Η ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗ ΝΕΔΑ ΤΟ 1920

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον Π. Πούλο το 1975,

σε ένα τοπικό περιοδικό και αναφέρεται στη δεκαετία του 1920 

& συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο μουΑΛΛΟΤΙΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Η ΣΥΝΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 

ΕΙΣ ΓΕΦΥΡΑΝ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ ΠΡΟ 50 ΕΤΩΝ 

Εις τα νεανικά μου έτη, ενθυμούμαι ότι ορισμένα έθιμα, τα οικεία ήσαν καθιερωμένα από τους προγονούς μας και μας έδιδαν την ευκαιρία να χαιρόμεθα την ζωή κάπως ξέφρενα εις ωρισμενας εορτας, απούσας σιγά σιγά και έσβησαν πλήρως.

Ένα από τα έθιμα αυτά ήσαν τα κούλουμπα που χάλαγαν οι Τριφυλοολύμπιοι εις την

παλαιάν οδική γέφυραν του ποταμού της Νέδας πλησίον του χωριού Ελαία Τριφυλίας.

– Καθ’ έκαστον έτος, την καθαρά Δευτέρα έβλεπες εκεί τους Τριφυλοολύμπιους να

μαζεύονται από τα χωριά των: Το Σιδηρόκαστρον, την Βανάδα, την Αγαλιανή, την Καημένη Γυναίκα, το Καλονερό, το Καραμουσταφά, το Τρουκάκι, τα Σκλαβέικα, την Κοπάνιτσα,την Φόνισσα, το Πρασιδάκι, τον Προφήτη Ηλία, την Φιγαλία και το Μπούζι, αφ’ ενός μεννα τελειώσουν το καθάρισμα των πιάτων από τα αποκριάτικα φαγητά της Κυριακής τωνΑπόκρεων αφ ετέρου δε, άλλοι εξ αυτών να ιδούν τους Μασκαράδες με τα παιγνίδια τουςεν δράσει και να ψυχαγωγηθούν και άλλοι να ιδούν τους νέους και τας νέας των δυο επαρχιών που θα έδιδαν και θα έπαιρναν εις το νυφοπάζαρο, το οποίον θα ελάμβανεν χώραν με τις τσιγγάνες προξενήτρες εις τον χώρον της εορτής σιωπηρώς συμφώνως με το πρόγραμμα αυτής.

– Η Συνάθροισης των εορταστών εγένετο εις το Ανατολικόν πλάτωμα της γέφυρας της

Νέδας, προς το μέρος της επαρχίας Ολυμπίας.

– Εκείθεν άρχιζαν οι χοροί, από ξεχωριστές παρέες, με τα εντόπια λαϊκά όργανα

(κλαρίνο, βιολί, τύμπανο και λαούτο) μιας ομάδας οργανοπαιχτών από το χωριό ΠροφήτηςΗλίας, Ολυμπίας και συν τω χρόνω οι παρέες ανακατεύοντο και χαλούσαν κόσμο με τουςεύθυμους χορευτικούς σκοπούς των.

– Ακολούθως έβγαιναν και οι μασκαράδες και επρόβαλαν τα παιχνίδια τους (Σκέτς).

– Ο Αρκουδιάρης με την Αρκούδα του τη Ρόζα.

– Ο Γάμος του Ρωμηου με την Τουρκοπούλα.

– Ο Τούρκος μπαρμπέρης του Αγά.

– Ο Κυνηγός με τη σκύλα του την ΄Ηρμα και όλα αυτά τα σκετς, προκαλούσαν τους

γέλωτας των εορταστών της Τριφυλοολυμπίας.

Όταν χαλάρωναν ολίγον οι χοροί και οι παραστάσεις των μασκαράδων, άρχιζαν τα

γεύματα των σαρακοστιανών και αι κρυφαί συζητήσεις από νέους και νέας με προξενήτρας τας τσιγγάνας της εορτής.

Μετά την μεσημβρίαν, έκαναν την εμφάνισίν των εις τον χώρον της εορτής, οι όμορ-

φες παρέες, από ζευγαρωμένους νέους και νέας, οι οποίοι αφού έπιαναν τους χορούς, εχόρευαν ασυγκράτητα μέχρι τέλους της εορτής.

