υποδεχθεί το φετινό Πάσχα με έναν τρόπο που συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Εκατοντάδες φωτεινά σημεία θα υψωθούν στον νυχτερινό ουρανό της Μεγάλης Παρασκευής, καθώς οι κάτοικοι και οι επισκέπτες θα στείλουν τις ευχές τους προς τον ουρανό μέσα από τα παραδοσιακά φανάρια, γνωστά στην τοπική διάλεκτο ως «γλόμποι». Το θέαμα συμπληρώνεται το βράδυ της Ανάστασης, όταν εντυπωσιακά βεγγαλικά εκτοξεύονται από την Άνω Πόλη, δημιουργώντας ένα μαγευτικό σκηνικό φωτός πάνω από το Ιόνιο και το βυζαντινό κάστρο, σε μια γιορτή που συνδυάζει την κατάνυξη με τη χαρά της Αναστάσιμης μέρας.

Μια παράδοση που αναγεννιέται

Την Μεγάλη Παρασκευή, η κεντρική πλατεία της Κυπαρισσίας θα μεταμορφωθεί σε ένα πεδίο συλλογικής κατάνυξης και ελπίδας. Ο Εμπορικός Σύλλογος της πόλης, με βαθιά επίγνωση της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου, αναβιώνει ένα έθιμο που χάνεται στο βάθος των χρόνων και ενδυναμώνει τους δεσμούς της κοινότητας. «Στέλνω μια ευχή στον ουρανό» είναι το κεντρικό μήνυμα της εκδήλωσης, αντανακλώντας την πανανθρώπινη ανάγκη για ελπίδα και προσδοκία σε μια περίοδο πνευματικής περισυλλογής.

Το δρώμενο που φωτίζει τις καρδιές

Η βραδιά της Μεγάλης Παρασκευής ξεκινά με την καθιερωμένη περιφορά των Επιταφίων στους δρόμους της πόλης -μια στιγμή βαθιάς κατάνυξης που συγκεντρώνει τους πιστούς σε μια πορεία πένθους και προσευχής. Καθώς οι Επιτάφιοι των ενοριών συναντώνται στην Κεντρική Πλατεία, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα ιερής συλλογικότητας. Αμέσως μετά, περίπου στις 21:30, θα ξεκινήσει το μοναδικό θέαμα με εκατοντάδες φαναράκια. Σε μια συντονισμένη κίνηση, δεκάδες χέρια θα απελευθερώσουν ταυτόχρονα τους φωτεινούς γλόμπους, δημιουργώντας μια μαγευτική εικόνα που θα φωτίσει τον νυχτερινό ουρανό της Κυπαρισσίας.

«Είναι μια στιγμή που ενώνει όλους τους κατοίκους της Κυπαρισσίας», σημειώνει ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Δημήτρης Τερζής. «Βλέπουμε παιδιά, νέους, ηλικιωμένους, όλους μαζί να μοιράζονται τις ευχές τους και να τις στέλνουν στον ουρανό μέσα από αυτή την τελετουργική κίνηση».

Η τέχνη των παραδοσιακών γλόμπων

Αυτό που κάνει ιδιαίτερη την εκδήλωση είναι η δυνατότητα των κατοίκων να κατασκευάσουν οι ίδιοι τους παραδοσιακούς γλόμπους, ακολουθώντας τεχνικές που έχουν μεταφερθεί από γενιά σε γενιά. Οι γλόμποι κατασκευάζονται παραδοσιακά από ελαφρύ χαρτί σε σχήμα μπαλονιού, με ένα μικρό πλαίσιο στη βάση τους που συγκρατεί μια εστία θερμότητας. Όταν η εστία ανάβει, ο αέρας στο εσωτερικό του γλόμπου θερμαίνεται, δίνοντας ώθηση στο φανάρι να υψωθεί στον ουρανό.

Το πιο συγκινητικό μέρος της διαδικασίας είναι η στιγμή που οι συμμετέχοντες γράφουν τις προσωπικές τους ευχές και προσευχές σε μικρά χαρτάκια που τοποθετούνται μέσα στους γλόμπους. Καθώς το φανάρι ταξιδεύει προς τα πάνω, μεταφέρει συμβολικά την ευχή προς τον ουρανό, μια κίνηση με βαθιά πνευματική και συναισθηματική σημασία, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Πάσχα.

