ΤΑ ΧΡΥΣΑΥΓΟΥΛΑ ΑΠΌ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΜΕΛΙΓΑΛΑ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΣΤΟ ΜΠΟΥΤΡΟΥΜΙ ΤΗΣ ΦΥΛΚΗς

   Τον Οκτώβριο του 2020 έγινε η δίκη τη; Χρυσής Αυγήςπου όλοι καταδικασθηκαν ως εγκληματίες. Και Την Τετάρτη 4 Μαρτίου το Εφετείο έκρινε ομόφωνα ένοχους 42 κατηγορούμενους και επικύρωσε την πρωτόδικη ποινή τους. Επίσης, η Χρυσή Αυγή είναι τελεσίδικα εγκληματική οργάνωση, με διευθυντές το Πολιτικό Συμβούλιο (Κασιδιάρης, Λαγός, Παππάς, Γερμενής, Παναγιώταρος, Ματθαιόπουλος) και αρχηγό τον Μιχαλολιάκο.

  Πρόκειται για (άλλη μια) ιστορική απόφαση στη σημαντικότερη δίκη στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση. Δίκη με 69 κατηγορούμενους, 18 από τους οποίους κατά την έναρξή της ήταν εν ενεργεία βουλευτές.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν εάν υπήρχε έστω και μια μικρή σχετική αθώωση. ¨ολα τα φασιστ.όμουτρα και φασιστηκοειδή χρυσάυγουλα θα αφήνιαζαν με τις μαύρες στολές τους και τις σβάστικες.

Τελεία και παύλα: οι φασίστες και όλα τα χρυσαύγουλα θέλουν πάτημα στο κεφάλι , όπως τα φίδια, που όπου κι αλλού κι αν τα πατήσεις θα σε δαγκώσουν. Κι ας είναι όλοι τους κουραμπιγέδες και δή με σπορέλαιο!

. Από όλες τις απεχθείς παρουσίες τους και τα τάγματα εφόδου φαίνονταν και έκαναν μπαμ όχι μόνο η ναζιστική ιδεολογία και οργάνωση αλλά και η κορνιζαρισμένη βλακεία, ψευτιά και η μωροφιλοδοξία τους.

Ένα από τα τόσα παραδείγματα είναι η εμφάνισή τους στον Μελιγαλά, όπως στο παρακάτω βίντεο:

{Για περισσότερα ]κλικ ΕΔΩ

ΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΔΥΣΩΔΙΑ....

ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

 

Ένα σχόλιο φρέσκο από την Areti Panou

Καλημέρα Θοδωρή που μας βάζεις σε σκέψεις πρωί πρωί με τα θέματα σου. Και χρόνια πολλά. Όσο για τον Μελιγαλά τι να πω! Βαθιά πληγή. Βλέπεις έχω και καταγωγή από εκεί. Για πολλά χρόνια, όποτε επιχειρούσαμε να πάμε στον Μελιγαλά, πάντα χανόμαστε. Μια υποσυνείδητη άρνηση μας εμπόδιζε. Ώσπου κάποια φορά, χωρίς να το ψάξουμε και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε μέσα στον Μελιγαλά και μάλιστα μπροστά στο πατρικό της Μαρία Κάλλας. Ε, τότε το ξεπέρασα. Σου αφιερώνω, λοιπόν αυτό το κομμάτι από τη Μηδεια, με τη συμπατριώτισσά μου, τη μεγάλη Μελιγαλιωτισσα και παγκόσμια Μαρια Κάλλας. Ωστόσο το ερώτημα παραμένει, γιατί δεν συνέβη κάτι τέτοιο πουθενά στην Ελλάδα, παρά μόνο στην Πελοπόννησο;

https://www.youtube.com/watch?v=GA99EexmUfo

Ο ΚΑΚΟΒΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΕΠΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Ο ΚΑΚΟΒΑΤΟΣ, ίσως το πιο σφριγηλό χωριό της παραλιακής ζώνης του δήμου Ζαχάρως-Φιγαλίας, τα χρόνια του πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης απαριθμούσε περί τους 640 κατοίκους και ήταν το κυριότερο κέντρο της γεωργικής παραγωγής και συγκέντρωσης - σταφίδα, λάδι. Διέθετε τον θρυλικό ΑΣΟ (Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός) με τρείς μεγάλες αποθήκες για σταφίδα και άλλες τρεις για λάδι.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης λόγω της μορφής της παραγωγής και της εργασίας ο Κακόβατος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη των ιδεών της Αντίστασης και το στήσιμο κομμουνιστικών οργανώσεων σε όλη την περιοχή από την Κυπαρισσία μέχρι κάτω τον Πύργο. Στο ίδιο χωριό κομμουνιστική οργάνωση έχει στηθεί από το 1928!

Αυτή η ανάρτηση, όπως και οι αντίστοιχες για τη Ζαχάρω είναι και ένας φόρος τιμής για όλους τους Κακοβατίτες – μάρτυρες εκείνων των χρόνων της Εθνικής Αντίστασης που κόντρα στην μπότα του κατακτητή έβαζαν το κεφάλι τους στο ντορβά   και έπαιζαν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα.

(Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από το βιβλίο ΠΕΛΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ 1940-45 του Παντελή Μούτουλα)

Για το Φώτη Θεοδωρόπουλο που ήταν από τους ιδρυτές του πυρήνα, μετά χαράς παρακάτω φιλοξενούμε και ένα σχόλιο του ανιψιού του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου.  

Αγαπητέ  Θόδωρε

Στο πάνθεον των  ηρώων της  αριστεράς την πρωτιά  πρέπει να κατέχουν  οι πρωτοπόροι μάρτυρες και δάσκαλοι των κατοπινών, αλλά  και  αγνοί ιδεαλιστές !!

Ένας εξ αυτών είναι και ο ΦΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ οικονομολόγος, από τον Κακόβατο..

