ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ, ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ

Αννέτα Καββαδία ΕΠΟΧΗ

Η αλήθεια είναι πως ανιστόρητα, χυδαία, υβριστικά συνθήματα σαν αυτά που ακούστηκαν στην προηγούμενη παρέλαση της 25ης Μαρτίου από άγημα της Σχολής Μόνιμων Υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού –«η Κύπρος είναι ελληνική» ή «γαμ…ται η Τουρκία»– συνθήματα που έκαναν τον Θάνο Πλεύρη να… φουσκώσει τότε από εθνική περηφάνια και να δηλώνει πως «εγώ τέτοιους ναύτες θέλω, όχι να λένε περνά, περνά η μέλισσα και να τραγουδάνε το μικρό μου πόνι», αυτή τη φορά, στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, δεν είχαμε.

Είχαμε, βέβαια, τα «ζήτω ο Μεταξάς» και «σκούπα στα σκουπίδια τους εκπαιδευτικούς που δεν σέβονται τη σημαία μας» της Λατινοπούλου, το «να είσαι αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι έλληνας» του εκλεκτού της Ομάδας Αλήθειας και της ΝΔ, wanna be opinion maker Δρυμιώτη, την κατάπτυστη τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη, που ήρθαν να μας υπενθυμίσουν πως δεν επιτρέπεται ο εφησυχασμός και πως οι ιδεολογικές μάχες πρέπει να δίνονται καθημερινά.

Βγαλμένες από τα σκοτάδια της Ιστορίας

Με αυτή τη λογική, το ομολογουμένως προκλητικό θέμα της κατάργησης των παρελάσεων, δεν μπορεί να μην μπαίνει καν στη δημόσια συζήτηση. Μιλάμε για έναν θεσμό που επινοήθηκε από τον Φρειδερίκο της Πρωσίας, κορυφώθηκε στη Γερμανία του Χίτλερ, αποτέλεσε βασικό σύμβολο της δικτατορίας του Μεταξά και επανήλθε δυναμικά κατά τη διάρκεια της χούντας.

Βγαλμένες από τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας, από το φαντασιακό του εθνικισμού και του ολοκληρωτισμού όπου η δύναμη του κράτους προβαλλόταν μέσα από την ομοιομορφία των σωμάτων και τον συγχρονισμό της κίνησης, οι παρελάσεις εμφανίστηκαν ως εργαλεία εθνικιστικής προπαγάνδας, ως επίδειξη ισχύος και υπακοής, ως θέαμα ενότητας υπό κρατική καθοδήγηση. Και όσο κι αν παρουσιάζονται ως «εθνικό χρέος», ως πράξη μνήμης και τιμής προς όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία, αν κοιτάξουμε βαθύτερα, πίσω από τη βιτρίνα της συγκίνησης και της παράδοσης, θα διαπιστώσουμε πως ο θεσμός αυτός όχι μόνο δεν υπηρετεί τη δημοκρατία αλλά αντίθετα τη νοθεύει. Δεν ενισχύει τη συλλογική μνήμη αλλά την καθυποτάσσει σε μια μηχανική, κρατικά ελεγχόμενη τελετουργία.

Ποιος δεν αντιλαμβάνεται πως μέσα από τις παρελάσεις, το κράτος επιδιώκει να επιβάλει μια συγκεκριμένη αφήγηση για την Ιστορία; Μια εθνικιστική, μονοδιάστατη αφήγηση όπου ο λαός εμφανίζεται ενωμένος και άψογος –αρκεί μια ματιά στους Δωσίλογους του Μενέλαου Χαραλαμπίδη για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της διαστρέβλωσης αυτού του αφηγήματος –όπου η ελευθερία προβάλλεται μόνο ως στρατιωτική νίκη και όχι ως κοινωνική κατάκτηση. Χάνεται έτσι η ουσία του ιστορικού βιώματος: οι αντιφάσεις, οι ταξικοί αγώνες, οι θυσίες των «ανώνυμων» ανθρώπων, οι γυναίκες και οι εργάτες που κράτησαν ζωντανό το όνειρο της απελευθέρωσης.