Ένας προορισμός κατάνυξης και παράδοσης

Η Κυπαρισσία, με τη μοναδική της θέση ανάμεσα στο Ιόνιο και τους καταπράσινους λόφους της Μεσσηνίας, προσφέρει ένα ιδανικό σκηνικό για όσους επιθυμούν να βιώσουν το Πάσχα μέσα σε μια ατμόσφαιρα αυθεντικής παράδοσης. Πέρα από το μοναδικό δρώμενο της Μεγάλης Παρασκευής, η πόλη διατηρεί πλούσια την πασχαλινή παράδοση με λειτουργίες στους ιστορικούς ναούς της, περιφορές Επιταφίων με τη συνοδεία της τοπικής φιλαρμονικής, και το καθιερωμένο γλέντι της Κυριακής του Πάσχα.

ΤΡΕΝΟ: ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ...

 ¨ Ένα θεριό ανήμερο που  κάνει τσαφ-τσουφ και βγάζει καπνό από τα ρουθούνια" έλεγαν οι πρώτοι που αντίκρυσαν το τρένο για πρώτη φορά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Πράγματι εκείνος ο μουτζούρης με το φουγάρο και τα κάρβουνα και ένα δυνατό ουρλιαχτό ήταν στοιχειό, πρωτόφαντο. [1]

    Ένα τέτοιο στοιχειό, μουτζούρης είναι αγκυροβολημένο στον σιδηροδρομικό σταθμό της Κυπαρισσίας. Στέκεται εκεί βλοσυρό και επιβλητικό με όλη του την μεγαλοπρέπεια. Εκεί ακίνητο, εγκαταλειμμένο, βρέξει χιονίσει. 

Βεβαίως πολλά από το τροχαίο υλικό του ΟΣΕ, ΣΠΑΠ στην Πελοπόννησο, μηχανές, βαγόνια, οτομοτρίς [2] κτ.λ. είναι εκτεθειμένα στα μουσεία του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης. Όμως και πολλά είναι αφημένα στην τύχη τους σε διάφορους σταθμούς - κόμβους, πεταμένα στην κυριολεξία. Σιγά-σιγά λειώνουν από τη σκουριά. ...Μέχρι διάφοροι, κυρίως τσιγγάνοι γυρολόγοι, να το απαλλοτριώσουν για παλιοσίδερα, και καλά θα κάνουν... Το βλέπεις και αναρωτιέσαι γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται να κάνει κάτι...

Σταθμός Κυπαρισσίας

    Να ο λεβέντης που έχει δίπλα στον σταθμό ψητοπωλείο [3] προθυμοποιήθηκε να το καλλωπίσει  και να το σκεπάσει με στέγαστρο και να γίνει απίθανη ατραξιόν, όπως κάνουν στις άλλες χώρες. Όμως το φιρμάνι του ΟΣΕ ούτε χέρι επάνω του. Προτιμούν να "ψοφήσει" παρατημένο, όπως τα γέρικα άλογα!

   Αλλά ευθύνες έχει και ο δήμος, το βλέπουν και πέρα βρέχει. Αυτό μας έλειπε, ο δήμαρχος Λεβεντάκης είναι και όχι Λεβέντης.  

[1] Ο σιδηρόδρομος ήταν ένα μεγάλο γεγονός για όλη την Πελοπόννησο, συνυφασμένο με όλη την ιστορία της χώρας. Τελικά το τελευταίο κομμάτι, και έτσι έφτασε στην Κυπαρισσία, περατώθηκε το 1902 επί του οραματιστή Τρικούπη και η λειτουργία του σταμάτησε το 2011 με την χρεοκοπία.. 

[2] Οι παλιοί θα θυμούνται με νοσταλγία τα βαγονέτα και τις Τροιζήνες.   

