Ο ΒΑΣΊΛΗΣ Ο ΛΟΥΣΤΡΟΣ

Ο Βασίλης ο λούστρος πάντοτε δίπλα στο τοιχάκι της Εθνικής Τράπεζας ή άλλες φορές έστηνε τον πάγκο του απέναντι στη γωνία της οδού Δημοκρατίας. Ζητούσε να του πεις ένα κράτος και αμέσως σου έδινε την απάντηση ποιά ήταν η πρωτεύσουσά του. Η νοηματική καθυστέρηση στην ομιλία του, αλλά και στο περπάτημά του, είχε προέλθει από την εναντίον του βαναυσότητα των Γερμανών στην κατοχή..

---------------------------------------------------------------------------

 Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο του Λάμπη Γερεμτζέ "Αναμνήσεις από την παλιά Έδεσσα"

 Ο Κύρος, ο Βασίλης και ο Γκίλης

     Τον παλιό καλό καιρό, όπως συνηθίζαμε να τον αποκαλούμε, κι ας είχε το μαύρο του το χάλι, ζούσαν ανάμεσα μας στην Έδεσσα και μερικοί χαρακτηριστικοί τύποι, που η κακιά μοίρα, τους ανάγκασε ν' απλώσουν το χέρι, για να ζήσουν από την επαιτεία. Οι περισσότεροι απ' αυτούς είχαν μια κάποια σωματική ή πνευματική αναπηρία, που τους έκανε ανήμπορους κι έτσι κυκλοφορούσαν σαν αδέσποτοι, σαν ξένοιαστα πουλιά προσπαθώντας να επιβιώσουν.

     Μερικοί απ' αυτούς κατέβαλαν προσπάθεια να σταθούν μόνοι τους στα πόδια τους, κάνοντας οποιαδήποτε βοηθητική εργασία. Ένας απ' αυτούς ήταν το συμπαθέστατο λουστράκι της Έδεσσας, ο Βασίλης. Παρά το σακατεμένο κορμί του, που στο τέλος, μια αρρώστια τον ανάγκασε να περπατάει βαδίζοντας προς τα πίσω και να τραυλίζει, αγωνίζονταν με το κασελάκι του. Έβαφε παπούτσια, για να μη ζει σαν παράσιτο της οικογένειάς του, αλλά να συνεισφέρει κι αυτός, έστω για τα δικά του έξοδα, στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις. Είχε μάθει απ' έξω όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου κι έτρεχαν οι μαθητές να τον ρωτήσουν, όταν δεν ήξεραν κάποια. Δεν ξεχνούσε ποτέ να μου επαναλαμβάνει ότι, όταν ήρθε ο πατέρας μου από την Αμερική και του έβαψε τα παπούτσια, του έδωσε ένα δεκαδόλλαρο.

     Αυτό το σακατεμένο ανθρωπάκι είχε κάποτε το μεγάλο ανάστημα και το θάρρος να πει στον πανίσχυρο τότε Κάλτσεφ, τον αρχηγό της Βουλγαρικής Οχράνα, ότι δε δέχεται να του βάψει τις μπότες του. 0 Κάλτσεφ προσεβλήθη και τον μαστίγωσε. Αλλά ο Βασιλάκης δεν έσκυψε το κεφάλι.

Φαίνεται, ότι οι μικρόσωμοι άνθρωποι έχουν καμιά φορά μεγάλο ηθικό ανάστημα. Το ίδιο έκανε στους Βουλγάρους και ο κοντόσωμος Νάτσος, που έπαιζε το τουμπελέκι στο Καραμάν, όταν τους πέταξε το καλαμπόκι, με το οποίο θέλησαν να τον εξαγοράσουν και τους είπε: «Εγώ είμαι Έλληνας (Γιάσαμ Γκρεκ)».

