ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ, ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ

Αννέτα Καββαδία ΕΠΟΧΗ

Η αλήθεια είναι πως ανιστόρητα, χυδαία, υβριστικά συνθήματα σαν αυτά που ακούστηκαν στην προηγούμενη παρέλαση της 25ης Μαρτίου από άγημα της Σχολής Μόνιμων Υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού –«η Κύπρος είναι ελληνική» ή «γαμ…ται η Τουρκία»– συνθήματα που έκαναν τον Θάνο Πλεύρη να… φουσκώσει τότε από εθνική περηφάνια και να δηλώνει πως «εγώ τέτοιους ναύτες θέλω, όχι να λένε περνά, περνά η μέλισσα και να τραγουδάνε το μικρό μου πόνι», αυτή τη φορά, στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, δεν είχαμε.

Είχαμε, βέβαια, τα «ζήτω ο Μεταξάς» και «σκούπα στα σκουπίδια τους εκπαιδευτικούς που δεν σέβονται τη σημαία μας» της Λατινοπούλου, το «να είσαι αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι έλληνας» του εκλεκτού της Ομάδας Αλήθειας και της ΝΔ, wanna be opinion maker Δρυμιώτη, την κατάπτυστη τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη, που ήρθαν να μας υπενθυμίσουν πως δεν επιτρέπεται ο εφησυχασμός και πως οι ιδεολογικές μάχες πρέπει να δίνονται καθημερινά.

Βγαλμένες από τα σκοτάδια της Ιστορίας

Με αυτή τη λογική, το ομολογουμένως προκλητικό θέμα της κατάργησης των παρελάσεων, δεν μπορεί να μην μπαίνει καν στη δημόσια συζήτηση. Μιλάμε για έναν θεσμό που επινοήθηκε από τον Φρειδερίκο της Πρωσίας, κορυφώθηκε στη Γερμανία του Χίτλερ, αποτέλεσε βασικό σύμβολο της δικτατορίας του Μεταξά και επανήλθε δυναμικά κατά τη διάρκεια της χούντας.

Βγαλμένες από τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας, από το φαντασιακό του εθνικισμού και του ολοκληρωτισμού όπου η δύναμη του κράτους προβαλλόταν μέσα από την ομοιομορφία των σωμάτων και τον συγχρονισμό της κίνησης, οι παρελάσεις εμφανίστηκαν ως εργαλεία εθνικιστικής προπαγάνδας, ως επίδειξη ισχύος και υπακοής, ως θέαμα ενότητας υπό κρατική καθοδήγηση. Και όσο κι αν παρουσιάζονται ως «εθνικό χρέος», ως πράξη μνήμης και τιμής προς όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία, αν κοιτάξουμε βαθύτερα, πίσω από τη βιτρίνα της συγκίνησης και της παράδοσης, θα διαπιστώσουμε πως ο θεσμός αυτός όχι μόνο δεν υπηρετεί τη δημοκρατία αλλά αντίθετα τη νοθεύει. Δεν ενισχύει τη συλλογική μνήμη αλλά την καθυποτάσσει σε μια μηχανική, κρατικά ελεγχόμενη τελετουργία.

Ποιος δεν αντιλαμβάνεται πως μέσα από τις παρελάσεις, το κράτος επιδιώκει να επιβάλει μια συγκεκριμένη αφήγηση για την Ιστορία; Μια εθνικιστική, μονοδιάστατη αφήγηση όπου ο λαός εμφανίζεται ενωμένος και άψογος –αρκεί μια ματιά στους Δωσίλογους του Μενέλαου Χαραλαμπίδη για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της διαστρέβλωσης αυτού του αφηγήματος –όπου η ελευθερία προβάλλεται μόνο ως στρατιωτική νίκη και όχι ως κοινωνική κατάκτηση. Χάνεται έτσι η ουσία του ιστορικού βιώματος: οι αντιφάσεις, οι ταξικοί αγώνες, οι θυσίες των «ανώνυμων» ανθρώπων, οι γυναίκες και οι εργάτες που κράτησαν ζωντανό το όνειρο της απελευθέρωσης.

Μόνο που μια τέτοια αφήγηση

Ο χορευτής των ρινγκ[ Η ιστορία του ρομά πυγμάχου Τζόναθαν Τρόλμαν που αντιστάθηκε στους ναζί]

  Στις 9 Ιουνίου του 1933, ο γερμανός πυγμάχος Αντόλφ Γουίτ διεκδικούσε τον τίτλο των «Ελαφρών Βαρών» της χώρας και ως «γνήσιος» εκπρόσωπος της άριας φυλής ήταν ο αγαπημένος της ναζιστικής κυβέρνησης, που υποστήριζε ότι μέσω των σπορ, ειδικά των δυναμικών όπως η πυγμαχία, θα έδειχνε η άρια φυλή την ανωτερότητα της επί των υπολοίπων. Το ότι τον έλεγαν και Αντόλφ ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Αντίπαλός του, ο τσιγγάνος πυγμάχος Γιόχαν «Ρουκέλι» Τρόλμαν ο οποίος ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής στο πυγμαχικό κοινό της χώρας για το ιδιαίτερο και «χορευτικό» στυλ του. Στον αγώνα, η ανωτερότητα του Τρολμαν είναι εμφανής σε όλους τους γύρους όμως η Γερμανική Ομοσπονδία δίνει το αποτέλεσμα ισόπαλο και ο κόσμος ξεσηκώνεται, αναγκάζοντάς τους να δώσουν την νίκη στον Τρόλμαν. Μια εβδομάδα μετά τού αφαιρούν τον τίτλο και επίσημα, καταγγέλλοντας το «αντιγερμανικό» και «χορευτικό» στυλ του μέσα στο ρινγκ, ζητώντας του να παίξει με τον «γερμανικό» τρόπο.

Στις 27 Ιουλίου θα αντιμετωπίσει τον Γκουστάβ Έντερτ και ο Τρολμαν ήξερε ότι δεν είχε καμία ελπίδα όχι μόνο να κερδίσει αλλά και να κάνει κάποια καριέρα στη ναζιστική Γερμανία, γι’ αυτό και αποφάσισε να αντισταθεί με τον δικό του τρόπο τρολάροντας τη γερμανική πυγμαχική ομοσπονδία που απαιτούσε να αγωνίζεται με τον «γερμανικό» ή μάλλον «άριο» τρόπο. Την ημέρα του αγώνα ανέβηκε στο ρινγκ με τα μαλλιά του βαμμένα ξανθά και το πρόσωπο του πασπαλισμένο με αλεύρι σε μια παρωδία των στερεοτύπων των Ναζί. Το καμπανάκι χτύπησε και ο Τρολμαν έμεινε ακίνητος στη μέση του ρινγκ και δέχθηκε τα χτυπήματα του αντιπάλου το ένα πίσω από το άλλο, αντέχοντας μέχρι τον 5ο γύρο πριν χάσει τις αισθήσεις του.

Η καριέρα του θα κρατούσε δύο χρόνια ακόμη με συνεχείς απειλές από τους Ναζί στον ίδιο και την οικογένεια του, μέχρι το 1935 να του αφαιρέσουν την άδεια του. Ο Τρόλμαν θα υποστεί όλα τα τρομαχτικά μέτρα που εφάρμοσαν οι Ναζί στις μειονότητες. Αρχικά θα του γίνει αναγκαστική στείρωση, ενώ λίγα χρόνια μετά θα καταταχθεί με το ζόρι στον ναζιστικό στρατό και θα πολεμήσει στη Γαλλία και στο Ανατολικό μέτωπο. Εκεί θα τραυματιστεί και το 1942 θα απολυθεί από τον στρατό ατιμωτικά, όπως όλες οι μειονότητες παρά τους τραυματισμούς τους στη μάχη.