[3] Δεν τό έχω επισκεφτεί αλλά μου είπε ο φίλος μου ο Θύμιος, ότι κάνει τα καλύτερα σουβλάκια σε όλη την περιοχή. 

Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

 ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Από τον Βασ. Αβραμόπουλο

ΜΟΥ ΕΤΥΧΕ ΛΟΙΠΟΝ να γεννηθώ και να ζω σε κράτος θεοκρατικό. Όπου το Σύνταγμα της χώρας δεν αρχίζει με την επίκληση: «στο όνομα του λαού» αλλά «στο όνομα της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Όπου όλοι οι αξιωματούχοι – πρόεδροι, υπουργοί, βουλευτές, ορκίζονται από κληρικούς στο ευαγγέλιο. Όπου όλες οι δραστηριότητες: σχολεία, επιχειρήσεις, οικοδομές, καινούργια αυτοκίνητα – αρχίζουν

με αγιασμό. Όπου οι μητροπολίτες δικαιούνται να υβρίζουν όποιον θέλουν, να υποκινούν μίσος και διώξεις, χωρίς να λογοδοτούν στην δικαιοσύνη. (Όσες μηνύσεις και αγωγές έγιναν, πήγαν αμέσως στο αρχείο). Αλλά όπου, όποιος σατιρίσει τους αφελείς που δίνουν βάση στο παραλήρημα ενός περίεργου (το λιγότερο) μοναχού, καταδικάζεται σε δέκα μήνες φυλάκισης. Όπως Ιράν.

ΟΠΟΥ Ο ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗΣ, υποχρεούται να πληρώνει φόρους για να μισθοδοτούνται και να ασφαλίζονται δέκα χιλιάδες ιερείς και μητροπολίτες. Οι οποίοι έχουν δικονομικά προνόμια και ατέλειες (π. χ. δεν πληρώνουν χαράτσι – τα ακίνητα της εκκλησίας εξαιρέθηκαν). Πληρώνει ο πολίτης και τα χρυσά τους άμφια, τις μίτρες και τις ράβδους, τις λιμουζίνες και τα ενδιαιτήματα. Και καλά αν είναι πιστός και μέλος του ποιμνίου. Αλλά αν είναι αλλόθρησκος, άπιστος, άθεος, γιατί να πληρώνει;

ΟΠΟΥ ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ σαμποτάρει (επιτυχώς) όποια πολιτική απόφαση δεν του αρέσει – από την ύπαρξη ευκτήριου οίκου άλλης θρησκείας (π. χ. τζαμί) ως τον γάμο των ομόφυλων, την διδασκαλία στα σχολεία της σεξουαλικής αγωγής, ή του Δαρβίνου – μέχρι την καύση των νεκρών.

ΟΠΟΥ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ της εκκλησίας από το κράτος, που όλα τα δυτικά έθνη πραγματοποίησαν από τον 18ο και 19ο αιώνα, είναι για μας μακρινό εκσυγχρονιστικό όνειρο.

ΟΠΟΥ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, τα μοναστήρια και τα πατριαρχεία, κάθονται επάνω σε πλούτο αμύθητο, τον οποίο αποκρύπτουν. Μόνη η εν Ελλάδι περιουσία του Αγίου Τάφου πρέπει να υπερκαλύπτει όλο μας το χρέος.

ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ναυλώνουμε αεροπλάνα και υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους το «Άγιο Φως» και την «Αγία Ζώνη». Ασύδοτοι καλόγεροι εμπορεύονται (κι ας έδιωξε ο Ιησούς τους εμπόρους από το ναό) ειδωλολατρικά αντικείμενα: «τα Τίμια Δώρα», το «Άξιον Εστί», την «Άγια Ζώνη». Όπως αναγράφεται στον σχετικό ιστότοπο: «Τα θαύματα που πραγματοποίησε και πραγματοποιεί ἡ Τιμία Ζώνη είναι πολλά. Βοηθά ειδικά τις στείρες γυναίκες να αποκτήσουν παιδί. Αν ζητήσουν με ευλάβεια τη βοήθεια της Παναγίας, τους δίδεται τεμάχιο κορδέλας που έχει ευλογηθεί στην λειψανοθήκη της Αγίας Ζώνης – ανέχουν πίστη, καθίστανται έγκυες».