  Ήταν πρωτοκλασάτο συνδικαλιστικό στέλεχος (Γεν.Γραμματέας σωματείου Λογιστών Εργατικού Κέντρου Αθήνας) και ως στέλεχος του Αγροτικού Κόμματος, μετέπειτα  Κ.Κ.Ε συνελήφθη επί δικτατορίας ΜΕΤΑΞΑ από τον γνωστό Μανιαδάκη…..  Μετά τις φυλακές Αίγινας οδηγήθηκε στην περιβόητη ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ.!!!

ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΔΗΛΩΣΗ !!! γιατί το ΠΙΣΤΕΥΕ  !!!!  Δεν ήταν ΔΗΘΕΝ ……! !!

Μετά την κατάρρευση του μετώπου Αλβανίας το 40,  αρνήθηκε ν’ αποδράσει (όπως έκαναν άλλοι που ήταν μαζί του Μπαρτζιώκας κλπ). παρότι του ήταν πιό  εύκολο, πιστός στις επιταγές του Κόμματος και τις αρχές του.!!Δεν ήταν ΔΗΘΕΝ !!

  Από την ΑΚΡΟΝΑΥΠΛΙΑ οδηγήθηκε στις φυλακές Λάρισας απ΄ όπου οι Ιταλοί, τον μετέφεραν στον Άγιο Στέφανο Δήμου ΔΟΜΟΚΟΥ και τον εκτέλεσαν μαζί με άλλους  ως αντίποινα για την εκεί ανατίναξη της Ιταλικής αμαξοστοιχίας στο ΚΟΥΡΝΟΒΟ.

Η γνωστή ιστορική εκτέλεση των 106.

Το όνομά του είναι γραμμένο στην  αναμνηστική στήλη του εκεί περικαλλούς μνημείου, μαζί με τους υπόλοιπους 105 μάρτυρες και τον ύμνο γι΄ αυτούς , γραμμένο από τον  ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ !!!

                                                                          

                                                                         Φιλικά Δ.Θ.                                                                              

 Υ.Γ. Έχω φωτογραφίες από το μνημείο μαζί με τα παιδιά μου, καθώς και τον κατάλογο των 106. Τον βρήκα στο αρχείο της τότε κοινότητας Αγίου Στεφάνου( ΝΙΖΗΡΟ).

Επίσης έχω την βαλίτσα Του, με μερικά από τα προσωπικά του αντικείμενα  (Οικογενειακό Κειμήλιο). Ειρήσθω εν παρόδω ήταν αδελφός του πατέρα μου και σε μένα έλαχε ο κλήρος..

Επιθυμία μου είναι να γράψω όλη την βιογραφία του, αλλά δυσκολεύομε να βρώ στοιχεία,γιατί όλοι έχουν πεθάνει..

Τρίλοφο Φθιώτιδας (Κούρνοβο)

Έδώ, στις 6 Ιούνη 1943  οι Ιταλοί κατακτητές εκτέλεσαν 106 πατριώτες για αντίποινα.Είχε προηγηθεί η επιχείρηση του ΕΛΑΣ και η ανατίναξη της σήραγγας του Κούρνοβου, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 500 γερμανών στρατιωτών και ενός στρατηγού, ενώ η συγκοινωνία διεκόπη για μια εβδομάδα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.gkordis.com/2007/06/blog-post_10.html#ixzz1j5KLHyTx

Ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΙ!!!

 <<Το ακούσατε τι έγινε που ο νους δεν το βάνει

ένα παλικάρι χάλασαν τον Νίκο Μπελογιάννη.
Άδικα τον επιάσανε, κι’ άδικα τον δικάζουν.
Κρυφά τον εκτελέσανε για να τόνε ξεκάνουν.
Τον κλαίει το αντάρτικο, σ’ ούλη την Ελλάδα
τον κλαίει και ο τόπος του η μαύρη Αμαλιάδα..>>

Καταγραφή Ηλίας Τουτούνη

Για να μην ξεχνάμε: 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1952 30 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019 !

72 χρόνια πρίν...Η σύγχρονη ιστορία μας.

Το υπόδειγμα του Νίκου Μπελογιάννη, του αταλάντευτου κομουνιστή, του κομουνιστή όχι ως τίτλο και παράσημο αλλά ως σκοπού αγώνα προάσπισης των λαϊκών και εθνικών συμφερόντων και δίκιων και της πάλης για μια άλλη κοινωνία του ανήσυχου ερευνητή, του διανοητή και μελετητή, του σεμνού και ανυπότακτου, τον έκανε αστραπή και κεραυνό, ποιήματα, τραγούδι, κουβέντες στις γειτονιές και τις παρέες, ρίγος ζωής πέρασε από γενιά σε γενιά ως σύμβολο αγώνα και ελευθερίας !

Ο Μπελογιάννης δεν πρόδωσε τις ιδέες και τον Λαό. Ο Μπελογιάννης αγαπώντας την Ελλάδα, επέμεινε, δεν υποτάχθηκε, δεν έκανε συνδιαλλαγή, θυσίασε τον εαυτό του

Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.

Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.

Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ο Μπελογιάννης ζει μες στην καρδιά μας,

ο Μπελογιάννης ζει πα στις κορφές

ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας

στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές

ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ - ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

        Γενική αρχή είναι ότι η ιστορία γράφεται στηριζόμενη σε προσωπικές μαρτυρίες κυρίως πρωταγωνιστών με αποτέλεσμα λίγο ή πολύ, να μην είναι αντικειμενική και να γράφονται αρκετές ανακρίβειες.