Η Γκεστάπο συνέλαβε τον Τρόλμαν τον Ιούνιο του 1942, ενώ βρισκόταν στο Ανόβερο. Βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της κράτησής του και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Neuengamme στο Αμβούργο. Προσπάθησε να κρατήσει χαμηλό προφίλ, αλλά αναγνωρίστηκε από τον Άλμπερτ Λιουτκεμάγερ, αξιωματούχο της πυγμαχίας. Έκτοτε, χρησιμοποιήθηκε στις μάχες που έστηναν οι αξιωματικοί για τη διασκέδασή τους. Λίγο αργότερα θα μεταφερθεί σε άλλο στρατόπεδο όπου ο «Capo» Εμίλ Κορνίλιους θα τον αναγνωρίσει ξανά. Οι Capo ήταν πρώην εγκληματίες φυλακισμένοι που συνεργαζόντουσαν με τους Ναζί για προνομιακή μεταχείριση. Ο Κορνίλιους θα τον προκαλέσει σε αγώνα, βλέποντάς τον σε άθλια κατάσταση και προχωρημένη ηλικία. Παρόλα αυτά ο Τρολμαν θα κερδίσει και αυτή τη μάχη με το γνωστό «αντιγερμανικό» στυλ του, κάτι που ο Κορνίλιους δεν θα του συγχωρήσει. Την επόμενη μέρα τον βρήκε την ώρα που έκανε καταναγκαστική εργασία και τον σκότωσε χτυπώντας τον με ένα φτυάρι στο κεφάλι.

Το πτώμα του ρίχτηκε σε έναν μαζικό τάφο μαζί με όλα τα άλλα θύματα των Ναζί. Η ιστορία του Τζόναθαν Τρόλμαν «ζωντανεύει» στο βιβλίο «Νεκρός Χορός» (Εκδόσεις Μικρός Ήρως). Ο συγγραφέας Μι Δέλτα συναντιέται με τον εικονογράφο Πότη Κεϊμάλη σε μια ιστορία ψυχοσύνθεση των πυγμάχων, που ακροβατούσε διαρκώς σε μια τεντωμένη κλωστή μεταξύ επιβίωσης και έμμεσης δολοφονίας –πολλές φορές και συγκρατουμένων τους.  «Όσοι όμως επέζησαν και μας μετέφεραν τις εμπειρίες που βίωσαν, μας άφησαν μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη. Μια παρακαταθήκη που υπενθυμίζει πως ο άνθρωπος, για να παραμείνει άνθρωπος, πρέπει να παλεύει κάθε στιγμή στη ζωή του, μεταφορικά και, κάποιες φορές, κυριολεκτικά» γράφει στην εισαγωγή του ο Μι Δέλτα. Είναι ένα διήγημα – δήλωση για να μην ξεχαστεί το «Αόρατο Ολοκαύτωμα» όπως επικράτησε να χαρακτηρίζεται η εξόντωση των Ρομά. Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο ζει και αγωνίζεται ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, Τζόναθαν Τρόλμαν. Το διήγημα αυτό βασίστηκε σε ιστορικά γεγονότα, και αποτελεί μια προσπάθεια, ώστε όλοι όσοι αγαπούν τα λεγόμενα «μαχητικά σπορ», να παραμείνουν στη σωστή πλευρά της ιστορίας, διδασκόμενοι τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Αποτελεί μια βαθιά σιωπηλή υπόκλιση σε όλους εκείνους και εκείνες που τους κατάπιε η κοιλιά του κτήνους. 

Ο Πυθαγόρας του ποδοσφαίρου

 "ΕΠΟΧΗ" Μάκης Διόγος

Εννέα χρόνια χωρίς τον “Νουρέγιεφ” του ποδοσφαίρου, Γιόχαν Κρόιφ

   

 “Την ολλανδική εθνική ομάδα την αποκαλούσαν «Κουρδιστό πορτοκάλι», αλλά τίποτα το μηχανικό δεν υπήρχε σ’ εκείνο το έργο της φαντασίας, οι συνεχείς αλλαγές του οποίου προκαλούσαν σύγχυση στους πάντες.  Όπως και «η Μηχανή» της Ρίβερ Πλέιτ, την οποία επίσης δυσφημούσε το όνομά της, αυτό το καυτό πορτοκάλι το πήγαινε και το έφερνε ένας ούριος άνεμος. Όλοι επιτίθονταν και όλοι αμύνονταν, αναπτυσσόμενοι και αναδιπλούμενοι σε σχήμα βεντάλιας, και ο αντίπαλος, αντιμέτωπος με μια ομάδα της οποίας κάθε παίκτης έκανε για έντεκα, έχανε τα αυγά και τα πασχάλια. Ένας βραζιλιάνος δημοσιογράφος αποκάλεσε αυτόν τον τρόπο ανάπτυξης «οργανωμένη αποδιοργάνωση». Η Ολλανδία έπαιζε μουσική, και αυτός που διηύθυνε τη μελωδία τόσων ταυτόχρονων ήχων, αποφεύγοντας τις παραφωνίες και την ασυνεννοησία, ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ. Μαέστρος και μουσικός πρώτης γραμμής, ο Κρόιφ δούλευε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Αυτός ο ηλεκτρισμένος καχεκτικούλης είχε μπει στον Άγιαξ πολύ μικρός: ενώ η μητέρα του διαχειριζόταν την καντίνα της ομάδας, αυτός μάζευε τις μπάλες που έφευγαν έξω, καθάριζε τα παπούτσια των ποδοσφαιριστών, τοποθετούσε τα σημαιάκια στις άκρες του γηπέδου και έκανε όλα όσα του ζητούσαν και τίποτε από αυτά που τον διέταζαν να κάνει. Ήθελε να παίξει μπάλα, αλλά δεν τον άφηναν, γιατί ήταν υπερβολικά ασθενικός και είχε υπερβολικά ισχυρό χαρακτήρα. Όταν τον άφησαν να παίξει, αυτός έμεινε. Παιδί ακόμα πρωτόπαιξε στην εθνική ομάδα, έπαιξε υπέροχα, έβαλε ένα γκολ και ξάπλωσε το διαιτητή αναίσθητο με μια γροθιά. Συνέχισε να είναι εργατικός, ταλαντούχος, και έπαιζε παθιασμένα. Σε δυο δεκαετίες κέρδισε είκοσι δύο πρωταθλήματα, στην Ολλανδία και στην Ισπανία. Αποσύρθηκε σε ηλικία τριάντα επτά χρόνων, αφού πέτυχε το τελευταίο του γκολ αποθεούμενος από το κοινό, που τον συνόδεψε από το γήπεδο μέχρι το σπίτι του”. Με τα παραπάνω λόγια περιγράφει τον Γιόχαν Κρόιφ ο μεγάλος ουρουγουανός Εσουάρδο Γκαλεάνο. Στις 24 του Μάρτη συμπληρώνονται εννέα χρόνια από τον θάνατο του “Ιπτάμενου Ολλανδού” σε ηλικία μόλις 68 ετών. Ο Κρόιφ μαζί με τους συμπαίκτες του στον Αγιαξ και την Εθνική Ολλανδίας (που τι ειρωνεία δεν κατάφερε να κατακτήσει ούτε Παγκόσμιο κύπελλο, ούτε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα) τη δεκαετία του ‘70 άλλαξαν το ποδόσφαιρο, όχι μόνο ως τρόπο παιχνιδιού, αλλά και ως τρόπο σκέψης!