Μόνο που μια τέτοια αφήγηση

Το γκοβέρνο και η Επαρχία

       Ελένη Σκάβη

  Ούλοι αυτοί που θέλουν να κάνουν "οικονομία" επικαλούμενοι το κόστος λειτουργίας των ΕΛΤΑ, μεταφέροντάς το στις τσέπες των τελευταίων κατοίκων στα χωριά, καθώς θα εξυπηρετούνται πλέον από ιδιώτες, δεν έχουν ιδέαν από περιφέρεια, επαρχία, κλπ.

Βλέπουν κουτσουλιά και νομίζουν ότι πρόκειται κερασάκι σε τούρτα γενεθλίων... Βλέπουν μοσχαράκι, και ρωτούν τι σόι ράτσα σκύλου είναι το ζώο. Βλέπουν γαλάρι και θαυμάζουν για το πόσο μεγάλο γατί είναι ευτούνο... βλέπουν τον τσοπάνη να αρμέγει και τον καταγγέλουν για παραβίαση των δικαιωμάτων του ζώου που "βασανίζεται..."

Βλέπουν τους ανθρώπους που απέμειναν στα ωραία μας χωριά και σκέπτονται να τους "εκπολιτίσουν" με PC και δορυφορικά "καθρεφτάκια..."

Είναι σαν τους λένε; "Δεν έχετε ψωμί; Φάτε λοιπόν παντεσπάνι!"

Δεν έχουν καταδεχτεί να λερώσουν το σκαρπινάκι τους με λάσπη ή φουσκί... Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά ανάμεσα σε στάρι και βρώμη...

Η Ελλάς της Περιφέρειας δεν υπάρχει για το γκουβέρνο! Υπάρχουν μόνο καταναλωτές που οφείλουν να πειθαρχήσουν στις ορέξεις των λυσασμένων κερδοσκόπων-φίλων.

Αλλά τι σας λέω τώρα...

Θυμάμαι το βασικό επιχείρημα του άλλου γκουβέρνου, μερικά χρόνια πριν, όταν ψηφιζόταν ο Καποδίστριας. Έλεγαν τότε: "Ξέρετε πόσο κοστίζει στον προϋπολογισμό η λειτουργία μιας κοινότητας; 8.000.000 δρχ. ετησίως;;"

Μην αμφιβάλετε λοιπόν ότι το σχέδιον "οδοστρωτήρας" της ελληνικής περιφέρειας έχει μακρύ παρελθόν! Ούτε να μπερδεύεστε με τις προθέσεις σύνολου του συστήματος... Η Ελλάς της επαρχίας μετατράπηκε σε γαλέρα...

"Τουρισμός" γράφει στην πλώρη... Ούλοι εμείς γατάκια μου σκυμμένοι, εξαθλιωμένοι, υποταγμένοι! Καλά να πάθουμε, χλωρά και ξερά...

Η Ηλεία πιλότος της εξαθλίωσης. Μας ονειρεύεται ο πρθπργ. ως "μπαταρία" της Ευρώπης, γιουσουφάκια των μπρούκληδων που κάνουν στις ωραίες μας παραλίες διακοπές, καφενόβιους με ένα 2ευρο για διασκέδαση, αφού η επαρχία γέμισε καφέ, ντελιβεράδες, σαιζονίστες, αναλφάβητους, όπερ εστί μεθερμηνευόμενο "δουλικά..." Και μη γελιέστε. Σε λίγο καιρό που θα έχουν μετοικήσει στα κοιμητήρια της ενδοχώρας οι τελευταίοι συνταξιούχοι ΟΓΑ μαζί με τους ελάχιστους που ξέμειναν -πεισματάρηδες- στα χωριά, δεν θα καταδέχονται ούτε οι Courier να περάσουν το "σύνορο"...

Θα γυρίσουμε πάλι αλά παλαιά στις σουλτανικές εποχές. Τότε που για να περάσουν τα ζωντανά και οι ανθρώποι από το χωριό στην πόλη πληρώνανε και διόδιο...

