Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Δημ.Ζεβόλης

Πέντε χρόνια πριν, στις 5 Μαρτίου 2017, Κυριακή βράδυ με την Τόνια, βρεθήκαμε στο σπίτι της Ντόρας, για μία πρώτη επαφή και αφήγηση των τραγικών γεγονότων που σημάδεψαν την ίδια και την οικογένειά της.

Η Ντόρα, εκείνο το βράδυ μίλησε πολλές ώρες, για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου και τον βαρύ φόρο που πλήρωσε (και) η δική της οικογένεια, με δύο νεκρούς, εξορίες και φυλακίσεις των υπολοίπων.

Μίλησε και για την εκτέλεση επτά νεαρών ( 19 έως 23 ετών) παλληκαριών, αξημέρωτα (4,20 το πρωί) στον συνήθη χώρο των εκτελέσεων, πίσω από το κολαστήριο του Γεντί Κουλέ.

Ένας από τους εκτελεσμένους, ο αδελφός της Ρήγας, καθώς και η ομάδα των συναγωνιστών του.

Μαζί τους εκτελέστηκε και ένα ακόμη παλληκάρι, που δεν είχε άμεση σχέση με την ομάδα.

Ήταν ο 23χρονος Νίκος Νικηφορίδης, του οποίου το έγκλημα συνίστατο στο ότι αγωνιζόταν για την παγκόσμια ειρήνη.

Μετά την καταδίκη του, οι δικοί του αποδύθηκαν σε έναν μάταιο (όπως αποδείχθηκε) αγώνα να του δοθεί χάρη. Πολλές οι υποσχέσεις, δεν τηρήθηκε καμία.

Η απελπισμένη μάνα έφθασε μέχρι την Φρειδερίκη.

Εκεί ο αγώνας της είχε αποτέλεσμα.

Η Βασίλισσα έδωσε «χάρη» …. δύο μήνες μετά την εκτέλεση (κατά την συνήθη της πρακτική)!

Τα γράφει, αναλυτικά και ο Σπύρος Κουζινόπουλος στο εξαίρετο βιβλίο του, από όπου κλέβω και τον τίτλο.

Τα είχα ακούσει, κάποιες δεκαετίες πριν, και από την μικρότερη αδελφή του Νικηφορίδη.

Μέρες ύστερα από την επίσκεψή μας στην Ντόρα, διασταυρώνοντας την αφήγηση με τα ιστορικά γεγονότα, συνειδητοποιήσαμε ότι την βραδιά της συζήτησης συμπληρώνονταν 66 χρόνια από την εκτέλεση.

Κατά έναν περίεργο, μεταφυσικό τρόπο, είχε τελεσθεί ακούσια ένα μνημόσυνο για εκείνα τα δολοφονημένα παιδιά.

Επανέρχομαι στον Νικηφορίδη.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!!!!

Δημήτρης Ζεβόλης  Δρόμοι Φιλίας και Πολιτισμού

Σίγουρα είναι (;) πλέον ανεπίκαιρο. Παραταύτα όταν το είδα στον ΑΓΩΝΑ ΧΑΝΙΩΝ θεώρησα ότι είναι ένα κείμενο, γραμμένο από έναν απλό άνθρωπο, που αξίζει τον κόπο να αναπαραχθεί, γιατί στις μέρες μας έχει περισσέψει το θράσος. Αναφέρεται σε κάποια κυρία παγκοσμίως άγνωστη (ήταν λέει υποψήφια της Ν.Δ.και μοντέλλα) η οποία θεώρησε ότι μπορεί να αποκτήσει (και αυτή) δημοσιότητα ενός λεπτού αν αμφισβητήσει τον αγώνα του Πολυτχενείου 

     “Δεσποινίς Έλλη Παπαγγελή.

    Διαβάζοντας αυτά που γράψατε για τους αγωνιστές του πολυτεχνείου σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο που λέμε στην Κρήτη.

Λοιπόν κοπελιά,το ονομα μου είναι Ανδρέας Μαλεφάκης και τα παιδιά μου είναι στην ηλικία σου.

Επομένως, αυτά που έγραψες από κάπου τα διάβασες η κάποιοι σου τα υπαγόρευσαν.

Εγώ δεν ξέρω τα γράμματα που ξέρεις αλλά κρίμας αυτά που έμαθες γιατί πήγανε χαμένα.

Έχω να σου πω τούτο, ότι είσαι και απολίτικη ,ανιστόρητη, αγράμματη: Επιπόλαια.

Λοιπόν, άκου για να μαθαίνεις γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμη και έχεις πολλά να μάθεις.

Ήμουν εργάτης στην οικοδομή στην Αθήνα, σε ηλικία δέκα επτά χρόνων, διότι κοπελιά μου έπρεπε να δουλέψω για να βοηθήσω την οικογένεια μου και τον εαυτό μου να επιβιώσουμε.

Για σχολειό δεν υπήρχε χρόνος .Το σχολειό μας ήταν το πεζοδρόμιο και η καθημερινή βιοπάλη. Δεν τα βρήκα όλα έτοιμα σαν και την πάρτη σου.

Οι οικοδόμοι ήταν ένας από τους πρώτους κλάδους εργαζομένων που βρεθήκαμε διπλά στους φοιτητές.

Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει σαράντα ένα χρόνια, ποτέ άλλοτε στην ζωή μου δεν τα έχω διηγηθεί η παινευτεί.

Αν τα λέω τώρα, κοπελιά, είναι γιατί αυτοί που υπηρετείς είναι οι καινούργιοι Δικτάτορες της Ελλάδος. Ξανά χούντα.

Οι περισσότεροι που ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο, ήμασταν χωρίς κομματικές ταυτότητες. Πιστεύαμε, μόνο στην ιδεα της ελευθερίας και τίποτα άλλο. Για ένα καλύτερο αύριο.

Εγώ, μαζί άλλους μπήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο την Τετάρτη.

Μέσα και έξω ήταν γεμάτο από φοιτητές, οικοδόμους, απλούς πολίτες που όλοι είχαμε ένα στόχο.

Την ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ο κόσμος απ’ εξω ήταν αλληλέγγυος προς εμάς.

Τα βράδυ μας έφερναν τρόφιμα και φάρμακα. Οι αστυνομικοί που ήταν ακροβολισμένοι στα γύρω τετράγωνα τους πυροβολούσαν στο ψαχνό.

Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τον κόσμο να έλθει..

Έξω γινόταν μάχες, άκουγες πυροβολισμούς συνέχεια μα ειδικά τοις απογευματινές ώρες όπου ανέβαινε πολύς κόσμος.

Παρόλα αυτά ο κόσμος όλο και αυξανόταν.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την Πέμπτη ο βραδύ ένα άτομο να πεφτει από πυροβολισμούς στο απέναντι τετράγωνο, έξω από την είσοδο του πολυτεχνείου.

Ποτέ δεν μάθαμε αν επέζησε η πέθανε.

Εικόνες φρίκης, αλλά και αγώνα όπου δεν περιγράφονται…

Σαράντα ένα χρόνια, τα κράτησα σαν ιερό κειμήλιο,μεσα μου.

(Που να το φανταστώ οτι θα ξανά ζήσω χούντα και κατοχή)

Φτάσαμε το βραδύ της Παρασκευής όπου, αργά είδαμε το αρμα, να έρχεται και καταλάβαμε ότι θα γινόταν εισβολή.

Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε σκαρφαλωμένοι πάνω στα κάγκελα.

Από νωρίς είχαμε τοποθετήσει μπροστά από την καγκελόπορτα τρία αμάξια πλευρικά, το ένα διπλά στο άλλο.

Δεν μας φόβιζε τίποτα. Το αίμα μας χόχλαζε. Φωνάζαμε να γνωστά συνθήματα: “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία”.

Μιλούσαμε απευθείας στα αδέλφια μας τους φαντάρους.

Προσπαθούσαμε να τους πείσουμε να μην εκτελέσουν την διαταγή.

Τραγουδούσαμε τον εθνικό ύμνο.

(Ακούτε κοπέλια δεν είμαστε φασίστες ,είμαστε αγωνιστές, σαν και σας τώρα αλλά τραγουδούσαμε τον εθνικό μας ύμνο.)

Τελικά τα ξημερώματα πριν φέξει μπήκε το άρμα. Όλοι τραβηχτήκαμε πίσω. Παντού χαμός, πανδαιμόνιο.Τραυματίες, αίματα παντού.

Τα καπνογόνα μας έπνιγαν.

(Σαν και τώρα τους ΜΑΤΑΤΣΙΔΕΣ που πνίγουν κάθε μέρα τα παιδιά στους δρόμους το ιδιο αδίστακτοι, βασανιστές είσαστε σαν και αυτούς, τότε )

Τρέχαμε να σωθούμε από τους αφηνιασμένους αστυνομικούς

Μπήκαμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας όπου κοπέλες έκλαιγαν σοκαρισμένες.

Σπάσαμε ένα τζάμι και τις βοηθήσαμε να φύγουν από τα πλαϊνά παράθυρα και μετά πηδήξαμε και εμείς.

Πλέον το πολυτεχνείο ήταν γεμάτο αστυνομικούς, πράκτορες. Ολα τα καλά τα παιδιά,ήταν μέσα.

Στούς δρόμους οι αστυνομικοί, έριχναν φωτοβολίδες και οποίον έβλεπαν να κινείται τον πυροβολούσαν, αμέσως .

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ...

Ioannis Zivas

 Άν  αναλύσουμε  το  αρκτικόλεξο  FYROM  σ' αυτό  εμπεριέχεται  η  λέξη  Μακεδονία (Πρώην  Γιουγκοσλαβική  Δημοκρατία  της  Μακεδονίας). Επομένως   η  αναφορά  διεθνώς  είναι  σαφής. Αλλά  άν  ρίξουμε  μία  ματιά  στην  ιστορική  εξέλιξη  εν  προκειμένω, θα  δούμε  ότι  όλα  ξεκινούν  από  τα  τέλη  του  19ου  και  την  πρώτη  δεκαετία  του  20ου  αιώνα. Η  προΪούσα  διάλυση  της  Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας   και  η  αναμόχλευση  του  περιώνυμου  Ανατολικού  Ζητήματος, προκάλεσε  την  διεκδίκηση  της  αυτοδιάθεσης  των  λαών  που  μέχρι  τότε  ήταν  υποτελείς  στον  Σουλτάνο. Μεταξύ   άλλων  στο  χωνευτήρι  των  εθνοτήτων  που  κατοικούσαν  την  Μακεδονία, προέκυψαν  ανάλογες  διεκδικήσεις. Μάλιστα , επειδή  ειδικά  στη  Μακεδονία  παρετηρείτο  η  συνύπαρξη  πολλών  εθνοτήτων  (Ελλήνων, Βουλγάρων, Σέρβων, Εβραίων, Αρμενίων, Τούρκων, Βλάχων) η  οποία  προσομοίαζε  με  σαλάτα, με  το  όνομά  της  ορίσθηκε  η  φρουτοσαλάτα  που  έγινε  γνωστή  ως  Salade  Macedoine.