Ο αγγλος συγγραφέας Ντέιβιντ Μίλερ όταν τον είδε να παίζει τον αποκάλεσε «Πυθαγόρα με ποδοσφαιρικά παπούτσια», ο Φραντς Μπεκενμπάουερ τον θεωρεί «ότι καλύτερο έχει παράξει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο» και ο ποδοσφαιρικός κόσμος τον αναγνώριζε ως  ακρογωνιαίο λίθο του Άγιαξ στις αρχές του ’70. Η ομάδα τον μακρυμάλληδων του Ρίνους Μίχελς έπαιξε αυτό που λέγεται από τότε «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο», ένα τελείως διαφορετικό μέχρι τότε στυλ παιχνιδιού, φαινομενικά άναρχο άλλα στην πραγματικότητα ένα στυλ που είχε εντάξει την ατομικότητα κάθε μέλους της ομάδας σε ένα σύστημα συνδυάζοντας την πειθαρχία με την ελευθερία. Ο Γιόχαν Κρόιφ, Κράουφ κατά την ορθή ολλανδική προφορά, ήταν ο καλύτερος παίκτης αυτής της ομάδας και η προσωποποίηση αυτής της μεγάλης ποδοσφαιρικής επανάστασης. Όταν όμως σταμάτησε το ποδόσφαιρο και έγινε προπονητής τότε έδειξε στον ποδοσφαιρικό κόσμο ότι ήταν ένας οραματιστής φιλόσοφος του παιχνιδιού, με το κήρυγμά του να αποτελεί ευαγγέλιο.

Ο δημοσιογράφος Ντέιβιντ Γουίνερ μιλάει για την «Εκκλησία του Κρόιφ» περιγράφοντας την επιρροή που άσκησε ως ποδοσφαιρικός φιλόσοφος, παίκτης και προπονητής, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Ο Κρόιφ και το “ευαγγέλιο” του βρήκαν πιστούς ακόλουθους και μαθητές στην Μπαρτσελόνα.  Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια η πόλη της Βαρκελώνης αποτελεί ένα χαρμάνι πολιτισμών, καταβολών και τρόπων ζωής και φημίζεται για την ανεκτικότητα της.  Σε αυτή την πόλη ο Κρόιφ βρήκε το περιβάλλον που τον έκανε «έναν από αυτούς», έναν Καταλανό από το Άμστερνταμ και μέσα σε αυτό το περιβάλλον πάτησε στα θεμέλια του συλλόγου και έκτισε ένα σύστημα παραγωγής ποδοσφαίρου με βάση τη δική του φιλοσοφία το όποιο εξελίσσεται μέχρι σήμερα. «Ο Κρόιφ επανεφηύρε το πώς αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο η Ισπανία» είπε ο Ναδάλ, παίκτης του Κρόιφ στην Μπαρτσελόνα περιγράφοντας με μια φράση την εξέλιξη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου την τελευταία 25ετία. Οι «ευαγγελιστές» παίκτες του Ολλανδού, αυτοί που στη συνέχεια έγιναν προπονητές ή τεχνικοί διευθυντές, η Ακαδημία της La Masia ως άλλη Εκκλησία και οι αντίπαλοι της Μπαρτσελόνα κυρίως στην Ισπανία αλλά και στην Ευρώπη ως άπιστοι που αλλαξοπίστησαν μπροστά σε αυτό που είδαν με τα μάτια τους μετέφεραν το κήρυγμα του Κρόιφ σε όλο τον κόσμο.  

Πηγές: “Τα χίλια πρόσωπα

 του ποδοσφαίρου” Εδουάρδο Γκαλεάνο, 

footballista.wordpress.com

Η μονομαχία του Ριο ντε λα Πλάτα

ΕΠΟΧΗ

Οι αρχηγοί Ουρουγουάης Χοσέ Νασάτσι (αριστερά) και
της Αργεντινής Μανουέλ Φερέιρα (δεξιά)
 μπροστά στο Βέλγο διαιτητή Τζον Λανζενί

 Στις 30 Ιουλίου του 1930, πριν από 93 ολόκληρα χρόνια, στο επιβλητικό Σεντενάριο του Μοντεβιδέο, μπροστά σε 93.000 φιλάθλους ολοκληρώθηκε το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Η διοργανώτρια Ουρουγουάη νίκησε 4-2 (παρ’ ότι έχανε 2-1 στο ημίχρονο) την Αργεντινή και κατέκτησε το πρώτο Μουντιαλ. Ο μεγάλος oυρουγουανός Εδουάρδο Γκαλεάνο για εκείνο το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο που φιλοξένησε η πατρίδα του έγραψε στο εξαιρετικό βιβλίο «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου»  ίσως την καλύτερη...περιγραφή για το πρώτο Μουντιαλ:

 Ο κόσμος γύρω από το Μουντιά

 «Τη νότια Ιταλία τη συγκλόνιζε ένας σεισμός, που έθαβε κάτω από τα ερείπια χίλιους πεντακόσιους Ναπολιτάνους, η Μάρλεν Ντίτριχ τραγουδούσε τον “Γαλάζιο άγγελο”, ο Στάλιν ολοκλήρωνε το σφετερισμό της Ρωσικής Επανάστασης, ο ποιητής Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι αυτοκτονούσε. Οι Άγγλοι έκλειναν στη φυλακή τον Μαχάτμα Γκάντι, που, διεκδικώντας πατρίδα και ανεξαρτησία, είχε παραλύσει την Ινδία, ενώ με τα ίδια συνθήματα ο Αουγκούστο Σέσαρ Σαντίνο ξεσήκωνε τους χωρικούς στις άλλες Ινδίες, τις δικές μας, και οι αμερικανοί πεζοναύτες προσπαθούσαν να τον νικήσουν με το όπλο της πείνας καίγοντας τις σοδειές.

   Στις ΗΠΑ όλοι χόρευαν το νέο χορό, το boogie woogie, αλλά η ευφορία της δεκαετίας του ’20 είχε καταρρεύσει από τα άγρια χτυπήματα της κρίσης του ’29. Το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης είχε πέσει κατακόρυφα, και η κατάρρευσή του είχε προκαλέσει την κατάρρευση των διεθνών τιμών, που παρέσυρε στην άβυσσο πολλές λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις.

Καπνίζει και φοράει σκισμένα τζιν

 Οι λόγοι που το Αμβούργο είχε απορρίψει τον Γιούργκεν Κλοπ

 

Σε αντίθεση με πολλές προσωπικότητες στο χώρο του ποδοσφαίρου, που επιλέγουν να μένουν αμέτοχες στα πολιτικά ζητήματα, ο Γιούργκεν Κλοπ λέει δημόσια τις απόψεις του. Πολύ συχνά, έχει εκφράσει σε συνεντεύξεις τις αριστερές του πεποιθήσεις, ενώ είχε ταχθεί δημόσια εναντίον του Brexit. «Είμαι αριστερός, φυσικά. Πιστεύω στο κράτος πρόνοιας. Δεν έχω ιδιωτική ασφάλιση και ποτέ δεν θα ψηφίσω κάποιον που υπόσχεται να μειώσει τους φόρους των πλουσίων. Πιστεύω σ’ ένα κράτος πρόνοιας. Η κατανόησή μου όσον αφορά την πολιτική έχει ως εξής: αν εγώ τα πηγαίνω καλά, θέλω κι οι άλλοι να τα πηγαίνουν καλά. Αν υπάρχει κάτι που δεν θα κάνω ποτέ στη ζωή μου είναι να ψηφίσω τη δεξιά». Όταν η Μπάγερν ενδιαφέρθηκε να συνεργαστεί μαζί του λέγεται ότι είπε: «να και κάτι που δεν μπορούν να αγοράσουν με τα λεφτά τους». Υπάρχει όμως μια ομάδα που απέρριψε τον Γιούργκεν Κλοπ για μη αγωνιστικούς λόγους! 