   Σέ μια παλιά αναφορά μας για τους Αθάνατους Μάρτυρες της Ζαχάρως κατά την Εθνική Αντίσταση, πριν 5 χρόνια, σχετικά με την κατάδοση και τη δίκη του πρώτου ήρωα Νίκου Γκότση  αναφέρονται δυο μάρτυρες, ο 2ος από αυτούς ήταν ο περιβόητος Πανταζάρας, ο οποίος ως καταδότες κατάγγειλε το νουνό του Κανελόπουλο και τους Καμπανά, Τσιρώνη και Μιτσινά.
   Προχθές  με συνάντησε ο υιός Μιτσινάς και  οργίλος μου επετέθη, καθόλα δικαιολογημένα, κατηγορώντας με γιατί δεν έκανα διασταύρωση των ονομάτων. [1] Υποστήριξε δε ότι ο πατέρας του όχι μόνο  κατέδωσε τον Γκότση, αλλά αντίθετα του  συμπαραστάθηκε και τον βοήθησε. 
    Σίγουρα έτσι  ήταν καθότι όλη η οικογένεια ανήκαν στην μεγαλειώδη παράταξη του Γκότση, την Εθνική Αντίσταση και σήμερα είναι ενταγμένοι στο ΚΚΕ. 
    Απορρέει λοιπόν  ότι η μαρτυρία του Παναταζή ήταν ψευδέστατη, κατασυκοφαντική και υποβολιμαία, χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. [2]

      Οπότε σαφώς και η δημοσίευση ως προς τον Μιτσινά ήταν εντελώς λαθεμένη και ως εκ τούτου κηλίδωσε την τιμή και την υπόληψη της οικογένειας. Βεβαίως ζητάμε συγνώμη, και προσεχώς όπως μας υποσχέθηκε ο  ίδιος θα μας εκθέσει τα πράγματα όπως ακριβώς έγιναν. 
Μακάρι να γίνει.... 

  [1] Για το θέμα της διασταύρωσης να τονίσω, ότι όταν ένας  επωνύμως δίνει μια πληροφορία κυρίως για ένα σοβαρό μεν αλλά παλιό γεγονός, τότε άνετα δημοσιεύεται αυτούσια σε ένα blog χωρίς να υπάρχει διασταύρωση. Ο λόγος είναι γιατί το  blog διαφέρει ακριβώς σε αυτό το σημείο, είναι μέσον ενημέρωσης δ ι α δ ρ α σ τ ι κ ό. Δηλαδή δίνει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε ΄να εκφράσει άλλη άποψη, αντίθετη, ακόμη και να καταγγείλει τον διαχειριστή, που είναι υποχρεωμένος να τη δημοσιεύσει όπως είναι, αυτολεξεί.

[2] Δυστυχώς ο Πανταζής δεν είναι σε κατάσταση, λόγω υγείας, να μας δικαιολογήσει την τότε άποψή του. Με την ευκαιρία αν και τόσα και τόσα του έχουμε επισυνάψει, ευχόμαστε όλα να πάνε καλά και πάλι να τον δούμε στη Ζαχάρω...  

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟ '49 ΜΙΚΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 2-1

Το ποδόσφαιρο, το πιο λαϊκό και δημοφιλές άθλημα, ο βασιλιάς των σπορ, χρησιμοποιήθηκε από την εθνικόφρονα κυρίαρχη τάξη αμέσως μετά τον Εμφύλιο για τον εξευγενισμό των φρικτών ενεργειών ως παράτα στις γνωστές εορτές του μίσους αλλά και για τον εξωραϊσμό των μαρτυρικών μεθόδων αναμόρφωσης ή τιμωρίας αλλά και χειραγώγησης του ηττημένου αλλά υπερήφανου λαού για τις ιδέες, τις αξίες και τα ιδανικά. 

Αξίζει να σημειωθεί πως στήθηκε ειδική επιχείρηση προκειμένου οι κρατούμενοι να επιστρέψουν στην Μακρόνησο, ενώ δόθηκε διαταγή από την ντροπιασμένη φασιστική ηγεσία να διαλυθεί άμεσα η ομάδα!

 Στην περίπτωση του φιλικού της Λεωφόρου το μήνυμα των καταπιεσμένων και των βασανισμένων εστάλη και ήταν ηχηρό!

Η Μακρόνησος η πιο τραγική σελίδα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, μαζί με τη Μικρασιατική Καταστροφή και ο μεγαλύτερος τόπος μαρτυρίου [1]  ήταν η πρώτη ανάγκη για εξωραϊσμό σε συμπλήρωμα των γνωστών μεγάλων και "διθυράμβων από τους πολιτικούς της δεξιάς, που έμειναν εσαεί ως όνειδος της ιστορίας [2]. 

   Έτσι στις 26 Ιανουαρίου του  1949 με την Μακρόνησο στον κολοφώνα της ...δόξας της, στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έγινε ένας φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ του Ολυμπιακού και της Μικτής Μακρονήσου [Α-Β Τάγμα] [3] Για να δοθεί έμφαση από το καθεστώς παρευρέθηκαν ο υπουργός Στρατιωτικών Παν. Κανελλόπουλος και ο στρατοπεδάρχης της Μακρονήσου Νίκος Εξαρχάκος.  

   Νικητές  με 2-1 οι Μακρονησιώτες  που γνώρισαν την αποθέωση από περίπου 12000 κόσμο, αφού παρά την κούραση και τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης είχαν στείλει το δικό τους μήνυμα στους δυνάστες τους.  Τέτοια σκαμπίλα έφαγαν οι φασίστες, που μετά δόθηκε διαταγή από την ντροπιασμένη φασιστική ηγεσία να διαλυθεί άμεσα η ομάδα!  

Με την Μακρόνησο ήταν οι: Νίκ. Πολίτης, Συμεών Ζάπσος, Καραβασίλης, Κώστας Λιάρος, Βασ. Παπαδόπουλος, Δαρίβας, Μαλαμόπουλος, Διονύσης Γεωργάτος, Γιώργος Πατηνιώτης  και  Αντώνης Παπαντωνίου

[1] ο κρατούμενος κοιμάται μάγουλο με μάγουλο με τον Θάνατο. Γιάννης Ρίτσος[
2] Όπως «αναρρωτήριο ψυχών», «συνέχιση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού», «εθνική κολυμβήθρα» και «νέα Εδέμ στα μάτια της ελληνικής Ιστορίας». «στη Μακρόνησο αναγεννάται η Ελλάς ωραιοτέρα στην ψυχή των Ελλήνων» Τσάτσος, "Νέος Παρθενώνας" [ Τσάτσος, Κανελλόπουλος] https://www.efsyn.gr/arheio/fantasma-tis-istorias/93662_i-filosofia-toy-neoy-parthenona
[3] Έγιναν αρκετοί αγώνες στο πολύπαθο νησί του Αιγαίου πελάγους, με τον  Παναθηναϊκό ήταν ένας από αυτούς. 

