ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ Α]ΤΣΕΡΤΟΣ Β] & Γ.ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ [1947]

 

 ==============================

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ [1]

 Γιώργος Παπακυριακόπουλος [1946]

Απ το Τετράζι ως το γιαλό λέει το τραγούδι η νέδα!
περνάει φαράγγια ανήλιαγα, βουνά, λαγγάδια, κάμπους

αφροκοπούνε οι οχτες της, μιλούν τα κρύα νερά της

και της ζωής τον άναρχο βροντολαλούν παιάνα.

Ποτίζει θάμνα ταπεινά, δέντρα, στοιχεία κι ανθρώπους
κι απλόχερα τα κάλλη της μοιράζει και το βίος της.

Γενιές ήρθαν κι εφυγανε, γενιές θα 'ρθουν, θα φύγουν

και η Νεδα πάντα νιονυφη κι αγέραστη κι ωραία,

γιατί απ΄ αθάνατους θεούς κρατά η σειριά της, κι έχει

στο μέγα θάμα της ζωής, στο θάμα του θανάτου.

Κι αν κάπου πνίξει ένα φτωχό, δεν είναι πως το θέλει…

στα κλώσματά της τον γυρνά, στους καταγούς τον λούζει,

του πλένει τις λαβωματιές σε γαλατένιες λίμνες,

τον πιάνει απλά σαν αδελφή και τρυφερά σαν μάνα

κι ανάμεσα από λυγαριές, μυρείκια, πικροδάφνες

-μαυρολογούν οι λυγαριές, ροδοπλημμύρα οι δάφνες- 

τον προβοδιζει στο στερνό κι αμίλητο ταξίδι

Με σιγονανουρίσματα τον πάει και με κανάκια

κι ύστερα σ' ενός πλάτανου τον αποθάει τη ρίζα

πνιγμένον μες τα ονείρατα, στο θάμα αλλοπαρμένο

Κει θα τον βρουν όσοι δκοί τον κλαιν και δεν τον βρίσκουν,

μοσχοπλυμμέο θα τον βρουν, λουσμένο θα τον πάρουν

...Εκεί ήβρανε κι εσένανε, λεβέντη Θεοδωράκη

που εχύθης πέρα να διαβείς καβάλα στ' άλογο σου,

κι έλαχες μέγα αλαλητό μες τα νερά της Νέδας,

που σ' έπαιρναν και σου ΄λεγαν, κι άκουγες, κι εδεχόσουν

τα λόγια, που όσοι φεύγανε μονάχα ακούν και νιώθουν…

Και τώρα, να σε, ξαπλωτός στης ποταμιάς την όχτη,

κι έχεις τα ματιά ορθανοιχτα σαν να κοιτούν αντίκρα

το θάμα αντίκρα που είδανε και το κοιτούν ακόμα….

Και η Νεδα, δίπλα σου όμορφη, σε γλυκονανουρίζει, 

χαϊδεύει το κεφάλι σου, μυρώνει τις πληγές σου 

κι ένα τραγούδι, σαν χρησμό σημαδιακό, αργολέει

-Άνθρωποι, δώρο τ΄ουρανού είναι η ζωή, μα ακούστε:

Η Γη κρατάει το μυστικό κλειδί του ριζικού σας!

====================================

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ [2]

Η Νέδα [1] μας η ξακουστή και πολυτιμημένη
Έχει σειριά του Διός  και είναι ευλογημένη

από το Λύκαιο  ξεκινά φουριόζα με αντάρα

σκίζει φαράγγια σπήλαια και θολωτά γεφύρια

-----------------------------

Στην εποχή του Νέστορα ανέβαιναν καράβια

Εκεί ψηλά στη Χούτσαινα πιο κάτω από τα Πλατάνια

Απίστευτο μας φαίνεται  τόπαν παραμυθάδες

Κι όμως θεόρατοι βρεθήκανε και κάβοι και χαλκάδες

--

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ TO ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΙΤΣΑΙΝΑ...

 Στην ανάρτηση της 25η Γενάρη για την επίσκεψή μας στην πριγκίπισσα της ορεινής Τριφυλίας παρά τη Νέδα, τη Βανάδα, επιλέξει γράφαμε 

" στις 16-12-22 λοιπόν επισκεφτήκαμε τη Βανάδα με τον κουμπαράκο μου, Γίωργο Ζήρο και τον ποιητή, ακτιβιστή Θύμιο Χαραλαμπόπουλο, Κοπανισάνο, άρτι αφιχθείς εξ Αυστραλίας, Σίγουρα ο ούριος άνεμος που μας φούσκωσε τα πανιά και μας οδήγησε εκεί, βγήκε από τον ασκό του Μιχάλη, αυτή τη μοναδική και οπωσούν αμφίσημη και αρκετά   περίεργη περίπτωση ανθρώπου, που γνωρίσαμε λίγες μέρες πριν"

. Εντάξει μοναδική και ιδιόμορφη περίπτωση στο έπακρο, έτσι για να τονίσουμε την σπουδαιότητα του Μιχάλη, που είναι πολυπράγμων και  πολυτάλαντος μεν,  αρκετά ...ανάποδος δε.

   Όλα θα τα ακούσετε από τον ίδιο και μάλιστα με μικρή απόχρωση προς την Αμερικάνικη προφορά. 

  Πρέπει όμως να τονίσω ότι ως παιδί της ομοιογένειας στην Αμέρικα έχει το γνώρισμα που έχουν ακόμη οι περισσότεροι ομογενείς, όχι μόνο της Αμέρικας αλλά και της Αυστραλίας και όλου του εξωτερικού. Περισσότερο βέβαια οι τα άτομα της 1ης γενιάς. Ο μεγάλος νόστος για την πατρίδα τους οδήγησε, αλλά και άλλοι λόγοι, στον μεγαλοϊδεατισμό της πατρίδας. Ελλάς πρώτη σε όλα και αδικημένη. Όπως οι γνωστοί ντόπιοι Ελληνάρες. Σε τέτοιο κλίμα γαλουγήθηκαν τα παιδιά όποτε ..να ο Μιχαλάκης, με ιδέες εντελώς αντίθετες με την όλη του προσωπικότητα 

  ΄Με τον επαναπατρισμό του δεν έμεινε στην Καλίτσαινα όπου κατάγονται οι γονείς του, αλλά ΄εγκαταστάθηκε στη Βανάδα. Κούμπωσε στην κυριολεξία. "Βρήκε ο γύφτος τη σειριά του που λένε ή "γύρισε ο τέτζερης και βρήκε το καπάκι". Κι αυτό γιατί  η Βανάδα είναι το μόνο χωριό της ορεινής Μεσσηνιακής Τριφυλίας που παλεόθεν ήταν ...κατάμαυρο. Αν και λίγα χιλιόμετρα απέχει από του Καραμούσταφα, Αυλώνας σήμερα, που στην Κατοχή ήταν έδρα του ΕΑΜ της νότιας Πελοποννήσου. Για αυτή την πλευρά  όμως της Βανάδας, του πιο ωραίου χωριού [κλικ ΕΔΩ], της τριφυλίας παρά τη Νέδα, θα γίνει άλλη ανάρτηση.

