ΤΟ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ" και στη Ζαχάρω

[1]
 

Βρεθήκαμε λίγα άτομα, ούτε 10.

Την άλλη φορά είμαστε περισσότεροι και πιο ...επαναστατικοί. 

κλικ ΕΔΩ

Εμείς κάναμε το ΧΡΕΟΣ μας και

 τιμήσαμε το "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ". 

Όπου και πήραμε μια σταλιά από την αίγλη του!!! 

Μας είπε και ο Δήμαρχος ότι θα έρθει αλλά δεν  ήρθε.....

[1] Η Ζαχάρω έχει κι ΄΄αλλη σχέση με το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Κατά πολλούς αρκετά διφορούμενη και ...σκοτεινή. Διαβάστε παρακάτω και κρίνετε:

  Γιάννης Γρηγορόπουλος, φοιτητής τότε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, μέλος της ΑντιΕΦΕΕ, με σημαντική συμβολή στο αντιδικτατορικό κίνημα και την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Ο κ. Γρηγορόπουλος ήταν εκπρόσωπος της σχολής του στην πρώτη Συντονιστική Επιτροπή και στη συνέχεια ήταν στη θέση του συντονιστή, έως το μεσημέρι της Παρασκευής, με ιδιαίτερη ευθύνη στο χώρο του ραδιοφωνικού πομπού, την εκπόνηση των κειμένων και των συνθημάτων. Με δική του επιλογή αποφεύγει τη συμμετοχή στις κατ’ έτος παρουσιάσεις των «πρωταγωνιστών της εξέγερσης» από τον Τύπο και την τηλεόραση.»

κλικ ΕΔΩ

Βασίλης Φάμελλος, ο Ηλείος νεκρός του Πολυτεχνείου

     Πάνος Τριγάζης ΕΦΣΥΝ 13-11 25

          Σε λίγες μέρες, η Πατησίων θα πλημμυρίσει από επισκέπτες στον χώρο του Πολυτεχνείου, κυρίως νέους και νέες, φοιτητές και μαθητές. Απόδειξη ότι «το Πολυτεχνείο ζει». Θα το διαπιστώσει και η νέα πρέσβης των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόιλ, καθώς η καθιερωμένη από το 1974 πορεία θα καταλήξει ξανά στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Πορεία που τιμά τη δημοκρατική νεολαιίστικη εξέγερση και τους νεκρούς της, γενικότερα τους αγωνιστές και αγωνίστριες του αντιδικτατορικού αγώνα.

Είχε και η Ηλεία πολυάριθμη συμμετοχή σε εκείνο τον αγώνα, με κορυφαίο αντιστασιακό τον καθηγητή Σάκη Καράγιωργα, εκ των ηγετών της Δημοκρατικής Αμυνας, στην οποία συμμετείχαν και ο κατοπινός πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, οι Βασίλης Φίλιας, Λαοκράτης Βάσσης, Νίκος Κωνσταντόπουλος και άλλοι σπουδαίοι.

Επίσης, από τους πρώτους νεκρούς του Πολυτεχνείου ήταν ο 26χρονος Πυργιώτης Βασίλης Φάμελλος, εργαζόμενος σπουδαστής, κάτοικος Κυψέλης. Στις 16 Νοεμβρίου 1973, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από στέλεχος του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στη συμβολή των οδών Στουρνάρη και 3ης Σεπτεμβρίου.

Τους Σάκη Καράγιωργα και Βασίλη Φάμελλο τιμά σήμερα ο Δήμος Ζωγράφου με πρωτοβουλία τού εκεί Συλλόγου Ηλείων «Σάκης Καράγιωργας», με ομιλητές από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, τους Στέφανο Τζουμάκα, Μιχάλη Κατρίνη και Βασίλη Καλαματιανό.

Θα αναφερθώ σύντομα στο βιογραφικό του Βασίλη Φάμελλου, που ήταν σχεδόν συνομήλικός μου, τρίτο στη σειρά παιδί από τα έξι του Παναγιώτη και της Θεοδώρας Φάμελλου. Οικογένεια βιοπαλαιστών, διατηρούσε μπακάλικο-μανάβικο στον Πύργο, κάτω από το περίφημο Επαρχείο, επιδιδόμενη και στο επάγγελμα του αγρότη, με τη συμβολή μεγάλων και μικρών.

Το Γυμνάσιο Αρένων Πύργου τέλειωσε ο Βασίλης, που πήγαινε στην ίδια τάξη με τον αδελφό μου Γιώργη. Συμμετείχε και σε συναντήσεις μας στις άγονες δημόσιες εκτάσεις της επίσης «δολοφονημένης» από τη χούντα λίμνης Μουριάς, τις γεμάτες αλμύρα, όπου βοσκούσαμε τα πρόβατα των οικογενειών μας, στήνοντας και χαρτοπαιξίες όταν εκείνα επέλεγαν να ξαποστάσουν.

Στην Αθήνα, ο Βασίλης γράφτηκε σπουδαστής στην Τεχνική Σχολή Κοντοράβδη, εργαζόμενος παράλληλα. Ετσι, πέραν της τοποθέτησης της οικογένειάς του στον δημοκρατικό χώρο, είχε πρόσθετους λόγους να τρέφει αντιχουντικά αισθήματα. Ακολουθώντας τους χτύπους της καρδιάς του, όχι την προτροπή κάποιου κόμματος, έσπευσε από την επομένη της νεολαιίστικης κατάληψης έξω από το Πολυτεχνείο, όπως και χιλιάδες άλλοι, ακούγοντας από το ραδιόφωνο: «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων».

Ο τάφος του Βασίλη, που άφησε ξαφνικά χήρα τη σύζυγό του Ρούλα, βρίσκεται στο Κοιμητήριο Καταραχίου. Εχει γραφτεί και το τραγούδι «Καρτερώ» στη μνήμη του, από τον Νίκο Γκουβίτσα, με ερμηνευτή τον Μανώλη Ξενουδάκη.

"ΤΟ ΜΙΤΑΤΟ ΣΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΦΥΓΑ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ"

       Θα διαβάσατε τις προάλλες την ανάρτηση [19-11-21]

«Πολυτεχνείο: Η ιστορία του Διονύση Μαυρογένη - 

Οκτώ μήνες φυγάς στα βουνά της Κρήτης 

ως την πτώση της χούντας»

 

 και εάν όχι να το κάνετε, καθότι πρόκειται για ένα συνταρακτικό και ηρωικό ιστοριογράφημα. Έμαθα δε από τον ίδιο τον Διονύση ότι πρόκειται να γυριστεί ταινία, μια και ο Αμερικάνος τουρίστας, που πρωταγωνίστησε και το έγραψε είναι  μέγας κινηματογραφιστής στην Αμέρικα.        Μέρος δε από τη μικρή γιορτή και την πορεία που κάναμε στη Ζαχάρω προχτές στην 48^η επέτειο του Πολυτεχνείου, θα συμπεριληφθεί στην ταινία.  

   Λοιπόν σήμερα σας παρουσιάζουμε τη ζωγραφιά σε κεραμικό που ο φίλος του ο Γιάννης αποτυπώνει «το μιτάτο του Χριστοδουλάκη» στον Ψηλορείτη, εκεί που ο Διονύσης έμεινε παράνομος, φυγάς για 8 μήνες περίπου.

Με τους Μάκη Μπαλαούρα & Δημήτρη Παπαχρήστο 

στον Πύργο το βράδυ της 17-11-21

Με τον Μάκη Παρασκευόπουλο

{Ο Μάκης ήταν γραμ, του παράνομου Ρήγα

και σημειωτέον, όπως μας ανέφερε ο Διονύσης είναι ο 

μόνος ίσως  που δεν "εσπασε" τότε στην ασφάλεια _

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΤΗ ΖΑΧΑΡΩ

        Η όλη εκδήλωση για την 48η επέτειο του Πολυτεχνείου στη Ζαχάρω [17 Νοέμβρη 2021] ήταν εκπληκτική, ανεπανάληπτη.
  Στον γκρίζο "ουρανό" της περιοχής, οι κάτοικοι έμειναν εμβρόντητοι, αποσβολωμένοι. Εκτός από το τιμώμενο πρόσωπο, τον Διονύση Μαυρογένη, πρωταγωνιστές ήταν δυο πιτσιρίκια. Ο μικρός Γιωργάκης {1} που πρόσφερε τα λουλούδια και ο άλλος μικρός -ΜΕΓΑΛΟΣ, ο Διονυσάκης Αδαμόπουλος{2}

που ήταν όλα τα λεφτά. Έκτακτος!!! Μπήκε αναμεσά μας στην πορεία από μόνος του, αναπάντεχα και το σθένος και ο επαναστατικός παλμός του ξεπέρασαν τις όποιες διαστάσεις του ευγενούς και του ωραίου. Φωτεινό παράδειγμα και φάρος σε όλους μας, βεβαίως σε όλους τους Ζαχαραίους που τήραγαν απαθείς,{3} αλλά  ειδικά στη μαθητιώσα νεολαία που είχε αράξει στα εκατέρωθεν του δρόμου μαγαζιά.

Για την  όλη εκδήλωση με όλο της το μεγαλείο υπάρχει το παρακάτω βίντεο:

[https://youtu.be/wXMAvn741sA]

[πρόκειται να μπουν και οι σχετικοί υπότιτλοι]

{1} Φαντάζομαι την αντίδραση του παππού του Γιωργάκη, του Κούκιου, γνωστού για τα χουντικά του φρονήματα

{2} Πιστεύω ότι γρήγορα θα τον συναντήσω και θα μας πει δυο λόγια. Έτσι για τον τιμήσω! 