     Όσοι δεν είχαν κάπου ν' ακουμπήσουν, είχαν τα στέκια τους στα χαλάσματα, στα πολυβολεία ή σε εγκαταλειμμένα παλιόσπιτα. Οι Εδεσσαίοι τους αγαπούσαν και τους περιέβαλαν με συμπάθεια και καλοσύνη, χωρίς να λείπουν και οι ανόητοι, που προσπαθούσαν να επωφεληθούν από την ανθρώπινη αδυναμία, για να τους πειράξουν και να γελάσουν μαζί τους. Ευτυχώς δεν ήταν πολλοί, θυμάμαι, εκτός από το Βαρύθυμο για τον οποίο γράψαμε, είχαμε κάποιον Γιασάρη, επίσης τον Έμψερη με το με¬γάλο ραβδίτου, τον Σταν - Τόμο, που χτυπούσε την καμπάνα της Αγ. Ελεούσας, την Στρίνου, που κυκλοφορούσε με μια κουρελού στην πλάτη, τη Λούντα Μαρία, τον Γκίλη, έναν πολύ χαρακτηριστικό τύπο, που ζούσε μέσα στο δικό του κόσμο με το δικό του τρόπο, χωρίς ν'απλώνει το χέρι. Κουρελής και ρυπαρός, γιατί ποτέ του δεν πλένονταν, φορώντας ότι εύρισκε, μάζευε όλα τα κουτσά, στραβά, γέρικα άλογα και γαϊδούρια, που τα εγκατέλειπαν τ' αφεντικά τους, για να πεθάνουν μόνα τους. Τα έκανε ένα καραβάνι δένοντάς τα το ένα πίσω από το άλλο, τα φόρτωνε από λίγα ξύλα ή καστανόχωμα, όσο μπορούσαν να σηκώσουν και προσπαθούσε να οικονομήσει κανένα φράγκο, για να περάσει. Στην τροφή του δε διέφερε σε τίποτε από τα αγρίμια και προπάντων τα τσακάλια, γιατί ζούσε με ψόφιες κότες, βρώμικο κρέας και γενικά χαλασμένες τροφές, ανατρέποντας όλες τις επιστημονικές θεωρίες περί μικροβίων και μολυσματικών ασθενειών, γιατί τίποτε δεν τον μόλυνε και ποτέ του δεν αρρώσταινε, ούτε όταν κοιμόταν χειμωνιάτικα πάνω στο τσιμέντο, στη στοά του Πασαλή, δίπλα στο κρεοπωλείο του Χαλεπλή και το μισό του σώμα ήταν σκεπασμένο με το χιόνι.

http://edessafotos.blogspot.gr/2014/1 και μεις 2/blog-post.html

Από την Παρασκευή θα αρχίσουμε να 

ξεφυλλίζουμε το καρνέ με τους 

γραφικούς  τύπους," ήρωες" στον τόπο μας

Με Λυκουρέζο ο Παππάς στη δίκη για τους δρόμους στη Natura

     Με το γνωστό ποινικολόγο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, επικεφαλής ομάδας νομικών, διεξήχθη χθες (ομιλεί για τις 17-11-16) στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Κυπαρισσίας η δίκη του εφοπλιστή Πέτρου Παππά και λοιπών που κατηγορούνται για αδικήματα του νόμου 1650/1986 «Για την προστασία του περιβάλλοντος» κ.λπ. Η δίκη αφορά στους πέντε κάθετους δρόμους από Αγιαννάκη έως Ελαία, στην περιοχή Natura 2000 του Κυπαρισσιακού κόλπου «Θίνες Κυπαρισσίας».

Εναντίον του εφοπλιστή ασκήθηκε ποινική δίωξη από τον εισαγγελέα Κυπαρισσίας, έπειτα από έκθεση που συνέταξαν τα μέλη του Κλιμακίου Ελέγχου Ποιότητας Περιβάλλοντος, τα οποία επισκέφθηκαν την περιοχή.

Με την υπ’ αριθμ. 7684/11-6-2012 απόφασή του ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου, Πέτρος Τατούλης, επέβαλε, όπως έχει γίνει γνωστό και έχει δημοσιευθεί κατ’ επανάληψη, χρηματικό πρόστιμο για εργασίες οδοποιίας στους συγκεκριμένους δρόμους. Για το πρόστιμο η εταιρεία έχει προσφύγει, όπως ειπώθηκε στο Δικαστήριο, στο ΣτΕ, ενώ εκκρεμεί μία ακόμα δίκη. Για τους δρόμους αυτούς υπάρχει σχετικό έγγραφο της Ειδικής Υπηρεσίας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος (ΕΥΕΠ) με αριθμ. 1035/8.5.2012 και έκθεση του Μεικτού Κλιμακίου Ελέγχου που συγκροτήθηκε με εντολή του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.