 Με τον Μιχαλάκη γνωριστήκαμε τον περασμένο Δεκέμβρη ένα Σαββατόβραδο στο μαγαζί του Βένου στο Γιαννιτσοχώρι. Οπότε μετά τις πρώτες πενιές μαζί εκεί και με άλλους δυο ντερμπεντέρηδες επισκεφτήκαμε  την ταβέρνα "Σταθμός" στον Αγιαννάκη, όπου μέχρι τις δεύτερες μεταμεσονύχτιες ώρες ακούσαμε ρεμπέτικα άσματα και ρίξαμε και τις φούρλες μας.  γυροβολιές. 

     Μου ήρθε στον νου η ωραία ρήση του Θωμά Κοροβίνη:

"Οι πενιές είναι σειρήνες της Κίρκης που σε απογειώνουν στα ουράνια", 

όπως και την άλλη, δεν θυμάμαι τίνος

 "Ο χορός είναι η προβολή της ψυχής στη γη"   

    Περισσότερα για  τον Μιχάλη και την βραδιά στον "Σταθμό" στη μικρή ταινία που ακολουθεί..... 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕΤΑ ΑΠΌ 80 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΙΝΑΓΜΕΝΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ [Οκτώβρης ΄43]

Αρκετές φορές έχουμε αναρτήσει ολόκληρο το συγκλονιστικό ιστόρημα της ανατίναξης της γέφυρας της Νέδας στην Κατοχή. Είναι γραμμένο από έναν από τους πρωταγωνιστές της επιχείρησης, τον Κωσταντίνο Καφίρη[1], ο οποίος κάπου στο τέλος τονίζει με θαυμασμό ότι:

 "Εύλογα λοιπόν και δικαιολογημένα ο Ρηντ θεωρούσε πάντοτε την ανατίναξη και καταστροφή της γέφυρας ως κορυφαίο αντιστασιακό γεγονός και μάλιστα (ας αναφερθεί παρεκβατικά) όταν αρκετά χρόνια αργότερα βρεθήκαμε το γραφείο του στο Λονδίνο κάποιοι Έλληνες επισκέπτες, όπως οι ίδιοι διηγούνταν, έκπληκτοι είδαν να έχει αναρτήσει εκείνος μια τεράστια φωτογραφία, που απεικόνιζε την κατεστραμμένη γέφυρα και τα συντρίμμια της αμαξοστοιχίας και εκάλυπτε σχεδόν μια ολόκληρη πλευρά του τοίχου του γραφείου του, σαν  πολύτιμο ενθύμημα δράσης και συνεργασίας με την Ελληνική Αντίσταση".

     Από αυτή την αναφορά ορμώμενος, έφαγα τα λυσσακά μου στην κυριολεξία να βρεθεί αυτή η φωτογραφία. Ακόμα και στην Αγγλία την αναζητήσαμε. Καταρχάς για τον Ρήντ, αρχηγό του κλιμακίου των Άγγλων στην νοτιοδυτική Πελοπόννησο, πουθενά δεν βρήκαμε κάτι ταυτοτικό σε αρκετά βιβλία της Αντίστασης, ούτε και στο σχετικό βιβλίο για τους σαμποτέρ. 

   Στο μοναδικό βιβλίο που βρήκα  μια μικρή αναφορά ήταν στο βιβλίο το Μαχαίρα  "50 χρόνια Μετά.." όπου αναφέρεται ότι ο Ρήντ ήξερε καλά Ελληνικά επειδή ήταν προπολεμικά Δ/ντής σε μια πετρελαϊκή εταιρία.    Συνάμα πριν δυο χρόνια περίπου επικοινώνησα και με τον αδελφό του Κωνσταντίνου Καφίρη, τον πρ. Αντιεισαγγελέα Αθανάσιο Καφίρη, ο οποίος μου υποσχέθηκε ότι θα το κοιτάξει. Και ξαφνικά με παίρνει τηλέφωνο ο γιος του ο Δικηγόρος Γιώργος Καφίρης (ένας εξαίρετος κύριος) όπου με ενημέρωσε ότι ο πατέρας του πέθανε πέρυσι τον Σεπτέμβριο αλλά όμως είχε φροντίσει και μάλιστα είχε ανακαλύψει τη θρυλική, περιπόθητη  φωτογραφία στο αρχείο του αδελφού του.

     

 Οπότε μου την παρέδωσε ο Γιώργος μαζί μάλιστα με ειδική αφιέρωση. Επίσης μου έδωσε και το βιβλίο που είχε γράψει για την υπόθεση ΠΟΛΚ, ένα θέμα που ταλάνισε την Ελληνική  κοινωνία, μια δικαστική αδικία κι αυτό με ειδική αφιέρωση πριν ,,φύγει. 

  Οπότε φαντάζεστε τί ένοιωσα με τα από πολλές προσπάθειες, αφού πλέον δεν μου είχε μείνει καμία ελπίδα.

[1]Ο Κωνσταντίνος Καφίρης ήταν ανθυπολοχαγός από τη Γάρδιτσα και κατά την κατοχή ήταν ενταγμένος στην αντιστασιακή οργάνωση Ο.Κ.Α. (Οργάνωση Κατωτέρων Αξιωματικών) που μετονομάσθηκε σε Ε.Σ.(Ελληνικός Στρατός). Απαριθμούσε 200 περίπου αξιωματικούς και έδρασε στην περιοχή Μεσσηνίας και Ολυμπίας.