 Οι  αντιπαραθέσεις  στον  μακεδονικό  χώρο  είχαν  ως  πρωταγωνιστές  τους  Τούρκους, τους  Έλληνες  και  τους  Βουλγάρους. Πρέπει  να  παραδεχθούμε  ότι  τα  σλαβικά  φύλα  που  είχαν  εγκατασταθεί  ήδη  από  τον  7ο  αιώνα  μ.Χ. , είχαν  καταλάβει όχι  μόνο  περιοχές  της  σημερινής  Μακεδονίας  των  Σκοπίων, αλλά  και  της  Βουλγαρίας,  της  Βόρειας , της  Κεντρικής  Ελλάδας , ακόμη  και  της  Πελοποννήσου. Ανέκαθεν  τα  φύλα  αυτά  συμβίωσαν  αρμονικά   τόσο  στα  πλαίσια  της  Βυζαντινής, όσο  και  της  Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας. Η  εξέγερση  του  Ιουλίου  του  1903 , την  ημέρα  του  Προφήτη  Ηλία (κατά  το  παλαιό  ημερολόγιο), γνωστή  ως  εξέγερση  του  Ίλιντεν, σήμανε  την  έναρξη  των  αγώνων  αυτοδιάθεσης  των  σλάβων  της  Μακεδονίας  με  κύριο  αντίπαλο  την  οθωμανική  εξουσία. Όμως  δεν  άργησε  να  εμφανισθεί  και  η  διένεξη  μεταξύ  των  σλαβόφωνων  και  των  ελλήνων  της  Μακεδονίας, οι  οποίοι  αμφότεροι  πάλευαν  για  την  ανεξαρτησία  τους. Έλαβαν  χώρα  πολλές  μάχες  κατά  το  διάστημα  1904-1908 ,  κατά  την  περίοδο  δηλαδή  του  Μακεδονικού  Αγώνα, κατά  τον  οποίο αμφότερες  οι  πλευρές  θρήνησαν  πολλά  θύματα. Ήδη  κατά  τον  πρώτο  χρόνο  αυτού  του  αγώνα  ένας  από  τους  πρωτεργάτες  του , ο  Παύλος  Μελάς  έχασε  τη   ζωή  του  σε  μάχη  όχι  με  τους  βουλγάρους, αλλά  με  ένα  τουρκικό  απόσπασμα, στην  Στάτιστα  της  Καστοριάς (όχι  Σιάτιστα  του  ΒοΪου, αλλά  Στάτιστα, μικρό  χωριό  της  Καστοριάς). Άλλες  μεγάλες  προσωπικότητες  του  Μακεδονικού  Αγώνα  ήσαν  οι  Γερμανός  Καραβαγγέλης, Πύρζας, Κώττας,  Άγρας  κ.α. Τα  επιτελεία  στα  οποία  είχε  ανατεθεί  η  διεξαγωγή  αυτού  του  αγώνα  ήσαν  το  Ελληνικό  Κομιτάτο  με  επικεφαλής  τον  Κορομηλά, ενώ  οι  Βούλγαροι  είχαν  ιδρύσει  το  αντίστοιχο  Ανώτατο  Επαναστατικό  Κομιτάτο  με  επικεφαλής  αρχικά  τον  Σαράφωφ  και  εν  συνεχεία  με  τον  Γκότσε  Ντέλτσεφ. Η  επανάσταση  των  Νεοτούρκων  στα  1908  επέφερε  εκτόνωση  της  κατάστασης  δεδομένου  ότι  δόθηκαν  υποσχέσεις  για  φιλελευθεροποίση, η  οποία  ουδέποτε  επετεύχθη.

Η  επόμενη  πράξη  του  μακεδονικού  δράματος  θα  παιχθεί  κατά  τον  Α' Βαλκανικό  Πόλεμο, όταν  θα  απελευθερωθεί  ολοκληρωτικά  η  Μακεδονία  από  τον  οθωμανικό  ζυγό (1912) για  να  ακολουθήσει  η  τελευταία  πράξη  με  τον  Β' Βαλκανικό  Πόλεμο, που  δεν  ήταν  τίποτε  άλλο  παρά  ένα  τρίμηνο  εχθροπραξιών  μεταξύ  Ελλάδας  και  Βουλγαρίας ( ΜάΪος-Ιούλιος  1913), κατά  τον  οποίο  η  ελληνική  πλευρά  επεκράτησε  πανηγυρικά  και  η  Βουλγαρία  αναγκάσθηκε  να  περιορισθεί  στά  σημερινά  όριά  της  σύμφωνα  με  την  Συνθήκη  του  Βουκουρεστίου. 

 Η  διαμορφούμενη  κατάσταση  στη  Μακεδονία  παγίωσε  τρείς  οντότητες  με  γεωγραφική  υπόσταση. Κι  αυτό  διότι  ανέκαθεν  αυτό  το  γεωγραφικό  διαμέρισμα  εκτεινόταν  πολύ  πέραν  των  σημερινών  ελληνικών  μακεδονικών  εδαφών. Η  μία  οντότητα  είναι  η  ελληνική  Μακεδονία  ή  Μακεδονία  του  Αιγαίου, η  δεύτερη  είναι  Μακεδονία  του  Βαρδάρη  ή  των  Σκοπίων, και  η  τρίτη  είναι  η  Μακεδονία  του  Πιρίν (βουλγαρική Μακεδονία), που  εκτείνεται  βόρεια  του  νομού  Σερρών, στο  τμήμα  αυτό  της  νοτιοδυτικής  Βουλγαρίας  που  διαρρέεται  από  τον  μέσο  ρού  του  Στρυμώνα. 

  Ενώ  μέχρι  τον  Β' Παγκόσμιο  Πόλεμο  η  περιοχή  που  διαρρέεται  από  τον  ποταμό  Αξιό (Βαρδάρη)  πέραν  των  βορείων  συνόρων  μας, περιλαμβανόταν  στην  Σερβία, ο  Τίτο  μετά  την  λήξη  του  πολέμου, διαμόρφωσε  μία  επιπλέον  ομόσπονδη  δημοκρατία , την  Δημοκρατία  της  Μακεδονίας. Οι  παγκόσμιοι  συσχετισμοί  κατ' εκείνη  την  περίοδο , λόγω  της  ένταξης  της  Ελλάδας  στον  δυτικό  κόσμο  επέβαλαν  μία  ιδιάζουσα  στάση  απέναντι  σ' αυτό  το  μόρφωμα. Αυτό  εξηγείται  από  το  γεγονός  ότι  ο  Τίτο  είχε  ακολουθήσει  μία  πορεία  ανεξάρτητη  από  εκείνη  της  ΕΣΣΔ, με  κύριο  χαρακτηριστικό  την  σύναψη  σχέσεων  με  την  Δύση  σε  διάφορους  τομείς. Η  Ελλάδα  λοιπόν  έναντι  του  λεγόμενου  από  βορρά  κινδύνου, εξαιρούσε  πλέον  την  Γιουγκοσλαβία  του  Τίτο,-- του  "καλού  παιδιού"  για  την  Δύση---  και  συνεπώς  της  επεβλήθη  να  μήν  αντιπαρατίθεται  ως  προς  το  όνομα   και  την  υπόσταση  αυτής  της  ομοσπόνδου  δημοκρατίας  στα  βόρεια  σύνορά  της.

 Είναι  σωστή  η  παρατήρηση  περί  της  παράνομης  οικειοποίησης  όχι  του  ονόματος  της  Μακεδονίας, αλλά  περί  της  ψευδεπίγραφης  σχέσης  των  σλάβων  μακεδόνων  με  την  αρχαία  ιστορία  και  δή  με  τον  Μέγα  Αλέξανδρο. Οι  σλάβοι  της  προκειμένης  περιοχής  επεδίωξαν  να  διαχωρισθούν  και  από  τους  βουλγάρους  αδελφούς  τους  με  την  διαμόρφωση  και  μίας  τεχνητής  γλώσσας  που  θα  μπορούσε  να  χαρακτηρισθεί  ως  διάλεκτος  της  βουλγαρικής. Οι  γελοιότητες  των  ιθυνόντων  κύκλων  της  γείτονος, εντοπίζονται  κυρίως  στην  προσπάθεια  σφετερισμού  της  αρχαίας  ελληνικής  ιστορίας  , και  τούτο  εξηγείται, δεδομένου  ότι  οι  σλάβοι  εμφανίσθηκαν  στην  περιοχή  μόλις  κατά  τον  6ο - 7ο αιώνα  μ.Χ. Σ' αυτό  το  σημείο  απαιτείται  αντιπαράθεση  με  τους  γείτονες  των  Σκοπίων  και  όχι  ως  πρός  το  όνομα  "Μακεδονία". 

 Πιστεύω  ότι  μία  ονομασία  που  δεν  θα  αποκλείει  την  λέξη  "Μακεδονία", αλλά  με  τον  προσδιορισμό  "Μακεδονία  του  Βαρδάρη", η  "Σλαβική  Μακεδονία" θα  πρέπει  τελειωτικά  να  δώσει  επιτέλους  λύση  στο  πρόβλημα.

Η  ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ  ΚΑΙ  ΠΑΛΙ  ΣΤΟ  ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

  Δέον  να  επισημανθεί  η  προσβολή  της  αξιοπρέπειας 

Καρναβαλικά.....στο Τζάντε....

Γιάννης Ζήβας

Λόγω  καταγωγής,  πολύ  θα  ήθελα  να  σας  κάνω  κοινωνούς  της  πάνδημης  γιορτής  του  Καρναβαλιού  στο  Τζάντε  . Είναι  ίσως  η  εντυπωσιακότερη  γιορτή  του  χρόνου  στην  Ζάκυνθο. Η  προέλευση  του  ζακυνθινού  καρναβαλιού  είναι  βενετσιάνικη. Την  καθιέρωσε  ο  πρώτος  Πρεβεδούρος  δηλαδή  ο  βενετός  διοικητής  της  Ζακύνθου  Pierro  Foscolo( Προβλεπτής, και  ιταλιστί  Provveditore),  εν  έτει  1490  λίγο  μετά  την  κατάληψη  του  νησιού  από  την  Γαληνοτάτη  Δημοκρατία  της  Βενετίας. Το  πρώτο  καρναβάλι  έλαβε  χώρα   στο   Μέγαρο  του  Πρεβεδούρου που  βρισκόταν  στο  Ψήλωμα , τον  λόφο  της  Μπόχαλης  που  εποπτεύει  την  πόλη. Εκεί  γιόρτασε  το  αρχοντολόϊ  (ντόπιοι  και  βενετσιάνοι  ευγενείς)  με  κυρίαρχη  την  μορέττα   , δηλαδή  την  μάσκα  από  βελούδο  ή  μετάξι και  την  μπαούτα, το  μακρύ  μαύρο  βελούδινο  φόρεμα  που  κάλυπτε  όλο  το  σώμα  ενώ  το  πάνω  μέρος  του  ήταν  καλυμμένο  με  μία  μπέρτα. Η  μάσκα  ήταν  μαύρη  για  τις  γυναίκες  ενώ  για  τους  άνδρες  λευκή. Μέ  την  πάροδο  του  χρόνου, το  μονοπώλιο  της  συμμετοχής  των  ευγενών  στο  καρναβάλι  έσπασε  οπότε  μετείχαν  σ' αυτό  πλέον  και   οι  ποπολάροι, δηλαδή  οι  αστοί. Μετά  την  υποστολή  της  βενετικής  σημαίας   και  της  καύσης  της  Χρυσοβίβλου  των   ευγενών ( του  Libro  d' Oro) λόγω  της  νίκης  του  Ναπολέοντα  επί  της  Γαληνοτάτης  κατελήφθη  και   η  Botega ( το  καφενείο  δηλαδή  των   αφεντάδων)  από  τους  αστούς  ποπολάρους.

  Η  φορεσιά  της  μάσκας  συνιστούσε  αντικείμενο  σεβασμού για   όλους.  Δηλαδή  εκείνος   ή  εκείνη   που  την  φορούσε  δεν  επιτρεπόταν   να  αναγκασθεί  να  την  βγάλει. Αυτό  ήταν  κάτι  που  το  εκμεταλλεύονταν  οι  γυναίκες, που  δεν  είχαν  την  άδεια   να  βγαίνουν  από  το  σπίτι. Έτσι  κατά  την  περίοδο  του  Καρναβαλιού  μπορούσαν  ανενόχλητες  να  βγαίνουν  στην  πόλη  φορώντας  την  μάσκα  τους.

  Στα  πολύ  παλιά  χρόνια  η  διάρκεια  του  Καρναβαλιού  ήταν  μακρά, δεδομένου  ότι  άρχιζε  από  την  εορτή  του  Αγίου  Ιωάννου  του  Προδρόμου ( 7  Ιανουαρίου),---- του  πρώτου  προστάτη  του  νησιού, τον  οποίο  διαδέχθηκε  αργότερα  ο  Άγιος  Διονύσιος----  και  τελείωνε  την  Καθαρά  Δευτέρα. Αργότερα, η  πρώτη  φάση  της  πάνδημης  αυτής  γιορτής  σφραγιζόταν  από  το  λεγόμενο  Μικρό  Καρναβάλι ( Piccolo  Carnevale). Εν  συνεχεία  ελάμβαναν  χώρα  οι  χοροί  σε  μεγάλες  αίθουσες  τις  λεγόμενες  "καβαρκίνες", όπου  χορεύονταν  ως  επί  το  πλείστον  γαλλικοί  και  ιταλικοί  χοροί . Είναι  πολλές  οι  ιστορίες  ερωτικών  ειδυλλείων, σ' αυτούς  τους  χορούς,  λόγω  της  ανωνυμίας  που  κατοχύρωνε  η  μάσκα  για  την  φέρουσα  αυτή  γυναίκα. Έτσι  η  μαύρη  μάσκα  και  το  μαύρο  ντόμινο  που  ήταν  εξέλιξη   της  βενετσιάνικης  μπαούτας   που  είπαμε  πιο  πάνω  επέτρεπε  στον  οποιονδήποτε  να  χορέψει  με  την  μασκαρεμένη  γυναίκα. Οι  γυναίκες  που  μετείχαν  στους  χορούς , ιδιαίτερα  εκείνες  από  την  ύπαιθρο  της  Ζακύνθου  έπρεπε  να  επιστρέφουν  στα  σπίτια  τους  ενωρίς  το  πρωί  για  να  μήν  γίνουν  αντικείμενο  κουτσομπολιού  από  τις  γειτόνισσες.

 Στην  περίοδο  του  ζακθυνθινού  καρναβαλιού  οργανώνονταν  με  μεγάλη  επισημότητα  ιππικοί  αγώνες  με  ακόντια   που  έφεραν  την  ονομασία  "Γκιόστρα" ( Ghiostra), καθώς  επίσης  και  ο  Βενετσιάνικος  Γάμος, δηλαδή  πιστή  αναπαράσταση  του  τρόπου  τέλεσης  του  γάμου  στην  Βενετία  όταν  βρισκόταν  στην  ακμή  της. 

 Κατά  την  Κυριακή  του  Ασώτου  σφάζονταν  χοιρινά  ( η  λεγόμενη  Γουρουνοχαρά), ενώ  κατά  την  Τσικνοπέμπτη  όπως  και  γενικότερα  στην  χώρα  μας  τα  ψητά  είχαν  την  τιμητική  τους. Κατά  την  Κυριακή  των  Απόκρεω  ελάμβανε  χώρα  το   Piccolo  Carnevale (Μικρό  Καρναβάλι)  οποίο  μετείχαν  μεταμφιεσμένα  τα  μικρά  παιδιά  με  ενδυμασίες  που  ύφαιναν  οι  μητέρες  τους   ή  οι  νόννες  τους ( δηλαδή  οι  γιαγιές τους) , ενώ  κατά  την  Κυριακή  της  Τυροφάγου , ελάμβανε  χώρα  η  μεγάλη  παρέλαση  του   Καρνάβαλου  που  επί  μεγάλο  διάστημα  λεγόταν  και  Μπαμπουράνος, από  το  όνομα  ενός  ζακυνθίου  που  μόνιμα  ντυνόταν  Καρνάβαλος.

  Κατόπιν  ακολουθούσε  το  λεγόμενο  Κακόμοιρο  Καρναβάλι ( Carnevale  Povero) κατά  το  οποίο  ετελείτο  η  κηδεία  της  Μάσκας, όπου  όλοι  πενθούσαν  κλαίοντας  το  τέλος  της  Αποκριάς. Μετά  την  Κηδεία  της  Μάσκας  υπήρχε  συνήθεια  να   φτιάχνουν  στο  σπίτι  ρυζόγαλο.

  Αυτά  ετελούντο  πιστά  μέχρι  και  τους  σεισμούς  του  1953. Μετά  την  οικονομική  και  κοινωνική  καταστροφή  των  σεισμών  ατόνησαν  πολλά  έθιμα  του  ζακυνθινού  καρναβαλιού, αλλά  παρέμειναν  τουλάχιστον  οι  παρελάσεις  των  αρμάτων  και  οι  χοροί. 

 Κατά  την  περίοδο  των  καρναβαλικών  εκδηλώσεων  αξίζει  να  αναφέρουμε  ένα  άλλο  στοιχείο  που  δεν  απαντάται  αλλού. Πρόκειται  για  τις  "Ομιλίες", δηλαδή  θεατρικά  δρώμενα  του  δρόμου, με  περιεχόμενο  ερωτικές  ιστορίες  συνδυαζόμενες  με  την  σάτιρα  του  πολιτικών  εξελίξεων  και  γεγονότων. Η  πρώτη  Ομιλία  έλαβε  χώρα  το  έτος  1666  και  αναφερόταν  στην  ζωή και τα  καμώματα  του  ενός  εβραίου, ενώ  αργότερα  κατά  τον  18ο  αιώνα  η  σημαντικότερη  ήταν  ο  "Χάσης"  του  Γουζέλη.

  Ο  Ντίνος  Κονόμος , ένας  εξαίρετος  λόγιος  ζακύνθιος,  ήταν  εκείνος  που  έχει  καταγράψει  με  κάθε  λεπτομέρεια  διαχρονικά  τα  δρώμενα  του  Καρναβαλιού  στο  μυρωδάτο  Τζάντε.

"Η θεσμοποίηση του Χριστιανισμού και ο Έλεγχος των Συνειδήσεων"

Είναι από διάλεξη του Βαγγέλη Καραμπελιά στη  
στη Λέσχη «ΔΡΟΜΟΙ ΦΙΛΙΑΣ και ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»:

Μέρος 1ο 

Μέρος 2ο

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΖΗΒΑ

   ΩΔΗ  ΣΤΟ  ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

Εσύ  μαγικό  κουτί

Συντροφιά  νοσταλγική

Τα  όνειρά  μου  πάντα  έπλαθες

Χαρμόσυνα  ή  λυπημένα

Στην  καρδιά  φυλακισμένα.

Πόσες  μουσικές                                                                

Θείες , αγγελικές  και  πύρινες

Αναπέμπεις  στις  καρδιές 

Πόσα  ποιήματα  ροδόσταμο

Και  άνθη  ευωδιαστά 

Φυτεύεις  στις  ψυχές !

Μακριά  απ’ της  φτήνειας  την  παγίδα

Σμιλεύεις  στου  μαρμάρου  την  γυαλάδα

Αγαπημένων  μορφών  την  σελίδα

Με  μια  ρομφαία  πνευματική

Σταλμένη    απ’ την  Παλλάδα.

Γιάννης  Ζήβας

Αφιερώνεται  εξαιρετικά  στην  Άννα  Σακκαλή

Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ!!!