Επίσης, υπάρχει σχετικό έγγραφο της Διεύθυνσης Νομοθετικού Έργου του (πρώην) ΥΠΕΚΑ.

Στο ξεκίνημα της δίκης η υπεράσπιση υπέβαλε τρία αιτήματα ακύρωσης του κατηγορητηρίου. Ο πρώτος ισχυρισμός, που αφορούσε ακυρότητα του κλητήριου θεσπίσματος, έγινε ως προ το ένα σκέλος του κλητήριου θεσπίσματος δεκτός και το δικαστήριο διέταξε την επαναεισαγωγή της υπόθεσης στην εισαγγελέα για τις δικές της ενέργειες. Ο δεύτερος ισχυρισμός αφορούσε εκκρεμοδικία και το δικαστήριο επιφυλάχθηκε. Ο τρίτος ισχυρισμός αφορούσε δεδικασμένο και το δικαστήριο τον απέρριψε.

Κατά την ακροαματική διαδικασία εξετάστηκαν δύο μάρτυρες κατηγορίας από το Κλιμάκιο Ελέγχου Ποιότητας Περιβάλλοντος της Π.Ε. Μεσσηνίας.

Ένα από τα πλέον βασικά ερωτήματα που καλείται να απαντήσει το δικαστήριο, όπως προέκυψε από την ακροαματική διαδικασία, είναι εάν η έλλειψη άδειας συνιστά υποβάθμιση του περιβάλλοντος ή όχι.

Από την πλευρά του Δημοσίου, ο δικηγόρος που παραστάθηκε αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στις ερωτήσεις προς τους μάρτυρες στην πρόσφατα εκδοθείσα καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) σε βάρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, έπειτα από προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκεί, μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η διάνοιξη οδών προς την παραλία έχει καταστροφικές συνέπειες στη ζώνη αυτή. Αναφέρει ότι, παρά την επιβολή προστίμων και την αποκατάσταση που απαίτησαν οι ελληνικές Αρχές, οι οδοί αυτοί παρέμειναν ανοικτές. Τούτο συνεπάγεται εύκολη πρόσβαση των οχημάτων στην παραλία, θόρυβο και ρύπανση».

Μετά την εξέταση των δύο μαρτύρων κατηγορίας, το δικαστήριο διεκόπη και η δίκη θα συνεχιστεί στις 2 Δεκεμβρίου.

Του Ηλία Γιαννόπουλου/ Εφημερίδα "ΘΑΡΡΟΣ" Καλαμάτας
"

Μερικά ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία για τους πρωταγωνιστές στην Α΄ μάχη της Ζαχάρως

      Στην Α΄ μάχη της Ζαχάρως από την πλευρά των ανταρτών έλαβαν μέρος μια διμοιρία του Μαινάλου με τον Νίκο Γκότση και τον Κώστα Σταυρόπουλο (ή Καλαμάτας). Για τον Γκότση έχουμε πολλές φορές αναφερθεί μετά τιμής και δόξας (κλικ ΕΔΩ,ΕΔΩ), αξίζει όμως να αναφερθούμε και στον δεύτερο, μια και ο Σταυρόπουλος αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση για το δεύτερο αντάρτικο. Στα τέλη του ΄47 δυνάμεις από το Μαίναλο υπό τον Σταυρόπουλο μαζί με δυνάμεις του Ταϋγέτου υπό τον Ξυδέα επιτίθενται στην Ανδρίτσαινα (μηχανοκίτητο τάγμα χωροφυλακής, συν τοπικό τμήμα χωροφυλακής και μάυδες) και καταλαμβάνουν την κωμόπολη όπου παίρνουν λάφυρα όπλα και 75 εκατ. δραχμές από το δημόσιο ταμείο τα οποία περισσότερα ο Σταυρόπουλος τα ιδιοποιήθηκε κάνοντας δώρα σε μια γκόμενα στη επάνω Κοπάνιτσα. 