Τριφυλία: 30η πεζοπορική διάβαση Νέδας στη μνήμη του Σωτήρη Λαμπρόπουλου

 

Περισσότερα ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Η ΝΕΔΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΗ ΤΣΕΡΤΟ

 

Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ πρώτη φορά το άκουσα χτες τυχαία!!

ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

   Η ΝΕΔΑ & Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΑ ΔΥΟ ΘΕΡΙΑ ΜΑΛΩΝΑΝ.........

Προχτές με αρκετό δέος και τρόμο είναι αλήθεια αλλά και απέραντο σέβας σας περιέγραψα  την εκδίκηση της Νέδας, που τόσα χρόνια τη βιάζουμε και την κατακρεουργούμε. Και να σήμερα, που είναι μπροστά στα μάτια σας τα αποτελέσματά της.

  Είναι μια προειδοποίηση στον επικείμενο όλεθρο.... [1]

  Η πάλη των γιγάντων, της Νέδας και της θάλασσας ήταν φοβερή ή αν θέλετε η συνουσία μεγαλειώδης και τρομερή, μια και ήταν ομοφυλοφιλία και δη μεταξύ ...θεών!!!

Για μια άλλη ομοφυλοφιλία, όχι τέτοιας έντασης βέβαια κλικ ΕΔΩ και  ΕΔΩ

   Παρακολουθείστε ...την ολόμαυρη ράχη της Μπούκας. 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΙΘΕΙ ΣΤΟΥςΝΦΊΛΟΥς ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

[1] Ένας φίλος μου Γιαννιτσοχωρίτης ισχυρίσθηκε ότι δεν βγήκε η Νέδα, που έκανε τη ζημιά αλλά η θάλασσα. Νι αλλά η Νέδα ανάγκασε τη θάλασσα να ξεράσει. Καταφανές και αναντίρρητο, Η θάλασσα δε βγήκε πουθενά αλλού, μόνο στην εκβολή του ποταμού...

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

       Τα τελευταία χρόνια τη Θεάνθρωπη Νέδα την έχουν κατακρεουργήσει, σωρηδόν και ακαταπαύστως την έχουν βιάσει. Ποιος; Μην κάνετε τον ανήξερο ..μα  η  ακόρεστη πλεονεξία του αδηφάγου ανθρώπου και η ασυλλόγιστη ανάπτυξη. Ξεχνά, ο άμοιρος, ότι όλοι είμαστε φιλοξενούμενοι της φύσης και μάλιστα παροδικοί. 

    Πού είναι οι ιτιές στις όχθες και τα πλατάνια, γεμάτα αηδόνια να γλυκοτραγουδούν; Πού είναι τα ψάρια, τα χέλια, οι χελώνες  και τα τόσα ερπετά; Πού είναι τα σφαρδάκλια που χάλαγαν τον κόσμο με τους πήδουλους  και τα κρο-κρο, που μας περιγελούσαν, πού είναι οι βρύσες στις όχθες με το γάργαρο νερό;

   Και να τώρα που η ΝΕΔΑ εκδικείται και μάλιστα με την αρωγή της θάλασσας. Στην εκβολή της τον προηγούμενο μήνα έγινε τεράστια πάλη γιγάντων, σώμα με σώμα. Το ποτάμι γεμάτο από άκρη σε άκρη με θολό νερό και μεγάλη κατεβασιά [ξεριζωμένα δένδρα , λιθάρια ριζιμιά] μπουκάρισε στην θάλασσα με ορμή μεγάλη. Αυτή όμως σαν λυσσασμένη με τα αφρισμένα κύματα αντιδρούσε και δεν το επέτρεπε με τίποτα. Από τη μεγάλη της λύσσα η θάλασσα έβγαζε αφριά από το χαώδες στόμα της και τα ξέρασε και τα έκανε όλα λίμπα!

    Πριν ένα χρόνο ακριβώς χτυπούσαμε τις καμπάνες και τονίζαμε λες και είμαστε προφήτες .....

 Καλύτερα  μη ζήσουμε τη φοβερή τη λαύρα 

Όταν η Νέδα βγει και θα μας κατακλύσει

Θα κλαίνε οι μάνες τα παιδιά και τα παιδιά τις μάνες 

[κλικ ΕΔΩ]

  Επίσης πέρσι οπωσούν περιγράφαμε τη φοβερή πάλη των δυο ανήμερων θεριών, της Νέδας και της θάλασσας...[κλικ ΕΔΩ]

  Και να φέτος τι έγινε μετά από μια τέτοια ιστορία! Λίμπα!!![χωράφια δίπλα στην εκβολή της Νέδας στη θάλασσα κατακλύσθηκαν από αλμυρό νερό και άμμο. Δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο. Τα πήρε όλα αμπάριζα!!!

Περισσότερα με σχετικά βίντεο τη Δευτέρα

ΣΤΗΝ ΜΠΟΥΚΑ ΤΑ ΔΥΟ ΘΗΡΙΑ ΠΑΛΕΥΟΥΝ...

Είναι απίθανες οι σκηνές πέρα στη Μπούκα.

Τα δυο θεριά [το ορμητικό ποτάμι και οργισμένη θάλασσα] χτυπιόνται σώμα με σώμα. 

Οπως γράφει   ο α π έ ρ α ν τ ο ς   Ανδρέας Καρκαβίτσας

......Το άσθμα αυτών, ο εκ της πάλης των δύο τούτων φοβερών και αεικινήτων στοιχείων πάταγος, ακούεται εδώ....  

Διαβάστε την καταπληκτική του περιγραφή από το βιβλίο "Ταξιδιωτικά" :

Όποιος κατοικοδιαμένει κάπου κοντά, από Ζαχάρω μέχρι Κυπαρισσία, ας σπεύσει πάραυτα. Το θέαμα είναι μοναδικό!

[Εντάξει για το φίλο μας το Σωτήρη, η Δίβρη πέφτει λίγο μακριά ]

ΤΟ ...ΚΟΥΤΣΟ ΕΡΓΟ ΣΤΗ ΝΕΔΑ

    

    Σοβαρά, τι είναι τούτο το κράτος!

     Καλά λένε: Εντο είναι Μπαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε.