{3} Πώς το λεγαν και οι ρεμπέτες: "κοίταξε τριγύρω οι μάγκες κάνουν όλοι τουμπεκι." μόνο που τούτοι εδώ κάθε άλλο παρά μάγκες είναι....

Περί ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.....κι άλλα..

 Α] Τη νύχτα που η Χούντα συνέλαβε τη Τζένη Καρέζη μέσα στο θέατρο. Η παράσταση που σημάδεψε την Ελλάδα

Τη νύχτα που η Χούντα συνέλαβε τη Τζένη Καρέζη μέσα στο θέατρο. Η παράστ... Ένα σπουδαίο θεατρικό έργο που μνημονεύεται μέχρι και σήμερα ακόμα και από αυτούς που δεν πρόλαβαν ποτέ να την δ...

Β]Το παράνομο ηχογραφημένο μήνυμα του Θεοδωράκη από την εξορία στη Ζάτουνα επί Χούντας (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

Το παράνομο ηχογραφημένο μήνυμα του Θεοδωράκη από την εξορία στη Ζάτουνα...

Διονύσης Μαυρογένης - Οκτώ μήνες φυγάς στα βουνά της Κρήτης ως την πτώση της χούντας

 Η απόδραση στην Κρήτη ενώ τον καταζητούσε η χούντα - Το καταφύγιο «στο μιτάτο του Χριστοδουλάκη» - Η γνωριμία στο βουνό με έναν νεαρό Αμερικανό φοιτητή που έγινε βραβευμένος κινηματογραφιστής - Πώς ξεπέρασε τον φόβο της σύλληψης όταν γνώρισε έναν Κρητικό που είχε εκτοπιστεί στο Αουσβιτς - Η περιπέτειά του έγινε πανεπιστημιακή εργασία στις ΗΠΑ.
Στις 19 Νοεμβρίου του 1973, δύο ημέρες και μία νύχτα μετά από την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο, ο Διονύσης Μαυρογένης -φοιτητής της Φαρμακευτικής και  ένας από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης- έβγαινε με χίλιες προφυλάξεις από το κρησφύγετό του, στου Ζωγράφου και έπαιρνε το πλοίο για το Ηράκλειο της Κρήτης, κάτω από συνθήκες άκρας παρανομίας.

Το καθεστώς των συνταγματαρχών τον καταζητούσε -και αργά ή γρήγορα θα τον έβρισκε- οπότε, πήρε την απόφαση να κρυφτεί στα κρητικά βουνά. Τελικά, έζησε εκεί χωρίς να αποκαλυφθεί, ως τον Ιούλιο του '74 -όταν η χούντα του Ιωαννίδη προκάλεσε, με το πραξικόπημα που επιχείρησε στην Κύπρο, την τουρκική απόβαση που οδήγησε στην κυπριακή τραγωδία.

Ο Μαυρογένης κρατήθηκε και βασανίστηκε στο ΕΑΤ - ΕΣΑ μετά την εξέγερση της Νομικής, τον Φεβρουάριο του ΄73. Αποφυλακίστηκε με την «αμνηστία» του Αυγούστου του '73 -και τον Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς βγήκε στην «παρανομία».
Τους πρώτους δύο μήνες που βρέθηκε στην Κρήτη, κρυβόταν σε σπίτια φίλων του, οι οποίοι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μπόρεσαν να τον μεταφέρουν σε ένα μιτάτο -μία στάνη, στα κρητικά βουνά-, όπου η Χωροφυλακή δεν θα σκεφτόταν να τον ψάξει. Ωστόσο, είχε πάντα μαζί του ένα όπλο. Ακόμα και στον ύπνο του το τουφέκι βρισκόταν δίπλα από το κρεβάτι του.

Ο Διονύσης Μαυρογένης στα κρητικά όρη την περίοδο που βρισκόταν στην «παρανομία». Το στιγμιότυπο έχει αποτυπωθεί στη φωτογραφική μηχανή του Τόμπι Μακλέοντ Πότε ξεπέρασε τον φόβο; Όταν συνάντησε έναν ηλικιωμένο, στο χωριό Βαχός, λίγα 24ωρα πριν την πτώση της χούντας. Ο ηλικιωμένος είχε υπάρξει κρατούμενος στο κολαστήριο του Άουσβιτς και ήταν ένας από τους λίγους που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από εκεί. Του διηγήθηκε για ώρες πως έφτασε στον τόπο μαρτυρίου χιλιάδων αιχμαλώτων του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και του έδειξε τα σημάδια στα χέρια του, τα χαρτιά και το περιλαίμιο που είχαν τότε οι κρατούμενοι ως αναγνωριστικά. Η φήμη του φυγά Διονύση Μαυρογένη θα έφτανε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μέσω ενός φοιτητή ο οποίος το 1974 βρέθηκε στην Κρήτη ως τουρίστας και είχε την ευκαιρία να περάσει μαζί του τρεις μέρες στο βουνό. Ήταν ο Τόμπι Μακλέοντ ο οποίος σήμερα είναι ένας από τους πιο γνωστούς κινηματογραφιστές των ΗΠΑ. Πρόκειται για τον product director της Sacred Land Film Project με έδρα το Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια. Η εταιρεία δημιουργεί φιλμ και ντοκιμαντέρ.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.....

 Απέναντι τους ήταν οι επίορκοι στρατιωτικοί.

Απέναντι τους ήταν οι ανθέλληνες αξιωματικοί.

Απέναντί τους ήταν οι φασίστες.

Ήταν οι βασανιστές.

Ήταν οι παρακρατικοί φονιάδες.

Ήταν οι χαφιεδες, ήταν οι ρουφιάνοι.

Ήταν τα κουφάρια των κουκουλοφόρων ήταν τα κατακάθια των δωσίλογων της Κατοχής.

Ήταν τα ιδεολογικά αποφάγια του ναζισμού.

Τιμούμε τους νεκρούς μας, τιμούμε τους αγωνιστές μας.

Σβήνουμε από τις χρυσές σελίδες της Ιστορίας όσους καπηλεύθηκαν το Πολυτεχνείο για να χτίσουν πάνω του πολιτικές καριέρες. Δεν ήταν όλοι έτσι, δεν ήταν όλοι ίδιοι.

Υ. Γ. Όσο γι’ αυτούς που λένε να μη γιορτάζουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου, ένα μόνο: ο Θεός να σε φυλάει από κάτι πρώην αριστερους που έγιναν γενίτσαροι της Ακροδεξιάς: βρίσκονται μισό βήμα από το α ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται.

Ζήτω η 17η Νοέμβρη.

ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ

Κανείς όψιμος και αυτόκλητος «ιδιοκτήτης» της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κανείς δήθεν ιδεολογικά καθαρός «πορτιέρης» δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει τον Νίκος Μανιός, πολύτιμο σύντροφο αλλά κυρίως αγωνιστή και μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, να καταθέσει στεφάνι και να τιμήσει την ιστορική αυτή επέτειο. Τέτοιες συμπεριφορές, τέτοιες ανιστόρητες ύβρεις δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατία, παρά στο περιθώριο, εκεί που τις τοποθετεί αναπόφευκτα η κοινωνία

ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

 Παρεμπιπτόντως διαβάστε και το πόρισμα Τσεβά

 http://www.freezepage.com/1462698412LTDOJWFYVN

 

Συνάντησα τον βασανιστή μου

 Του Μάκη Μπαλαούρα

Γενάρης 1974, τα Πανεπιστήμια ( μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου), έρημα «γιατί τα 'σκιαζε η φοβέρα…». Συνάντηση με συντρόφους του Ρήγα Φεραίου στα Εξάρχεια, αναρωτιόμαστε πως να σπάσουμε τη τρομοκρατία της Δικτατορίας Ιωαννίδη.

Προσφέρθηκα να παρουσιαστώ στην ΑΣΟΕΕ. Λίγη ώρα μετά την εμφάνιση μου, ΕΣΑτζήδες, με επικεφαλής το δεξί χέρι Ιωαννίδη, τον διαβόητο ταγματάρχη Κουλουμβάκη, με συνέλαβαν.

Φοβήθηκα. Σε αντίθεση με την Ασφάλεια Αθηνών, που από τις πολλές συλλήψεις και ξύλο (όπως ξερίζωμα μαλλιών από Σμαΐλη) είχα μάθει απέξω τους βασανιστές, τους ρόλους τους, καθώς και την (επιστημονική;) αποφυγή ανήκεστου βλάβης, η ΕΣΑ με τρομοκρατούσε. Είχα δει συμφοιτητές/συμφοιτήτριες μου σερνόμενα ερείπια..

Στο ΕΑΤ με υποδέχτηκαν με το «αλώνι», κύκλος 10-15 ΕΣΑτζήδων που κλότσαγαν και γρονθοκοπούσαν άγαρμπα…

Πιθανολόγησα ότι δεν ήξεραν τη συνάντηση με Ρηγάδες. Θα το είχα καταλάβει όταν το ξύλο συνοδευόταν με βρισιές και απειλές που αφορούσαν τη δράση μου στο μαζικό κίνημα, όπως «κωλ..παιδα, κουμούνια, θα πεθάνετε, νομίσατε ότι από τα πανεπιστήμια θα ρίξετε την εθνική κυβέρνηση».. Με επέστρεψαν στον Κουλουμβάκη. Η βιβλιοθήκη γεμάτη με ντοσιέ, «Αρνάκι γάλακτος Ροδεσίας», «Μοσχαράκι Αργεντινής». Τρομοκρατήθηκα, νόμισα ότι είναι δολοφονημένοι καταχωρημένοι με κωδικούς κρεάτων! Αργότερα έμαθα ότι αφορούσαν το σκάνδαλο στελέχους της χούντας, Μπαλόπουλου με τα σάπια κρέατα!