Έχοντας δε κατηγορηθεί και για κακή συμπεριφορά και στην Α΄ μάχη της Ζαχάρως η διοίκηση του αφαιρεί την αρχηγία στη διμοιρία και τον προειδοποιούν αυστηρά.Το ποτήρι ξεχείλησε για τον αδιόρθωτο Σταυρόπουλο με νέα σοβαρή απειθαρχία σε μια επιχείρηση στο Ψάρι. Δεν έφθανε που σκότωσε μερικούς χωροφύλακες και τον χίτη Π. Τσιούτσια, αλλά εκτέλεσε και τις δυο του κόρες 19 και 16 χρονών. Τελικά αυτός ο αντιφατικός αντάρτης, πρώην ζωοκλέφτης πέρασε από στρατοδικείο και εκτελέσθηκε. (πηγή Κωσταν. Μπρούσαλης "οι Ανυπότακτοι")

     Για τον Σταυρόπουλο γράφει και ο Κων. Παπακωσταντίνου (Μπέλας) στο βιβλίο του "ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΕΝ ΑΙΘΡΙΑ"

........Τότε ήρθε από την Μεσσηνία ο Σταυρόπουλος Κώστας ή Καλαμάτας με άλλους έξι, τον Κώστα Γιακουμή, τον Δαμουλάκη Ετεοκλή, τον Παναγούλια Σταυρόπουλο ή Ρήγα, τον Τάσο Στέργιο και το Θ. Καριώτη. Τους έφερε μαζί του ο Μπασακίδης. Ήταν όλοι γερά παλληκάρια και ψημένοι αντάρτες. Έχαν όμως ένα πρόβλημα. Δεν είχαν αδελφικές σχέσεις με τον Καλαμάτα, που ήταν ομαδάρχης τους. Τσακώνονταν μαζί του. Ο Κώστας Σταυρόπουλος ή Καλαμάτας ήταν σκληρός χαρακτήρας. …………………………………Ήταν παλιός νταής και ζωοκλέπτης στα Σουλιμοχώρια της Τριφυλλίας. Όταν ήρθαν οι Ιταλοί συνεργάστηκε μαζί τους αλλά έκαμε μια σοβαρή πατριωτική πράξη. Τα όπλα που μάζευε από τα χωριά με τους Ιταλούς δεν τα παρέδιδε όλα. Κρατούσε τα καλά. Γι αυτό οι Ιταλοί τον κυνήγησαν, βγήκε στην παρανομία.   …………….έδωσε στον ΕΛΑΣ τα όπλα.  ………..Έμεινε στον ΕΛΑΣ. Αργότερα πήρε αποστολή να τσακίσει τους ζωοκλέφτες που είχαν γίνει μάστιγα, δεύτεροι κατακτητές για το λαό. Αυτός τους ήξερε και τους τσάκισε. Έτσι ανάσανε η ύπαιθρος. Όλοι ευχαριστούσαν τον ΕΛΑΣ.  …………………………………..Επειδή όμως το ονομά του είχε φήμη άσχημη

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι εκδόσεις Οροπέδιο και το βιβλιοπωλείο Επί Λέξει

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

Μικρές Ιστορίες

του Κώστα Ι. Περδίκη

την Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016, στις 8:00 μ.μ.

στο βιβλιοπωλείο Επί Λέξει, Ακαδημίας 32 και Λυκαβηττού , Αθήνα

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Χρύσα Φάντη, συγγραφέας, κριτικός

Νίκος Κουρμουλής, δημοσιογράφος, κριτικός βιβλίου

Δημήτρης Κανελλόπουλος, εκδότης, συγγραφέας

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο συγγραφέας του

Τσαμπουνοσύναξη 2016 στην Ικαρία (εκπομπή Αλάτι της γης)

Παίζει τσαμπούνα και ο Αλέξανδρος το 
σπλάχνο της φίλης μας της Λίτσας. 
Αρχιτέκτονας δε......

Ντίνο Μπουτζάτι (Dino Buzzati): Οἱ γρα­φιά­δες

ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΙΘΟΥΣΑ βρί­σκον­ται στοι­χι­σμέ­να τὸ ἕ­να πί­σω ἀπ΄τὸ ἄλ­λο, ἑ­κα­τον­τά­δες, χι­λιά­δες τρα­πέ­ζια. Πά­νω σὲ κά­θε τρα­πέ­ζι μιὰ γρα­φο­μη­χα­νή. Σὲ κά­θε τρα­πέ­ζι κά­θε­ται ἕ­νας ἄν­θρω­πος.

       Κα­τὰ ἑ­κα­τον­τά­δες, κα­τὰ χι­λιά­δες, γρά­φου­με ἀ­να­φο­ρές, ἱ­στο­ρί­ες καὶ μύ­θους γιὰ τὸν Κύ­ριο καὶ Ἀ­φέν­τη Μας. Εἴ­μα­στε οἱ γρα­φιά­δες τοῦ Βα­σι­λιᾶ. Κά­θε τό­σο περ­νᾶ ἕ­νας ὑ­πη­ρέ­της γιὰ νὰ μα­ζέ­ψει τὶς γραμ­μέ­νες σε­λί­δες. Αὐ­τὸ δὲν ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ Κύ­ριός μας τὶς δι­α­βά­ζει ὅ­λες. Ἀν­τι­θέ­τως, με­ρι­κοὶ ἀ­πὸ μᾶς συ­νε­χί­ζουν νὰ γρά­φουν μιὰ ὁ­λό­κλη­ρη ζω­ὴ χω­ρὶς ὁ Κύ­ριος καὶ Ἀ­φέν­της μας νὰ ἔ­χει δι­α­βά­σει ἀπ΄ αὐ­τὰ οὔ­τε μιὰ ἀ­ρά­δα.

ΧΟΡΟΣ....

 BELIEVE IT OR NOT.  THIS IS HOW IRISH DANCING STARTED.  CLICK.

.....How Irish Dancing Started - now I understand

Κάντε κλικ εδώ για Απάντηση ή Προώθηση

Οι «χρυσαυγίτες» στο Πολυτεχνείο του ’73

Ο στενός συνεργάτης του Μιχαλολιάκου, Γιάννης Περδικάρης, στο βιβλίο του «Χρυσή Αυγή – Πολιτικός Οδοδείκτης» που υπογράφει με το ψευδώνυμο Ιων. Φιλίππου αποκαλύπτει τη δολοφονική και παρακρακτική δράση των νεοφασιστών

13 Νοεμβρίου 2016 | Γραφές | Left  του Δημήτρη  Ψαρρά

Ειρωνεία της ιστορίας: Η πιο πρόσφατη συμβολή στην ιστοριογραφία περί Πολυτεχνείου φέρει την υπογραφή ενός φανατικού εθνικοσοσιαλιστή!

Συνιδρυτής της Χρυσής Αυγής, στενός συνεργάτης του Μιχαλολιάκου και συγγραφέας των βασικών ιδεολογικών κειμένων της οργάνωσης, ο Γιάννης Περδικάρης ήταν φοιτητής στη Σχολή Μηχανολόγων του Μετσόβιου την περίοδο της εξέγερσης. Στο βιβλίο του περί Χρυσής Αυγής που μόλις κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Ιων Φιλίππου, ο Περδικάρης περιγράφει τον ιδιαίτερο ρόλο της ομάδας Μιχαλολιάκου, η οποία ανήκε τότε στο «Κόμμα Τετάρτης Αυγούστου», την οργάνωση του Κώστα Πλεύρη, τη μόνη οργάνωση που επέτρεπε τη λειτουργία της το δικτατορικό καθεστώς.

«Την πρώτη βραδιά της εξέγερσης», γράφει ο Περδικάρης, «μια μεγάλη ομάδα εκατό νεολαίων ξεκίνησε από τα γραφεία της Τετάρτης Αυγούστου με κατεύθυνση τους δρόμους πέριξ του Πολυτεχνείου.

Εκεί συναντήσαμε και αρκετούς άλλους αντιφρονούντες [σ.σ.: με τον όρο αυτό περιγράφει τους χουντικούς, αντιφρονούντες δηλαδή προς το φοιτητικό κίνημα] και “αντιφρονούντες”, δηλαδή παρακρατικούς και ασφαλίτες. Αργότερα, οι αντιφρονούντες πύκνωσαν σημαντικά, ώστε σε μια σύσκεψη του δρόμου στις 11.00 τη νύχτα, αποφασίστηκε η οργάνωση εισβολής στο Πολυτεχνείο.

Η έλλειψη σχεδιασμού αλλά κυρίως στιβαρής ηγετικής ομάδας, αποσόβησε τελικά μια τέτοια εξέλιξη. Ετσι, επιδοθήκαμε μέχρι πρωίας στην παρεμπόδιση και αποτροπή της τροφοδοσίας των εγκλείστων από τις εξωτερικές ομάδες περιφρούρησης, περιφερόμενοι στους κήπους του Μουσείου, την Τοσίτσα και την Στουρνάρη. Πρέπει να σημειώσω ότι η ηγεσία της Τετάρτης Αυγούστου εκείνες τις ημέρες ήταν άφαντη [σ.σ.: καρφί για τον Πλεύρη]».

«Την βραδιά του Πολυτεχνείου», συνεχίζει ο Περδικάρης, «η ίδια περίπου ομάδα νεολαίων, ήταν συγκεντρωμένη έξω από τα γραφεία της Τετάρτης Αυγούστου, γωνία Μπουμπουλίνας και Αλεξάνδρας. Ελειπαν όσοι είχαν αποφασίσει να αναμειχθούν στα γεγονότα στο πλευρό των δυνάμεων καταστολής, όπως ο Ηλίας Τσιαπούρης και πολλοί εθνικιστές-χουντικοί.

Διαβάστε επίσης:  Οι μέρες του πολέμου του 1940 και της ναζιστικής κατοχής στη Λέσβο, μέσα από τις τοπικές εφημερίδες «Τρίβολος» και «Φως»

Μαζί μου ήταν ο Αριστοτέλης Καλέντζης και ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Παραμείναμε μέχρι αργά συνομιλώντας και περιμένοντας τις εξελίξεις. Κατά τις 1.00 μ.μ., σε μια καπνισμένη ατμόσφαιρα που μύριζε κυριολεκτικά μπαρούτη έφτασε κοντά μας από την Μπουμπουλίνας, ένα άγημα αστυνομικών με άγριες διαθέσεις και κραδαίνοντας τα κλομπς. Κάποιος φώναξε, “νεολαία Μεταξά, νεολαία Μεταξά”. Δε νομίζω ότι οι αστυνομικοί κατάλαβαν τι εννοούσε. Προλάβαμε να υποχωρήσουμε στα γραφεία μας. Μια ώρα αργότερα και πριν τα τανκς φτάσουν στην πύλη του Πολυτεχνείου είχαμε όλοι αποχωρήσει».

Προαύλιο Πολυτεχνείου, μεσημέρι πρώτης μέρας της κατάληψης,

 Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 1973. Φοιτητές χορεύουν

Το πιο σημαντικό είναι ότι στο ίδιο βιβλίο ο Περδικάρης διαψεύδει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όσους ομοϊδεάτες του αμφισβητούν τον αιματηρό απολογισμό της καταστολής της εξέγερσης. Περιγράφει τη δράση ενός από τα μέλη της ομάδας, τον οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει «οπλολάγνο». Πρόκειται για τον Ηλία Τσιαπούρη, ο οποίος, κατά τον Περδικάρη, «ανέλαβε δράση πυροβολώντας εναντίον των επιτιθέμενων διαδηλωτών από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως μαζί με άλλους παρακρατικούς». Ο Τσιαπούρης διώχτηκε ερήμην μετά την μεταπολίτευση για τις πράξεις του και κατά τον Περδικάρη «αυτοεξόριστος πέθανε άδοξα, δολοφονημένος μετά από μια δεκαετία στην Κολομβία».

Ο Τσιαπούρης (ή Τσαπούρας) κατόρθωσε να διαφύγει πριν από την άσκηση δίωξης εναντίον του. Βρέθηκε στο Λονδίνο και μετά στη Νότια Αμερική. Το όνομά του αναφέρεται στο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με το οποίο παραπέμφθηκαν σε δίκη οι υπαίτιοι της σφαγής του Πολυτεχνείου.

«Ο Ηλίας Τσαπούρας», γράφει το βούλευμα, «και έτεροι μη αποκαλυφθέντες δράσται από κοινού απέκτειναν εκ προθέσεως κατά τον αυτόν τόπον και χρόνον, τους Βασίλειον Φάμελον και Toril Engeland, πυροβολήσαντες εναντίον των δι’ οπλοπολυβόλων και τυφεκίων, εκ του δώματος της στεγαζούσης το Υπουργείον Δημοσίας Τάξεως οικοδομής και πλήξαντες διά των ριφθεισών σφαιρών τον μεν Βασίλειον Φάμελλον εις τον δεξιόν οφθαλμόν με αποτέλεσμα να υποστή ούτος τυφλόν τραύμα εκ του οποίου ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθεν ο θάνατός του, την δε Toril Engeland κατά το πρόσθιον θωρακικόν τοίχωμα, με αποτέλεσμα να υποστή αύτη τυφλόν τραύμα θώρακος εκ του οποίου ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθεν ο θάνατός της».

Εκτός από τους δυο νεκρούς, η δράση του Τσιαπούρη άφησε στην περιοχή και 17 τραυματίες.

Την παρουσία του Τσιαπούρη με το «μακρύκαννο» όπλο του στην ταράτσα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης το μοιραίο βράδυ επιβεβαίωσε κατά τη δίκη του Πολυτεχνείου ο χωροφύλακας Ρηγάκης, ο οποίος δεν γνώριζε «αν είναι της Ασφάλειας ή αν ήταν απλώς πολίτης υγιών φρονημάτων που ήλθε να μας βοηθήσει». Πάντως τον ξαναείδε στο υπουργείο άλλες δύο φορές…

«Η μοίρα του Ηλία», γράφει με θαυμασμό ο θεωρητικός της Χρυσής Αυγής, «αποτυπώνονταν ανάγλυφα στον χαρακτήρα του. Παρορμητικός και ακραίος, δίχως πολιτική σκέψη, ωστόσο ήταν ένας πιστός στρατιώτης του εθνικοσοσιαλισμού, γενναίος, ακατάβλητος και ριψοκίνδυνος αγωνιστής, αφιερωμένος στον αγώνα ψυχή τε και σώματι. Τον θυμάμαι μόνο, εντελώς μόνο, να στέκεται προκαλώντας τις ορδές των μπολσεβίκων που συνωθούνταν διαδηλώνοντας στα σκαλοπάτια της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Πολυτεχνείου, την παραμονή των γεγονότων. Περνώντας από κοντά του, έστρεψα αλλού το βλέμμα μου και απομακρύνθηκα προς την έξοδο, γιατί δεν είχα το κουράγιο να εκτεθώ δίπλα του».

Ως φοιτητής της Αρχιτεκτονικής ήμουν ένας από αυτούς τους «μπολσεβίκους» που συνωθούνταν στα σκαλοπάτια της Σχολής. Και σας διαβεβαιώ ότι ο λόγος που δεν τολμούσαν να σταθούν απέναντί μας δεν ήταν άλλος από την ντροπή. Γιατί ήταν λίγοι, απελπιστικά λίγοι. Και δεν είχαν τίποτα να πουν για να υπερασπιστούν τη βία, τα βασανιστήρια και την άγρια καταστολή. Φόβο δεν είχαν, γιατί πίσω τους ήταν το Σπουδαστικό της Ασφάλειας, ο αστυνόμος Σμαΐλης και οι άνδρες του, που δεν δίσταζαν να μας συλλαμβάνουν ακόμα και μέσα στο Ιδρυμα.

Αλλά η μαρτυρία του Περδικάρη έχει και μια άλλη αξία. Περιγράφει διαδρομές ανθρώπων που έδρασαν από την περίοδο του Πολυτεχνείου μέχρι σήμερα με τον ίδιο στόχο: να συμβάλουν στην καταστολή κάθε λαϊκής κινητοποίησης, ως ενεργούμενα των επίσημων διωκτικών αρχών και εμπνεόμενοι από μια ανοιχτά δωσιλογική και ναζιστική ιδεολογία.

Ποιος είπε ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει συνέχεια; Ειδικά το ελληνικό βαθύ κράτος;