   Τούτο τον καιρό η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος προβαίνει σε ένα σοβαρό έργο στη Νέδα. Στα πλαίσια του αντιπλημμυρικού προγράμματος προβαίνει στην εμβάθυνση-διάνοιξη  του ποταμού στο πιο κρίσιμο μέρος, από την γέφυρα της εθνικής οδού μέχρι κάτω  στην παλιά γέφυρα, που γκρεμίστηκε στην κατοχή από τους αντάρτες  Όπως μας είπαν θα θωρακίσουν (πέτρες, τσιμέντα) και την όχθη. [1]

    Ναι την μία όχθη, προς την πλευρά της Ηλείας. Λες και η άλλη ανήκει στην ...Αλβανία. Χάθηκε να έρθουν σε μια επαφή οι δυο όμορες Περιφέρειες, Δυτ. Ελλάδος και Πελοποννήσου, που έχουν σύνορο τη Νέδα, ώστε να γίνει σωστή δουλειά, συνολική και από τις δύο πλευρές του ποταμού.

 Πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι   όπως φαίνεται, γίνονται και δυο άλλες ..παρασπονδίες. 

    - Εξαφανίζονται τα καταπληκτικά, παμπάλαια ρείθρα που είναι στην κοίτη του ποταμού, περίπου κάτω από τη γέφυρα του δρόμου. Θα είναι και πολύ μαλάκες με περικεφαλαία αν τελικά το κάνουν. 

    - Το άλλο, δεν ξέρω για πιο λόγο, αλλά αλλά μικραίνει το μήκος της σιδηροδρομικής γέφυρας σκεπάζοντας το ένα τόξο.... 

   Δεν ξέρω τι να υποθέσω....αυτοί είμαστε...σκερβελέδες [2], μισές δουλειές! 

   Πήραμε τηλέφωνο την Αντιπεριφέρεια Μεσσηνίας και ορίστε τι μας απάντησε  ο προϊστάμενος των Τεχνικών Έργων,  κ. Γαννακέας: 

   "Προβλέπαμε να επέμβουμε και εμείς στη Νέδα και μάλιστα σε  πολλά μέτρα, αλλά δώσαμε προτεραιότητα  στα καμένα, οπότε το έργο στη Νέδα το αναβάλαμε για του χρόνου. 

Μάλιστα μας ανέφερε ότι θα αντιγράψουν την παρέμβαση στην Ηλειακή πλευρά. 

   Βέβαια να το δούμε και να μη το πιστέψουμε, γιατί είπαμε εντο είναι Μπαλκάνια και κάθε αναβολή συνήθως γίνεται ματαίωση, πάει στις καλένδες...

   Τέλος πάντων, οψόμεθα.....

   Και με την ευκαιρία να  αναφέρουμε δυο ρήσεις, την μια από τον τέως νομάρχη Μεσσηνίας, Μπουζαίο Δημήτρη Δράκο, που είναι ζωντανή εγκυκλοπαίδεια για όλο τον τόπο μας, και την δεύτερη από τον Αρφάνη, που κι αυτός σε πολλά είναι ...μανούλα:

         α] Αρκετά παλιά, περί τους τρεις αιώνες, η κοίτη της Νέδας ήταν ευθεία, έρρεε  δίπλα στο Γιαννιτσοχώρι και εξέβαλλε στη λίμνη του Καραθανάση.

         β]  Τα ποτάμια δεν πρέπει και δεν έχουν ευθεία ροή, καθότι αυξάνει επικίνδυνα η ορμή του νερού. Προς τούτο μεριμνά η  φύση.

[1] Μπουλντόζα στο ποτάμι είχε να μπει από την εποχή που ήταν νομάρχης Μεσσηνίας ο Δημήτρης Δράκος [κλικ ΕΔΩ]

[2] Τώρα πλέον οι όχθες έχουν κατακλυσθεί από αγριοκάλαμα, 

εκεί που πριν ήταν κατάφυτες από πλατάνια, ιτιές μοσχοβολούσες και λεύκες, όπου κελαηδούσαν αηδόνια και καναρίνια. Το ποτάμι ήταν ένας ζωντανός οικότοπος, με άφθονη χλωρίδα και πανίδα. Εκατέρωθεν της σιδηροδρομικής γέφυρας υπήρχε δασύλλιο από πανύψηλες λεύκες. Τα έφαγε η μαρμάγκα από την πλεονεξία των νεοελλήνων. [κλικ ΕΔΩ & ΕΔΩ]. Ας αφήσουμε την άγνοια τους για τον ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟ

Η Αμμόεσα Ακρογιαλιά στο Γιαννιτσοχώρι με τη Νέδα και τα Ποταμάκια της (Νέδα και Νεδάκια) είναι Μαγεία και Μοναδική!!!

  

    ΕΙΝΑΙ γνωστό και παραδεκτό μετά βαΐων και κλάδων ότι ο τόπος μας είναι περιούσιος και ευλογημένος. Δεν μιλώ  με ίχνος τοπικισμού και περιαυτολογίας αλλά με την αρμόζουσα λογική και μετριοφροσύνη. Αναφέρομαι στο πολυθρύλητο Πυλιακό  ή Πύλιο Πεδίο [1]  που επεκτείνεται από τον ιστορικό Λαπίθα μέχρι τη φιδίσια και ορμητική  Νέδα και ειδικά στην ακρογιαλιά του, που έχει μήκος περί τα 27 χιλιόμετρα, όλα ακτογραμμή του δήμου Ζαχάρως. Σε όλο  το μήκος είναι αμμόεσα και χρυσαφένια, πανέμορφη. Πολλάκις με παντοίους τρόπους την έχουμε υμνήσει μέχρι διθυράμβων  και δοξολογιών [2] Υπόψη το όλο οικοσύστημα έχει χαρακτηρισθεί Natura 2000 για την προστασία τριών σπάνιων ειδών, για: 

• 
  τις αμμοθίνες, τα πλούσια βυζιά της, κατάφυτα με χιλιάδες φυτά και αγριολούλουδα (αλμυρίκια, Παλλούρα, Βιολέτες, Αθάνατο και κυρίως τα φημισμένα λευκά κρινάκια της Παναγιάς   
  
• το παράκτιο πευκοδάσος με τη μεγάλη και ποικίλη αμμόφιλη πανίδα και χλωρίδα.
• τις χελώνες Caretta- Caretta, που αντί να γίνουν η ατραξιόν, έχουν γίνει το μαύρο πρόβατο για όλα τα κακά και τα ανάποδα του δήμου (πάλι θα τα πούμε μια και ο δήμαρχος έχει σηκώσει πολύ ψηλά τον αμανέ...)