Η ελληνική επαρχία πεθαίνει... Με υπογραφές πεντακάθαρες... Ούτε επί Οθωμανίας έτσι!!!

Φτού τους, λοιπόν με όση δύναμη απέμεινε στα γέρικα πνευμόνια μου...

Δίνοντας ζωή στους τοίχους και έμπνευση στους μαθητές - Η “μεταμόρφωση” του Γυμνασίου Παραλίας δια χειρός Γιάννη Τσιμόγιαννη

 Τάσος Ανδρικόπουλος

Η αυλή και οι τοίχοι του Γυμνασίου Παραλίας Καλαμάτας δεν θυμίζουν πια ένα συνηθισμένο σχολείο. Είναι ένας “ζωντανός πίνακας”, μια ανοιχτή τάξη όπου η Φιλολογία συναντά τα Μαθηματικά και τη Γεωμετρία, μέσα από σχήματα που “κρύβουν” ένα κομμάτι της αρχαίας ελληνικής σοφίας.

Από το καλοκαίρι του 2024 μέχρι και πρόσφατα, ο Γιάννης Τσιμόγιαννης, γνωστός πλέον για τις γεωμετρικές του παρεμβάσεις στους δημόσιους χώρους της Καλαμάτας, εργάστηκε ακατάπαυστα τους καλοκαιρινούς μήνες, πολλές φορές από το πρωί ως τα μεσάνυχτα, για να δημιουργήσει 91 (!) γεωμετρικά σχήματα. Τα περισσότερα εξ αυτών μάλιστα, συνοδεύονται από αποσπάσματα αρχαίων κειμένων, επιλεγμένα με αξιοθαύμαστη φροντίδα και επιστημονική ακρίβεια.

«Ο πρώτος μου στόχος», εξηγεί στην “Ε”, «ήταν να “παντρέψω” τη Φιλολογία με τα Μαθηματικά και τη Γεωμετρία. Εμπνεύστηκα από μια ρήση του Αδαμάντιου Κοραή, από τα προλεγόμενα του Πλούταρχου, όπου επισημαίνει ότι οι ορθολογικές επιστήμες χωρίς τη φιλολογία καταλήγουν να έχουν την ταπεινότητα των βάναυσων τεχνών (χειρωνακτικών). Έτσι αποφάσισα να συνοδεύσω τα γεωμετρικά σχήματα με τα αντίστοιχα αρχαία κείμενα». Η αναζήτηση αυτών των κειμένων δεν ήταν ωστόσο εύκολη υπόθεση. Ο κ. Τσιμόγιαννης αγόρασε βιβλία, έψαξε σε εγκυκλοπαίδειες και συνέκρινε πηγές, διορθώνοντας μάλιστα λάθη που εντόπιζε. «Η κύρια πηγή μου ήταν το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό του Ηλίου. Εκεί, ο φιλόλογος, φιλόσοφος και εκπαιδευτικός Κωνσταντίνος Γεωργούλης -του οποίου το όνομα φέρει δρόμος στο κέντρο της Καλαμάτας- έχει γράψει ένα εκτενές άρθρο για την ελληνική μαθηματική επιστήμη. Είναι πυκνογραμμένο, αλλά απολύτως διαφωτιστικό» εξήγησε.

«ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ»