ΜΟΥ ΕΤΥΧΕ ΛΟΙΠΟΝ, στον εικοστό πρώτο αιώνα, να συναντήσω τον Μεσαίωνα.

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ

 ΠΡΩΙΝΗ ΧΤΕΣ

ΠΑΤΡΙΣ ΧΤΕΣ

.........................

.............................................

Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου, από τον Νίκο Αλεξανδρόπουλο, που σημειωτέον είναι κατά πολύ, αν όχι ο κύριος υπεύθυνος της παταγώδους αποτυχίας του προηγούμενου δημάρχου και της κατάστασης του δήμου. 

Περισσότερα όμως σε άλλη μας ανάρτηση. 

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ TO ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΙΤΣΑΙΝΑ...

 Στην ανάρτηση της 25η Γενάρη για την επίσκεψή μας στην πριγκίπισσα της ορεινής Τριφυλίας παρά τη Νέδα, τη Βανάδα, επιλέξει γράφαμε 

" στις 16-12-22 λοιπόν επισκεφτήκαμε τη Βανάδα με τον κουμπαράκο μου, Γίωργο Ζήρο και τον ποιητή, ακτιβιστή Θύμιο Χαραλαμπόπουλο, Κοπανισάνο, άρτι αφιχθείς εξ Αυστραλίας, Σίγουρα ο ούριος άνεμος που μας φούσκωσε τα πανιά και μας οδήγησε εκεί, βγήκε από τον ασκό του Μιχάλη, αυτή τη μοναδική και οπωσούν αμφίσημη και αρκετά   περίεργη περίπτωση ανθρώπου, που γνωρίσαμε λίγες μέρες πριν"

. Εντάξει μοναδική και ιδιόμορφη περίπτωση στο έπακρο, έτσι για να τονίσουμε την σπουδαιότητα του Μιχάλη, που είναι πολυπράγμων και  πολυτάλαντος μεν,  αρκετά ...ανάποδος δε.

   Όλα θα τα ακούσετε από τον ίδιο και μάλιστα με μικρή απόχρωση προς την Αμερικάνικη προφορά. 

  Πρέπει όμως να τονίσω ότι ως παιδί της ομοιογένειας στην Αμέρικα έχει το γνώρισμα που έχουν ακόμη οι περισσότεροι ομογενείς, όχι μόνο της Αμέρικας αλλά και της Αυστραλίας και όλου του εξωτερικού. Περισσότερο βέβαια οι τα άτομα της 1ης γενιάς. Ο μεγάλος νόστος για την πατρίδα τους οδήγησε, αλλά και άλλοι λόγοι, στον μεγαλοϊδεατισμό της πατρίδας. Ελλάς πρώτη σε όλα και αδικημένη. Όπως οι γνωστοί ντόπιοι Ελληνάρες. Σε τέτοιο κλίμα γαλουγήθηκαν τα παιδιά όποτε ..να ο Μιχαλάκης, με ιδέες εντελώς αντίθετες με την όλη του προσωπικότητα 

  ΄Με τον επαναπατρισμό του δεν έμεινε στην Καλίτσαινα όπου κατάγονται οι γονείς του, αλλά ΄εγκαταστάθηκε στη Βανάδα. Κούμπωσε στην κυριολεξία. "Βρήκε ο γύφτος τη σειριά του που λένε ή "γύρισε ο τέτζερης και βρήκε το καπάκι". Κι αυτό γιατί  η Βανάδα είναι το μόνο χωριό της ορεινής Μεσσηνιακής Τριφυλίας που παλεόθεν ήταν ...κατάμαυρο. Αν και λίγα χιλιόμετρα απέχει από του Καραμούσταφα, Αυλώνας σήμερα, που στην Κατοχή ήταν έδρα του ΕΑΜ της νότιας Πελοποννήσου. Για αυτή την πλευρά  όμως της Βανάδας, του πιο ωραίου χωριού [κλικ ΕΔΩ], της τριφυλίας παρά τη Νέδα, θα γίνει άλλη ανάρτηση.