    Όμως    τα δυο περίπου χιλιόμετρα στη νότια πλευρά, κοντά στη Νέδα, που είναι και η παραλία του Γιαννιτσοχωρίου είναι μαγεία ξεχωριστή. Όχι μόνο λόγω των παραπάνω (από το Θολό μέχρι το Βουνάκι  γίνεται η περισσότερη φωλεοποίηση της χελώνας) αλλά διότι σε αυτή και μόνο την περιοχή υπάρχει μια καταπληκτική, σπάνια ιδιαιτερότητα. Από την πλαζ του Αγίου Νικόλα μέχρι τη Μπούκα και τη Νέδα, τον μεγάλο αμμουδερό γιαλό τον διαρρέουν 5 μικρά ποταμάκια [3] με άφθονο γάργαρο νερό, χειμώνα καλοκαίρι.  Είναι τα Νεδάκια, όπως πολύ πετυχημένα τα ονοματίσαμε πέρυσι.κλικ ΕΔΩ. Είναι που είναι η ακρογιαλιά μας χρυσαφένια αμμόεσσα με τα ποταμάκια γίνεται μαγεία μοναδική. Σε ποια άλλη ακρογιαλιά και μάλιστα με τόσο μεγάλη αμμουδιά παρουσιάζεται αυτό το φυσικό κάλλος, θαύμα; Οι θαλασσοχελώνες το έχουν πάρει χαμπάρι και το απολαμβάνουν από τα πανάρχαια χρόνια.

   Το πρώτο ποταμάκι, αρχίζοντας από τη Νέδα πηγάζει από τις μπουρμπούλες [4], που στα αλλοτινά χρόνια σχημάτιζαν μια μικρή λίμνη, ένα μικρό υγρότοπο με την ανάλογη βλάστηση, κυρίως καλαμιώνες και ψαθιά. 

Τη λέγαμε λίμνη του Καραθανάση.

  Το δεύτερο ποταμάκι ήταν η συνέχεια της κεντρικής γράνας του αποξηραμένου βάλτου του Ξουραφά. Πιο πέρα περί τα 30 μέτρα είναι το τρίτο  και μετά 100 μέτρα περίπου είναι το τέταρτο και το πέμπτο, το τελευταίο, που ακόμα  λέμε το ποταμάκι του Μαντζώρου. 

   Και τα τέσσερα είναι αξεπέραστης ομορφιάς και χάρης, αφού  τα τρία  σχηματίζουν το δικό τους δέλτα. 

    Θαυμάστε τα στην ταινία, πάντως  χάνετε εάν δεν τα έχετε επισκεφτεί, κυρίως  οι ντόπιοι από την ευρύτερη περιοχή μας. 

  Μια τσάρκα από τον Άγιο Νικόλαο μέχρι τη Νέδα είναι πρώτη εμπειρία, όλα τα λεφτά.

 

[1] Αμέτρητα είναι τα κείμενα που έχουμε γράψει σε αυτή την ιστοσελίδα για την ιστορία και τη γεωγραφία του Πυλιακού η Πύλιου Πεδίου, όπου ήταν η καρδιά του βασιλείου του ομηρικού Νέστορα και που κάπου εδώ βρισκόταν η πρωτεύουσά του η Πύλος. [Μπορείτε να τα βρείτε με την αναζήτηση του μπλογκ]  

[2] Σίγουρα ένα ποίημα, δοξαστικός ψαλμός είναι μια περυσινή ανάρτηση που έγινε και ανάγνωσμα στην Πρωινή, αλλά και ΕΔΩ

[3] Στο βίντεο εκ παραδρομής, τι παραδρομή, μαλακία ήταν,   μιλώ για τρία αλλά είναι 5 και με τη Νέδα 6, Όλος ο κάμπος ήταν βάλτος και αποξηράνθηκε τη δεκαετία του '30. Εξού και τα μπόλικα νερά με τις δεκάδες γράνες που καταλήγουν στα...Νεδάκια.

[4] Τότε, που λέτε, από μια μπουρμπούλα στην επάνω μεριά, πιο προσιτή, ανάβλυζε κρύο νερό και από όλο τον κάμπο (Άκωβο και Μπούκα) έρχονταν όλοι οι δουλευτές στα χωράφια, Αλιώτες και Γιαννιτσοχωρίτες με κύριες καλλιέργειες ντομάτες, αμπελοφάσουλα και αραποσίτια και γέμιζαν τα παγούρια. Όλη μέρα ξερακιάζανε από τους ρέγγους (έτσι τούς λέγαμε)  και τις παστές σαρδέλες, οπότε το δροσερό νερό ήταν πρώτη ανάγκη, και το έπιναν αβέρτα. Όλα αυτά τα θυμάμαι, λες και ήταν χτες,  καθότι ακριβώς δίπλα στην μπουρμπούλα είχαμε ένα χωράφι. Οι δε ρέγγες και οι παστές σαρδέλες ήταν τότε η βάση της διατροφής του  λαού. Στο αξέχαστο πολυ-μάγαζο του πατέρα μου (διέθετε  από καφέδες και γκαζόζες μέχρι σιδερικά, κονσέρβες, ρουχαλάκια, και πετρέλαιο, φωτιστικό και για μηχανές, ακόμα ήταν και προποτζίδικο) τα μικρά ξύλινα κιβώτια με ρέγγες και τα στρογγυλά τσίγκινα με τις σαρδέλες άδειαζαν στο άψε σβήσε. Παρεμπιπτόντως να τονίσω ότι τότε το μαγαζί πούλαγε και εφημερίδες, που έρχονταν με το ωτομοτρίς, των πέντε από τον Πύργο. Ο χρόνος κατάπιε και τα τότε αγαπημένα πρόσωπα και το θρυλικό μαγαζί, στο διάβα του δεν αφήνει τίποτα.. 