Στις απειλές του Κουλουμβάκη, επανέλαβα ότι η δράση μου στο μαζικό Φοιτητικό Κίνημα είναι δημόσια και γνωστή στην Ασφάλεια. Έγινε έξαλλος: «Εδώ δεν είναι η εξοχή της Ασφάλειας που χαϊδεύει, είναι το άντρο του ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπως το λέτε εσείς τα κουμούνια»! Φώναξε τους δικούς του για τα περαιτέρω. (Το ίδιο επαναλήφθηκε μέρες μετά με τον διάδοχο του Ιωαννίδη, Σπανό…» που με απείλησε με το περίστροφο για «να τα πω όλα»).

Όλο το σώμα μου πονούσε, ιδιαίτερα το αυτί κουδούνιζε, ζαλάδα και απώλεια ακοής. Ο περιβόητος γιατρός Κόφας μου είπε χαμογελαστά, ότι θα περάσει και να προσέχω να μη πέσω πάλι…

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΙΛΙΟΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΜΑΜΕ & ΔΟΞΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!!

     

 Ναι έχουν γνώση οι φύλακες ότι είμαστε στο κόκκινο. 

     ¨Όμως, δεν ξεχνάμε το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!! 

  Μια "Ομάδα Ενεργών Πολιτών" από την Ζαχάρω και την Κυπαρισσία, "τολμάμε", βεβαίως λαμβάνοντας όλα τα προσήκοντα μέτρα, να εκφράσουμε το χρέος και την ευγνωμοσύνη μας.

    Την Τετάρτη, 17 Νοέμβρη, ως φόρο τιμής και δόξας, θα γίνει κατάθεση στεφάνου στα ηρώα της Ζαχάρως και της Κυπαρισσίας και συνάμα θα ακουστεί το ΖΗΤΩ, σαν θυμίαμα, στα θύματα αλλά και σε όλους τους αγωνιστές της εξέγερσης του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, που σημειωτέον, μαζί με την αιματοχυσία της Ταυλάνδης,  αποτέλεσαν τρανό παράδειγμα και έναυσμα σε όλη την επαναστατημένη νεολαία της εποχής.

Μεγάλη μας τιμή που μπροστάρης μας θα είναι ο Διονύσης Μαυρόγενης, το πιο αγνό και άδολο  μέλος της θρυλικής Συντονιστικής Επιτροπής, αλλά το πιο πύρινο.

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ

 

κλικ ΕΔΩ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία // η Χούντα δεν τέλειωσε ........

Ανδρέας Μαλεφάκης

     “Δεσποινίς Έλλη Παπαγγελή.

    Διαβάζοντας αυτά που γράψατε για τους αγωνιστές του πολυτεχνείου σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο που λέμε στην Κρήτη.

Λοιπόν κοπελιά,το ονομα μου είναι Ανδρέας Μαλεφάκης και τα παιδιά μου είναι στην ηλικία σου.

Επομένως, αυτά που έγραψες από κάπου τα διάβασες η κάποιοι σου τα υπαγόρευσαν.

Εγώ δεν ξέρω τα γράμματα που ξέρεις αλλά κρίμας αυτά που έμαθες γιατί πήγανε χαμένα.

Έχω να σου πω τούτο, ότι είσαι και απολίτικη ,ανιστόρητη, αγράμματη: Επιπόλαια.

Λοιπόν, άκου για να μαθαίνεις γιατί είσαι πολύ μικρή ακόμη και έχεις πολλά να μάθεις.

Ήμουν εργάτης στην οικοδομή στην Αθήνα, σε ηλικία δέκα επτά χρόνων, διότι κοπελιά μου έπρεπε να δουλέψω για να βοηθήσω την οικογένεια μου και τον εαυτό μου να επιβιώσουμε.

Για σχολειό δεν υπήρχε χρόνος .Το σχολειό μας ήταν το πεζοδρόμιο και η καθημερινή βιοπάλη. Δεν τα βρήκα όλα έτοιμα σαν και την πάρτη σου.

Οι οικοδόμοι ήταν ένας από τους πρώτους κλάδους εργαζομένων που βρεθήκαμε διπλά στους φοιτητές.

Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει σαράντα ένα χρόνια, ποτέ άλλοτε στην ζωή μου δεν τα έχω διηγηθεί η παινευτεί.

Αν τα λέω τώρα, κοπελιά, είναι γιατί αυτοί που υπηρετείς είναι οι καινούργιοι Δικτάτορες της Ελλάδος. Ξανά χούντα.

Οι περισσότεροι που ήμασταν μέσα στο πολυτεχνείο, ήμασταν χωρίς κομματικές ταυτότητες. Πιστεύαμε, μόνο στην ιδεα της ελευθερίας και τίποτα άλλο. Για ένα καλύτερο αύριο.

Εγώ, μαζί άλλους μπήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο την Τετάρτη.

Μέσα και έξω ήταν γεμάτο από φοιτητές, οικοδόμους, απλούς πολίτες που όλοι είχαμε ένα στόχο.

Την ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ο κόσμος απ’ εξω ήταν αλληλέγγυος προς εμάς.

Τα βράδυ μας έφερναν τρόφιμα και φάρμακα. Οι αστυνομικοί που ήταν ακροβολισμένοι στα γύρω τετράγωνα τους πυροβολούσαν στο ψαχνό.

Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τον κόσμο να έλθει..

Έξω γινόταν μάχες, άκουγες πυροβολισμούς συνέχεια μα ειδικά τοις απογευματινές ώρες όπου ανέβαινε πολύς κόσμος.

Παρόλα αυτά ο κόσμος όλο και αυξανόταν.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την Πέμπτη ο βραδύ ένα άτομο να πεφτει από πυροβολισμούς στο απέναντι τετράγωνο, έξω από την είσοδο του πολυτεχνείου.

Ποτέ δεν μάθαμε αν επέζησε η πέθανε.

Εικόνες φρίκης, αλλά και αγώνα όπου δεν περιγράφονται…

Σαράντα ένα χρόνια, τα κράτησα σαν ιερό κειμήλιο,μεσα μου.

(Που να το φανταστώ οτι θα ξανά ζήσω χούντα και κατοχή)

Φτάσαμε το βραδύ της Παρασκευής όπου, αργά είδαμε το αρμα, να έρχεται και καταλάβαμε ότι θα γινόταν εισβολή.

Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε σκαρφαλωμένοι πάνω στα κάγκελα.

Από νωρίς είχαμε τοποθετήσει μπροστά από την καγκελόπορτα τρία αμάξια πλευρικά, το ένα διπλά στο άλλο.

Δεν μας φόβιζε τίποτα. Το αίμα μας χόχλαζε. Φωνάζαμε να γνωστά συνθήματα: “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία”.

Μιλούσαμε απευθείας στα αδέλφια μας τους φαντάρους.

Προσπαθούσαμε να τους πείσουμε να μην εκτελέσουν την διαταγή.

Τραγουδούσαμε τον εθνικό ύμνο.

(Ακούτε κοπέλια δεν είμαστε φασίστες ,είμαστε αγωνιστές, σαν και σας τώρα αλλά τραγουδούσαμε τον εθνικό μας ύμνο.)

Τελικά τα ξημερώματα πριν φέξει μπήκε το άρμα. Όλοι τραβηχτήκαμε πίσω. Παντού χαμός, πανδαιμόνιο.Τραυματίες, αίματα παντού.

Τα καπνογόνα μας έπνιγαν.

(Σαν και τώρα τους ΜΑΤΑΤΣΙΔΕΣ που πνίγουν κάθε μέρα τα παιδιά στους δρόμους το ιδιο αδίστακτοι, βασανιστές είσαστε σαν και αυτούς, τότε )

Τρέχαμε να σωθούμε από τους αφηνιασμένους αστυνομικούς

Μπήκαμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας όπου κοπέλες έκλαιγαν σοκαρισμένες.

Σπάσαμε ένα τζάμι και τις βοηθήσαμε να φύγουν από τα πλαϊνά παράθυρα και μετά πηδήξαμε και εμείς.

Πλέον το πολυτεχνείο ήταν γεμάτο αστυνομικούς, πράκτορες. Ολα τα καλά τα παιδιά,ήταν μέσα.

Στούς δρόμους οι αστυνομικοί, έριχναν φωτοβολίδες και οποίον έβλεπαν να κινείται τον πυροβολούσαν, αμέσως .

Μπροστά μας έπεσε ένα παλικάρι, στο απέναντι τετράγωνο.

Αστυνομικοί με πολιτικά ή με στολές ήταν παντού. Χτυπούσαν αλύπητα και χωρίς εξαίρεση .

Ήταν χειρότεροι από τα Γερμανικά SS.

Τρέχαμε όλοι να σωθούμε

Βρεθήκαμε σε μια πολυκατοικία, όπου περίπου σαράντα άτομα, ανεβήκαμε την σκάλα και ζητούσαμε βοήθεια από τους πολίτες.

Οι άνθρωποι τρομοκρατημένοι δε μας άνοιγαν.

Ανεβήκαμε στο κλιμακοστάσιο.

Σε λίγο μια χαραμάδα φωτός βγαίνει από μια πόρτα. Eμφανίστηκε ένας μεσήλικας άνδρας και μας κάλεσε μέσα.

Μας ταΐσε ότι είχε, έστρωσε χάμω στα πατώματα κουβέρτες, χαλιά, για να ξαπλώσουμε .

Σε λίγο χτύπησε η πόρτα όπου την άνοιξε ο κύριος (Δεν θυμάμαι το όνομα του μετά από τόσα χρόνια. Ας είναι καλά αν είναι ακόμα εν ζωή ) Είχε βάλει της πιτζάμες του και έκανε τον κοιμισμένο .

Για καλή μας τύχη έπιασαν οι εκλήσεις του να μην ξυπνήσουν τα μωρά του. Έφυγαν αφού τους διαβεβαίωσε ότι δεν έπεσε στην αντίληψη του σπείρα αναρχικών”.

Το ξημέρωμα ένας – ένας , με την βοήθεια και την κάλυψη του ΚΥΡΙΟΥ αυτού , φύγαμε από την πολυκατοικία.

Στην πλατεία Κάνικος, μετά από λίγη ώρα, με συνέλαβαν τρεις άνδρες με πολιτικά. Με ανέκριναν. Μετά με οδήγησαν στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας όπου είχε μετατραπεί σε κελί βασανιστηρίων. Με κάθισαν σε μια καρέκλα με καρφιά, με μαστίγωναν μ’ ένα αυτοσχέδιο γκλομπ όπου ήταν γεμάτο άμμο.

Για πολλές ώρες προσπαθούσαν να μου αποσπάσουν ονόματα παιδιών που ήμασταν μέσα.

Σαν απελπίστηκαν για να με ξεφτιλίσουν και να με ταπεινώσουν μου κούρεψαν το μισό μου κεφάλι με ξιφολόγχη…

Κοπελιά, άκου.

Οι απλοί αγωνιστές ποτέ δεν καπηλευτήκαμε τον αγώνα που δώσαμε για λευτεριά και Δημοκρατία.

Συνεχίσαμε τον αγώνα της επιβίωσης χωρίς ποτέ να ζητήσουμε ανταλλάγματα, η αναγνωρισιμότητα.

Ποτε δεν πήγαμε στα κομματικά τους μαγαζιά, να ζητήσουμε το ελάχιστο. Γιατί μάθαμε με την δική μας δύναμη να προσχωρούμε μπροστά, στην ζωη.

Ναι, κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν.

Δαμανάκη, Παπουτσής (Ποιος; Ο Παπουτσής! Που με εντολή του το 2011 επνιξε χιλιάδες διαδηλωτές στην Αθήνα με χημικά και ξύλο… Τρομάρα του, του αγωνιστή…), Λαλιώτης, Τζουμακας και τόσοι άλλοι που μετά ξέχασαν τα οραματα του αγώνα και το μόνο που ξέρανε και ξέρουν είναι να γεμίζουν τοις τσέπες τους με κλεμμένα χρήματα από τον κόπο και τον ιδρώτα του απλού λαού.

Τώρα, οι άλλοτε άσπονδοι φιλοι είναι συνεταιρακια, στην μίζα, στην λαμογιά, στην προδοσία.

Μαζί υπογράφουν το ξεπούλημα μιας περήφανης και πάμπλουτης χώρας, μόνο και μόνο για να αρπάξουν περισσότερα και να γλυτώσουν τα τομάρια τους.

Και εμείς, οι απλοί πολίτες κοιμόμαστε ακόμη και σήμερα είμαστε χωρισμένοι σε χίλια κομμάτια.

Κοπελιά,

Αυτοί που υπηρετείς μαζί με τους συνεταίρους τους τα Πασοκια μας προδώσαν και μας ξεπούλησαν.

Ξυπνάτε! Σταματήστε να σπέρνετε διχόνοια και μίσος! Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες!

Τελειώνοντας, για να μην σου στερώ τον πολύτιμο χρόνο σου, γιατί θα θες να πας να ποστάρεις την κάλπικη ομορφιά σου, να μαζέψεις μερικά like να κολακεύσεις την ματαιοδοξία σου θα σου πω μόνο τούτο:

«Οι υψηλές θέσεις είναι σαν τα ψηλά βουνά που σε αυτά ανεβαίνουν οι αετοί και τα ερπετά»

Εσύ, από ότι κατάλαβα έχεις επιλέξει να ανεβαίνεις έρποντας και γλύφοντας..

“Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία η Χούντα δεν τέλειωσε το ’73”

Αποστόλης Ζυγόπουλος

Τον Αύγουστο του 1974, το περιοδικό «Επίκαιρα» τίμησε την επέτειο ενός έτους από τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα-ντοκουμέντο 30 σελίδων «στο χρονικό της εξεγέρσεως!» Ανατρέχοντας στις σελίδες των νεκρών, με συγκίνηση συναντώ και τον δικό μας Αλέξανδρο Σπαρτίδη. 

Δολοφονήθηκε  το πρωί της 17ης Νοεμβρίου 1973...