 Με τον Μιχαλάκη γνωριστήκαμε τον περασμένο Δεκέμβρη ένα Σαββατόβραδο στο μαγαζί του Βένου στο Γιαννιτσοχώρι. Οπότε μετά τις πρώτες πενιές μαζί εκεί και με άλλους δυο ντερμπεντέρηδες επισκεφτήκαμε  την ταβέρνα "Σταθμός" στον Αγιαννάκη, όπου μέχρι τις δεύτερες μεταμεσονύχτιες ώρες ακούσαμε ρεμπέτικα άσματα και ρίξαμε και τις φούρλες μας.  γυροβολιές. 

     Μου ήρθε στον νου η ωραία ρήση του Θωμά Κοροβίνη:

"Οι πενιές είναι σειρήνες της Κίρκης που σε απογειώνουν στα ουράνια", 

όπως και την άλλη, δεν θυμάμαι τίνος

 "Ο χορός είναι η προβολή της ψυχής στη γη"   

    Περισσότερα για  τον Μιχάλη και την βραδιά στον "Σταθμό" στη μικρή ταινία που ακολουθεί..... 

ΒΑΝΑΔΑ:ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΦΥΛΙΑΣ

 Έτσι είναι, άλλο προγραμματίζουμε και άλλο κάνουμε.
Τόσα και τόσα είχαμε κανονίσει, άλλα προέκυψαν, οπωσούν
"επίκαιρα" και αυτά έμειναν πίσω. Η επίσκεψη στη Βανάδα έγινε
στις 16-12-22 κι όμως σήμερα κάνουμε την ανάρτηση.
Νάμαστε λοιπόν, κάλλιο αργά  παρά ποτέ! 

     Σήμερα στο βήμα μας η Βανάδα έχει την τιμητική της, έχει όλες τις χάρες της. Βεβαίως πάντα έχει τις χάρες και την ομορφιά της, και είναι ένα στολίδι στην ορεινή Τριφυλία! 

                             ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΣΕΛΛΑΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ !!!

    Σχετική αναφορά για την Τοποθεσία, ιστορικά στοιχεία, την εξέλιξη Πληθυσμού της, τα κτίρια, εκδηλώσεις [Στο χωριό διοργανώνεται επίσης ετήσια εκδήλωση με θέμα την Μεσσηνιακή και Μεσογειακή διατροφή, από τον Δήμο Τριφυλίας, την Ένωση Ελλήνων Φυσικών και την Ομοσπονδία Συλλόγων – Συνδέσμων Τριφυλίας, με την παράλληλη συμμετοχή και άλλων φορέων], καθώς και τις  προσωπικότητες {Σοφία Φίλντιση, (1937–2011), συγγραφέας παιδικών βιβλίων και στιχουργός (1ο Βραβείο παιδικού λογοτεχνικού βιβλίου 2004, για το βιβλίο «Ποιήματα για παιδιά»], ακόμη και για τα σχετκά βιβλία: Ευάγγελος Κ. Βαλσαμίδης, «Ονοματολογικά Α: Περί της ονομασίας του τριφυλιακού χωριού Βανάδα», εκδόσεις "Δρομεύς", Αθήνα 1996,Δημήτρης Π. Φίλντισης (Μητσοπανάγος), «Βανάδα Μεσσηνίας Τριφυλλίας: Χθες... Σήμερα... Αύριο..] υπάρχει στη Βικιπαίδια] [κλικ ΕΔΩ]
   Στις 16-12-22 λοιπόν επισκεφτήκαμε τη Βανάδα με τον κουμπαράκο μου, Γίωργο Ζήρο και τον ποιητή, ακτιβιστή Θύμιο Χαραλαμπόπουλο, Κοπανισάνο, άρτι αφιχθείς εξ Αυστραλίας, Σίγουρα ο ούριος άνεμος που μας φούσκωσε τα πανιά και μας οδήγησε εκεί, βγήκε από τους ασκούς του Μιχάλη, αυτή τη μοναδική ίσως, περίπτωση ανθρώπου, που γνωρίσαμε λίγες μέρες πριν [1]. Το συνδυάσαμε και με το προσκύνημα, απότιση τιμής και δόξας στον μέγιστο Οδυσσέα Πέλλα [2] στην "Καημένη Γυναίκα", οπότε ήταν μια απίθανη εκδρομή. 