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΈΝΟ ΞΑΝΑ ΤΙΣ 11-3-2011 

      Χθες το βράδυ έλαβα ένα σχόλιο από κάποιον ανώνυμο, που πρέπει να είναι από κάποιο διπλανό χωριό από το Γιαννιτσοχώρι. Με την ευκαιρία της δημοσίευσης των κειμένων την Καθαρή Δευτέρα, αναφέρεται σε ένα έγκλημα κατά του περιβάλλοντος που έλαβε χώρα μπροστά στα μάτια όλων των ντόπιων τα τελευταία 10 χρόνια, Επειδή έχει να κάνει με το δέρμα του ανθρώπου, που είναι το περιβάλλον, η φύση, αφιερώνουμε ξέχωρη ανάρτηση.

Ιδού λοιπόν το σχόλιο:

« Φίλε Λάκη, είμαι ένας αναγνώστης της καλής ηλεκτρονικής σελίδας σου, αλλά έχω πάρει και το βιβλίο σου ΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ, που συνιστώ σε όλους τους πολίτες του δήμου μας να το διαβάσουν. Είμαστε γνωστοί αλλά σου γράφω ανώνυμα για ειδικούς λόγους. Ο κ. Πούλιος πολύ καλά τα γράφει το 1975, που να ήξερε όμως τι θα γίνει μετά. Στη γέφυρα του Μπουζιού, στο χώρο που γινόταν οι μαζώξεις των Τριφυλολυμπίων κάθε Καθαρή Δευτέρα, αλλά και αργότερα οι δάσκαλοι έφερναν τους μαθητές εκδρομή υπήρχαν πολλά δένδρα, θεόρατες λεύκες από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Ένα μικρό πυκνό δάσος, μια όαση σε όλο τον γυμνό κάμπο. Τώρα πλέον δεν έχει απομείνει τίποτα. 
Όλα τα περήφανα δένδρα τα έφαγε η απληστία και η πλεονεξία του ανθρώπου. Όλοι μας είμαστε μάρτυρες μιας διαρκούς δολοφονίας εν ψυχρώ. Όλοι μας είμαστε απλοί θεατές και έχουμε μεγάλη ευθύνη. Το δράστη, που είναι από το χωριό σου όλοι τον ξέρουμε αλλά όλοι μηδενός εξαιρουμένου το κάναμε γαργάρα»

Μετά από τέτοια λόγια σαν σφυριά, εγώ τι να πω και τι να προσθέσω. Στη κυριολεξία κρανίου τόπος.

Ακριβώς όπως το λέει ο εθνικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός: ¨Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη…

Αλλοίμονο για μια αράδα λεμονοπορτόκαλα της κακιάς συφοράς, δολοφονηθήκαν [1]πενήντα πανώριες κόρες, οι ωραίες Καρυάτιδες. Τόσο ωραίες και ακριβές ήταν εκείνες οι πανύψηλες λεύκες.

Τίποτα δεν δικαιολογεί την απάθεια και την αναισθησία όλων μας. Με τη σιωπή μας όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι του κακού που έλαβε χώρα μπροστά τα μάτια μας. Και όχι μια στιγμή αλλά συνεχώς επί δέκα χρόνια. Ούτε μια αναφορά, μια καταγγελία από κανέναν. Σκέτη γαργάρα….

---

[1] Ότι και να πούμε για τον δράστη αυτής της απεχθέστατης πράξης είναι λίγα. Γράφουμε  τα αρχικά του έτσι για να μείνει στην ιστορία του χωριού  ΘΑ. ΠΕΤ.Σ, αν και όλοι γνωρίζουν αυτό το ανθρωπάκι από την καλή και από την ανάποδη και στη μνήμη των λυγερόκορμων Καρυάτιδων εύχομαι να  γίνει παράδειγμα προς αποφυγή μια και το μόνο που του αξίζει είναι η καταφρόνια της κοινωνίας.

ΜΑΛΙΣΤΑ! ΔΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΜΕ ΤΑ ΛΙΟΖΟΥΜΑ, ΠΟΤΕ & ΤΙ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΗΛΕΙΟΙ ...ΦΥΛΑΚΕΣ. ΤΑ ΞΕΦΤΕΡΙΑ!!!

ΔΗΜΟΣΙΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ & ΣΤΗΝ "ΠΡΩΪΝΗ"

 Τον ανόσιο βιασμό της Νέδας από τα λιόζουμα των  ελαιοτριβείων που γίνεται  κατά συρροή και κατ΄ εξακολούθηση  όλα αυτά τα χρόνια,  πολλές φορές τον έχουμε καταγγείλει δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα, Στα κιτάπια μας  έχουμε στοιχεία από το 2012  κλικ  εδω, το 2016 κλικ ΕΔΩ ο δε σχετικός νόμος για τα απόβλητα των ελαιοτριβείων ρητά από την 1-3-13 απαγορεύει οιαδήποτε διοχέτευση στο περιβάλλον.

  Λοιπόν πάμε στα πρόσφατα, τα   φετινά και να δείτε την εξέλιξη μια και ξανάρθε το θέμα στο προσκήνιο, με την πιο τραγελαφική μορφή. 

 Σας θυμίζω ότι εκεί γύρω στο τέλος Νοέμβρη που το θέμα με τα λιόζουμα ήταν στη φούρια του και η Νέδα είχε γίνει μαύρη από το κακό της, κάναμε καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες και των δύο γειτονικών νομών Ηλείας & Μεσσηνίας. Παρεμπιπτόντως κάναμε και  σύγκριση, με τα δικά μας ξεφτέρια να πηγαίνουν  αραμπά και οι άλλοι με Πόρσε. .

      Διαβάστε τη συνέχεια να σας σηκωθούν οι τρίχες της κεφαλής σας.

    Λοιπόν  στις 23-11-20 μαζί με τον Κουμπαράκο κάναμε την καταγγελία στο Α. Τ. Ζαχάρως και την ίδια μέρα στην Εισαγγελία Κυπαρρισσίας, όπου μας διαβεβαίωσαν ότι η 

καταγγελία θα τους διαβιβαστεί από την αστυνομία. Πράγματι η καταγγελία μετά τις οδηγίες της   εισαγγελίας [3-12 - 20] μεταβιβάστηκε στο τμήμα Περιβάλλοντος και ζητούσε σε σύντομο χρόνο να προβούν σε αυτοψία. 

  Συνάμα  την άλλη μέρα επέδωσα ο ίδιος την καταγγελία στους δήμους Ζαχάρως & Κυπαρισσίας και την κοινοποιήσαμε και στις δυο αντίστοιχες περιφέρειες Δυτικής Ελλάδας & Πελοποννήσου . 