13 Οκτωβρίου 1975: Η γιορτή μίσους στη Ζαχάρω [ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΟΥΜΠΑΡΆΚΟΥ ΜΟΥ!!!]

Είναι γραμμένο πριν αρκετά χρόνια, αλλά κάθε

 τέτοια μέρα είναι επίκαιρο και πολύ ..ωφέλιμο!!! 

 Η Ζαχάρω (1), επειδή  κατείχε στρατηγική θέση κατά την περίοδο της γερμανοϊταλικής κατοχής και μετέπειτα στον Εμφύλιο, έγινε  απόπειρα τρεις φορές να καταληφθεί από τους αντάρτες μια και εκείνα  τα χρόνια ήταν η μοναδική διέξοδος της Μεσσηνίας προς την Πάτρα και την Αθήνα. 
  Έτσι το μοναδικό άξιο λόγου ιστορικό γεγονός κατά τον Εμφύλιο για την περιοχή μας αποτελεί   η "Μάχη της Ζαχάρως".(2) Όπως είναι ιστορικά παραδεκτό μετά τα σκληρά χρόνια του εμφυλίου οι υποστηρικτές της μιας πλευράς που για διάφορους εξωελλαδικούς παράγοντες υπήρξαν οι νικητές, στελέχωσαν όχι μόνο τα σώματα ασφαλείας, στρατό, χωροφυλακή, αλλά και όλο τον κρατικό μηχανισμό. Αξέχαστο το περιβόητο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Όμως  μαζί σε αυτή την πλευρά και μάλιστα στις πρώτες θέσεις βρήκαν στέγη όλοι οι χιτομάυδες, δοσίλογοι, γερμανοτσολιάδες, κομπογιαννίτες, τραμπούκοι, μαυραγορίτες  και λοιπά αποβράσματα, πράγμα μοναδικό σε όλη την Ευρώπη. Η δε κατάληξη των άλλων και δη των αγνών αγωνιστών είναι γνωστή και χιλιοτραγουδισμένη.  Έτσι από  αυτό το άδικο κράτος και το παρακράτος που υπήρξαν παράλληλα, καθιερώθηκαν οι γνωστές ανά το πανελλήνιο γιορτές του μίσους που είχαν βασικό σκοπό την διαπαιδαγώγηση της νεολαίας με τα εθνικόφρονα φρονήματα. 
    Η αντίστοιχη τέτοια στη Ζαχάρω γιορταζόταν στις 13 Οκτωβρίου και είχε πάρει τη μορφή επίσημης τοπικής γιορτής με όλες τις σχετικές φανφάρες και φανφαρονισμούς. Η ημέρα άρχιζε με το κροτάλισμα των δυο πυροβόλων, που ήταν στημένα το ένα στον προφήτη Ηλία και το άλλο απέναντι στο Μαυροβούνι. Όλη τη μαθητιώσα νεολαία μετά την παρέλαση την έστηναν στο χώρο του νεκροταφείου, δίπλα στο στρατιωτικό άγημα με  τα όπλα επ΄ ώμου και παρά πόδα και τη φιλαρμονική να παιανίζει πατριωτικά εμβατήρια. Σε αυτό το πανηγυρικό κλίμα(σημαίες και συναφή)  όλοι οι φορείς και οι αρχές της πόλης κατέθεταν στεφάνια στους τότε πεσόντες της φρουράς της πόλης.. Ο τελετάρχης  φώναζε: "Αθανάσιος ...Τάδε",  "Παρών" φωνάζαμε όλοι μικροί και μεγάλοι, "έπεσε ηρωικώς μαχόμενος κατά την εν Ζαχάρω μάχη" ξαναφώναζε ο τελετάρχης και γινόταν κατάθεση στεφάνου από διάφορους από τους οποίους πάντα ξεχώριζε ο αρχηγός των Τ.Ε.Α. για την όλη του γραφική επισημότητα. Αυτό επαναλαμβανόταν με την ίδια εθνική κατάνυξη, μπόλικη έπαρση και κομπορρημοσύνη  καμιά εικοσαριά φορές. Αυτή η γιορτή συνεχίσθηκε για αρκετά χρόνια μετά την πτώση της Χούντας. 

Το άγημα Τιμά και Δοξάζει τον Γιώργο Ζήρο!!! Αλλά που.... 

[κλικ ΕΔΩ]

 Στη γιορτή του 1975 συνέβη ένα περιστατικό  που τότε τάραξε  τα λιμνάζοντα ύδατα της κατεστημένης τάξης πραγμάτων και αρκετά την κοινωνική νηνεμία της Ζαχάρως με ήρωες τους νεαρούς  Γιώργο Ζήρο και  Χρ. Παπαδόπουλο (ενθουσιώδεις και φανατικοί, τότε    Κνίτης και μαοϊκός αντίστοιχα). Προκειμένου να αποδώσουμε την τιμή που αρμόζει στα νεαρά τότε παιδιά, που τώρα είναι αξιοσέβαστοι πολίτες, κάνουμε αυτή τη μικρή αναφορά γιατί  έχει μείνει στα κατάστιχα της λήθης του παρελθόντος. 
    Καλό είναι να κάνουμε μια μικρή αναδρομή για εκείνη την εποχή προκειμένου να σχηματίσουν οι νεότεροι μια ιδέα για το κλίμα και το χρόνο που έγινε η θαρραλέα πράξη. 
     Βρισκόμαστε λοιπόν στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό των περισσότερων ανθρώπων ήταν η πολιτικοποίηση και βασικό αίτημα της κοινωνίας, όχι μόνο στα πανεπιστήμια,  ήταν η αποχουντοποίηση. Η εφτάχρονη δυναστεία των ανθρωποειδών δικτατορίσκων είχε μεν παρέλθει αλλά είχε αφήσει πολλά στίγματα και διάφορα σταγονίδια ακόμη κρατούσαν αξιόλογες θέσεις. Δεν αναφέρομαι στους χωροφυλάκους της τότε τάξης και ασφάλειας, που το λιγοστό μυαλό το είχε πάρει  μαζί με τα μαλλιά τους ο φοίνικας των συνταγματαρχών για να κουτσουλάει ευκολότερα την γυαλιστερή καράφλα τους.(3) Βεβαίως οι περισσότερο ξύπνιοι, που πάνε όπου φυσάει ο άνεμος, εν μία νυχτί μεταμορφώθηκαν σε σοσιαλιστές και μάλιστα αρκετοί το έπαιξαν και αντιστασιακοί.
   Προκειμένου δε να αξιολογήσουμε τώρα μετά από τόσα χρόνια το περιστατικό, πρέπει να λάβουμε υπόψη και τα εξής: 

Η ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ (ΓΙΟΡΤΗ ΜΙΣΟΥΣ ΣΤΗ ΖΑΧΑΡΩ) & ......Ο ΚΥΡ ΜΕΝΙΟΣ...

  Αυτό είναι γραμμένο  πριν 4 χρόνια ,

την ημέρα της Ζαχαραίϊκης ...παλιγγενεσίας.

     Προχθές το βράδυ της Πέμπτης συντρώγαμε εγώ η Λένα και η καλή μας φίλη η Κανελίτσα (1) στου Τάσου Κοντολέτα την ωραία ταβέρνα "Τα πεύκα". Ανάμεσα στα τόσα και τόσα που θυμηθήκαμε ήταν το σπαρταριστό συμβάν σε μια επέτειο της γιορτής του μίσους όπως λεπτομερώς περιγράφεται στη σχετική ανάρτηση της Παρασκευής. Συγκεκριμένα η Κανελίτσα ήταν η ...ιστορούσα. 

  " Πρέπει να ήταν επί χούντας 

  και όλα κυλούσαν κανονικά, όλα σύμφωνα με την πομπώδη....εθνικόφρονα τελετουργία και παράδοση. Είχαν προηγηθεί όλα τα σχετικά, συγκέντρωση του κόσμου, της μαθητιώσας νεολαίας, των αρχών του τόπου, της φιλαρμονικής και το στρατιωτικό άγημα  στη θέση του, κάθε φαντάρος με τα όπλα επ΄ωμου και παρά πόδα  δίπλα στο κάθε μνήμα  για τις σχετικές φανφάρες και εκφωνήσεις (έπεσε ηρωικώς μαχόμενος κατά την εν Ζαχάρω μάχη).  

        Βρισκόμαστε στη στιγμή που ο τελάλης με στεντόρεια φωνή φωνάζει: "Ενός λεπτού σιγή προς τιμήν των ηρωικώς πεσόντων" αφού πριν παιάνισε η φιλαρμονική και οι φαντάροι και οι υπόλοιποι ένστολοι χτύπησαν τη δέουσα προσοχή. Και ενώ είχε απλωθεί μια απόλυτη σιωπή από κάπου δίπλα ακούστηκε το γκάρισμα ενός γαϊδάρου δυνατό και επίμονο, επιβλητικό. Πραγματικά ήταν σκέτη  διακωμώδηση, που όλοι με χίλια ζόρια κράτησαν το γέλιο τους. Ο γάιδαρος  με όλο του το μεγαλείο, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους...."   

(1) Βεβαίως δεν χρειάζεται να σας αναφέρω περισσότερα για τις αναφερόμενες κυρίες, αυτό έλειπε να μην τις ξέρετε.....

ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ !!!

Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας γεμάτη με 

θυσίες  & αγώνες της Αριστεράς

[Ένας δύο, τρεις, χίλιοι δεκατρείς]

ΒΑΘΙΑ ΨΥΧΗ

     ΑΝΤΩΝΙΑ ΝΤΑΟΥΝΑΚΗ - ΖΕΒΟΛΗ: Πρόκειται γιά την πραγματική και τραγική  ιστορία μιας ιστορικής οικογένειας, που συμμετείχε με ουσιαστικό τρόπο- πρωταγωνιστικά τις περισσότερες φορές- σε όλες τις ιστορικές περιόδους, από την επανάσταση του 1821, τους Βαλκανικούς πολέμους, τον πρώτο παγκόσμιο, τον δεύτερο παγκόσμιο και την αντίσταση στη Γερμανική κατοχή, τον εμφύλιο πόλεμο, όλα τα μετεμφυλιακά χρόνια και την Απριλιανή χούντα. Είναι γραμμένο με λογοτεχνικό τρόπο και όχι σαν όχι σαν δοκίμιο ιστορίας, αλλά όλα τα γεγονότα είναι πραγματικά, χωρίς ίχνος μυθοπλασίας. Πολλά από αυτά τα εντυπωσιακά γεγονότα είναι παντελώς άγνωστα, γιατί ήταν ''κουκουλωμένα '', ''πνιγμένα'', εξαφανισμένα, όλα αυτά τα χρόνια για ευνόητους λόγους. Μου πήρε δυόμιση χρόνια μόνο η έρευνα που έκανα να τα βρω και να τα διασταυρώσω, γι αυτό και έχω καταγράψει τις πηγές μου στο τέλος, ώστε να μην μπορεί κανείς να τα αμφισβητήσει.

 Διαβάστε και μερικές κριτικές:
🅰Ιστορικά γεγονότα και προσωπικές ιστορίες ανθρώπων

🅱Η τραγική ιστορία μιας οικογένειας που καθρεπτίζει τα ελληνικά πάθη του 20ού αιώνα

🆎Ο Κύρκος Αικατερινάρης .....

🆘Ένα βιβλίο είναι …ένα βιβλίο. Ένα καλό βιβλίο είναι Ελπίδα και Δύναμη

Λίαν προσεχώς θα ακολουθήσει

και η ιδική μου "κατάθεση"

Κομμένο Άρτας

Κομμένο Άρτας Είναι μερικά πράγματα τα οποία δεν χωράει ο κοινός νους. Κάθε φορά που οι ημερομηνίες μας θυμίζουν μεγάλα ή μικρ...

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΖΑΧΑΡΩΣ!!!.

Σήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου της πόλης 

με την δημοσιεύση αυτή πάλι και πάλι τιμούμε τους

Μάρτυρες  όλης της ιστορίας της Ζαχάρως!!!  

   〄Το πιο φρικτό και αποτρόπαιο έγκλημα που διαδραματίστηκε ποτέ στη Ζαχάρω ήταν αυτό του καλοκαιριού του 1948. Ήταν φρικτό έγκλημα διαρκείας γιατί δυο άνθρωποι υπέστησαν τα πάνδεινα   βασανιστήρια κάτω από ένα κατώγι μέχρι να βγει η ψυχή τους, επί 2 ολόκληρες μέρες. Πέτρες, ξύλα φτυάρια και δικράνια έγιναν οι Σταυροί του Μαρτυρίου. Ήταν έγκλημα αποτρόπαιο και απάνθρωπο καθότι σε αυτό συμμετείχαν και ευυπόληπτοι πολίτες αυτής της πόλης. 

    Δεν τους αναφέρουμε καν, αν και τους περισσότερους τους ξέρουμε. 

     Τους κατακρημνίζουμε στον Καιάδα της ντροπής και της καταφρόνιας!!!  

Στο Video o αείμνηστος 95χρονος  Αντώνης Σάσαλος, Ποιητής

 τον Δεκέμβριο του 2011
 ΚΛΙΚ Ε Δ Ω
 🙍🙍🙍     Οι Μάρτυρες ήταν ο Γιώργος Ζήρος, θείος του κουμπαράκου μου και ο Θανάσης Τερζής (Μπαρέλας), που συνελήφθησαν το καλοκαίρι του 1947 μαζί με τον Δημ. Κολόκας

            Ιδού η σχετική αναφορά από το βιβλίο του αείμνηστου καθηγητή Γιάννη Λέφα:

"...Ο Δημ. Κολόκας, παλιός κομμουνιστής και κουρέας στο επάγγελμα, Ο Γεώργ. Θεοδ. Ζήρος και ο Αθαν. Γεωργ. Τερζής (Μπαρέλας) είχαν λάβει μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Στην Α΄κατά της Ζαχάρως επίθεση με επιστολή του ο Νίκος Γκότσης απευθύνθηκε σε αυτούς να βοηθήσουν από τα μέσα την επιχείρηση. Επειδή φοβήθηκαν τις συνέπειες δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα. Η Αστυνομία έλαβε γνώση του περιστατικού.Τους συνέλαβε και τους τρεις μετά τη Β΄ μάχη.Από αυτούς ο μεν Κολόκας οδηγήθηκε στις φυλακές της 

Κρήτης, όπου εκτελέσθηκε, ο δε Ζήρος και ο Τερζής υποβλήθηκαν σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Χωροφύλακες, χιτομάυδες, στρατός και κάποια πρόσωπα από την κοινωνία της Ζαχάρως, τους εκτυπούσαν με διάφορα φονικά αντικείμενα όλη την ημέρα στο κατώγι της Σιλογιαννούλας.(δεξιά) 

Οι δύο νέοι, όταν πια τα σώματά τους μεταβλήθηκαν σε άμορφες μάζες, εξέπνευσαν." 
--------------------------

 Ας προσθέσουμε πάλι και τούτο έτσι για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ενθυμούνται οι παλιότεροι: 
        😎Εκείνα τα χρόνια η Ζαχάρω ήταν σφηκοφωλιά φασιστών και κοινωνικών αποβρασμάτων. Εκτός από τη δύναμη της χωροφυλακής 40-50 άνδρες με τον Καπετανάκη διοικητή από την Κρήτη, στην πόλη έδρευε και ο περιβόητος Ζάρας με 60 παρακρατικούς (;). Δυστυχώς όμως τέτοιου φυράματος ήταν και οι πλείστοι κάτοικοι, πράγμα που συνεχίστηκε και στα επόμενα χρόνια, στη χούντα και μετέπειτα. Το έχω γράψει πάλι, αλλά καλό είναι να το τονίσω και τώρα: Ο δήμος Ζαχάρως αποτελεί τον μοναδικό δήμο στην Ηλεία που προέχει η Ν.Δ και η δε Χρυσή Αυγή να κρατά μεγάλο ποσοστό. Μήπως σας λέει τίποτα αυτό;

Η ΚΑΤΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΚΟΤΣΗ!!!

ΠΟΙΑ ΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΑ ΤΟΝ ΚΑΤΕΔΩΣΑΝ

       Σύμφωνα με αυτά που έχω ακούσει και κυρίως τα τελευταία έξι χρόνια έχω σχηματίσει την πεποίθηση ότι οι δύο πιο επιφανείς και άξιοι άνδρες της Ζαχάρως είναι ο Νίκος Γκότσης και  ο γιατρός και δήμαρχος Καραπαναγιώτης κλικ ΕΔΩ). Βεβαίως ο Γκότσης ήταν πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας και έχαιρε εκτίμησης όχι μόνο από αριστερούς, αλλά και δεξιούς εθνικόφρονες. Και στους δύο έχουμε κάνει ανάλογα αφιερώματα, όπως ακριβώς τους αξίζουν κλικ ΕΔΩ,ΕΔΩ και ΕΔΩ .

     Σήμερα θα ασχοληθούμε με τη σύλληψη του Ν. Γκότση (1) για τον οποίο σε όλη την πόλη ακόμα υπάρχει ένας θρύλος. Σε πολλές αναρτήσεις (κλικ εδω) έχουμε κάνει μνεία για τη σύλληψη, όμως όλοι όσοι έχουν γράψει για εκείνα τα χρόνια επικαλούνται τις σημειώσεις του Τάσου Γεωργούλια. Αναφέρεται ρητά ότι τον κατέδωσαν οι δικοί του. Σήμερα λοιπόν  παρουσιάζουμε δύο μαρτυρίες ντόπιων, που συγκλίνουν   όχι μόνο στους δράστες αλλά και στην ίδια την πηγή, τον Καπετανάκη, τον τότε  ενωμοτάρχη  Χωροφυλακής που κατηύθυνε την άμυνα της Ζαχάρως κατά την τρίτη μάχη με τους αντάρτες, άρα και πρώτον κατάλληλο. (2)
    👉Την μαρτυρία του πρώτου, που τότε ήταν παιδάκι 12 χρονών, την παρουσιάζουμε ζωντανή στο παρακάτω βίντεο.