«Όταν ρωτήσαμε τον πατέρα του δεκαεπτάχρονου θύματος της χούντας να μας πει με ποιον τρόπο σκοτώθηκε το παιδί του, δεν θέλησε να μας μιλήσει λέγοντας πως δεν θα ωφελούσε τώρα πια καθόλου... 

- Το γεγονός αυτό μας έχει εξουθενώσει. Πέρασαν οχτώ μήνες κι είναι χειρότερα κι από την πρώτη μέρα. Εμείς προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ξεχάσουμε, γιατί εσείς θέλετε τώρα να ξύνετε και πάλι τις πληγές μας; 

- Αν ξεχάσουμε τόσο εύκολα σε λίγο καιρό θα έχουμε κι αλλά Πολυτεχνεία! ..

   Ο νεαρός Αλέξανδρος το Σάββατο το πρωί έβγαινε από τον ηλεκτρικό σταθμό της Πλατείας Βικτωρίας. Μια σφαίρα τον άφησε στον τόπο, την ίδια στιγμή που δυο άλλες, σε απόσταση λίγων μέτρων, σκότωναν έναν νεαρό και μια κοπέλα. 

Ο Αλέξανδρος Σπαρτίδης ήταν μόνο 17 ετών και μαθητής της Λεοντείου.

ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ ΖΑΧΑΡΩ.....ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!!

 

«Αδέρφια, εδώ χτυπάτε!»

 

ΕΦΣΥΝ

 Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973, πλατεία Συντάγματος ● Η απίστευτη ηρωική πράξη ενός νεαρού που αψήφησε τις ερπύστριες των τεθωρακισμένων ● Δύο χρόνια μετά, στη Δίκη του Πολυτεχνείου, θα μάθουμε ότι τη στιγμή που το όχημα μεταφοράς προσωπικού περνούσε πάνω από τον νεαρό άντρα, τέσσερις τουλάχιστον αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος τραυματίστηκαν από πυρά των πληρωμάτων.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ....

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!!!

Το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Δημήτρη Παπαναγιώτου, που παρουσιάστηκε το 1978 με αφορμή τον εορτασμό της πέμπτης επετείου από την εξέγερση, είναι βασισμένο σε κινηματογραφικά ντοκουμέντα επαγγελματιών οπερατέρ, οι οποίοι κατέγραψαν με την κάμερά τους τα γεγονότα. Έλληνες κινηματογραφιστές και συνεργάτες ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων περιγράφουν σκηνές από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως τις βίωσαν ως αυτόπτες μάρτυρες. Μιλούν για τις επικίνδυνες συνθήκες κινηματογράφησης, τις τεχνικές δυσχέρειες, τις αντιξοότητες ως προς τη διοχέτευση του δημοσιογραφικού τους υλικού στο εξωτερικό, καθώς και τις συλλήψεις τους από το δικτατορικό καθεστώς και την κακοποίησή τους. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην περίπτωση του Νίκου Πατσαβού, συνεργάτη της Γερμανικής Τηλεόρασης, ο οποίος ήταν ανεβασμένος στην κολώνα της πύλης του Πολυτεχνείου και έπεσε μαζί της, με την εισβολή του τανκ.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει στιγμιότυπα από τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, το συγκεντρωμένο πλήθος και τα αντιδικτατορικά συνθήματα. Καταγράφει το χρονικό των γεγονότων με εικόνες από το προαύλιο του Πολυτεχνείου και τους εσωτερικούς χώρους, συνεντεύξεις και δηλώσεις των φοιτητών σε Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους, την πορεία των εργαζομένων και των σπουδαστών το πρωί της 16ης Νοεμβρίου, αλλά και την επέμβαση του στρατού, που κάλυψε ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο από το απέναντι ξενοδοχείο. Περιέχονται, επίσης, σκηνές που γυρίστηκαν κατ’ εντολήν της στρατιωτικής δικτατορίας από την έξοδο του τανκ από το Πολυτεχνείο λίγο μετά την εισβολή και από την επόμενη ημέρα της καταστολής της εξέγερσης και της κήρυξης του στρατιωτικού νόμου. Ακόμα, παρουσιάζονται στιγμιότυπα από τον εορτασμό της πέμπτης επετείου του Πολυτεχνείου και τις καταθέσεις στεφάνων.

Για τα πλάνα που τράβηξαν τη βραδιά της εξέγερσης, μιλούν στην εκπομπή οι οπερατέρ Σινάνης Σινανίδης, Β. Μάλλιος, Νίκος Πατσαβός, Κ. Βελογιάννης, Γιάννης Καλοβυρνάς και Άλμπερτ Κουράντ Δείτε ακόμη:

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΩΝ (Έτος παραγωγής: (1998), Σκηνοθεσία: Ροβήρος Μανθούλης) : https://youtu.be/OvGUO_FbzO0