"Καημένη Γυναίκα", που την ευνούχισαν αδαείς Ελληνάρες και την έκαναν "Πρόδρομο".
   Η πρώτη μας άμεση παρατήρηση ήταν ότι αν και είναι παμπάλαιο χωριό, τα σπίτια, όλα πέτρινα, είναι εντυπωσιακά και καλοδιατηρημένα από τους ιδιοκτήτες που οι περισσότεροι  είναι μέτοικοι στην Αθήνα κι αλλού ειδικά στην Κυπαρισσία. [3]  από τα χρόνια της μεγάλης, μαζικής αστυφιλίας, δεκαετίες ΄70, ΄80.

  Λίγοι οι μόνιμοι κάτοικοι βέβαια, καμιά 50ριά το πολύ,     αλλά μια και είμαστε στη μέση της ελαιοπαραγωγής τον μόνο άνθρωπο που συναντήσαμε ήταν η πρόεδρος του χωριού και μάλιστα να σαρώνει τους δρόμους..... Η Κωνσταντίνα Φίλντιση. Από την όλη σεμνή παρουσία και τα λόγια της ανέβλυζε η αγάπη για τους συγχωριανούς της! 
  Στο παρακάτω "εικονοστάσι" εκτός από την Πρόεδρο που μας λέει δυο λόγια, στέκουν οι εσαεί μάρτυρες, τα ωραιότητα πέτρινα σπίτια, δείγματα της κλασσικής αρχιτεκτονικής  του μεσοπολέμου στα ορεινά χωριά μας. Πασίγνωστα από τις αξέχαστες ταινίες του Αγγελόπουλου!!!

[1] Για τον Μιχάλη θα έχουμε σύντομα ειδική αφιέρωση, γιατί είναι αξιόλογη αλλά και αξιοπερίεργη περίπτωση...
[2] Και για αυτή την απότιση τιμής στον Οδυσσέα Πέλλα θα έχουμε σύντομα ειδική ανάρτηση
[3] Και πως τα φέρνει η τύχη, στον Ορθοδοντικό μου γραμματέας είναι η Ευγενία, Βαναδιότισσα που έχει σπίτι στο κέντρο του χωριού. Έπαθε την πλάκα της από το καμάρι  με τα της Βανάδας που της είπα. "Όλοι μας", μου δήλωσε, "αφήσαμε δυο μέτρα από την αυλή μας για να γίνουν οι δρόμοι άνετοι και προσβάσιμοι"

 

ΤΟ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ & Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

        Από την αρχή κάνω τη γνωστή έκκληση "Θου .....τω στοματί μου" γιατί έμεινα ξερός με την αντίδραση της πολιτείας και συγκεκριμένα με τις αρχές της Τάξεως & Ασφάλειας και μαζί και της Εισαγγελίας. Περίμενα του κερατά, ότι κάτι θα κάνουν άμεσα, έστω για τα μάτια του κόσμου. Αλλά πού; Στην κοσμάρα τους! 

    Λοιπόν, όπως σας το είχαμε δηλώσει στην προηγούμενη επικοινωνία μας, πήγαμε με τον κουμπαράκο στο αστυνομικό τμήμα της Ζαχάρως και κάναμε καταγγελία για το περιβαλλοντικό έγκλημα.  Θα στείλουν μας είπαν την καταγγελία στην εισαγγελέα και αυτή θα τους καθορίσει τι να πράξουν. Κι αυτά τα πάρε-δώσε όλα υπηρεσιακά με τη γνωστή ταχύτητα. Ας είναι..

     Μετά αμέσως πήγαμε στην εισαγγελία Κυπαρισσίας για να κάνουμε μήνυση για το γεγονός. Η γραμματεία μας δήλωσε ότι αφού κάναμε καταγγελία στην αστυνομία δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα άλλο. Στην επιμονή μου να κάνουμε μήνυση ήταν κατηγορηματική  ότι η εισαγγελέας θα κρίνει εάν πρέπει να γίνει μήνυση αφού εξετάσει την καταγγελία που θα του μεταβιβάσει το αστυνομικό τμήμα Ζαχάρως. 