Η ωραία αυτή εορτή της Καθαράς Δευτέρας, εις την γέφυραν του ποταμού της Νέδας,

εις το Μπούζι Τριφυλίας, έληγεν την 17.00 ώραν της αυτής ημέρας, όταν η αμαξοστοιχίατων ΣΠΑΠ επερνούσεν εις το Μπούζι, από Πάτρας για Καλαμάταν οπότε, οι εορτασταίδιελύοντο και επανήρχοντο εις τα χωριά των.

"Δεν ντρέπεστε λίγο; Δεν ντρέπεστε!".

 Πάνος Λάμπρου

Η φωνή μιας γυναίκας μπροστά στη συγκέντρωση εργαζομένων της "Βιολάντα", που βρέθηκαν έξω από το αστυνομικό κτίριο για να συμπαρασταθούν στο αφεντικό τους.
Όχι δεν ντράπηκαν. Και κάπως έτσι αρχίζουν τα ερωτήματα. Πώς γίνεται εργάτες και εργάτριες, που πριν λίγες ημέρες είδαν συναδέλφισσες τους να χάνουν τη ζωή τους για το μεροκάματο να στέκονται κάτω από τη βροχή τόσο δουλικά, με τόσο μεγάλη δόση αναξιοπρέπειας; Μα, θα μπορούσαν να είναι στη θέση τους.
Ναι, αλλά δεν ήταν...
Πώς γίνεται να μην διαδηλώνεις για τις εργάτριες που χάθηκαν (συναδέλφισσες και ενδεχομένως φίλες) και να τρέχεις για να προσκυνήσεις τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου, ο οποίος κατηγορείται με τόσα αδικήματα;
Πώς γίνεται να χάνεις την αξιοπρέπειά σου, ακόμα και την ανθρωπιά σου και να μετατρέπεσαι τόσο εύκολα σε δούλο; Μα για το μεροκάματο θα πουν κάποιοι, για την επιβίωση.
Ο φόβος και η ανασφάλεια κυριαρχεί. Η ψευδαίσθηση ότι το αφεντικό είναι δικός σου άνθρωπος, αυτός που σε φροντίζει, που σου εξασφαλίζει τα προς το ζειν... Και που ξέρεις μπορεί να γίνεις και εσύ κάποτε σαν αυτόν... Αφεντικό!
Όμως, η εργατική τάξη δεν πάει πάντα πάντα στον παράδεισο, ενίοτε ζει στην άλλη όχθη και ταυτίζεται με τα συμφέροντα, πιθανά και με τις απόψεις του όποιου εργοδότη.
Δεν αρκεί να είσαι εργάτης για να έχεις εργατική συνείδηση, πόσο μάλλον αριστερή συνείδηση . Δεν αρκεί να είσαι εκμεταλλευόμενος για να βρεθείς απαραίτητα στην όχθη όσων μιλούν για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν αρκεί να παίρνεις μεροκάματο του τρόμου για να αντιληφθείς ότι υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας, της αντίστασης και του αγώνα.
Χρειάζονται και άλλα. Στη μάχη των ιδεών εισχωρούν πολλαπλές αντιθέσεις και διαιρετικές τομές. Ο εργάτης και η εργάτρια δεν θα απελευθερωθούν αν δεν έχουν μια ολιστική ματιά για τον κόσμο.

ΤΑ ΣΙΧΑΜΑΤΑ....

Αν, δηλαδή, δίπλα στον καθημερινό αγώνα για το μεροκάματο, που με τόσο κόπο βγαίνει, δεν διακρίνουν τον κίνδυνο του πολέμου, την καταπίεση της γυναίκας, τη βαρβαρότητα της πολιτικής για τους πρόσφυγες, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τόσα άλλα.

Μόνο έτσι η εργατική συνείδηση θα μετασχηματίζεται σε πολιτική συνείδηση, σε στάση ζωής, που η αξιοπρέπεια δεν θα είναι κενός λόγος, αλλά καθημερινή απάντηση στο μαύρο πέπλο, που δείχνει να κυριαρχεί.

Σοσιαλισμός ή κατάρρευση; Η μόνη επιλογή μας σήμερα

Έχουμε μια επιτακτική ευθύνη. Το υπάρχον σύστημα γεννά τις κοινωνικές και οικολογικές κρίσεις του 21ου αιώνα. Οπου κοιτάξουμε, βλέπουμε την τραγική αντίφαση. Εχουμε αναπτύξει εκπληκτικές νέες τεχνολογίες και συλλογική ικανότητα να παράγουμε περισσότερα τρόφιμα, περισσότερα αγαθά απ’ όσα χρειαζόμαστε ή απ’ σα μπορεί να αντέξει ο πλανήτης. Ταυτόχρονα, δισεκατομμύρια υποφέρουν από συνθήκες σοβαρής στέρησης.
 Τι εξηγεί αυτή την αντίφαση; Ο καπιταλισμός. Με τον όρο «καπιταλισμός» δεν εννοούμε τις αγορές, το εμπόριο και την επιχειρηματικότητα, που προϋπήρχαν του καπιταλισμού. Με τον όρο «καπιταλισμός» εννοούμε ένα παράξενο και πολύ συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα που θεμελιώνεται σε δικτατορία ασκούμενη από μια ελάχιστη μειονότητα που ελέγχει το κεφάλαιο – τις μεγάλες τράπεζες, τις μεγάλες εταιρείες και το 1% που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσιμων περιουσιακών στοιχείων. Οσο για τη λεγόμενη «δημοκρατία», αυτή μας εξασφαλίζει το δικαίωμα να επιλέγουμε κυβερνώντες αλλά όχι οικονομικό σύστημα. Τι θα παραχθεί, πώς θα χρησιμοποιηθεί η εργασία μας και ποιος θα ωφεληθεί, όλα αυτά τα αποφασίζουν αποκλειστικά οι υπηρετούντες τη δικτατορία του κεφαλαίου. Οι υπόλοιποι –οι άνθρωποι που πραγματικά παράγουν– δεν έχουν λόγο.
Για το κεφάλαιο, ο σκοπός της παραγωγής δεν είναι πρωτίστως η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών ή η επίτευξη κοινωνικής προόδου, πόσο μάλλον η υλοποίηση οποιωνδήποτε οικολογικών στόχων. Σκοπός είναι η μεγιστοποίηση και η συσσώρευση του κέρδους. Αυτό έχει προτεραιότητα. Αυτός είναι ο καπιταλιστικός νόμος της αξίας. Και για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη, το κεφάλαιο απαιτεί αέναη μεγέθυνση – συνεχώς αυξανόμενη συνολική ποσότητα παραγωγής, ανεξάρτητα από το αν είναι απαραίτητη ή επιβλαβής     Ετσι, καταλήγουμε σε παράλογες μορφές παραγωγής: έχουμε μαζική παραγωγή υπέρογκων αυτοκινήτων που φέρνουν κυκλοφοριακό αδιέξοδο, χυδαία εμπορικά κέντρα και καζίνο, υπερκατανάλωση επιβλαβών τροφίμων για τους πολλούς, επειδή όλα αυτά είναι εξαιρετικά κερδοφόρα για το κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή, έχουμε συστηματική υποπαραγωγή προσιτής στέγης και δημόσιων συγκοινωνιών, επειδή αυτά τα αγαθά, αν και αναγκαία, είναι πολύ λιγότερο κερδοφόρα για το κεφάλαιο.
   Το ίδιο ισχύει και για την ενέργεια. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι ήδη πολύ φθηνότερες από τα ορυκτά καύσιμα. Ομως, τα ορυκτά καύσιμα είναι έως και τρεις φορές πιο κερδοφόρα. Ετσι, το κεφάλαιο αναγκάζει τις κυβερνήσεις να συνδέσουν τις τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας με την τιμή του πιο ακριβού υγροποιημένου φυσικού αερίου, και όχι με την φθηνή ηλιακή ενέργεια. Ομοίως, η κατασκευή και συντήρηση αυτοκινητοδρόμων είναι πολύ πιο κερδοφόρα για τους ιδιώτες εργολάβους, τους κατασκευαστές αυτοκινήτων και τις πετρελαϊκές εταιρείες από ένα σύγχρονο δίκτυο υπερταχέων και ασφαλών δημόσιων σιδηρόδρομων. Ετσι, οι «επενδυτές», δηλαδή το μεγάλο κεφάλαιο, συνεχίζουν να μας επιβάλλουν κυβερνήσεις που επιδοτούν τα καύσιμα και την κατασκευή δρόμων, ακόμα και όταν ο πλανήτης καίγεται: επειδή έτσι λεηλατούν τις τσέπες των πολλών.
Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, έχουμε ακόμα μεγαλύτερη στροφή από τις κλιματικές δεσμεύσεις στα ορυκτά καύσιμα, μια χυδαιότητα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη φέρνει στη χώρα με δούρειους ίππους Exxon και Chevron – οι οποίες, κυνηγώντας τα κέρδη τους υποσχόμενες ψευδώς έσοδα του Δημόσιου (που θα αποδειχθούν ελάχιστα) και των μικρομεσαίων που θα ζημιωθούν από τις αναπόφευκτες πετρελαιοκηλίδες, θα πλήξουν περιβάλλον και τουρισμό.