Ο δεύτερος του στόχος ήταν καθαρά παιδαγωγικός, χαρακτηρίζοντάς τον μεγαλεπήβολο, μιας και δεν είναι μαθηματικός. «Ήθελα να αναδείξω τη Γεωμετρία ως βασικό μάθημα και να προκαλέσω ενδεχομένως τους μαθηματικούς να την επαναφέρουν στη θέση που της αξίζει, όπως παλιά. Ανθρωποι άλλωστε που έχουν ασχοληθεί με τη Γεωμετρία έχουν τονίσει πως είναι απαραίτητη για τη διαμόρφωση του νου των παιδιών, καθώς μέσα από τη φύση της εξασκεί την ανάλυση, την παρατηρητικότητα, την προσοχή, και τη συνέπεια του ορθολογικού λόγου, προάγοντας παράλληλα την ορθολογική σκέψη» σχολίασε, λέγοντας πως μέσα από τις δημιουργίες του δεν δυσκολεύει τα παιδιά, αλλά αντίθετα τα διευκολύνει με τη βοήθεια παραπομπών. Με τη γνωστή του ευαισθησία πάνω στο μάθημα αυτό, ο κ. Τσιμόγιαννης εξηγεί και τον αισθητικό του προσανατολισμό: «Η Γεωμετρία έχει άμεση σχέση με το σχήμα. Αν βάλεις μπροστά από τη λέξη “σχήμα” το “α”, προκύπτει η λέξη “άσχημο”. Κατά κάποιον τρόπο, το άσχημο συνδέεται με το όμορφο που είναι το σχήμα. Γι’ αυτό ήθελα, μέσω όμορφων σχημάτων, να προσελκύσω το βλέμμα των παιδιών και να τα κάνω να αισθανθούν μια εφορία. Το καλό και το όμορφο διεγείρουν άλλωστε ψυχικά, δημιουργούν ανάταση, ανοίγουν την ψυχή. Όταν παρουσιάζεις λοιπόν κάτι δύσκολο με όμορφο τρόπο, γεννά θετική ψυχική βάση για το συγκεκριμένο μάθημα» συνέχισε, εκτιμώντας πως το έργο του στο Γυμνάσιο Παραλίας λειτουργεί σαν μια εικαστική αφήγηση της ελληνικής μαθηματικής σκέψης.

«Επιδίωξα να γίνει μια εξιστόρηση της αρχαίας ελληνικής Γεωμετρίας, συνοπτικά, σε επίπεδο Γυμνασίου. Μια παρέλαση των μεγάλων γεωμετρών (Ευκλείδης, Αρχιμήδης, Απολλώνιος) και των εμβληματικών τους θεωρημάτων, μέσα από μια προσπάθεια να αποτυπώσω, με λίγα λόγια, το “ρεζουμέ” της ιστορίας» σημείωσε, μεταφέροντάς μας την φιλοσοφία του πάνω στο θέμα με τέτοιο τρόπο που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί γραπτώς. Οταν μιλάει άλλωστε ο Γιάννης Τσιμόγιαννης για την Γεωμετρία, η συζήτηση μοιάζει με ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κλάδο των μαθηματικών, απορώντας ο εκάστοτε ακροατής πώς γίνεται να μην ασχολήθηκε επαγγελματικά με την Εκπαίδευση.

NEA γενικώς

 ΠΡΩΙΝΗ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΡΩΙΝΗ ΧΤΕΣ

ΒΓΗΚΑ ΨΗΛΑ ΣΤΑ ΔΙΑΣΕΛΛΑ ΚΑΙ ΑΓΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΜΠΑΣΑΙΝΑ

Αφιερώνεται σε έναν κατακαλό μας φίλο από την  παρέα  στη  Ζαχάρω, τον Γιάννη Μαντά Μαζί κστα άλλα φιλαράκια της παρέας Μπίλη,  Δημητράκη & Κουμπαράκο

       Από μικροί στο χωριό ακούγαμε το τραγούδι "Βγήκα ψηλά τα Διάσελλα [1] κι αγνάντια στην Μπαρμπάσαινα" [2] και φάνταζαν τα Διάσσελα ή παλαιά Μπρουμάζι, σαν ένα θρυλικό μεγάλο χωριό. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας μπήκαμε σε άλλα μονοπάτια, γνωρίσαμε κι άλλους τόπους και πολιτείες αλλά τα τα Διάσσελα κρατούσαν μια θέση, κάπως ...μυθική αού μεσολάβησε και ο "ψύλλος"[3] γυρισμένος στα Διάσελλα. 