Ατημέλητος προπονητής γίνεται; Δεν γίνεται 

Το καλοκαίρι του 2008, το Αμβούργο βρίσκεται σε αναζήτηση νέου προπονητή και στο τραπέζι πέφτει το όνομα ενός ανερχόμενου τεχνικού, ονόματι Γιούργκεν Κλοπ. Την περίοδο εκείνη, ο Κλοπ ολοκλήρωνε το πρώτο κεφάλαιο της προπονητικής του καριέρας με τη Μάιντς και η περίπτωσή του είχε εξεταστεί λεπτομερώς από τους ιθύνοντες του Αμβούργου. Ενός από τους πιο ιστορικούς συλλόγους στη Γερμανία, με έξι πρωταθλήματα, τρία κύπελλα και ένα Πρωταθλητριών (1983) να κοσμούν το μουσείο της ομάδας. Πίσω στο 2008, όπου οι άνθρωποι του Αμβούργου ετοιμάζουν λεπτομερείς αναφορές σε εβδομαδιαία βάση για τον νεαρό προπονητή της Μάιντς. Αντικείμενο του σκάουτινγκ αποτελεί το προφίλ τακτικής του Γιούργκεν Κλοπ, ο τρόπος δουλειάς του στις προπονήσεις, οι σχέσεις του με τους ποδοσφαιριστές, τον κόσμο, τη διοίκηση. Οι παράγοντες του Αμβούργου σκιαγραφούν την προσωπικότητα του Κλοπ, εντός και εκτός γηπέδου. Όμως ένα έγγραφο με πληροφορίες για προσωπικές συνήθειες του Κλοπ, άσχετες με τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου φαίνεται ότι επηρεάζουν τη τελική κρίση. Προκαλούν αρνητική εντύπωση οι στιλιστικές του επιλογές. Το ατημέλητο κούρεμα και γενικότερα το ντύσιμο που περιλαμβάνει σκισμένα τζιν, ενώ η βλαβερή συνήθεια του καπνίσματος προστίθεται επίσης στα «μείον» της λίστας. Ένα πακέτο που για τους διοικούντες το Αμβούργο έμοιαζε με εικόνα ενός προπονητή που δεν θα γινόταν αποδεκτός από τα media. Σε όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν και πληροφορίες που τον ήθελαν να καθυστερεί αρκετές φορές σε συνεντεύξεις Τύπου και εκδηλώσεις του κλαμπ. Έτσι οι παράγοντες του Αμβούργου κατέληξαν στην πιο…ασφαλή επιλογή του πρώην τεχνικού της Τότεναμ, Μάρτιν Γιολ.

 

Μη αναμενόμενη εξέλιξη

 

"Εποχη"

ΑΥΓΗ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ [από την ΕΠΟΧΗ]// Ποδοσφαιρικός Πόλεμος

      

         Η Ονδούρα και το Ελ Σαλβαδόρ συναντήθηκαν στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970 με στόχο ένα εισιτήριο για το Μουντιάλ του Μεξικού και κατέληξαν να... πολεμούν μεταξύ τους. Κανονικά. Με όπλα! Το πρώτο ματς έγινε στην πρωτεύουσα της Ονδούρας, Τεγκουσιγκάλπα, στις 8 Ιουνίου του 1969, η Ονδούρα νικά 1–0 με γκολ, στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, του Χοσέ Καρντόνα. Στο Σαν Σαλβαδόρ, την πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ, το κλίμα είναι πένθιμο. Τη στιγμή που ο Καρντόνα πετυχαίνει το γκολ, η δεκαοχτάχρονη Αμέλια Μπολάνιος, η οποία παρακολουθεί στην τηλεόραση τον αγώνα μαζί με την οικογένειά της, πετάγεται και τρέχει στο γραφείο του πατέρα της. Ανοίγει ένα συρτάρι, βγάζει ένα πιστόλι που φυλούσε ο πατέρας της και αυτοπυροβολείται στην καρδιά. «Η νεαρή κοπέλα δεν άντεξε την ταπείνωση που υπέστη η πατρίδα της», θα γράψει η εφημερίδα El Nacional. Στην κηδεία της Μπολάνιος, που μεταδίδεται ζωντανά στην τηλεόραση, το πλήθος που τη συνοδεύει στο κοιμητήριο είναι τεράστιο. Στην κεφαλή της νεκρώσιμης πομπής προχωράει τιμητικός λόχος του στρατού με λάβαρο. Το φέρετρο, καλυμμένο με τη σημαία του Ελ Σαλβαδόρ, ακολουθούν ο πρόεδρος και οι υπουργοί της κυβέρνησης. Πίσω από τους πολιτικούς πορεύεται σύσσωμη η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία έχει επιστρέψει το πρωί της ίδιας μέρας από την Τεγκουσιγκάλπα.

6 ΣΦΑΙΡΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΓΚΟΛ

 

 Το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου του 1994 φιλοξενήθηκε στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Για τις ΗΠΑ ήταν η μεγάλη ευκαιρία να γνωρίσει ακόμα καλύτερα το ποδόσφαιρο. Η συμμετοχή της Κολομβίας στο Μουντιάλ αποτέλεσε ευκαιρία για το καρτέλ των ναρκωτικών να «ανοιχθεί» στον στοιχηματικό κόσμο!

Στην πρεμιέρα του Μουντιάλ η Κολομβία αντιμετωπίζει την Ρουμανία και η «απαίτηση» ήταν να ηττηθεί και αυτό έγινε. Η Κολομβία έχασε με 3-1. Στις 23 Ιουνίου η Κολομβία αντιμετωπίζει την διοργανώτρια ομάδα των  ΗΠΑ στο Λος Αντζελες. Η «εντολή» του καρτελ ήταν νίκη. Ο προπονητής της ομάδας, Φρανσίσκο Ματουράνα, δέχεται πιέσεις να μη χρησιμοποιήσει τον Γκάμπριελ «Βαραβά» Γκόμεζ. Πρόκειται για βασικό και αναντικατάστατο ποδοσφαιριστή. Ο Ματουράνα υποκύπτει και δεν τον χρησιμοποιεί. Μέσα στο κλίμα τρομοκρατίας που επικρατεί στην Εθνική, αλλά και στην Κολομβία γενικότερα, η εθνική ομάδα είναι απλώς ανίκανη να διαχειριστεί την τεράστια πίεση που σηκώνει στους ώμους της. Η Εθνική Κολομβίας προσπαθεί χρόνια να... φτιάξει ποδοσφαιρικό όνομα στο εξωτερικό, σε μια εποχή που η ομάδα  έχει συνδυαστεί με το εμπόριο ναρκωτικών και το λεγόμενο «Narco-soccer».