   Όπως φαίνεται η υπόθεση του βιασμού με τα πάρε-δώσε   θα περάσει και ποιος τον είδε, ποιος τον πιάνει, τον δράστη, τον βιαστή, τον....κακούργο, πού λέει ο λόγος. Πιάσ΄ το αβγό και κούρευτο. 

  Δικηγόρος δεν είμαι αλλά αναρωτιέμαι, εάν κάποιος καταγγείλει στην αστυνομία ένα βίαιο συμβάν π.χ. εναντίον μια γυναίκας δεν θα τρέξει η αστυνομία να την προστατεύσει; Εδώ που βιάζεται το περιβάλλον, η επιδερμίδα των ανθρώπων γιατί δεν ενεργούν ανάλογα; Αλλά τρέχουν σαν χελώνα, όπως ακριβώς μας παράγγειλε ο πολύπειρος φίλος και κοινωνικός αγωνιστής, ο Σωτήρης Σωτηρόπουλος που έχει κάνει καταγγελίες με τη σέσουλα ότι:

  :Μακάρι να δράσει άμεσα η Δικαιοσύνη....Αλλά έχω πολλές επιφυλάξεις για το τελικό αποτέλεσμα. Μπράβο  σας όμως, που δεν σταματάτε να πράττετε το καθήκον σας κατά συνείδηση... 

     Αχ ρε Σωτήρη μάλλον θα βγεις αληθινός;

     Πάντως την άλλη εβδομάδα  θα "ενοχλήσουμε πάλι τους εμπλεκόμενους δυο Δήμους και τις Περιφέρειες. Η βαρυσήμαντη  ΄διακήρυξη του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Νίκα, που είναι και Κυπαρισσαίος ηχεί σαν καμπάνα:

"τα ελαιοτριβεία θα ελέγχονται αν λειτουργούν όπως έχουν επιδοτηθεί -ως διφασικά δηλαδή-, ενώ έλεγχοι θα γίνονται ακόμα και κατά την παράδοση του πυρήνα στα πυρηνελαιουργεία. Παράλληλα, θα υπάρχει συνεργασία και με το Λιμενικό Σώμα προκειμένου να προστατευθεί το περιβάλλον, δήλωσε ο περιφερειάρχης και πρόσθεσε ότι «προτάσσουμε πάντα την δημόσια υγεία. Έχουμε συγκεντρώσει όλα τα απαραίτητα στοιχεία, δεν θα ανοίξει κανένα πυρηνελαιουργείο χωρίς να διαθέτει τις απαιτούμενες από τον νόμο προϋποθέσεις".

     

Εδώ είμαστε και βλέπουμε...

Οι παλιές ονομασίες 242 περιοχών της Μεσσηνίας

ΑΠΌ ΤΟΝ ΦΟΝΙΤΣΑΊΟ ΝΙΚΟ ΚΟΛΛΙΑ

ΠΗΓΗ: https://www.gargalianoionline.gr/ 

 Τα χωριά της Μεσσηνίας, δεν είναι υπερβολή να πούμε πως είναι εκατοντάδες. Ολόκληρη η περιοχή, με την πολύ πλούσια ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων, διαθέτει επίσης την ιδανική μορφολογία για την ανάπτυξη πολιτιστικών, πολιτισμικών και οικονομικών δραστηριοτήτων, που δίνουν την ώθηση για πολλά βήματα μπροστά.

Ωστόσο, πολλά χωριά του νομού Μεσσηνίας, έχουν «διπλές ονομασίες». 