Τώρα είναι η στιγμή να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα μάτια: το κεφάλαιο κυβερνά ενδιαφερόμενο τις προοπτικές του ανθρώπου όσο ενδιαφέρεται ο λύκος για το πρόβατο. Είμαστε παγιδευμένοι στις προτεραιότητες του κεφαλαίου που είναι εξ ορισμού εχθρικές προς την ανθρωπότητα. Η ανθρώπινη ευφυΐα μάς έχει κληροδοτήσει υπέροχες τεχνολογίες και ικανότητες. Ομως, σαν ένας κτηνώδης δαίμονας, το κεφάλαιο όχι μόνο μας εμποδίζει να τις χρησιμοποιήσουμε για το κοινό καλό, αλλά μας εξαναγκάζει να τις χρησιμοποιήσουμε για την κοινή μας καταστροφή.

  Το ίδιο σύστημα, μάλιστα, μας εγκλωβίζει σε ατέρμονους κύκλους ιμπεριαλιστικής βίας. Η συσσώρευση κεφαλαίου στη Δύση βασίζεται στη μαζική εισροή φθηνού εργατικού δυναμικού και φυσικών πόρων από τον παγκόσμιο Νότο. Για να διατηρήσει αυτή τη ροή, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί κάθε μέσο που έχει στη διάθεσή του –χρέος, κυρώσεις, πραξικοπήματα, στρατιωτικές εισβολές, γενοκτονίες–, όλα εργαλεία για να κρατήσει τις οικονομίες του Νότου υποταγμένες.
Η λύση μάς κοιτάει στα μάτια. Επιστροφή στο προδομένο αλλά ποτέ πιο επίκαιρο πρόταγμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Επείγουσα υπέρβαση του καπιταλιστικού νόμου της αξίας. Δηλαδή; Να εκδημοκρατίσουμε τους χώρους δουλειάς ώστε να οργανώσουμε την παραγωγή γύρω από επείγουσες κοινωνικές και οικολογικές προτεραιότητες. Σε τελική ανάλυση, εμείς είμαστε οι παραγωγοί των αγαθών, των υπηρεσιών, των τεχνολογιών. Είναι η δική μας εργασία και οι δικοί μας πόροι του πλανήτη που διακυβεύονται. Και έτσι εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε τι παράγεται, πώς και για ποιο σκοπό.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Υπάρχουν τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις για τη μετατροπή της οικονομίας μας από αδιέξοδα δικτατορική οικονομία σε λειτουργική, οικολογική, υγιή και δημοκρατική οικονομία.
Η πρώτη προϋπόθεση είναι μια νέα χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική που θα καταργεί τις καταστροφικές ιδιωτικές «επενδύσεις» και θα επιτρέπει τη δημόσια χρηματοδότηση για δημόσιους σκοπούς. Μια τέτοια αρχιτεκτονική θεμελιώνεται σε δημόσια συστήματα πληρωμών, δημόσια επενδυτική τράπεζα και κεντρικές τράπεζες που να εξυπηρετούν, αντί το ιδιωτικό κεφάλαιο, την κοινή, βιώσιμη ευημερία.
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η εκτεταμένη χρήση της διαβουλευτικής δημοκρατίας για τον καθορισμό τομεακών, περιφερειακών και εθνικών στόχων (π.χ. σχετικά με την αύξηση ή ακόμη και τη μείωση της παραγωγών διάφορων προϊόντων) τους οποίους θα εξυπηρετούν τα νέα εργαλεία δημόσιας χρηματοδότησης.
Τέλος, η τρίτη προϋπόθεση είναι ένα Νέο Εταιρικό Δίκαιο που εκδημοκρατίζει τις επιχειρήσεις με βάση την αρχή «ένας εργαζόμενος, μία μετοχή, μία ψήφος».
Σήμερα, ζούμε στη σκιά του κόσμου που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε. Ενός κόσμου στον οποίο θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε τη σχεδόν βέβαιη οικολογική κατάρρευση, αντί να περιμένουμε τον καπιταλισμό να μας ωθήσει πέρα από το σημείο μη επιστροφής. Ενός κόσμου όπου η κατάργηση της οικονομικής ανασφάλειας, της επισφάλειας, της φτώχειας, της ανεργίας και της ταπείνωσης είναι στο χέρι μας, έτσι ώστε να ζούμε μια ζωή με νόημα μέσα στα όρια του πλανήτη. Αυτό δεν είναι ένα μακρινό όνειρο. Είναι μια απτή προοπτική.
● Απόδοση από τα αγγλικά άρθρου που δημοσιεύτηκε στη The Guardian
* Γραμματέας ΜέΡΑ25
** Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και το LSE

