ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 -- ΑΕΡΑ-- ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΦΥΛΑΚΗ!!!

 

«Ο Ντούτσε αφηγείται»

     Στην Ελλάδα, η πρώτη απόπειρα δημιουργίας ταινίας «τύπου Μίκυ Μάους» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, καταγράφεται στην ιταλοκρατούμενη Σίφνο το 1942 από τον Σταμάτη Πολενάκη και είχε τίτλο «Ο Ντούτσε αφηγείται».Είναι η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με την ιδιόμορφη τεχνική papier de coupe.Ο Σταμάτης Πολενάκης έκανε τα σχέδια στη Σίφνο το 1942, στη διάρκεια της ιταλικής Κατοχής. Τα γυρίσματα όμως στην τρυκέζα έγιναν το 1945, σε συνεργασία με τους Πρόδρομο Μεραβίδη και Παναγιώτη Παπαδούκα. Το φιλμ ανακαλύφθηκε το 1980. http://www.youtube.com/watch?v=pGmnLoCX8BM

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

   «Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.   

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. 
Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου.

Μάνος Χατζηδάκης

Από την Πίνδο στον Γοργοπόταμο

 Πολυμέρης Βόγλης*  EFSYN 

Μνημείο Ηρώων για του Μαχητές του 

Υψώματος 731 ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ

   Ο Δημήτριος Κασλάς γεννήθηκε το 1901 στο χωριό Πουρί της Μαγνησίας. Νεαρός πολέμησε στη μικρασιατική εκστρατεία, στη συνέχεια μπήκε στη Σχολή Αξιωματικών και τον Οκτώβριο του 1940 υπηρετούσε ως λοχαγός στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων. Πολέμησε στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, προήχθη σε ταγματάρχη και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη δεύτερη φάση του, την άνοιξη του 1941.Στη διάρκεια της «εαρινής επίθεσης» των Ιταλών, ο Δ. Κασλάς μαζί με το τάγμα που διοικούσε ανέλαβε την υπεράσπιση του στρατηγικού υψώματος 731, το οποίο οι Ιταλοί δεν κατάφεραν να καταλάβουν παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις τους. Ηταν τέτοια η σφοδρότητα των συγκρούσεων και η αυτοθυσία των ελληνικών δυνάμεων, που το 731 αναγράφεται στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Στη διάρκεια της Κατοχής ο Δ. Κασλάς προσχώρησε στον ΕΛΑΣ, έγινε διοικητής του 52ου Συντάγματος και συμμετείχε σε μάχες κατά των στρατευμάτων κατοχής στη Μακρακώμη, το Παλιούρι, το Λιανοκλάδι, τον Δομοκό κ.α. 

Η ιστορία του Δ. Κασλά, ο οποίος άρχισε έναν αγώνα στα βουνά της Πίνδου κατά των Ιταλών, για να τον συνεχίσει λίγα χρόνια μετά στα βουνά της Ρούμελης κατά των Γερμανών, δεν είναι μια ιστορία ξεχωριστή. Αξιωματικοί και φαντάροι που πολέμησαν τον χειμώνα του 1940-1941, έγιναν αντάρτες και πολέμησαν ξανά στα 1943-1944 όταν εξαπλώθηκε το κίνημα της Αντίστασης.

Από αυτήν την άποψη, η συμβατική περιοδολόγηση ανάμεσα αφενός στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941) και αφετέρου στην Κατοχή και την Αντίσταση (1941-1944), ενώ τυπικά είναι σωστή, συσκοτίζει το «νήμα» που συνδέει αυτές τις δύο περιόδους: τον πατριωτισμό και τον αγώνα κατά του φασισμού και του Αξονα. Οι στρατιώτες στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο αλλά και όσοι-ες συμμετείχαν στο κίνημα της Αντίστασης εμφορούνταν από πατριωτικά ιδανικά και ο αγώνας τους είχε αντιστασιακό χαρακτήρα, στην πρώτη περίπτωση την απόκρουση του ξένου εισβολέα και στη δεύτερη την απελευθέρωση της χώρας από τους κατακτητές.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

    [Απεστάλη  ήδη.} 

      Κε Πρωθυπουργέ

      Σε χαιρετούμε συντροφικά και να ΄σαι καλά σαν τα ψηλά βουνά.

     Εδώ κάτω στον δήμο Ζαχάρως έχουμε μια πολύ σκοτεινή και μπερδεμένη κατάσταση, που απαξιώνει κάθε αρχή και αξία της Δημοκρατίας. 