   Και όπως τα φέρνει η ζωή ένας Διασελιώτης ο Γιάννης Μαντάς , συνταξιούχος ήρθε ως οικονομικός μετανάστης και έγινε κάτοικος στη Ζαχάρω. Και λόγω της ώσμωσης έγινε φίλος και μέλος της παρέας. Σημειωτέο πρώτα τακίμιασε με τον Δημητράκη μια και αυτοί οι δυο έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά και οι δυο, μειλίχιοι και χαμηλών τόνων. Να προσθέσω αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση. Ο Γιάννης ήταν χρόνια ταξιτζής στη Αθήνα και άλλα τόσα στα Ολύμπια, οπότε έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι. Κι όμως όταν τον γνωρίζεις τον παίρνεις για φιλόλογο, καθότι με την πραότητα συνδυάζει την πολύξερη γνώση με την καλή κριτική. Βεβαίως έχει και αρνητικά, όπως φυσικά και όλοι μας. Αναφέρω ένα κατά τη δική μου γνώμη, αποφεύγει να συμμετέχει σε κοινά, όπως συλλογικούς φορείς, συλλογικές δράσεις, καταγγελίες, και κομματικές οργανώσεις, όπως και φυσικά τη θάλασσα. [4] Πάντως φέτος ήταν καθημερινός θαμώνας για καφέ στην καντίνα της Μαντώς στους Ταξιάρχες και με την υπόλοιπη παρέα αλλά μπάνιο γιοκ.

       Έτσι λόγω Γιάννη τα Διάσελλα έγιναν οικεία

            Εντύπωση μου έκανε και το εξής:

    Στο ΕΑΜ δεν ήταν όλοι κομμουνιστές, το ποσοστό ήταν κοντά στο 15%. Μάλιστα στα Διάσσελα δεν ήταν ΟΥΔΕΙΣ κομμουνιστής. Τα πρώτα στελέχη της οργάνωσης είναι τα ακόλουθα: Ο φιλελεύθερος Θανάσης Παπαδημητρίου, 46 ετών, δικαστικός κλητήρας στο Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας, ο πρώτος χρονολογικά γραμματέας. Ο φιλελεύθερος δικηγόρος Παναγιώτης Κωνσταντόπουλος. Ο Βασίλης Λέφας, θείος του Γιάννη (αδελφός του πατέρα του), δικαστικός κλητήρας στο Πρωτοδικείο Ηλείας, στον Πύργο, τυπικά φιλελεύθερος, αλλά με προοδευτικότερο πολιτικό προσανατολισμό. Ο Αναστάσιος Κουρκούτας, αγρότης, απόφοιτος σχολαρχείου, με γνώσεις αρχαίων ελληνικών, οπαδός του Λαϊκού Κόμματος και φοβερά γερμανόφιλος, που μετατράπηκε σε σφοδρό πολέμιο των Γερμανών. Ο Παναγιώτης Κουρκούτας, ξάδελφος του προηγουμένου, τσαγκάρης, οπαδός του Λαϊκού Κόμματος. Ο Αριστείδης Κοτταράς, αγρότης, απόφοιτος δημοτικού, του οποίου ο πατέρας ήταν ο πρώτος οπαδός του Παπαναστασίου στο χωριό και ο οποίος μετά μπήκε στον ΕΛΑΣ. Τα στοιχεία, από προφορική μαρτυρία των Χρήστου Παπαδημητρίου και Δημήτρη Κανδρή, στον συγγραφέα.

ΠΗΓΗ: "Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ του Παντελή Μούτουλα

Τελικά όλα αυτά για τα Διάσσελα τόσο εντύπωση 

μου έχουν κάνει που το έβαλα αμέτι μωχαμέτι να 

τα επισκεφτώ  με την πρώτη ευκαιρία με οδηγό 

τον Γιάννη!

 {1} " Βγήκα ψηλά στα Διάσελλα κι αγνάντια στη Μπαρμπάσαινα" Λεβέντικο τσάμικο!

[2] Στη δε Μπαρμπάσαινα βγαίνει το γνωστό κρασί με το ίδιο όνομα.

[3] Το θρυλικό έργο "Ο ΨΥΛΛΟΣ" από τον Δημ. Σπύρου που ήταν από εδώ τα Διάσσελα

[4] Γράφω φυσικά μια και η πλειονότητα από τα ορεινά χωριά δεν έχουν καθόλου καλή σχέση με τη θάλασσα, Αν και το ίδιο συμβαίνει σε πολλούς πεδινούς, Ο Δημητράκης, ο Μπίλης και η Ζωρζέτα βλέπουν τη θάλασσα με τα ..κιάλια   

Η σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου–Τρίπολης–Καλαμάτας και Κορίνθου-Μεγάρων γίνονται ποδηλατόδρομος

 Nikos Belavilas

 · Δυστυχώς, ο επίσημος εθνικός φορέας των μηχανικών ανέλαβε να οργανώσει τον σχεδιασμό της καταστροφής της αρχαιότερης σιδηροδρομικής γραμμής της χώρας μας – της ορεινής διαδρομής της Πελοποννήσου, η οποία λειτουργούσε από το 1903, μεταφέροντας εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες τον χρόνο, από την Καλαμάτα ως την Αθήνα και τον Πειραιά.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2025 δημοσιεύτηκαν δύο διακηρύξεις του ΤΕΕ, σε συνεργασία με το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, για την εκπόνηση προμελετών που αφορούν τη μετατροπή των μετρικών σιδηροδρομικών γραμμών Κορίνθου–Τρίπολης–Καλαμάτας και Κορίνθου-Μεγάρων σε ποδηλατόδρομο, με χρηματοδότηση από το Πράσινο Ταμείο.

Εδώ και χρόνια, οι τοπικές κοινωνίες της Πελοποννήσου, οι δήμοι, οι φορείς και οι φίλοι του σιδηροδρόμου αγωνίζονται για την επαναλειτουργία της γραμμής, ενός έργου στρατηγικής σημασίας για την ανάπτυξη, τις μετακινήσεις, τις τοπικές οικονομίες και τον τουρισμό της περιοχής.

Η συγκεκριμένη γραμμή δεν είναι ένα εγκαταλελειμμένο απομεινάρι του παρελθόντος. Είναι μία από τις πιο όμορφες και ελκυστικές ορεινές διαδρομές τρένου της νότιας Ευρώπης και των Βαλκανίων. Εκπληκτικής αρχιτεκτονικής γέφυρες και σταθμοί συναντούν τα μοναδικά τοπία των βουνών, από τον Ισθμό και τα Δερβενάκια ως τον Μεσσηνιακό κόλπο. Η γραμμή ανακατασκευάστηκε πλήρως το 2011, με μεγάλο κόστος και συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Περιλαμβάνεται τόσο στο Γενικό όσο και στο Περιφερειακό Χωροταξικό Πλαίσιο της Πελοποννήσου, καθώς και στο Διευρωπαϊκό Δίκτυο Μεταφορών, ενώ στον 20ετή σχεδιασμό του Υπουργείου Μεταφορών προβλέπεται η αναβάθμισή της. Παρ’ όλα αυτά, δεν λειτούργησε ποτέ.

Και αναρωτιέται κανείς: ποιανού μπήκε η ιδέα της ακύρωσης και γιατί – αγνοώντας όλα αυτά; Η σκέψη να μετατραπεί αυτή η γραμμή σε ποδηλατόδρομο δεν έχει καμία λογική ούτε τεχνική βάση. Μιλάμε για μια διαδρομή που περνά μέσα από σήραγγες, από φρύδια γκρεμών χωρίς προστασία, από γέφυρες και ορύγματα. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα δευτερευουσών, σχεδόν νεκρών επαρχιακών οδών στα βουνά που θα μπορούσαν να δεχθούν ποδηλατόδρομους και πεζοπορικά μονοπάτια.