    👉Ο δεύτερος (2΄)δε, που έχει μαρτυρίες από τον πατέρα του και από τον Καπετανάκη αναφέρει ότι τον Γκότση τον κατέδωσαν οι τότε μεγαλορουφιάνοι της Ζαχάρως: 

                    ퟙ Κανελόπουλος (νουνός του)
                       ퟙ Καμπανάς

                          ퟙ Μιτσινάς &

                              ퟙΤσιρώνης

    Μάλιστα μας είπε κατηγορηματικά ότι όλοι τους ξεμπουντουλώθηκαν και δεν έμεινε ούτε κολυμπηθρόξυλο από δαύτους!  
   Αξίζει δε να αναφέρουμε και μια στιχομυθία του Γκότση με τον εισαγγελέα στην περιώνυμη δίκη της Τρίπολης, χωρίς βεβαίως να εγγυώμεθα την αξιοπιστία της. Ερωτά λοιπόν ο εισαγγελέας: 

             - Μα καλά γιατί ήθελες να κάψεις τη γενέτειρά σου; Και απαντά ο Γκότσης

              - Ήθελα να την κάψω και να αφήσω δύο σπίτια, για να λένε μετά ότι έκαψε όλους                       τους ρουφιάνους της Ζαχάρως.

Αν και πολλάκις το έχουμε τονίσει,  το βροντοφωνάζουμε:  ο δήμος έχει ιερή υποχρέωση να στήσει έναν ανδριάντα στο πιο κεντρικό σημείο της Ζαχάρως για να τιμήσει το πιο άξιο- ίσως το μοναδικό- τέκνο της.  (3)  

(1) Οπωσδήποτε δεν αποζητούμε αλλά και ούτε επέρχεται αναμόχλευση παθών, γιατί πλέον αυτά τα γεγονότα έχουν περάσει στην ιστορία.
(2)Διαβάστε τι γράφει ο Γιάννης Λέφας για τον Καπετανάκη

(2)  Ο δεύτερος μάρτυρας είναι ο Πανταζής

(3) Στην ανάρτηση στις 20 -12-2011 ένας φίλος έγραψε: 

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΤΗ ΖΑΧΑΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ;

ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΖΑΧΑΡΩ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
κλικ ΕΔΩ

ΤΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΙΑΣ: Αναμνήσεις από τον εμφύλιο πόλεμο και τον Δημοκρατικό Στρατό [4]

Ο Γκότσης

Ο Γκότσης ήταν από την Ζαχάρω. Δικηγόρος. Από οικογένεια σχεδόν αστική, με περιβάλλον επιστημονικό. Έχαιρε  μεγάλης εκτίμησης στην περιοχή και είχε μεγάλη επιρροή στην περιοχή  παρόλο που αυτή  ήταν αντιδραστική. Ο Γκότσης ακολούθησε τον δύσκολο δρόμο της ζωής αλλά τον τίμιο και τον ηθικό. Άφησε την ευμάρεια του, που την είχε εξασφαλίσει με λυμένα τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και ήλθε και συντάχτηκε με εμάς τους αδύνατους, για να μας δείξει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, όσο οδυνηρός και αν είναι. Σε κανέναν λαό δεν χάρισαν τίποτε, μόνο με αγώνες και θυσία καλυτερεύει η ζωή. Κατά την κατοχή πήρε μέρος στην αντίσταση από τους πρωτοπόρους. Και τώρα έπαιρνε μέρος και έμπαινε μπροστά σε ένα πολύ σκληρότερο ασυγκρίτως αγώνα  από εκείνον της κατοχής με αβέβαιη έκβαση.

    Το 1948 και 1949 βρέθηκε στην κορυφή της Μεραρχίας, νομικός της σύμβουλος με τον βαθμό του αντιστρατήγου. Το 1949 μετά την κατάρρευση έφτασε στην Ζαχάρω και εκεί κρύφτηκε. Επροδόθη από τον νουνό του και πιάστηκε. Η αντίδραση πανηγύρισε.

    Τον πηγαίνουν στην Τρίπολη. Όταν πιάστηκε κινήθηκαν άνθρωποι για να τον σώσουν και συγκεκριμένα ο Τάκης Μακρυγιάννης, Ταγματάρχης του στρατού, ο οποίος ήταν συμμαθητής του στο σχολείο, τον οποίο υπεραγαπούσε. Έτρεξε αμέσως τον συνάντησε. Κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να τραινάρει την υπόθεση . Αυτό όμως έπεσε στην αντίληψη του πολιτευτή και βουλευτή τότε Τάσου Τσιρώνη του Λαϊκού κόμματος και το βάζει επερώτηση στην Βουλή.

    Την άλλη μέρα αναγκάζεται ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Κανελλόπουλος να δηλώσει στην Βουλή ότι ο ‘αρχι-συμμορίτης’ Γκότσης βρίσκεται στο δικαστικό μέγαρο της Τρίπολης και ότι εντός των ημερών θα δώσει λόγο στο Στρατοδικείο. Από δω και πέρα πια η μοίρα του Γκότση και οι ημέρες του είναι μετρημένες. Πράγματι, μετά από λίγες ημέρες πέρασε στο Στρατοδικείο μαζί με τον Λεωνίδα Κωνστανταράκο και εκτελέστηκε πέφτοντας ηρωικά.