  Συγκεκριμένα σε όλα τα δημοτικά θέματα κάνει κουμάντο  ο έκπτωτος δήμαρχος, καταδικασμένος πολλάκις από τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις για μια σειρά ανοσιουργήματα, κινούμενος και στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο  άνετα και προκλητικά. Παρά δε τις όποιες διαμαρτυρίες   της δημοτικής αντιπολίτευσης συνεχίζεται η ίδια κατάσταση εδώ και πολλά χρόνια.

     Όμως αυτό το θλιβερό φαινόμενο το επαυξάνει η κατάφωρη εύνοια και το σιγοντάρισμα που τυγχάνει από όλα περίπου τα ΜΜΕ του Πύργου, ηλεκτρονικά και έντυπα καθώς και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πάει στον κόρακα, αυτοί είναι ιδιώτες επιχειρηματίες και έτσι κρίνουν και επιλέγουν. Βεβαίως έτσι απαξιώνουν και υποβιβάζουν το λειτούργημα της αξιοκρατίας, της διαφάνειας και της ελευθεροτυπίας αλλά για αυτούς ψιλά γράμματα. Δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα...

     Το πρόβλημα όμως μεγεθύνεται επειδή οι δικοί μας Ηλείοι βουλευτές του Σύριζα , όχι μόνο δεν αντιδρούν όταν παρευρίσκονται σε εκδηλώσεις που συμμετέχει και ο έκπτωτος αντιδεοντολογικά και παράνομα, αλλά αντιθέτως συναγελάζονται χαριεντιζόμενοι. Τελευταία τέτοια περίπτωση ήταν τις προάλλες στην "βραδιά των Άσσων" που διοργάνωσε  η ναυαρχίδα του τοπικού τύπου "Πατρίς", όπου είχε προσκληθεί και ο έκπτωτος ως εκπρόσωπος του δήμου Ζαχάρως και μάλιστα συμμετείχε τιμητικά στους βραβεύσαντες!(1)

     Αυτή η ιστορία πιστεύουμε ότι αφενός απαξιώνει τις βασικές αρχές της Αριστεράς που είναι η διαφάνεια, η νομιμότητα και η ίδια η Δημοκρατία και αφετέρου μας εκθέτει και εμάς που παλεύουμε τόσα χρόνια.  .(2) 

    Νοιώθουμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να σας αναφέρουμε τα καθέκαστα μια και τους αποστείλαμε την διαμαρτυρία μας χωρίς όμως να λάβουμε καμία απάντηση.

      Δεν ξέρουμε τι θα πράξετε, αλλά πάντως αναμένουμε μια απάντηση και εκ των προτέρων ευχαριστούμε.

(1) Από τους τρεις δεν συμμετείχε η βουλευτής Έφη Γεωργοπούλου - Σαλτάρη
(2) Θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα ήταν το προεκλογικό σύνθημα του Μπαξεβανάκη, αλλά και υπόσχεση όλων μας

                                              Ομάδα Συριζαίων από τη Ζαχάρω    

ΟΧΙ! 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Μας απεστάλει από τον 

Αποστόλη Ζυγόπουλο

ΟΧΙ!Μιά λέξη μικρή,πού γράφει την ιστορία της Πατρίδας μας

και της ζωής μας! 

`
Γιάννης Νεγρεπόντης - Φυλάττειν Θερμοπύλας.  

Κι’ υπάρχω

ανάμεσα σε τόσους 

τάφους προγονικούς 

επιγραφόμενους και μη 

«Ω ξειν’ αγγέλλειν» 

και σε τύμβους

αγνώστων «διά χρόνου πλήθος»

οστών καθηγιασμένων

διά την ελευθερίαν πεσόντων.

Κι’ υπάρχω 

σ’ αυτόν τον τόπο 

ένθα ο πόνος επερίσσευσεν 

ως επερίσσευσεν 

ο έρως

διά την ελευθερίαν. 

Κι’ υπάρχω

ανάμεσα στις μεγάλες πέτρες

και στις «ταν ή επί τας» στενωπούς

σ’ αυτήν την κώχη της υπομονής

που τόσα τραγούδια

θλίψης και καρτερίας

ένα με το κορμί μου

ένα με την ψυχή μου

έχουν δέσει.

Πάλι με χρόνια με καιρούς 

Ακόμα τούτ’ την άνοιξη 

πότε θα Φλεβαρίσει 

ως που να ’ρθει κάποια μέρα. 

Μοίρα μου η μοίρα του λαού μου

- φυλάττειν Θερμοπύλας·

πεδία μαχών

και τόπους εκτελέσεων

πάντα χώρον

όπου το φρόνημα

δεν εγονάτισεν

φυλάττειν·

της ελευθερίας τα έργα 

φυλάττειν·

28 Οκτωβρίου 1940''

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ 1940

      «Γιατί είπε το «Όχι» ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.   