ΧΘΕΣΙΝΌ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΖΙΒΑ

Επειδή  έχουμε  αναφερθεί  παλαιότερα  έστω   και  δι' ολίγων  στον  Αγαπημένο  των  Θεών, τον  Β.Α.Μότσαρτ, καλό  θα  ήταν  κατά  την  σημερινή  ημέρα  που  συμπληρώνονται  260  έτη  από  την  γέννησή  του ( Ζάλτσμπουργκ  1756) , να  τον  τιμήσουμε  με  μία  ακρόαση  ενός  έργου  που  κατά  τη  γνώμη  πολλών  αποτελεί  την   σημαντικότερη  παρακαταθήκη  του. Κι  αυτό  δεν  είναι  άλλο
 από  τον  Μαγικό  Αυλό, έργο  που  συνέθεσε  ο  μεγάλος  αυτός  μουσουργός  την  τελευταία  χρονιά  της  ζωής  του (1791). Είναι  γνωστό  ότι  εδώ  ο  Μότσαρτ  αναφέρεται  στις  βασικές  αρχές  του  τεκτονισμού, που  ενώ  στους  επόμενους  αιώνες  κατέληξε  να  γίνει  μία  αντιδραστική  θεωρία, κατά  τα  τέλη  του  18ου  αιώνα  συνιστούσε  ένα  προοδευτικό  κίνημα. Στον  Μαγικό  Αυλό  γίνεται  λόγος  για  την  ανάγκη  να  επικρατήσει  το  φώς  της  δικαιοσύνης  και  της  καλωσύνης  στον  Κόσμο, πράγμα  που  απορρέει  από  την  παρουσία  και  τους  λόγους  του  Σαράστρο  αλλά  και  από  τους  άλλους  ήρωες  της  όπερας , όπως  του    Παμίνο,  της   Παμίνα και  του  Παπαγκένο. Αντίθετα , η  ενσάρκωση  του  κακού  που  εκφράζεται  μέσα  από  τον  ρόλο  της  Βασίλισσας  της  Νύχτας  νικάται  κατά  κράτος. Θα  πρότεινα  να  ακούσουμε  την  εισαγωγή  από  τον "Μαγικό  Αυλό", που  συνοψίζει  το  μέγα  νόημά  της.https://www.youtube.com/watch?v=VyBX2k2M43Q

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

Από Γιάννη Ζήβα

  Στην  επέτειο  των  41  χρόνων  από  την  εκδημία  του  μεγάλου  των  Γραμμάτων  μας  Κώστα  Βάρναλη, άς  ακούσουμε  τη  φωνή  του  να  απαγγέλλει  την  γνωστή  μπαλάντα  του  Κυρ - Μέντιου, απολύτως  επίκαιρη  με  τα  όσα  σήμερα  υφίσταται  ο  λαός  μας. Κατόπιν  ακούμε  το  σχετικό  τραγούδι  από  τον  Νίκο  Ξυλούρη.

https://www.youtube.com/watch?v=nj7e48zI-e8

Ο Κ. Βάρναλης απαγγέλλει Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου-Ν ...

www.youtube.com

ΤΟ ΣτΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ "ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ"

ΜΗΝΑΣ      Η Ελλάδα, είναι ένα από τα ελάχιστα κράτη στον κόσμο που δεν έχει Συνταγματικό Δικαστήριο. Αυτό είναι μια από τις αιτίες της νομιμοποιημένης διαφθοράς στην Ελλάδα και της πτώχευσης του κράτους.

Η διαφθορά ξεκινά από τους ίδιους τους νόμους. Όμως η ελληνική ολιγαρχία και το εθελόδουλο πολιτικό της σύστημα επιμένουν και δεν θέλουν με τίποτα να θεσμοθετήσουν Συνταγματικό Δικαστήριο. Θέλουν να φτιάχνουν νόμους μόνο για τα συμφέροντά τους, κατά παράβαση κάθε έννοιας Συντάγματος. Ταυτόχρονα, σχεδόν όλοι οι κρατικοδίαιτοι καθηγητές-συνταγματολόγοι επιμένουν ότι είναι καλύτερα να μην έχει η Ελλάδα Συνταγματικό Δικαστήριο!

Σε ό,τι αφορά το ΣτΕ, αυτό είναι ένα κοινό ανώτατο διοικητικό δικαστήριο. Μπορεί να κήρυξε προχθές ωςαντισυνταγματική και παράνομη, την μη αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, αλλά η ισχύς της απόφασής του αφορά μόνο τους 13 πολίτες που προσέφυγαν ενώπιόν του και κανέναν άλλον. Και αυτό συμβαίνει με κάθε απόφαση του ΣτΕ.

Επομένως, ουδόλως ανησυχεί η εκάστοτε Κυβέρνηση με τις αποφάσεις του ΣτΕ. Το πολύ πολύ, αν υπάρξει κατακραυγή, να φτιάξει έναν άλλο νόμο που θα ικανοποιεί τα συμφέροντα της ολιγαρχίας με άλλον τρόπο.

