ΤΑ ΖΑΧΑΡΑΙΪΚΑ ΝΕΑ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ "ΠΡΩΙΝΗ"

 

ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΠΡΟΚΟΠΗ ΜΑΣ!

ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ!!!

Μάγκας βγήκε για σιργιάνι…

Σαββόπουλος Πάνος /slpress.gr

 Ο μάγκας, ήταν ένας λαϊκός τύπος των πόλεων, ανάμεσα στα 1900-1910 με 1950 περίπου, ο οποίος συχνά φλερτάριζε με τα όρια νομιμότητας και παρανομίας.

      Κάποιες φορές τα ξεπερνούσε, προς την πλευρά της παρανομίας, όμως αυτό δεν αρκούσε για να χαρακτηρίσει κάποιον ως μάγκα, αφού υπήρχαν κι άλλα στοιχεία τα οποία τον ολοκλήρωναν. Και για αυτό το λόγο δεν μπορούσε ο πασαένας να είναι μάγκας! 

     Ο σωστός μάγκας (ο οποίος σημειωτέον λίγη σχέση είχε με το γραφικό κουτσαβάκι) είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, μάλιστα κάποιες φορές και έπαρση! Είχε, γενικότερα, ελκυστική εμφάνιση και ήταν άψογα ντυμένος με κοστούμι, λευκό πουκάμισο, γιλέκο, μαντηλάκι και ενίοτε γραβάτα. Είχε μουστακάκι, κρατούσε κεχριμπαρένιο κομπολόι, είχε ασημοδαχτυλίδι στο δάχτυλο, ενώ στην τσέπη του υπήρχε πάντα τέμνον όργανον. (Τα φτωχαδάκια περιορίζονταν σε τσαγκαράδικη φαλτσέτα).

Στα πόδια φορούσε στιβάλια, δηλαδή υποδήματα σαν μπότες, όχι ψηλές σαν τις κρητικές, αλλά μόνο 10 πόντους πάνω από τον αστράγαλο. Τέτοια στιβάλια φορούσε κι ο Γιώργος Μπάτης μέχρι που πέθανε. Ο μάγκας είχε αδυναμία στις γυναίκες και δεν ήταν πιστός, γι’ αυτό και κάποιες φορές τ’ άκουγε στα ίσα από τις αντίστοιχες μάγκισες-ρεμπέτισσες της εποχής του. Χαρακτηριστικό τραγούδι είναι το "Τράβα ρε αλάνι" (1933).

Ο σοβαρός μάγκας ήταν ιδιόμορφος. Δεν ανέβαινε ποτέ σε άλογο, δεν κρατούσε ομπρέλα και γινόταν έξαλλος αν κάποιος της παρέας στήριζε το πόδι του στην καρέκλα που καθόταν! Γενικά δε μιλούσε πολύ, μάλιστα υπήρχαν και κάποιοι βαρύμαγκες οι οποίοι από τη βαριά μαγκιά τους, μουρμούριζαν τα λόγια τους, δεν τα έλεγαν δηλαδή καθαρά και για αυτό τους αποκαλούσαν "μουρμούρηδες".

Ο μάγκας μισούσε την ψευτιά

Ο ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ ΓΙΑΛΟΣ ΜΕ ΤΗ ΝΕΔΑ & ΤΑ 5 ΝΕΔΑΚΙΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ..

 Χτες, 17 Νοέμβρη η ιστορική επέτειος του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, με τον κουμπαράκο μου πήγαμε κάτω στον μαγευτικό γιαλό, κάτω στο περιγιάλι. Κύμα-κύμα, πάνω στα πετραδάκια διανύσαμε μια μεγάλη απόσταση, από τον Άγιο Νικόλα έως τη Νέδα.

 Καταπληκτική διαδρομή και μοναδική από όλη την ακτή της Δυτικής Ελλάδας. Τεράστια, αμμουδερή και πιο πάνω οι θίνες με την πλούσια χλωρίδα και το μοναδικό παράκτιο δασύλλιο [1] καθόλη την ακτή. Τα κρινάκια είναι το απαύγασμα! Το άλλο δε μοναδικό είναι ότι σε μια απόσταση 2-3 χιλιομέτρων , μέχρι τη Νέδα υπάρχουν 5 ποταμάκια, που εκρέουν από τον κάμπο του χωριού. [2] και έχουν μπόλικο, κρύο νερό χειμώνα καλοκαίρι. Είναι τα Νεδάκια!