   Αυτό ήταν το μεγάλο κατόρθωμα του βουλευτή Τσιρώνη ,αλλά και το τελευταίο, γιατί δεν ξαναείδε βουλευτικό κάθισμα. Για την καταδίκη του Γκότση ενέχονται και άλλοι παράγοντες της Ζαχάρως οι οποίοι κινήθηκαν να εξοντωθεί ο Γκότσης και τούτο γιατί αν ζούσε ο Νίκος θα τους ήταν πολιτικός αντίπαλος στο μέλλον. Και ήταν τότε τόσο νέος. Μόλις 40 χρονών, το 1909 γεννηθείς.

   Πιστεύω πως κάποτε τα πολιτικά μας πράγματα και ήθη θα αλλάξουν και τότε οι νέοι που θα έλθουν θα φροντίσουν να μάθουν την δραματική ιστορία του, που άφησε την οικογένεια του (δύο μικρά κορίτσια) για να οργώσει τα βουνά του Μοριά και κατά την κατοχή και στο Δ.Σ και στο τέλος να πέσει ηρωικά κάτω από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος, για την καλυτέρευση της ζωής και της κοινωνικής δικαιοσύνης του πολυβασανισμένου λαού μας. Σαν μορφωμένος άνθρωπος ακολούθησε τον δύσβατο δρόμο, τον δρόμο της θυσίας. Αυτό τον δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσει κάθε μορφωμένος και να γίνεται παράδειγμα για τον λαό.

   Για την θυσία του αυτή, που δεν λύγισε ποτέ σε τόσες και τόσες δυσκολίες, εκφράζω την ευχή να του στηθεί προτομή σε κεντρικό σημείο της ιδιαίτερης πατρίδας του, την Ζαχάρω, να κοιτάζει και να αγναντεύει την ανατολή, το Μπισκίνι, την Καλίδονα, την Κωστομέρα, τα χωριά της Ολυμπίας και στο βάθος του ορίζοντα τα δοξασμένα και περήφανα βουνά του Μοριά, τον Ταΰγετο, τον Πάρνωνα, το Μαίναλο, τον Ερύμανθο, τη Ζώρια, το Χελμό , στο Λύκαιο που λημεριάζαμε και μας προστάτευσαν και που μέσα στα σπλάχνα τους βρίσκονται θαμμένοι τόσοι και τόσοι σύντροφοι του. Ο Σφακιανός, ο Πέρδικας, ο Μπαρσακίδης, ο Ρογκάκος, ο Σαρήγιαννης, ο Σταθάκης, ο Νικήτας, ο Ζαχαριάς, ο Βρετάκος, ο Τσουκόπουλος, ο Γκιουζέλης, ο Κανελλόπουλος, ο Μετερίζης, ο Ξυδέας, ο Κόπας και χιλιάδες άλλοι γνωστοί και άγνωστοι συναγωνιστές που έπεσαν στα πεδία των μαχών και τους άλλους που πέθαναν από τις εξαντλητικές πορείες του αγώνα, εδώ και κει άγνωστο που.

Μεθάυριο η σχετική ανάρτηση αναφέρει μαρτυρίες με στοιχεία

 από δύο Ζαχαρέους για τη σύλληψη και κατάδοση του Ν. Γκότση

 Ο Σταυρόπουλος

     Ο Σταυρόπουλος ήταν από του Μποντιά Μεσσηνίας. Στην κατοχή πήρε μέρος στην αντίσταση. Μετά την παράδοση του Ε.Λ.Α.Σ πέρασε στην παρανομία.

ΤΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΙΑΣ: Αναμνήσεις από τον εμφύλιο πόλεμο και τον Δημοκρατικό Στρατό [3]

Ετος 1946

   Φλεβάρης μήνας και η κατάσταση είναι χειρότερη από εκείνη του 1945. Μιλάει ο Πορφυρογένης στο συνέδριο του Γ.Κ.Κ. ότι θα απαντήσουμε με τα ίδια μέσα που χρησιμοποιεί η αντίδραση. Περιμένουμε υλοποίηση των όσων είπε ο Πορφυρογένης, αλλά δυστυχώς τίποτε.

Ιουνιος 1946

 Ψηφίζονται τα έκτακτα μέτρα. Μια νέα περίοδος  φόβου και τρόμου. Στήνονται στρατοδικεία, υπάλληλοι κατά χιλιάδες πετάγονται στο δρόμο. Νέο κύμα διώξεων και συμφοράς στους δημοκρατικούς. Ο φόβος και ο τρόμος ζωγραφισμένος στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ακόμη και εκείνοι που είχαν κάποια συμπάθεια απλή ή αλληθώριζαν προς τ’αριστερά θα πληρώσουν. Ακόμη και δεξιοί νοικοκυραίοι, ήσυχοι άνθρωποι, θα υποστούν και αυτοί συνέπειες. Θέλουν με κάθε τρόπο και μέσο να σπάσουν εκείνη την περηφάνια και την αξιοπρέπεια που απόκτησαν κατά την αντίσταση και να την εξαφανίσουν. Οι οργανώσεις, ότι είχε απομείνει, σμπαράλιασαν κυριολεκτικά. Οι μήνες περνούν και ο μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται αδυσώπητος και με αμείωτη ένταση σε βάρος των αριστερών. Οι φυλακές γεμάτες και τα ξερονήσια επίσης

    Η αδράνεια από την πλευρά την δική μας συνεχίζεται ακόμη και μέχρι το 1947, αποτέλεσμα το κίνημα να κατρακυλάει από το κακό στο χειρότερο και να βρεθεί αργότερα σε πολύ μειονεκτική θέση από κάθε άποψη. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται και τι φταίει. Στην Βόρειο Ελλάδα εμφανίζονται ομάδες και αρχίζουν τις μικροσυγκρούσεις, αλλά από ότι βλέπαμε βγάζαμε το συμπέρασμα ότι ήταν ατομικές πρωτοβουλίες και ασυντόνιστες ενέργειες.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1946

    Ένα βράδυ κατά το τέλος Οκτωβρίου γύρω στα μεσάνυχτα, κάποιος χτύπησε το τζάμι του σπιτιού. Καταλάβαμε ότι κάποιος άνθρωπος δικός μας κυνηγημένος θα