 

Στο στόχαστρο

Στης Κοκκινιάς τα μέρη!

 Μετά από 15 χρόνια αγωνιστικής «ερήμου» στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, η Προοδευτική από το περασμένο Σάββατο «επέστρεψε» σε επαγγελματικά ποδοσφαιρικά γήπεδα, σ’ αυτά της Β’ εθνικής (Superleague 2 τη λένε τώρα). Η ιστορία της «βυσσινί» ομάδας από την Κοκκινιά είναι συνυφασμένη με την ιστορία της προσφυγικής Ελλάδας. Καταστροφή της Σμύρνης, ξεριζωμός. Καραβάνια προσφύγων αποβιβάζονται σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης, προσπαθώντας να ξαναρχίσουν τη ζωή τους από το μηδέν. Το λιμάνι του Πειραιά μετατρέπεται σ’ έναν από τους μεγαλύτερους τόπους υποδοχής των ξεκληρισμένων ανθρώπων.

Στις παρυφές της πόλης, στην περιοχή της Κοκκινιάς στήνονται οι πρώτοι συνοικισμοί. Η γειτονιά των προσφύγων αρχίζει να διαμορφώνει τη νέα της ταυτότητα, κι ανάμεσα στους φορείς που δημιουργεί, είναι και η Προοδευτική Νεολαία Κοκκινιάς. Βρισκόμαστε μόλις στο 1925. Το μορφωτικό της τμήμα πρωτοστατεί στον αγώνα της τοπικής κοινωνίας για καλύτερη ζωή. Δημιουργεί μουσικό, επιμορφωτικό και εκδρομικό τμήμα, ενώ τα δύο πολιτιστικά τμήματα του συλλόγου δημιούργησαν πολλές πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις (μουσικές, χορευτικές και θεατρικές παραστάσεις, ιστορικές διαλέξεις) σε αίθουσες κινηματογράφων της Κοκκινιάς. Παράλληλα, ιδρύει Μουσικό Ωδείο στην πόλη για τη διδασκαλία μουσικής, με μεγάλη πολιτιστική προσφορά στην πληγωμένη προσφυγική κοινωνία της ευρύτερης περιοχής της Κοκκινιάς και του Κορυδαλλού.

Η ποδοσφαιρική ομάδα

Το 1926 ιδρύεται η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και ένα χρόνο μετά η Προοδευτική γίνεται το 31ο μέλος του νεοσύστατου φορέα. Είναι η ομάδα μιας ευρύτερης περιοχής με πυρήνα την Παλιά Κοκκινιά, Άσπρα Χώματα, Αγία Τριάδα. Παρότι ο Κορυδαλλός ήταν το διοικητικό κέντρο της ομάδας, ακόμα και σήμερα η πλειοψηφία των οπαδών είναι από άλλες γειτονικές συνοικίες, ακόμα και από τον Πειραιά. Η Προοδευτική είχε πάντα χαρακτήρα λαϊκό και προσφυγικό. Αυτή η ισχυρή ταυτότητα έχει γονιμοποιήσει μια συνέχεια νέων οπαδών που την στηρίζουν στις μικρές κατηγορίες με αξιοζήλευτο όγκο αντίστοιχο υψηλοτέρων κατηγοριών .

Χρώμα το συλλόγου το βυσσινί, ενώ δεν είναι τυχαίο που για έμβλημα επιλέχθηκε ο Φοίνικας που ξαναγεννιέται από τη στάχτη του, φανερώνοντας μια στάση ζωής μαχητική και αισιόδοξη, που μέσα από τις στάχτες της καταστροφής, αναδιαμορφώνει το παρελθόν σαν ελπιδοφόρο μέλλον και πορεία με προοπτική.

Η Προοδευτική είναι 14η σε συμμετοχές στην Α’ εθνική κατηγορία με αδιάλειπτη συμμετοχή στις δύο κορυφαίες κατηγορίες του ελληνικού ποδοσφαίρου, φθάνοντας ως την 4η θέση το 1964, και δύο φορές στην ημιτελική φάση του κυπέλλου Ελλάδος, φανερώνει την ποιότητα και το ειδικό βάρος στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αναλυτικά στην Α’ εθνική αγωνίστηκε: 1959-60, 1960-61, 1961-62, 1962-63, 1964-65, 1965-66, 1966-67, 1967-68, 1969-70, 1970-71, 1997-98, 1998-99, 1999-2000, 2002-03, 2003-04. Με σύνολο 15 συμμετοχές και 226 αγώνες μετράει συνολικά 61 νίκες, 60 ισοπαλίες και 105 ήττες και γκολ 225 υπέρ - 348 κατά. Επίσης έχει αναδειχθεί πρωταθλήτρια Β' Εθνικής τη σεζόν 1963-64, πρωταθλήτρια Γ' Εθνικής: 1989-90 (Νότιος Όμιλος), 2021-22 (6ος Όμιλος) και πρωταθλήτρια Δ' Εθνικής: 2010-11 (9ος Όμιλος).

Μουράτης – Πατεράκης!

Πολλοί ποδοσφαιριστές ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της, και σταδιοδρόμησαν με ιδιαίτερη επιτυχία στην Προοδευτική, αλλά και σε άλλους μεγάλους συλλόγους. Θα σταθούμε σε δύο που έχουν ξεχωριστή θέση στην ιστορία.

ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: Η «προοδευτική διακυβέρνηση» ως στρατηγική αμηχανία

Δεν βλέπουμε πώς κινούνται σήμερα τα κόμματα; Σχεδόν μόνο στις 
εκλογικές εκστρατείες, λέγοντας «εάν πάμε στην κυβέρνηση θα κάνουμε
αυτό ή εκείνο», χωρίς να δεσμεύονται και να αγωνίζονται για να οικοδομήσουν
αυτό που μπορεί να οικοδομηθεί στην κοινωνία: δηλαδή τα διάσημα
«πολυβολεία», για τα οποία μίλησε ο Γκράμσι…

Λουτσιάνα Καστελίνα*

Δημήτρης Γιατζόγλου

Οι δυνάμεις της Αριστεράς που εξακολουθούν να μην αποδέχονται ότι ο «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» είναι, στην εποχή μας, ο μόνος εφικτός ορίζοντας των ανθρώπινων προσδοκιών, βρίσκονται αντιμέτωπες μ’ ένα πρόβλημα το οποίο από το 1989 και μετά ανακυκλώνεται με όλο και μεγαλύτερη οξύτητα σαν πολιτικός γρίφος: Αν και πώς μπορεί σήμερα ο κοινωνικός μετασχηματισμός της καθολικής χειραφέτησης, δηλαδή ο σοσιαλισμός, ακόμα και ως προοπτική, να τεθεί με όρους πολιτικών πρακτικών και προγραμματικών επιλογών μετάβασης, αντί να απωθείται διαρκώς και να οριοθετείται στη σφαίρα του «οράματος».

Όσοι διαμορφωθήκαμε ως αριστεροί με τη συμμετοχή μας στις πολιτικές οργανώσεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς και δεν έχουμε παραιτηθεί από το καθήκον των απαντήσεων, συνεχίζουμε να αναμετριόμαστε με τους δαίμονες των θεωρητικών μας αναζητήσεων και να αναστοχαζόμαστε διαψευσμένες ή ατελείς πολιτικές απόπειρες του παρελθόντος. Αλλά η παρατεταμένη στρατηγική μας αμηχανία στο παρόν είναι έκδηλη.