Κυρίως, όμως, ένα τέτοιο έργο θα σημάνει την οριστική ταφόπλακα του σιδηροδρόμου στην Πελοπόννησο – της σπουδαίας εκείνης ορεινής διαδρομής Κορίνθου–Τρίπολης–Καλαμάτας, ενός μέσου φιλικού προς το περιβάλλον, οικονομικού και βιώσιμου.

Η Πελοπόννησος – όπως και ολόκληρη η χώρα – καταδικάστηκε, μετά τις ιδιωτικοποιήσεις, τις διακοπές λειτουργίας και τις καταστροφές, ιδίως μετά την τραγωδία των Τεμπών, να μείνει σχεδόν χωρίς σιδηρόδρομο. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε άλλες γραμμές από τις ελάχιστες που διαθέτουμε. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί το ΤΕΕ να πρωτοστατεί σε αυτή την άνευ λογικής αθλιότητα – να καταργεί τα τρένα, σχεδιάζοντας ποδηλατόδρομους πάνω σε βουνά και φαράγγια.

Φωτό: Apollon Kyrkos / LIFO

ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ

                                                                                                    Areti Panou

Φέτος είναι η χρονιά του λίγα και καλά. Τα σύκα ήταν λίγα, αλλά πολύ νόστιμα κι ούτε ένα σκουληκιασμένο. Τα ρόδια είναι λίγα, γλυκά και κατακόκκινα κι ούτε ένα χαλασμένο. Κι οι ελιές, απ' ότι φαίνεται, ακολουθούν, λίγες αλλά καθαρές χωρίς τον αδηφάγο και ύπουλα πολλαπλασιαζόμενο και μεταδιδόμενο δάκο.

"Το μαγικό χαλί" του Στάθη.

-Ο αδηφάγος δάκος.

-Ρόδι.

Αναρωτιέμαι τι θέλει να μας πει η φύση, ο μεγάλος δάσκαλος. Το "ουκ εν τω πολλώ το ευ" που δίδαξε κάποτε στους αρχαίους μας; Ότι η υπερεκμετάλλευση καταστρέφει τη φύση και τον ίδιο τον άνθρωπο που τη μηχανεύεται; Και ποια είναι αυτά τα λίγα και καλά και απαραίτητα, τα "εκ των ων ουκ άνευ"; Μπορεί τα προϊόντα μιας φύσης που βιάζεται διαρκώς με χίλιους τρόπους για να υπερπαράγει να είναι ωφέλιμα και υγιεινά για τον άνθρωπο; Και ποιος άνθρωπος με στοιχειώδη λογική μπορεί να πιστέψει ότι το προϊόν ενός δεκατριάωρου μεροκάματου μπορεί να είναι σωστό κι ακέριο; Να μην είναι σκουληκιασμένο από την εξάντληση, την πίκρα και την αδικία; Και όμως, κάποιοι αυτό το λένε ανάπτυξη.

Στις φωτό βλέπουμε:

-ένα μυρμήγκι που κουβαλάει ένα φτερό, υπερπολλαπλάσιο σε όγκο και βάρος από το ελάχιστο σώμα του. Γιατί το κάνει, αφού το φτερό δεν είναι σπόρος, δεν είναι τροφή; Να ονειρεύονται άραγε τα μυρμήγκια ότι ξεκολλάνε από το χώμα και πετάνε ελεύθερα; Ή μήπως χρειάζονται ένα όμορφο φτερό να τα συντροφεύει την κρύα νύχτα του χειμώνα; Είναι και για τα μυρμήγκια η ομορφιά εκ των ων ουκ άνευ;

ΝΕΑ γενικώς

ΖΑΧΑΡΑΙΪΚΑ

Την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2025, στο Πολύκεντρο Ζαχάρως, ο Δήμος Ζαχάρως 

με τον Νέο Σύλλογο Γυναικών Ζαχάρως– Φιγαλίας πραγματοποίησε εκδήλωση αφιερωμένη

στην Παγκόσμια Ημέρα της Αγρότισσα, Από αυτή είναι και το παρακάτω βίντεο.

ΠΡΩΙΝΗ ΣΗΜΕΡΑ