 Δείτε παρακάτω τα παλιά ονόματα χωριών της Μεσσηνίας:

1. ΑΒΙΑ = ΠΑΛΗΟΧΩΡΑ (1926)/2.ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ = ΤΑΚΑΙΪΚΑ (1956) 3.ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ = ΑΡΑΝΤΟΥΡΟ (1956) 4.ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΝΗΣ=ΧΡΗΣΤΕΪΚΑ 5.ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ = ΜΟΥΣΟΥΛΗ (1930) 6.ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = ΣΕΛΙΝΙΤΣΑ ΜΑΝΗΣ 7.ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = ΚΟΛΙΟΤΣΙ (1957) 8. ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ = ΚΡΙΤΣΙ (1956) 9.ΑΓ.ΝΙΚΩΝΑΣ = ΠΟΛΙΑΝΑ 10.ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ = ΜΠΑΛΙ (1956) 11.ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΑΜΩΝ = ΓΟΥΡΝΙΤΣΑ (1956) 12.ΑΓΙΑ ΣΩΤΗΡΑ=ΠΕΤΑ 13.ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ = ΑΪΣΕΡΙ (1927)

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΥΠΟΓΕΙΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ που συνδέουν στελέχη της ΝΔ με ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ(μέλη ή συμπαθούντες...)

Από Παύλο Πολάκη

Διορισμός του πρώην αντιδημάρχου και υποψηφίου δημάρχου Τριφυλίας κυρίου Παναγιώτη Τσίγγανου σε θέση μετακλητού Διευθυντή του Υπουργικού γραφείου της Υφυπουργού Υγειας κυριας Ζωής Ραπτη!!

Το ο,τι ο συγκεκριμένος ειχε παρευρεθεί (όντας αντιδήμαρχος τότε) στα εγκαίνια των γραφείων της χρυσής Αυγής στην Κυπαρισσία ,μάλλον πρέπει να μέτρησε ως προσόν ....

Κατά τα άλλα η ΝΔ έδωσε μάχη για να μπει η χρυσή Αυγη στη φυλακή !!!!(και εν τω μεταξύ βολεύει αυτούς που θα μείνουν απέξω)

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΥΡΟΓΕΝΗΣ! 1-9- 20ου Αιώνα [Β]

      Μετά  βαΐων προχτές παρουσιάσαμε τους αξιότιμους καλεσμένους  του Διονύση Μαυρογένη στα γενέθλιά του. 

    Και πολύ καλά τονίσαμε ότι η ημερομηνία γέννησής του ήταν 1-9-20ου Αιώνα, καθότι το Πολυτεχνείο που ο Διονύσης μεγαλούργησε με την πάλλουσα  ψυχή του ήταν το μέγιστο επαναστατικό γεγονός των Ελλήνων αυτά τα 100 χρόνια! [1]

     Και σήμερα μετά κλάδων παρουσιάζουμε τα ευχολόγια πολλών από  καλεσμένους. 

   Να τονισθεί ότι οι καλεσμένοι τον τιμήσαμε  όπως του αξίζει, με την παρουσία μας και τα ζεστά λόγια, που θα ακούσετε κι εσείς παρακάτω,  όμως μας τίμησε κι εμάς τους ίδιους  με την ευγενική του φιλοξενία, απόρροια της μεγαλοσύνης του. 

   Αβρός, προσηνής και σεμνός, παρά την τεράστια πολυμάθεια και ιστορική απογείωση που τον διακρίνει [2].  

[1] Ο Διον. Μαυρογένης δεν ήταν απλώς μέλος της Συντακτικής Επιτροπής, αλλά ήταν ο πρωτεργάτης  και το σπουδαιότερο ποτέ του δεν εξαργύρωσε τα πολλά αντιστασιακά του γραμμάτια.

[2[ Αρκετοί θα με κριτικάρουν αρνητικά για τα τόσα μεγάλα λόγια στον Διονύση. Από τη μια, όλοι μας έχουμε χρέος να τιμάμε τέτοια πρόσωπα και γεγονότα μακρυά από μικροπρεπή αισθήματα και από την άλλη ο τόπος μας, η Τριφυλία, το βασίλειο του Νέστορα,   έχει μεγάλη ξηρασία, παρά τα ...παγούρια του Κατσαρού, οπότε έχουν αναδειχτεί λιγοστά λαμπρά πρόσωπα, που σίγουρα δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα του ενός χεριού. 
Έχει κανείς αντίρρηση;