Στρατηγικό κενό

Ξέρουμε ότι πολιτικές πρακτικές και οργανωτικές μορφές συγκρότησης που δοκιμάστηκαν έχουν εξαντλήσει τη δυναμική τους και χρειάζεται να επινοηθούν νέες. Αποδεχόμαστε όμως παθητικά, ως «νεωτερισμό», τα πιο γερασμένα χαρακτηριστικά τής πολιτικής: τον εκλογικισμό, τον κυβερνητισμό, τον συγκεντρωτισμό, τον ιδεολογικό σχετικισμό.

Ξέρουμε ότι ο δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό είναι μια κατ’ εξοχήν συγκρουσιακή στρατηγική που διαχέεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Ότι σημαίνει σχεδιασμένη μετάβαση και όχι περιπλάνηση στην ενδεχομενικότητα. Και ότι είναι αυτός που νοηματοδοτεί την έννοια του μαζικού αριστερού κόμματος. Κι όμως τον ταυτίζουμε πολλές φορές με έναν ανώδυνο ιστορικό εξελικτισμό.

ΔΙΕΘΝΈΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ "ΠΛΥΝΤΉΡΙΟ" των φασιστών του "Τάγματος Αζόφ" της Ουκρανίας...

Σωτήρης Σωτηρόπουλος

Προς τους Έλληνες και απανταχού "Αζοφιστές"

Προβάλλεται από τα παγκόσμια και ελληνικά ΜΜΕ, ένα διεθνές "πλυντήριο" με ..δικολαβικά επιχειρήματα.

(σ. διάβασα πολλά "περισπούδαστα" σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά πόρταλ).

Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε..

Αρκετά πήραμε από τη Βουλή των Ελλήνων και τους φιλόξενους Οικοδεσπότες τους κ.κ. Μητσοτάκη και Τασούλα!!...

Αφού είναι τόσο πατριώτες (έχουν και Έλληνες μέσα) γιατί οι θαυμαστές τους, δεν τους στέλνουν στην Κύπρο να απελευθερώσουν την κατεχόμενη Κύπρο από τους (φίλους τους) εισβολείςΤούρκους;

Δείτε και συγκρίνετε τις εικόνες:

"Ούνα φάτσα, Ούνα ράτσα"...

ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΠΟΧΗ"

ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΊΧΕΙΡΑ ΤΟΥ...ΛΑΟΥ

"ΕΠΟΧΗ"

       Το 1987, σε ηλικία 17 χρονών ο Πάολο Σορεντίνο, έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Παρακολούθησε έναν αγώνα ποδοσφαίρου για να δει τον ήρωά του, τον αργεντινό ποδοσφαιριστή Ντιέγκο Μαραντόνα στο χορτάρι. Ο Σορεντίνο ταξίδεψε μέχρι την Τοσκάνη για να δει το ματς, οι γονείς του έμειναν σπίτι. Εκείνο το βράδυ, οι γονείς του πέθαναν εξαιτίας μια διαρροής μονοξειδίου του άνθρακα! Τριαντατέσσερα χρόνια μετά, ο μεγάλος ιταλός σκηνοθέτης επιστρέφει στη γενέτειρά του, την Νάπολη, και δημιουργεί το “The Hand of God” μία ταινία για την αγάπη και την απώλεια, το σινεμά και φυσικά το ποδόσφαιρο. «Αρχή αποτέλεσαν πολλά γεγονότα της ζωής μου, αλλά φυσικά όλα αυτά δεν συνθέτουν την πλοκή της ταινίας. Χρειάζεται να χτίσεις μια φανταστική δομή. Φυσικά, δεν περιορίστηκα στο να μεταφέρω κομμάτια από τη ζωή μου. Δημιούργησα και άλλα. Αλλά αυτό που δεν δημιούργησα, σε αυτό που έμεινα πιστός –σε αυτό που ήθελα να παραμείνω αυθεντικός– ήταν τα συναισθήματα που ένιωσα ως παιδί: τον ενθουσιασμό, τη χαρά, την ευτυχία, τον πόνο, την οδύνη, το να νιώθω ανεπαρκής και ανασφαλής. Η ταινία είναι πολύ κοντά στη δική μου ζωή και όσα έχω περάσει», θα πει ο Σορεντίνο για «Το χέρι του Θεού». 

Τον Σεπτέμβρη του 2015, ο ιταλός σκηνοθέτης είχε παρουσιάσει την ταινία "Youth”, όπου και πάλι “υπήρχε” ο Ντιέγκο Μαραντόνα. «Ο Μαραντόνα ενσαρκώνει ένα θέμα πολύ σημαντικό για μένα: πίσω από κάθε τι χυδαίο κρύβεται η χάρη και το υπέροχο. Του αρκεί ένα δευτερόλεπτο και ένα στρογγυλό, σφαιρικό αντικείμενο, και η χυδαιότητα μετασχηματίζεται σε κάτι υπέροχο. Ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτό, σε έναν άνθρωπο που, ό,τι και να κάνει, ακόμη και αν γίνεται αντιπαθητικός, ακόμη και αν όσα λέει είναι καταδικαστέα, δεν μπορεί να απεκδυθεί από τη χάρη», θα πει ο Πάολο Σορεντίνο σε συνέντευξή του στο γαλλικό ποδοσφαιρικό περιοδικό So Foot*, ενώ στη συνέχεια ανέφερε: «Πιτσιρίκος είχα πάθος με το ποδόσφαιρο. Ήμουν 14 χρονών όταν υπέγραψε στη Νάπολι.

Πολλοί Ρώσοι δεν θέλουν αυτόν τον πόλεμο

        ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΠΟΧΗ"

    Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ξεκίνησε την εισβολή στην Ουκρανία, προφανώς αναμένοντας ότι οι δυνάμεις του μπορούν να υποτάξουν την ουκρανική αντίσταση. Αλλά η επίθεση θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει το καθεστώς του –με τους Ρώσους να δείχνουν ήδη μια αξιοσημείωτη έλλειψη ενθουσιασμού για πόλεμο.

Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία χθες βράδυ. Οι χειρότεροι φόβοι μας έχουν επιβεβαιωθεί. Η έκταση της εισβολής δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητή, αλλά είναι ήδη σαφές ότι ο ρωσικός στρατός επιτέθηκε σε στόχους σε όλη τη χώρα και όχι μόνο στα νοτιοανατολικά, κατά μήκος των συνόρων των αποκαλούμενων «λαϊκών δημοκρατιών». Σήμερα το πρωί, Ουκρανοί σε διάφορες πόλεις ξύπνησαν από τις εκρήξεις.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έκανε σαφή το στόχο αυτής της στρατιωτικής επιχείρησης: την πλήρη παράδοση του ουκρανικού στρατού. Το πολιτικό σχέδιο παραμένει ασαφές, αλλά πιθανότατα να στοχεύει στη δημιουργία μιας φιλορωσικής κυβέρνησης στο Κιέβο. Η ρωσική ηγεσία υποθέτει ότι η αντίσταση θα καμφθεί σύντομα και ότι οι περισσότεροι ουκρανοί πολίτες θα αποδεχτούν ευσυνείδητα το νέο καθεστώς. Οι κοινωνικές επιπτώσεις για την Ρωσία είναι προφανές ότι θα είναι σοβαρές –ήδη από το πρωί, πριν ακόμα ανακοινωθούν οι δυτικές κυρώσεις, το ρωσικό χρηματιστήριο κατέρρευσε και η πτώση του ρουβλιού έσπασε όλα τα ρεκόρ.

