Από την καλή μας φίλη τη
Λίτσα από τα Σεπόλια
Ένας Σπετσιώτης γέροντας σκυφτός από τα χρόνια

Με κάτασπρα μακριά μαλλιά με πύρινη ματιά
σαν πλάτανος θεόρατος γερμένος απ` τα χρόνια
περνούσε πάντα στο νησί τα έρμα γηρατειά.
Είν` από κείνη τη γενηά κι` ο γέρο καπετάνιος
που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος.
Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα
από τους χίλιους που έβγαλες πατρίδα μου χρυσή.
Είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα
κι` άγνωστοι εσβυστήκανε΄ στο δοξαστό νησί .
Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι` άλλα
Μα κείνα που δεν έλαμψαν ήταν τα πιο μεγάλα.
Σαν έγραψαν με τον δαυλό την ιστορία τους μόνοι,
χωρίς γι` αυτούς τους ήρωες μιά λέξη αυτή να πει
με την πληγή τους για σταυρό κι` ατίμητο γαλόνι
άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί
κι` οι στολοκαύτες των Σπετσών τα ατρόμητα λιοντάρια,
με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια .

Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δεν λέει κανένα
μα καπετάνιους σαν ιδεί μες` στα χρυσαφικά
εκείνους που είχε ναύτες του με μάτια δακρυσμένα
στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά.
Και ξαπλωμένος δίπλα μου μούλεγε κει στην άμμο
Πόσα καράβια ετίναξε στην Τένεδο, στη Σάμο.
-"Παιδί μου , τώρα εγέρασα , παιδί μου θ` αποθάνω,»
Στο τέλος πάντα μούλεγε με αναστεναγμό !
-«Ένας Ματρόζος δεν μπορείνα κάνει τον ζητιάνο,
μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό .
Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα
πριν πεθαμένο μ` εύρουνε μια μέρα από την πείνα !
Μου λεν ο καπετάν Κωσταντής απ` τα Ψαρρά εκεί πέρα ,
πως Υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός ,
κι` αν θυμηθεί πως τη ζωή του έσωσα μια μέρα
απ’ έξω απο την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαρριανός
να κάνει τίποτε και για με ,κι` ίσως να δώσουν κάτι,
σε κείνον πούχε τάλλαρα τη στέρνα του γεμάτη !»
Πέντ` έξη μέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι
κι` ακουμπιστός, περίλυπος ,επάνω στο ραβδί ,
ως που στην Ύδρα έφτασε,κοίταζε από την πλώρη
το δοξαστό του το νησί ο γέροντας να ιδεί,
και σκύβοντας δακρύβρεχτος τα κύματα ερώτα,
πώς φεύγει τώρ `απ` το νησί και πώς ερχόταν πρώτα !
ΜΠΡΟΣΤΑ στο ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