 

Είπα στον ουρανό πόσο μου λείπεις, και άρχισε κι

αυτός να κλαίει ασταμάτητα εδώ και μέρες…

Aναστασία Κ

[Να ΄ξερα ποιος σου λείπει να στον έστελνα, μπας και σταματήσει κι ο ουρανός...] Θ.Κ

ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ Η ΦΙΕΣΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΥ....

    Προχτές ανέφερα για τον  φίλο Τάσο Κάπο ότι κατάργησε την πάλη των τάξεων με  πρώτο διδάξαντα των περιβόητο Λάσκαρη, υπουργό Εργασίας του Καραμανλή, 1976. 
    Στις επικρατούσες συνθήκες, του άγριου καπιταλισμού το χρήμα είναι συνυφασμένο με την  εξουσία και χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

    Ήταν παιδαριώδες λάθος  η πομπώδης φιέστα που δημοσίευσε τις προάλλες εν χορδαίς και  και οργάνοις. [1] Φαίνεται ότι χειραγώγησε τους εργαζόμενους για να αναφωνήσουν διάφορους ύμνους, επιτηδευμένους, κατευθυνόμενους και παράλογους. [2]

   Πιθανώς να είναι έτσι όπως λένε οι εργαζόμενοι, όμως επουδενί τους στήνουν και να λαλάνε σαν πουλάκια!
    Βεβαίως ο Τάσος και πολλοί άλλοι  ομότεχνοί του, αυτοδημιούργητοι  αγνοούν εντελώς τι σημαίνει υπεραξία των εργαζομένων και τι δικαιώματα έχουν. 
     Υποθέτω ότι τουλάχιστον δίνει στους εργαζόμενους πάνω από τον κατώτατο μισθό που είναι 880 ευρώ [και 930-950 από τον Απρίλιο};         

      Όλα τα άλλα φιέστες και βραβεία είναι όλα κοινές οδοντόπαστες άλλα kolynos και άλλα oral. 

    Δεν ξέρω πόσα έριξε για αυτή την σαπουνόφουσκα.  Εγώ πάντως πρώτη φορά βλέπω τέτοια λαϊκίστικη, διαφήμιση με αλλοπρόσαλλες και ψεύτικες ή αληθινές  χειραγωγίες.  

    Είναι πρωτάκουστο να λέει το αφεντικό "Τίποτα δεν είναι δικό μου " και να απαντά ο εργαζόμενος "νοιώθω υπερήφανη  και μέλος της ομάδας" 

Τι είναι αυτά τα πράγματα;

   Ο Καρέλιας μάλιστα! Να του βγάλω το καπέλο! Κάθε χρόνο επιβεβαιώνει τον σταθερό προσανατολισμό του στη στήριξη του ανθρώπινου δυναμικού του, ανακοινώνοντας ένα εκτεταμένο πακέτο οικονομικών παροχών προς τους εργαζομένους αφού έχει μεγάλη κερδοφορία! 