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου.

                                                                                                                πηγή zougla

Το Ξυπόλυτο Τάγμα. Μια αληθινή ιστορία της Κατοχής που έγινε ταινία

 Μία άγνωστη ελληνική ταινία, που ήταν η πρώτη που διακρίθηκε σε διεθνές φεστιβάλ.

«Αν είχες γυρίσει αυτή την ταινία προτού γυρίσω εγώ τον «Κλέφτη των ποδηλάτων» 

τότε σήμερα θα ήσουν εσύ ο Ντε Σίκα!». Βιτόριο Ντε Σίκα (προς τον Γκρεγκ Τάλλας, 

όταν είδε το 1955 το «Ξυπόλητο Τάγμα» στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου)

Το «Ξυπόλητο Τάγμα» είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε

 διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους 

Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του Bʼ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Γερμανοί αδειάζουν τα δημόσια κτίρια και τα

 επιτάσσουν.  Ανάμεσα σε αυτά τα κτίρια είναι και 

αρκετά ορφανοτροφεία. Τα ορφανά πετάγονται 

στο δρόμο. Μια ομάδα, απ’ αυτά τα ορφανά, για

 να επιβιώσουν, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

 Οργανώνονται σαν μυστικός «στρατός», με ιεραρχία

 και πειθαρχία. Μόνα τους συγκροτούν ομάδες 

κρούσης και βοήθειας. Πηγή για την τροφοδοσία

 τους είναι τα γερμανικά καμιόνια που κουβαλάνε

 ψωμί και τρόφιμα και οι μαυραγορίτες. 

Τα κλεμμένα μοιράζονται στα ορφανά, αλλά κα

ι σε άλλους κατοίκους της Θεσσαλονίκης που

 είχαν ανάγκες. Τα παιδιά του «Ξυπόλυτου Τάγματος» έμειναν στην ιστορία

 σαν «σαλταδόροι». Ο θρύλος λέει, πως πέρα από την αρωγή που παρείχαν

 στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν 

την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή

 Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν

 με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς. 

Το «Ξυπόλυτο Τάγμα» ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που κατόρθωσε να βραβευτεί σε

 διεθνές φεστιβάλ. Πήρε το 1955 το πρώτο βραβείο («Χρυσή Δάφνη»), στο Διεθνές 

Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου.

ΤΗΝ… http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2013/10/blog-post_1930.html#ixzz2ix7ukw8m

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΥΣΑΥΓΟΥΛΟΙ

   
Έτσι για την ημέρα  αναφέρω σαν ...ανέκδοτο το εξής (1) που μου αναφέρθηκε από...σπόντα
: 

      Ότι οι χρυσαύγουλοι είναι σκέτοι .....μπούφοι  δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Μη βλέπετε που τώρα ο φυρερίσκος, οι λοιποί μπράβοι και οι διάφοροι εκδοροσφαγείς είναι στη φυλάκα και οι άλλοι οι ατρόμητοι έχουν λουφάξει και το παίζουν αρσακειάδες, πριν λίγο έκαναν τους μάγκες.            

    Κάποτε λοιπόν σε μια εθνική γιορτή οι τοπικοί χρυσάυγουλοι σχεδίαζαν παρέλαση στη Ζαχάρω και να καταθέσουν και στεφάνι. Αν και είχαν αποφασίσει ποιοι θα είναι οι  ...παραστάτες δεν τα έβρισκαν στο ποιος θα είναι ο ...σημαιοφόρος που θα κατέθετε και το στέφανο.Οι Ζαχαραίοι εθνικοσοσιαλιστές ήθελαν να είναι κάποιος από αυτούς, οι Γιαννιτσοχωρίτες, ο υποψήφιος λεβέντης από το Στροβίτσι και ο άλλος από τη Μάκιστο ήθελαν το ίδιο, ο καθένας για τον εαυτόν του, οπότε δεν έγινε τίποτα. Την έπαθαν σαν τα έρμα ποντίκια που αποφάσισαν να κρεμάσουν ένα κουδούνι στην ουρά της γάτας κτ.λ. αλλά για αντίθετο λόγο, επειδή δεν έκανε κανείς πίσω. Τόσο ήρωες έβλεπαν τον εαυτόν τους.

(1) Μάλιστα το είχα αναφέρει κάποτε γενικώς σε αυτό το Blog σαν πληροφορία, αλλά δεν θυμάμαι που ακριβώς.