Αντίθετα, στις χώρες όπου υπάρχει Συνταγματικό Δικαστήριο, αυτό επιλαμβάνεται άμεσα ενός νόμου, ακόμα και μόλις τον ψηφίσει η Βουλή, είτε αυτεπάγγελτα, είτε κατόπιν σχετικού ερωτήματος. Εφ’ όσον το Συνταγματικό Δικαστήριο κρίνει έναν νόμο ως  αντισυνταγματικό, τότε άμεσα για όλους τους πολίτες ο νόμος αυτός καθίσταται άκυρος. Φυσικά το δικαίωμα να κρίνουν αντισυνταγματικό ένα νόμο, για την συγκεκριμένη υπόθεση που κρίνουν, εξακολουθεί να υπάρχει και σε όλους τους απλούς δικαστές.

Ε, αυτό ακριβώς δεν θέλουν η κρατικοδίαιτη οικονομική ολιγαρχία και το εντολοδόχο της πολιτικό σύστημα. Θέλουν να κερδίζουν όσο χρόνο επιθυμούν, προκειμένου να ικανοποιούνται τα συμφέροντα για τα οποία ψηφίζονται οι νόμοι. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα θεσμικά ζητήματα που πρέπει να αλλάξουν, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον. 

Γιάννης Σχιζας Αγαπητέ Μηνά,  εκτιμώ πολύ τις συμβολές σου στο διάλογο , αλλά στη προκειμένη περίπτωση θα διαφωνήσω μαζί σου.  Το Συνταγματικό Δικαστήριο αποστερεί τα υπόλοιπα δικαστήρια από την εκφορά κρίσης για την συνταγματικότητα των Νόμων,  επομένως  «συγκεντροποιεί» τη διαδικασία αξιολόγησης της συνταγματικότητας σε ένα σχετικά ολιγομελές όργανο,   προφανώς   πιο ευάλωτο    και «εξαγοράσιμο».

Με  κάθε επιφύλαξη και απόσταση από  τις Λεγκαλιστικές αυταπάτες, θεωρώ  προτιμότερη και δημοκρατικότερη τη  διασπορά του δικαιώματος ελέγχου της συνταγματικότητας – χωρίς φυσικά να προβιβάζω κι αυτήν σε  πανάκεια.

Αγγελίνα Μεραξάτου

επιτέλους μια συζήτηση περί ουσιώδους χαρακτηριστικού του πολιτισμού . 
Για μένα ο πολιτισμός ενός λαού κρίνεται όχι μόνον από την τέχνη, είναι πολύ ρηχή αυτή η αντιμετώπιση, αλλά από το αίσθημα Δικαίου και το σύστημα Δικαιοσύνης του.
Ο πολιτισμός είναι η ανθοφορία της πόλης με τρόπο που να ελευθερώνεται το ανθρώπινο δυναμικό (πνεύμα, λόγος , έκφραση)  χωρίς φραγμούς και περιορισμούς και σε αυτό η Δικαιοσύνη είναι καταλυτική.
Η Ελλάδα έχει ένα πολύ σάπιο σύστημα δικαιοσύνης με πολλές αντιφάσεις, δεκαετείς καθυστερήσεις έτσι ώστε το αποτέλεσμα να ακυρώνεται, ανώτερα και κατώτερα δικαστήρια για να περνούν τα χρόνια, να πληρώνουμε πολλούς δικηγόρους και δικαστές και άθλια νομοθετική εξουσία.
Η έννοια της απονομής δικαιοσύνης είναι πιο πολύ τυχοδιωκτική παρά ποτέ και θεωρώ ότι οι προοδευτικοί άνθρωποι της χώρας αυτής ποτέ δεν ακούμπησαν αυτό το θέμα είτε από έλλειψη ευαισθησίας και δημοκρατικής συνείδησης είτε από έλλειψη πολιτικής βούλησης. Έτσι οδηγηθήκαμε στην υποταγή ως άκρως απολίτιστοι. 
Γι αυτό πλέον με τον όρο πολιτισμός ο κάθε άσχετος  ονομάζει τα μπαζάρ, εράνους, τον τρόπο μαγειρέματος, τα σόου και ότι φανταστεί κανείς.

Καταπληκτικό ταινιάκι, από σπάνια συνέντευξη του Τζον Λέννον σε 14χρονο θαυμαστή του (ΒΙΝΤΕΟ)

 Κ Α Λ Α   Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Α

   Το 1969, ένας 14χρονος πιτσιρικάς φανατικός θαυμαστής των Beatles, ο Jerry Levitan,  τρύπωσε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του Τζον Λένον στο Τορόντο, και τον έπεισε να του παραχωρήσει μια συνέντευξη με θέμα την ειρήνη.38 χρόνια μετά, ο Τζέρι έκανε μια ταινία γι αυτή την παράδοξη και μοναδική συνάντηση. Χρησιμοποίησε το αυθεντικό ηχητικό υλικό της συνέντευξης, με τον σκηνοθέτη Τζον Ράσκιν, δημιούργησαν ένα καταπληκτικό animation.Σήμερα, 35 χρόνια από τη δολοφονία του σπουδαίου μουσικού και ακτιβιστή, σε έναν κόσμο χειρότερο από αυτόν που άφησε, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι μας λείπει πιο πολύ από ποτέ.
http://www.hitandrun.gr/katapliktiko-teniaki-apo-spania-sinentefxi-tou-tzon-lennon-se-14chrono-thavmasti-tou-vinteo/