Το διάγγελμα του Πούτιν χθες βράδυ, κατά το οποίο σήμανε την έναρξη του πολέμου, εκφωνήθηκε στη γλώσσα του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Υπό αυτή την έννοια, η κυβέρνησή του είναι η μόνη που μιλά τόσο ανοιχτά σαν ιμπεριαλιστική δύναμη των αρχών του εικοστού αιώνα. Το Κρεμλίνο δεν είναι πλέον σε θέση να κρύβει –ούτε καν πίσω από τις αιτιάσεις για διεύρυνση του ΝΑΤΟ-  το μίσος του για την Ουκρανία και την επιθυμία του να της δώσει ένα τιμωρητικό «μάθημα». Αυτές οι ενέργειες είναι πέρα από τα ορθολογικά «συμφέροντα» και εδράζουν στη σφαίρα της «ιστορικής αποστολής», όπως την αντιλαμβάνεται ο Πούτιν.

Από τη σύλληψη του Αλεξέι Ναβάλνι τον Ιανουάριο του 2021, η αστυνομία και οι υπηρεσίες ασφαλείας έχουν συνθλίψει την οργανωμένη αντιπολίτευση στην Ρωσία. Η οργάνωση του Ναβάλνι χαρακτηρίστηκε «εξτρεμιστική» και διαλύθηκε. Οι διαδηλώσεις αλληλεγγύης οδήγησαν σε περίπου δεκαπέντε χιλιάδες συλλήψεις και σχεδόν όλα τα ανεξάρτητα μίντια είτε έκλεισαν είτε χαρακτηρίστηκαν ως «ξένοι πράκτορες» και περιορίστηκε η λειτουργία τους. Οι αντιπολεμικές μαζικές διαδηλώσεις είναι απίθανο να οργανωθούν –δεν υπάρχει πολιτική δύναμη ικανή να τις συντονίσει και να εξασφαλίσει μια μαζική συμμετοχή στους δρόμους, οι κινητοποιήσεις, ακόμα και οι ατομικές διαμαρτυρίες, τιμωρούνται άμεσα και αυστηρά. Οι ακτιβιστές και οι διανοούμενοι της Ρωσίας είναι συγκλονισμένοι και έχουν παραλύσει από τα γεγονότα.

Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΏΝ

 

"ΕΠΟΧΗ"
 Όταν τον επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας στηρίζουν με ενθουσιαμό οι πρώην πρόεδροι της Βολιβίας και της Ουρουγουάης Έβο Μοράλες και Πέπε Μουχίκα, οι διακεκριμένοι ιερείς και θεολόγοι της Απελευθέρωσης Λεονάρντο Μποφ (Βραζιλία) και Γκουστάβο Γκουτιέρες (Περού), ο Μπέρνι Σάντερς και η Λουτσιάνα Καστελίνα, ενώ τον μισούν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Ματέο Σαλβίνι, η Μαρίν Λεπέν, αλλά και ορισμένοι δημοσιογράφοι κυρίαρχων ΜΜΕ ταγμένοι στην ιδεολογική στήριξη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και των χρηματαγορών, είναι φανερό ότι ο πάπας Φραγκίσκος, κατά κόσμον Χόρχε Μπεργκόλιο, είναι μια διεθνής προοδευτική προσωπικότητα μεγάλης εμβέλειας. Ανάμεσα στις πολλές παρεμβάσεις του, που αφορούν κυρίως αλλά όχι μόνο το μεταναστευτικό, την κλιματική αλλαγή και την οικονομία, θα ήθελα να επισημάνω την εκ μέρους του ενίσχυση της προσπάθειας δημιουργίας ενός μόνιμου φόρουμ διαλόγου μεταξύ αριστερών και καθολικών. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ένας τέτοιος διάλογος άρχισε αμέσως μετά την συνάντηση του πάπα, τον Σεπτέμβριο του 2014 στο Βατικανό, με τον Αλέξη Τσίπρα, τον Βάλτερ Μπαϊερ, συντονιστή του ευρωπαϊκού δικτύου transform!, και τον Φραντς Κονρέιφ, ηγετικό στέλεχος του καθολικού κινήματος των Φοκολάρι. Ήταν η πρώτη φορά που ένας ηγέτης αριστερού κόμματος, ο οποίος δεν εκπροσωπούσε θεσμικά μια χώρα, γινόταν δεκτός στην Αγία Έδρα μετά από πρόσκληση του ποντίφικα. Συμμετέχοντας στην προετοιμασία αυτής της συνάντησης, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω με πόσο πάθος αγωνίστηκαν για την πραγματοποίηση και την επιτυχία της οι υποστηρικτές του πάπα στην Αυστρία και την Ιταλία. Ο πρώτος σταθμός του διαλόγου ήταν η οργάνωση ενός θερινού σχολείου στην Σύρο, τον Σεπτέμβριο του 2018, το οποίο παρακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός χριστιανών και αριστερών νέων από διάφορες χώρες. Στη συγκεκριμένη προσπάαθεια συμβάλλει από το 2018 μέχρι σήμερα και το ετήσιο αγγλόφωνο περιοδικό του transform!, στο οποίο υπάρχει μόνιμο κεφάλαιο με τίτλο «Διάλογος χριστιανών-μαρξιστών», που φιλοξενεί άρθρα σημαντικών διανοουμένων των δύο πλευρών, καταβάλλοντας προσπάθεια για συνεργασία όχι μόνο με καθολικούς, αλλά και με ορθόδοξους και προτεστάντες διανοούμενους. Με την ευκαιρία της επίσκεψης του πάπα Φραγκίσκου στην Ελλάδα, δημοσιεύουμε σήμερα μικρά αποσπάσματα από τρία άρθρα που έχουν δημοσιευτεί εκεί, τα οποία αναφέρονται τόσο στον ίδιο και τις απόψεις του, όσο και στον διάλογο μεταξύ πιστών και αριστερών. Τα κείμενα έχουν συγγράψει ο γαλλο-βραζιλιάνος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Μικαέλ Λεβί, η Λουτσιάνα Καστελίνα, ιστορική φυσιογνωμία της ιταλικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς, και ο γερμανός μαρξιστής Καρλ-Χέλμουτ Λέχνερ,  πρώην λουθηριανός πάστορας, ο οποίος εγκατέλειψε την Εκκλησία το 1973, στη συνέχεια υπήρξε μέλος της Λίγκας Κομμουνιστών της Δυτικής Γερμανίας (BWK) και σήμερα του Die Linke.

 Χ.Γο. 

Ο πάπας Φραγκίσκος

και ο διάλογος χριστιανών-μαρξιστών

 

Του Μικαέλ Λεβί 

 

Ο Μπεργκόλιο δεν είναι μαρξιστής και η λέξη «καπιταλισμός» δεν υπάρχει στις εγκυκλίους του. Αλλά είναι απολύτως σαφές ότι θεωρεί πως τα οικολογικά προβλήματα της εποχής μας είναι αποτέλεσμα «του μηχανισμού της σημερινής παγκοσμιοποιημένης οικονομίας», «ενός στρεβλά δομημένου παγκόσμιου συστήματος εμπορικών σχέσεων και ιδιοκτησίας». 