  Πλησιάζοντας τη Νέδα μια δυσάρεστη οσμή κυριαρχούσε στην όλη ατμόσφαιρα. Έμοιαζε σαν θειάφι στον Καϊάφα. Φτάνοντας στη Νέδα την είδαμε να κλαίει, τα νερά της κατάμαυρα. Καταλάβαμε ότι αιτία είναι το λιόζουμο που ρίχνουν τα λιοτρίβια από όλα τα παρακείμενα χωριά από εκεί πάνω τις πηγές της, ένθεν και ένθεν , Ηλεία  και Μεσσηνία. Το έγκλημα είναι διανομαρχιακό. Αν και είναι παράνομο δεν μιλάει κανείς, μα κανείς, Φυσικά οι δήμαρχοι και παραδήμαρχοι παριστάνουν τον ψόφιο κοριό, λόγω της γνωστής μικροπολιτικής τους, ο Εισαγγελέας όμως γιατί δεν επεμβαίνει; Αιδώς Αργείοι....

[1] Η περιοχή ευτυχώς που είναι προστατευόμενη με Π.Δ. κι αυτό χάριν της Ε.Ε.
[2] ¨ Όλος ο κάμπος ήταν βάλτος και αποξηράνθηκε τη δεκαετία του '30. Εξού και τα μπόλικα νερά με τις δεκάδες γράνες που καταλήγουν στα...Νεδάκια.

ΤΙΜΉ & ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

 

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά

Από τον Χριστόδουλο Χαραλαμπίδη 

"Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα; ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει; πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει ‘’ ‘’Μάνος Ελευθερίου’’

Δεν ξέρω αν η ζωή σχεδιάζεται ,πάντως καταγράφεται μετριέται και κρίνεται.

Αποστόλης Ζυγόπουλος

Τον Αύγουστο του 1974, το περιοδικό «Επίκαιρα» τίμησε την επέτειο ενός έτους από τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα-ντοκουμέντο 30 σελίδων «στο χρονικό της εξεγέρσεως!» Ανατρέχοντας στις σελίδες των νεκρών, με συγκίνηση συναντώ και τον δικό μας Αλέξανδρο Σπαρτίδη. 

Δολοφονήθηκε  το πρωί της 17ης Νοεμβρίου 1973...

«Όταν ρωτήσαμε τον πατέρα του δεκαεπτάχρονου θύματος της χούντας να μας πει με ποιον τρόπο σκοτώθηκε το παιδί του, δεν θέλησε να μας μιλήσει λέγοντας πως δεν θα ωφελούσε τώρα πια καθόλου... 

- Το γεγονός αυτό μας έχει εξουθενώσει. Πέρασαν οχτώ μήνες κι είναι χειρότερα κι από την πρώτη μέρα. Εμείς προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ξεχάσουμε, γιατί εσείς θέλετε τώρα να ξύνετε και πάλι τις πληγές μας; 

- Αν ξεχάσουμε τόσο εύκολα σε λίγο καιρό θα έχουμε κι αλλά Πολυτεχνεία! ..

   Ο νεαρός Αλέξανδρος το Σάββατο το πρωί έβγαινε από τον ηλεκτρικό σταθμό της Πλατείας Βικτωρίας. Μια σφαίρα τον άφησε στον τόπο, την ίδια στιγμή που δυο άλλες, σε απόσταση λίγων μέτρων, σκότωναν έναν νεαρό και μια κοπέλα. 

Ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης ήταν μόνο 17 ετών και μαθητής της Λεοντείου.

ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ ΖΑΧΑΡΩ.....ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!!

 

«Αδέρφια, εδώ χτυπάτε!»

 

ΕΦΣΥΝ

 Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973, πλατεία Συντάγματος ● Η απίστευτη ηρωική πράξη ενός νεαρού που αψήφησε τις ερπύστριες των τεθωρακισμένων ● Δύο χρόνια μετά, στη Δίκη του Πολυτεχνείου, θα μάθουμε ότι τη στιγμή που το όχημα μεταφοράς προσωπικού περνούσε πάνω από τον νεαρό άντρα, τέσσερις τουλάχιστον αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος τραυματίστηκαν από πυρά των πληρωμάτων.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ....