TO ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ ΕΙΝΑΙ
ΣΤΟ ΝΟΤΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ
ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΑΧΑΡΩΣ, ΤΗΣ
ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΠΑΡΧΙΑΣ
ΟΛΥΜΠΙΑΣ,ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ
ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ
ΣΥΝΟΡΑ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ
ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Ρε τους αθεόφοβους τους "άριστους¨" δυο λαθάρες στο πιο θρυλικό μας επίγραμμα;
Το πρώτο πάρα τρίχα να το γράψουν με ύψιλον.
Θα μου πείτε πολύ καλύτερα γιατί στα κοινά ρήματα και οι κύνες πείθονται!
Και το άλλο είναι πολύ της πλάκας, οι άνθρωποι θεώρησαν με το επαρμένο τους μυαλό ότι το πειθόμενοι είναι μετοχή του ανύπαρκτου, πειθώμαι, όπως τιμώμαι εξού τιμώμενοι.
Τέτοια χοντράδα και δη σε αντιγραφή και υπ΄ αυτές τις συνθήκες ούτε κι εγώ που είμαι κτηνίατρος δεν κάνω, αν και είμαι αρκετά ανορθόγραφος.
Τελικά η συγκεκριμένη σειρά των γραμματοσήμων αποσύρθηκε για τεχνικούς λόγους....
.... Επίσης ήταν ένας πολύ ερωτικός άνθρωπος. Οι ερωτικές του σχέσεις υπήρξαν ευάριθμες και επέδρασαν (αναπόφευκτα) και στην καλλιτεχνική του δημιουργία.
Μια άγνωστη πλευρά του έργου του, σίγουρα πάρεργη αλλά όχι αμελητέα για την κατανόηση της προσωπικότητάς του αποτελεί σειρά σατιρικών στιχουργημάτων τα οποία έγραψε για να ξεδώσει αλλά, αρκετές φορές, και για να θάψει, κυριολεκτικά, με τη βιτριολική σάτιρα, πρόσωπα και καταστάσεις, αδιαφορώντας για την γνώμη των σοβαροφανών και ανοήτων, κατά την γνωστή αποστροφή του Καβάφη «Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν»
Μεταξύ (των πολυάριθμων) κριτικών δοκιμίων του είναι και το έξοχο για τον Ερωτόκριτο, γραμμένο το 1946, (βρίσκεται Δοκιμές τ. Α΄ σελ. 268, εκδ. Ίκαρος) στην οποία παραπέμπω. Εκεί μεταξύ άλλων σημειώνει «Ο Ερωτόκριτος είναι ίσως το μοναδικό, αλλά ασφαλώς ένα από τα ελάχιστα ελληνικά έργα του λόγου που μιλούν αισθησιακά σε έναν κόσμο ερωτικά απωθημένο».
Παρόλα αυτά ή ίσως εξαιτίας όλων αυτών ( ; ) δεν δίστασε να συνθέσει (το 1961;) μια παρωδία του Ερωτόκριτου, με τίτλο «Αρετή και Ρωτόκριτος» της οποίας η αθυροστομία εμπόδισε τον Γ.Π. Σαββίδη να τη συμπεριλάβει στον τόμο Τετράδιο Γυμνασμάτων Β’, το 1976.
Παρά ταύτα, τούτο δεν εμπόδισε τον Γ.Π. Ευτυχίδη (που δεν είναι άλλος από τον Γ.Π.Σαββίδη) να το συμπεριλάβει στην έκδοση των Εντεψίζικων του Μαθιού Πασχάλη (Λέσχη, 1989), όπου βέβαια ο Μαθιός Πασχάλης δεν είναι άλλος από τον Γ. Σεφέρη.
Να σημειώσω ότι Edepsiz είναι τουρκική λέξη και σημαίνει άνθρωπος χωρίς ανατροφή (edep= καλοί τρόποι, ανατροφή και siz είναι το "χωρίς"). Τα εντεψίζικα τα λένε στις απόκριες και είναι σκωπτικά τολμηρού και σεξουαλικού περιεχομένου στιχάκια.
Είναι αξιοσημείωτη η επιτυχία με την οποία ο ποιητής αναδημιουργεί/παρωδεί το πρωτότυπο χρησιμοποιώντας τη γλώσσα, το μέτρο και το ύφος του.
Ποια ήταν τα κίνητρα του Σ. για την σύνθεση της παρωδίας δεν είναι εύκολο, τουλάχιστον για μένα, να το πω. Σίγουρα ήταν ένας συνδυασμός περισσοτέρων. Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως το παρατιθέμενο απόσπασμα, για μένα τουλάχιστον υπήρξε απολαυστικό.
Δεν ξέρω αν το ίδιο θα είναι για τον αναγνώστη. Ίσως κάποιων να προσβάλλει τον καθωσπρεπισμό τους, ίσως κάποιους «φίλους» να ενοχλήσει, αλλά αν δεν φοβήθηκε ένας Σεφέρης, να το συνθέσει, δεν θα φοβηθώ εγώ να το αναδημοσιεύσω, αναδεικνύοντας μια άγνωστη, για τους πολλούς, διάσταση της προσωπικότητάς του.
Δείτε το.
Α' 15-9-1961 / Σκηνή: Ξημέρωμα, στην κάμαρα της Αρετής.
Πρόσωπα: ΝΕΝΑ, ΑΡΕΤΗ.
ΝΕΝΑ
Μην το δαχτύλι σ' άγγιξε;
ΑΡΕΤΗ
Όχι, ήταν άλλο πράμα
πού 'νιωσα μες στη φούχτα μου μαζί μ' εκειό το γράμμα•
φείδ' ήτανε το πού 'πιασα κ' εσκιάχτην να τ' αφήσω,
μη με δαγκώσει τη φτωχιά και κακοθανατίσω.
Για να το πνίξω τό 'σφιξα, μα εκείνο πώς θυμώθη
φούσκωσε και κοκκίνησε και στα μεριά μου χώθη.
"Ρωτόκριτέ μου," κράζω του, "τρέξε και βούηθησέ μου•
έν' άγριο φίδι, ένα θεριό, που δέν ειδα ποτέ μου,
γυρεύγει μέσα μου να μπει, βαθιά να με δαγκώσει!"
Κι αυτός φωνάζει μου: "Αρετή, βλέπε μη σε κομπώσει***,
γιατ' είναι φίδι πίβουλο, μόν' σφίξε τα μεριά σου ...
ΝΕΝΑ
Ωχ, μάνα μου! ...
ΑΡΕΤΗ
... μην πάει πιο μπρος, και λύσε τα βυζιά σου.
Κι α' σου τα τρίβω, δέξου το, γιατί μ' αυτό τόν τρόπο
θε να ψοφήσει έτοιος εχτρός τω' δύσμοιρων ανθρώπω'."
ΝΕΝΑ
Και τά 'λυσες; και σ' τά τριβε;
ΑΡΕΤΗ
Ήμουν σε τέτοια κρίση.
Μονάχη ξεθηλύκωσα το πράμα που είχε ορίσει
κι αυτός μού τα χεράκωσε και τσίμπαγέ μου αγάλι
τα ρωγοβύζια, και στ' αυτί τη γλώσσα του είχε βάλει.
Το φίδι κοντοστάθηκε, λες κ' ήθελε να φύγει ...
ΝΕΝΑ
Αχ! τέτοιο ανήμερο θεριό τ' αφήνει το κυνήγι; ...
Οϊμέεε ...!
ΑΡΕΤΗ
... λες κι αφουγκράζουνταν πόσο η καρδιά μου χτύπα'•
ξάφνου τινάχτη• τό 'νιωσα στου κώλου μου την τρύπα ...
ΝΕΝΑ
Πόνεσες;
ΑΡΕΤΗ
... να σφηνώνεται και να γλιστρά σα χέλι,
τα πίσω-μπρος, τα πίσω-μπρος ...
ΝΕΝΑ
Γλύκα δεν έχει;
ΑΡΕΤΗ
... μέλι
το κούνημά του στάλαζε στο τρυφερό κορμί μου•
κι αυτός αφήνει το βυζί κι αρπάζει το μουνί μου.
Λέγω του: "Η χέρα στ' άμοιαστα**** πηγαίνει, παρατράπης."
ΝΕΝΑ
Καλά είπες.
ΑΡΕΤΗ
Μ' αποκρίνεται: "Μονάχα ένας αζάπης*****
βγάνει το φίδι τ' άγριο που χώθη σου από πίσω."
Λέγω του: "Σα να μέρεψε• λογιάζω να τ' αφήσω
ακόμη λίγο, Ρώκριτε• θα φύγει μοναχό του."
Μ' αυτός στα χείλη του λαγού, πού 'χε το δάχτυλό του
στο στόμα του το σύστρεφε και τη γλώσσα του θέλει ...
ΝΕΝΑ
Ποιανού λαγού;
ΑΡΕΤΗ
Που 'ν' εδεπά ... Μου λύθηκα' τα μέλη,
πείραξην είχα λογισμού, κ' έλεγα ν' αφορμίσω,
τα λογικά μου τά 'χασα, γύρευγα να γυρίσω
νά 'μπει το φίδι κι από μπρος ώς μες στα σωθικά μου,
να σκίσει με, να φάγει με, να πάρει την εξιά μου.
Τό 'νιωσεν ο Ρωτόκριτος και κράζει μου: "Σηκώσου•
καιρός πουνιάλο****** να χαρείς κάτω απ' τον αφαλό σου."
ΝΕΝΑ
Ωφούουουου!!
ΑΡΕΤΗ
Γυρίζω ανάσκελα, με δάγκωσε στον ώμο,
τότες μου φάνη κ' έσφαζε το δόλιο το λαγό μου
που σπάραζε και σπάραζε• τι 'ταν χοντρό το φίδι
που ώς το μανίκι τού 'μπηξε, κ' έκοβγε σα λεπίδι.
Ωσά λαγήνι που γενεί πολλά πλατύ στον πάτο
και στο λαιμό πολλά στενό και ποθυμιά γεμάτο,
εδέτσι ηταν το πράμα μου μέσα σε τέτοια πάθη.
Η αποκοτιά τω' δυο κορμιώ' τόσο μεγάλη στάθη
π' αγριέψασι σαν τα θεριά, πώς κάνουσι σα σμίγου'•
τα δόντια μας τη σάρκα μας δαγκώνασι κ' ετρύγου'.
Λέγω του: "Αφού ξεκίνησες την όρεξή σου εις τούτο,
κούνα το το δοξάρι σου γρήγορα στο λαγούτο,
πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ...
Σύντριψέ με, κάψε με, να μην μπορώ να φύγω ..."
Ζιμιό******* τραβήχτη, αντρειεύεται• το χώνει πιο βαθιά μου•
το δάχτυλό του ανάδευε την τρύπα στα μεριά μου,
με τ' άλλο χέρι μάλαζε τα βυζιά μου π' ανάψα'•
ήταν καμίνι η σμίξη του κ' εκόρωνα στην κάψα,
ώσπου ένιωσα το κύμα του μες στου λαγού το στόμα
να σπάζει, να γεμίζει το - κι άλλο να θέλω ακόμα.
ΝΕΝΑ
Αλίμονο! σε γάμησε! ... Πώς θα μανιάσει ο Κύρης,
σα μάθει πως ο Ρώκριτος σού 'γινε νοικοκύρης
κ' εμπήκε και σ' ετρύγησε κάτω απ' τον αφαλό σου.
Αχ! μαγειρεύγου' βάσανα οι κοπέλες σαν καυλώσου'!
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
. *πέλας= πλησίον, γείτονας ,εξ ου και η ρήση του Πλάτωνα - όμοιος ομοίω αεί πελάζει- ο όμοιος πάντα το όμοιο του πλησιάζει ./ **Εντεψίζης (edepsiz) = αναιδής, αθυρόστομος, , άνθρωπος χωρίς τρόπους, αυθάδης και βωμολόχος. / ***κομπώνω= απατώ, πλανώ / ****άμοιαστα = αταίριαστα, απρεπή /*****αζάπης = φίλος, σύντροφος, ο δυστυχισμένος
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου , για τα χείλη , για τα μάτια
όμως το προσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου ,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου ,
η μέραις του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου ,
ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι ' αν περνώ , όποιαν ιδέαν κι' άν λέγω .
( 1904 )
ΣΤΑΙΣ ΣΚΑΛΑΙΣ
Την άτιμη τη σκάλα σαν κατέβαινα ,
από την πόρτα έμπαινες , και μια στιγμή
είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες .
΄Επειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδής και συ
πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβωντας ,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θάβρες , καθώς δεν την βρήκα .
Κι ' όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να στον δώσω
τον έρωτα που ήθελα - τα μάτια σου με τώπαν
τα κουρασμένα και ύποπτα - είχες να με τον δώσης .
Τα σώματα μας αίσθανθήκαν και γυρεύονταν
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν .
Αλλά κρυφθήκαμε κ' οι δυό μας ταραγμένοι .
( 1904 )
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή ,
και σήκωσα τα μάτια μου στα θεωρεία .
Και μέσα σ' ένα θεωρείο είδα σένα
με την παράξενη έμορφιά σου , και τα διεφθαρμένα νειάτα .
Κι' αμέσως γύρισαν στον νου μου πίσω
όσα με είπανε το απόγευμα για σένα ,
κ' η σκέψις και το σώμα μου συγκινηθήκαν .
Κ' ενώ εκύτταζα γοητευμένος
την κουρασμένη σου εμορφιά , τα κουρασμέναα νειάτα ,
το ντύσιμό σου το εκλεκτικό ,
σε φαντα ζόμουν και σε είκόνιζα ,
καθώς με είπανε το απόγευμα για σένα .
( 1904 )
Απ' όσα έκαμα κι απ' όσα είπα
να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν .
Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
τες πράξες και τον τρόπο της ζωής μου .
Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με
πολλές φορές που πήγαινα να πω .
Η πιο απαρατήρητές μου πράξεις
και τα γραψιμάτά μου τα πιο σκεπασμένα -
από εκεί μονάχα θα με νοιώσουν .
Αλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί
τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν .
Κατόπι - στη τελειωτέρα κοινωνία -
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κ' ελεύθερα θα κάμει .
1908
ΕΡΩΤΟΣ ΑΚΟΥΣΜΑ
Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής . ΄Ομως , ευτυχισμένος ,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ' έπλασεν αυτά
πρώτα κ' έπειτα τ' άλλα -πιο μικρά- που στην ζωή σου
επέρασες κι ' απόλαυσες , τ' αληθινότερα κι' απτά-
Απ' τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος .
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ !!!
Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας γεμάτη με
θυσίες & αγώνες της Αριστεράς
[Ένας δύο, τρεις, χίλιοι δεκατρείς]
ΒΑΘΙΑ ΨΥΧΗ
ΑΝΤΩΝΙΑ ΝΤΑΟΥΝΑΚΗ - ΖΕΒΟΛΗ: Πρόκειται
γιά την πραγματική και τραγική ιστορία
μιας ιστορικής οικογένειας, που συμμετείχε με ουσιαστικό τρόπο- πρωταγωνιστικά
τις περισσότερες φορές- σε όλες τις ιστορικές περιόδους, από την επανάσταση του
1821, τους Βαλκανικούς πολέμους, τον πρώτο παγκόσμιο, τον δεύτερο παγκόσμιο και
την αντίσταση στη Γερμανική κατοχή, τον εμφύλιο πόλεμο, όλα τα μετεμφυλιακά
χρόνια και την Απριλιανή χούντα. Είναι γραμμένο με λογοτεχνικό τρόπο και όχι
σαν όχι σαν δοκίμιο ιστορίας, αλλά όλα τα γεγονότα είναι πραγματικά, χωρίς
ίχνος μυθοπλασίας. Πολλά από αυτά τα εντυπωσιακά γεγονότα είναι παντελώς
άγνωστα, γιατί ήταν ''κουκουλωμένα '', ''πνιγμένα'', εξαφανισμένα, όλα αυτά τα
χρόνια για ευνόητους λόγους. Μου πήρε δυόμιση χρόνια μόνο η έρευνα που έκανα να
τα βρω και να τα διασταυρώσω, γι αυτό και έχω καταγράψει τις πηγές μου στο
τέλος, ώστε να μην μπορεί κανείς να τα αμφισβητήσει.
Καλοκαιράκι, δυό φίλοι, δεξιός ο ένας, αριστερός ο άλλος, συζητάνε έντονα πολιτικά, διαφωνούν, εκνευρίζονται. -Δεν πάμε σινεμαδάκι, λέει ο ένας για να εκτονώσει την κατάσταση, παίζει ένα παλιό γουέστερν δίπλα. Αίθριο το σινεμαδάκι, πράσινο, δροσιά, ηρεμία, μπύρες, όλα καλά. Παρακολουθούν μια σκηνή που ο καβαλάρης καλπάζει με το άλογό του και για να κόψει δρόμο πρέπει να πηδήξει έναν ψηλό τοίχο που είναι στο δρόμο του. -Πας 10 ευρώ στοίχημα ότι θα τον πηδήξει, λέει ο δεξιός.
- Μπα, απαντά ο αριστερός, δεν θα τον πηδήξει. Φεύγει το στοίχημα και το άλογο πλησιάζει καλπάζοντας, σηκώνεται στα πίσω πόδια, προσπαθεί και άλογο και αναβάτης πέφτουν πάνω στον τοίχο. Ο δεξιός ξεφυσάει, βγάζει 10 ευρώ και τα δίνει στο φίλο του. Ο αριστερός το σκέφτεται λίγο και του τα γυρίζει πίσω. -Μα κέρδισες, λέει ο δεξιός. –Ναι, αλλά το ήξερα ότι δεν θα πηδήξει τον τοίχο, είχα ξαναδεί το έργο, λέει ο αριστερός. -Όχι, κράτησέ τα, λέει ο δεξιός. Και εγώ το είχα ξαναδεί άλλες δύο φορές, αλλά ήμουν σίγουρος ότι την τρίτη φορά θα τα καταφέρουν.
Αυτό έπαθαν οι δεξιοί που ξαναψήφισαν ΝΔ, μόνο που την πληρώνουμε όλοι μας.
===============
ΟΙ ΒΕΡΕΣ
Το ζευγαράκι μπήκε στο γραφείο όλο χαμόγελα και με χαρά μου ανήγγειλαν ότι παντρεύονται. Συγχαρητήρια, αγκαλιές, φιλιά και σκέψεις για μια προσπάθεια μεταφοράς της βιωματικής φιλοσοφίας με συγκερασμό της συμβουλευτικής δικηγορίας.
-Κοιτάξτε, να διατηρήσετε το πρόσκαιρο αίσθημά σας για να στηρίξετε τη μόνιμη δέσμευσή σας, γιατί ο έρωτας σήμερα είναι τυφλός αλλά μετά το γάμο η όραση επανέρχεται. Από τότε που το φιλί από ηδονή γίνεται καθήκον.
Ερωτεύεστε δυο πράσινα μάτια, ζητάτε το χέρι της αλλά σας δίνουν και παντρεύεστε ολόκληρο το κορίτσι. Στην πορεία οι άνδρες συνεχίζουμε να αναζητούμε τη συμπεριφορά και τη φροντίδα της μάνας μας και δεν μαθαίνουμε να διαλέγουμε γυναίκα με κύριο κριτήριο και τα αυτιά και όχι μόνο τα μάτια. Παραμένουμε παιδιά για ν' αποφύγουμε τις δυσκολίες ενώ οι γυναίκες προσπαθούν να οικοδομήσουν, να μας μαζέψουν και να κυριαρχήσουν με τα "πρέπει" και τους κανόνες.
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ (μεγάλης έκτασης θεματογραφία και όποιος αντέξει να τη διαβάσει...)
Η ΝΕΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΒΡΗΣ
( Έτος 8ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2020 - Aρ. Φύλλου 83)
ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΑ, ΑΛΛΑ «ΓΚΑΡΔΙΑΚΑ»
Βίντεο από την Δίβρη με αγάπη…
Ο φίλος ΘΟΔΩΡΉΣ ΚΌΛΛΙΑΣ από το Γιαννιτσοχωρι της Επαρχίας Ολυμπίας μας προσφέρει όλα τα ΑΦΙΕΡΏΜΑΤΑ σε βίντεο (6 σε 1), από πρόσφατη τη περιήγηση που έκανε στη Δίβρη.... Με τον ευρηματικό τίτλο: ΜΕΤΑ-ΔΙΒΡΙΑΝΑ....
(σ. εδώ είναι όλα συγκεντρωμένα. Για όλους τους συμπατριώτες και φίλους της Δίβρης που δεν τα είδαν, σε αναρτήσεις μου στο Facebook)
Είναι ένας ερασιτέχνης του ανιδιοτελούς φωτορεπορτάζ, πλην αυθόρμητος, απρόβλεπτος και ασυμβίβαστος αγνός αγωνιστής που καταφέρνει πολλούς "εξουσιαστές" να χάνουν τον ύπνο τους από τα αιχμηρά διεκδικητικά του δημοσιεύματα, στην δική του σελίδα αλλά συχνά και στον τοπικό Τύπο της Ηλείας... Μπορεί να λέει κάποια υπερβολικά για την «αφεντιά μου», αλλά είναι ειλικρινής και ίσος.