ΤΟ ΑΡΓΟ ΜΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ

       Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

         

 

     O Φιντέλ Κάστρο εκτός από την Κούβα και την επανάσταση είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τον αθλητισμό. Αγάπησε το μπέιζμπολ και λάτρεψε το μπάσκετ, το οποίο χαρακτήριζε αντάρτικο υπογραμμίζοντας ότι είναι η τέλεια προπόνηση για τον ανταρτοπόλεμο. Στον βιογράφο και δημοσιογράφο της New York Times, Ταντ Σουλτς είχε πει ότι η προνοητικότητα, η ταχύτητα και η επιδεξιότητα που απαιτούνται για το μπάσκετ ήταν παραπλήσιες των δεξιοτήτων που χρειάζονται για την επανάσταση. Το έχουν οι κουβανοί επαναστάτες να «ανακατεύουν» τον αθλητισμό με την επανάσταση, καθώς και ο Χοσέ Μαρτί –εθνικός ήρωας και σύμβολο του αγώνα για την ανεξαρτησία της Κούβας– λάτρευε το ποδόσφαιρο και έλεγε ότι οι προσποιήσεις στο ποδόσφαιρο είναι σαν τις αναγκαίες τακτικές των επαναστατικών αγώνων!

 Η άθληση ως δικαίωμα

ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ & ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

 ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ

     Όσοι περπατούν στους δρόμους του Βόλου συχνά πυκνά διαβάζουν συνθήματα της συλλογικότητας Malavetas Olympiakos Volou Antifa Ultras. «Δίνοντας το όνομα της οικογένειας Μαλαβέτα στη συλλογικότητα θέλουμε να τιμήσουμε την αντιφασιστική τους δράση, και να προβάλλουμε τις αξίες που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου», αναφέρουν οι οπαδοί του Ολυμπιακού Βόλο. Η βολιώτικη οικογένεια Μαλαβέτα συνδέθηκε τόσο με την «ερυθρόλευκη» ομάδα του Βόλου, καθώς δυο παιδιά ο Νίκος και ο Πέτρος ήταν ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, όσο και με την αντίσταση κατά των Γερμανών, καθώς όλα τα παιδιά της «θυσιάστηκαν» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο βωμό της λευτεριάς την περίοδο της Κατοχής και μετά.

Ο Νίκος Μαλαβέτας ήταν ο τέταρτος γιός της οικογένειας. Πολύ καλός ποδοσφαιριστής, βασικός στην ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου. Τον Μάιο του 1943 Γερμανοί, Ιταλοί και Ταγματασφαλίστες σπέρνουν τον τρόμο στο Βόλο. Μετά τους πρώτους θανάτους με απαγχονισμό τριών ατόμων, συλλαμβάνουν και τον Νίκο Μαλαβέτα. Μέσα στο δωδεκάωρο τον οδήγησαν στην πλατεία Ελευθερίας και πήγαν να τον κρεμάσουν, χωρίς βέβαια να έχει καταδικαστεί από κάποιο δικαστήριο σε θάνατο! Συνέβη όμως τότε κάτι αναπάντεχο: Η αγχόνη έσπασε τρεις συνεχόμενες φορές. Κι ενώ οι διεθνείς κανονισμοί λέγανε πως μετά από τρεις προσπάθειες απελευθερώνεται ο μελλοθάνατος, ένας ιταλός αξιωματικός τον πυροβόλησε και τον άφησε νεκρό. Έμεινε εκεί κάποιες ώρες γυμνός, μέχρι που τον πήρε η οικογένειά του για την ταφή.

Ο Πέτρος Μαλαβέτας ιχθυοπώλης στο επάγγελμα με δικό του μαγαζί στα παλιά ψαράδικα ήταν και αυτός παίκτης του Ολυμπιακού Βόλου. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ φορ και λόγω του ύψους του ήταν εξαιρετικός στις κεφαλιές. Εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στη συνέχεια στον ΔΣΕ. Στις 3 Ιουλίου του 1949 συνελήφθη από την Ασφάλεια Βόλου και καταδικάστηκε σε θάνατο, όπως συνέβαινε για όλους τους μαχητες του ΔΣΕ. Οδηγήθηκε στις φυλακές Αλεξάνδρας και εκτελέστηκε στις 5 Αυγούστου 1949 μαζί με άλλους/ες τριάντα, στη τοποθεσία Καζανάκι. Ήταν μόλις 31 ετών, παντρεμένος με την Καλυψώ και πατέρας ενός παιδιού δυόμισι ετών, που μετά την εκτέλεση πήρε το όνομά του.

Ο βολιώτης δημοσιογράφος Θανάσης Κ. Βογιατζής στο βιβλίο του με τίτλο «Όταν τους ίδωμεν όλους υπό το πέλμα μας… Όταν τους πατήσωμεν τελειωτικώς, θα ησυχάσωμεν…», γράφει για την οικογένεια Μαλαβέτα (σελ 405-407): «Σκληρή ήταν η μοίρα για την οικογένεια Μαλαβέτα. Αποτελούνταν από τους δύο γονείς και τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια και ένα κορίτσι (…) Ο Νίκος το 1943 συνελήφθη για την αντιστασιακή του δράση από τους Ιταλούς και οι οποίοι αποφάσισαν να τον κρεμάσουν στην πλατεία Ελευθερίας (…) Ο Νίκος έπαιζε ως μέσα δεξιά στην τότε ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου και ήταν γνωστός με το υποκοριστικό «ο Νικολάρας». Ο δεύτερος ο Πέτρος ήταν σέντερ φορ, ένας πολύ ψηλός παίχτης που ήταν δύσκολο να μαρκαριστεί στην περιοχή, όμορφος όπως λένε αυτοί που τον γνώριζαν και ιχθυοπώλης στο επάγγελμα, αφού διατηρούσε κατάστημα στα παλιά ψαράδικα. Συνελήφθη από την Ασφάλεια Βόλου στις 3 Ιουλίου 1949 και καταδικάσθηκε σε θάνατο.(…) Το τραγικό είναι ότι λίγο μετά την εκτέλεση στο Καζανάκι έφτασε ένα τζιπ του στρατού όπου επέβαινε ένας αξιωματικός και ο οποίος μετέφερε την απόφαση « για τη μη εκτέλεση του Πέτρου Μαλαβετα». Ο τρίτος αδερφός Μενέλαος  σύμφωνα με τις υπάρχουσες σήμερα μαρτυρίες σκοτώθηκε στο βουνό, αφού ήταν αντάρτης (…)» 

Τα άλλα δυο παιδιά 

Η Παναγιώτα –το δεύτερο παιδί- στην Κατοχή βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη, όπου και πιάστηκε και μαζί με άλλους μεταφέρθηκε στη Γερμανία για καταναγκαστική εργασία σε εργοστάσιο ραπτικής. Εκεί χάθηκαν και τα ίχνη της. Το τρίτο παιδί της οικογένειας ήταν ο Δημήτριος που εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του στη βάρκα τους. Ήταν αθλητής της ιστιοπλοΐας και είχε πάρει και μετάλλιο. Πιάστηκε αρκετές φορές για την αντιστασιακή του δράση, αλλά αφηνόταν ελεύθερος. Τελευταία φορά που πιάστηκε ήταν από τους Γερμανούς. Αφού οδηγήθηκε στις φυλακές Αλεξάνδρας και μετά στην Κίτρινη Αποθήκη, βασανίστηκε και τέλος εκτελέστηκε το Σεπτέμβριο του ’44 στα 30 του χρόνια, χωρίς να παραδοθεί η σορός του στους οικείους του.