    Για την άμεση ενέργεια των Μεσσηνίων  σας έχουμε αναφέρει ήδη και σηκώσαμε τα χέρια μας.  ΕΔΩ, ΕΔΩ, ΕΔΩ ΕΔΩ

      Αλλά και ο δήμος  Ζαχάρως ενήργησε γρήγορα  κι αμέσως στις 25-11-20 μεταβίβασε την καταγγελία στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πύργου όπως λένε τα έγγραφα δίπλα, πράγμα που τότε μας το είχε  διαβεβαιώσει ο ίδιος δήμαρχος Ζαχάρως κ. Αλεξανδρόπουλος, δηλαδή ότι η καταγγελία έχει διαβιβαστεί στις αρμόδιες υπηρεσίες. Όμως αν και μας είχε διαβεβαιώσει ότι σε ένα δεκαήμερο θα ζητήσει σχετικό απολογισμό, η απάντηση ήρθε μετά τις γιορτές και επομένως ούτε απολογισμό ούτε τίποτα. Ας είναι ...

Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω γιατί αυτό δεν είναι τίποτα.

  Σύμφωνα λοιπόν με το 3ο έγγραφο η περιβόητη 

                 αυτοψία έγινε  στις 21-12-20. 

Δηλαδή μετά περίπου από ένα μήνα και ορίστε το πόρισμα υπογεγραμμένο από δύο υπαλλήλους του τμήματος Περιβάλλοντος της Π.Ε. Ηλείας. 

"ΔΕΝ ΒΡΉΚΑΜΕ ΤΊΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΎΤΩΣ" 

 Μάλιστα  βεβαιώνουν μαζί με τα άλλα ..επιστημονικά ευρήματα [νερά διαυγή ..] ότι  δεν υπήρχαν καθόλου ΟΣΜΕΣ, Όλα μέλι γάλα. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 

  Την απάντηση δε, την πήραμε τον Γενάρη αλλά προέκυψε το οξύ θέμα με τις ανεμογεννήτριες, οπότε το αφήσαμε στην άκρη μια και ήταν ... καμένο θέμα.

      Όμως  πραγματικά πρέπει να είναι τζιμάνια, σαΐνια οι δικοί μας.  Αλήθεια έχω μια μεγάλη απορία, η αυτοψία έγινε στην κοίτη ή πάνω από τη γέφυρα, καθότι για να κατέβει κάποιος στο ποτάμι είναι αδύνατο χωρίς ντόπιο οδηγό. Τουλάχιστον στην κοίτη θα έβλεπαν τις πέτρες και τα χορτάρια μαύρα, σημάδια του αποτρόπαιου βιασμού..

  ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ Ο ΚΑΘΈΝΑΣ ΝΑ ΣΚΕΦΘΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ 

ΕΠΊΣΗΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΌΣ ΕΜΠΤΥΣΜΌΣ.

Για το άλλο έγκλημα, την αμμοληψία θα τα πούμε λίαν προσεχώς.....Εκείνο είναι που είναι...Για τις ...αρκούδες, 3 φορές εμπτυσμός! 

ΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΩΔΗ ΣΤΗ ΝΕΔΑ

 

 

Η Νέδα [1] μας η ξακουστή και πολυτιμημένη
Έχει σειριά του Διός  και είναι ευλογημένη

από το Λύκαιο  ξεκινά φουριόζα με αντάρα

σκίζει φαράγγια σπήλαια και θολωτά γεφύρια

-----------------------------

Στην εποχή του Νέστορα ανέβαιναν καράβια

Εκεί ψηλά στη Χούτσαινα πιο κάτω από τα Πλατάνια

Απίστευτο μας φαίνεται  τόπαν παραμυθάδες

Κι όμως θεόρατοι βρεθήκανε και κάβοι και χαλκάδες

--------------------------

Πλούσιες και μοναδικές πανίδες και χλωρίδες,

βαθιά φαράγγια με αετούς, σπήλαια με νυχτερίδες

ψάρια, χέλια, ερπετά αμφίβια, βίθρες, φρύνοι

τροφή σε όλα τα χωριά αφείδωλα να δίνει.

-------------------------

Εκεί σιμά στη γέφυρα στη σημερνή Χανιά 

πανδοχείο ξακουστό είχαν οι Τσιγγαναίοι

Αγάδες και μητροπολίτες από την ξενιτιά

Εδώ ξαπόστασαν   και οι Κολοκοτρωναίοι

           --------------------------

Περάσαν  χρόνια και καιροί και ήρθε ο Τρικούπης

Έκανε τον σιδηρόδρομο και νάτος ο μουτζούρης

τα κούλουμα  γιορτάζανε την Καθαρή Δευτέρα οι μπούλες και τα κάρδαμα πηγαίναν δώθε-πέρα----              ----------------------------------

Στην Εθνική Αντίσταση σ' αυτόν εδώ τον τόπο

μαζεύονταν απ' τα χωριά λεφούσια Επονίτες

Το  σαράντα τρία έγινε η γέφυρα μπουρλότο

την ανατίναξαν Άγγλοι κι  αντάρτες Ελασίτες

             --------------------------------

Και ένα χρόνο αργότερα  συνέβηκε το δράμα

Ο Θοδωράκης πέρναγε με το άλογο καβάλα

τραντάχτηκε το ζώο και κόπηκε η ίγκλα

η Άτροπος η μοίρα του του έκοψε το νήμα. [1]

            --------------------------- 

Οι όχθες ήταν κατάφυτες δένδρα ψηλά και θάμνους

Ιτιά ιτιά μοσχοϊτιά πλατύφυλλους πλατάνους

κρα-κρα ψηλά πετούμενα κατάμαυρα κοράκια

στα χαμηλά φυλλώματα μυριόλαλα  αηδόνια

            ----------------------------------

Ήρθαν τα χρόνια της ανάπτυξης και της τεχνολογίας

και έγινε ευνουχισμός και άλλαξαν το φύλο

Θύμα της άγνοιας των πολλών και της απληστίας

τα φυτοφάρμακα τα λιόζουμα όλα εξ αγχιστείας

--------------------------

Ευτυχώς εκεί ψηλά και πριν πάρει τα κάμπη

είναι αυστηρή απόμακρη και απομονωμένη

και έτσι έμεινε αλώβητη και η θωριά της λάμπει

κι απλώνεται η δόξα της σε όλη την οικουμένη

------------------------------------------ 

Τώρα  κλαίει και οδύρεται και τα νερά της μαύρα

Καλύτερα  μη ζήσουμε τη φοβερή τη λαύρα

Όταν η Νεδα βγει και θα μας κατακλύσει

Θα κλαίνε οι μάνες τα παιδιά και τα παιδιά τις μάνες 

                                                               Θεόδωρος Κόλλιας

 ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

 Γιώργος Παπακυριακόπουλος

Απ το Τετράζι ως το γιαλό λέει το τραγούδι η νέδα!
περνάει φαράγγια ανήλιαγα, βουνά, λαγγάδια, κάμπους

αφροκοπούνε οι οχτες της, μιλούν τα κρύα νερά της

και της ζωής τον άναρχο βροντολαλούν παιάνα.

Ποτίζει θάμνα ταπεινά, δέντρα, στοιχεία κι ανθρώπους
κι απλόχερα τα κάλλη της μοιράζει και το βίος της.

Γενιές ήρθαν κι εφυγανε, γενιές θα 'ρθουν, θα φύγουν

και η Νεδα πάντα νιονυφη κι αγέραστη κι ωραία,

γιατί απ΄ αθάνατους θεούς κρατά η σειριά της, κι έχει

στο μέγα θάμα της ζωής, στο θάμα του θανάτου.

Κι αν κάπου πνίξει ένα φτωχό, δεν είναι πως το θέλει…

στα κλώσματά της τον γυρνά, στους καταγούς τον λούζει,

του πλένει τις λαβωματιές σε γαλατένιες λίμνες,

τον πιάνει απλά σαν αδελφή και τρυφερά σαν μάνα

κι ανάμεσα από λυγαριές, μυρείκια, πικροδάφνες

-μαυρολογούν οι λυγαριές, ροδοπλημμύρα οι δάφνες- 

τον προβοδιζει στο στερνό κι αμίλητο ταξίδι

Με σιγονανουρίσματα τον πάει και με κανάκια

κι ύστερα σ' ενός πλάτανου τον αποθάει τη ρίζα

πνιγμένον μες τα ονείρατα, στο θάμα αλλοπαρμένο

Κει θα τον βρουν όσοι δκοί τον κλαιν και δεν τον βρίσκουν,

μοσχοπλυμμέο θα τον βρουν, λουσμένο θα τον πάρουν

...Εκεί ήβρανε κι εσένανε, λεβέντη Θεοδωράκη

που εχύθης πέρα να διαβείς καβάλα στ' άλογο σου,

κι έλαχες μέγα αλαλητό μες τα νερά της Νέδας,

που σ' έπαιρναν και σου ΄λεγαν, κι άκουγες, κι εδεχόσουν

τα λόγια, που όσοι φεύγανε μονάχα ακούν και νιώθουν…

Και τώρα, να σε, ξαπλωτός στης ποταμιάς την όχτη,

κι έχεις τα ματιά ορθανοιχτα σαν να κοιτούν αντίκρα

το θάμα αντίκρα που είδανε και το κοιτούν ακόμα….

Και η Νεδα, δίπλα σου όμορφη, σε γλυκονανουρίζει, 

χαϊδεύει το κεφάλι σου, μυρώνει τις πληγές σου 

κι ένα τραγούδι, σαν χρησμό σημαδιακό, αργολέει

-Άνθρωποι, δώρο τ΄ουρανού είναι η ζωή, μα ακούστε:

====================================

[1]  Τα ποτάμια στη χώρα μας έχουν πάρει το όνομα από τους μυθικούς ήρωες και τους ημίθεους. Κανένα ποτάμι δεν έχει πάρει το όνομα των Δώδεκα Θεών, ίσως για λόγους σεβασμού και ιεροσυλίας, ούτε από νύμφες, μούσες ή …Αμαζόνες. Η μοναδική εξαίρεση είναι η Νέδα. Η Ρέα γέννησε το Δία στο Λύκαιον όρος. Το βουνό όμως ήταν άνυδρο γι αυτό χτύπησε με το σκήπτρο της και ανέβλυσαν άφθονα νερά που σχημάτισαν ένα ποτάμι. Οι νύμφες Νέδα, Θεισόα και Αγνώ που συμπαραστάθηκαν στη γέννα έριξαν τα λύματα του καθαρμού της Ρέας σε έναν παραπόταμο, που γι’ αυτό ονομάσθηκε Λύμαξ (Κοντά στο χωριό Δραγώγιείναι ένα ρέμα που οι κάτοικοι το λένε ακόμη Λύμακα).Το νεογέννητο, για να μην το καταβροχθίσει ο πατέρας του ο Κρόνος, γιατί από αρσενικό παιδί του θα έχανε την παντοκρατορία του, η Ρέα το εμπιστεύθηκε στη Νέδα για να το αναθρέψει κρυφά. Γι αυτό το λόγο της δώρισε το ποτάμι που πήρε και το όνομά της.

[2] Ο Θοδωράκης Κόλλιας, παππούς που πήρα το όνομά του στις 7-1-1944 καθώς πήγαινε μαζί με τους Θεόδωρο Βλάμη, Γιάννη Βλάμη, Ανδρέα Γαλάνη και Χρήστο Δούφα, με τα άλογα στο Κοπανάκι, που τότε ήταν το εμπορικό κέντρο της περιοχής, πνίγηκε στην παλιά γέφυρα της Νέδας και άφησε πίσω του οχτώ παιδιά: Νίκο [πατέρας μου] 18 χρονών και τα υπόλοιπα κουστούβελα 4 έως 14, Θανάση, Σπύρο, Γιάννη, Κώστα, Σοφία, Λουκία και Τρύφωνα. Τέλος πάντων, από τότε, η Νέδα τον κρατά σφικτά, ανάμεσα στα δυο της σκέλια. Σημάδι από εκείνα τα σκουζμάρια και τη βοή της συφοράς έμεινε εκείνο το κάτι της Λούκος, της μικρότερης κόρης. Για αυτό ο συνταρακτικό γεγονός γράφτηκε το παραπάνω ποίημα του αείμνηστου γυμνασιάρχη Γιώργου Παπακυριακόπουλου.