Και δεν διαφημίζεται με τέτοια φτηνά. επιτηδευμένα στησίματα.....

    Παρεμπιπτόντως σας αναφέρω μετά βδελυγμίας εκείνα τα σιχάματα στη Βιολάντα που χειροκροτούσαν το αφεντικό τους, τον φονιά των συναδέλφων τους. 

   Τελειώνω με μια παραίνεση, που περικλείει μια αξιακή αλήθεια: 

ΟΛΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΜΙΚΡΑ Ή ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ  ΜΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, 

ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΆΓΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ. Η ΔΕ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ 

ΕΧΕΙ  ΕΠΑΛΟΛΟΥΘΟ  ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ...

 
[1] https://www.facebook.com/tasos.kapos.12

[2] Διαβάστε τα: Νοιώθω υπερήφανη//Τον εμπιστεύομαι //Νοιώθω ασφάλεια//Νοιώθω  σιγουριά για το αύριο//  Νοιώθω στήριξη,//Νοιώθω σεβασμό//Νοιώθω  μέλος της ομάδας//Νοιώθω εμπιστοσύνη// Νοιώθω ότι με υπολογίζουν// Νοιώθω ότι με ακούν// Μου έδωσε δουλειά  όταν κανείς δεν ρίσκαρε// Ήταν πάντα δίπλα μου//Μεγάλωσα τα παιδιά μου.

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΑΔΕΡΦΙΑ ΑΤΑΚΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΜΠΡΑΒΙΣΙΜΟ: Ο ΧΟΡΟΣ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟΣ [2ο από 3]

    Σχετικά με τον χορό των Αλβανών που έκανε μπαμ και όλα οργανωμένα από ένα άτομο τον MIRE, άκουσα από τον φίλο Νίκο Μωραϊτη, στη Ζαχάρω ένα σχόλιο που σπάει κόκκαλα: 

" Κοίτα πώς γυρίζει ο τροχός, αυτοί που τότε 

κυνηγούσαν τους πρωτοφερμένους Αλβανούς,[1] 

προχτές πήγαν από τους πρώτους στον χορό τους". 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΛΛΟΤΕ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΓΕΛΆΕΙ!!!

 

 [1] Αναφέρεται στα τότε αποτρόπαια ρατσιστικά γεγονότα που συνέβησαν στο Γιαννιτσοχώρι κλικ ΕΔΩ

"Ο άθλιος Τσίπρας που έκλεισε τις Τράπεζες",

 

ΕΛΕΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ

Εκείνο που ακούγαμε όλοι μέχρι τώρα ήταν "Ο άθλιος Τσίπρας που έκλεισε τις Τράπεζες", τώρα όμως μαθαίνουμε ότι σχέδιο για κλείσιμο των Τραπεζών είχε ετοιμαστεί από το 2012, και ότι το σχέδιο βρίσκεται ακόμη στην Τράπεζα της Ελλάδος!...

Έκτακτα!  

Με πόσα ψέμματα μας ταϊζουν, Θεέ μου... Αν δεν ήταν ο "μαρτυριάρης" Πικραμμένος δεν θα το μαθαίναμε ποτέ... Έφριξα γι' άλλη μια φορά με την υποκρισία εκείνων που έβγαιναν τάχα μου αγανακτισμένοι για να καταγγείλουν τον πολιτικό τους αντίπαλο!... 

Δεν θέλω να δεχθώ ότι "τοιούτοι αρμόζουσιν ημίν Αρχιερείς!"

Πικραμμένος: Το 2012 είχαμε ετοιμάσει σχέδιο για ...

Kathimerini

https://www.kathimerini.gr › Πολιτική

27 Σεπ 2021 — Είχαμε καταρτίσει σχέδιο να κλείσουν οι τράπεζες, το οποίο υπάρχει ακόμα στη Τράπεζα της Ελλάδος 

ΝΕΑ γενικώς

 

τριχες αλεξ

Δελτίο Τύπου (16-02-2026)

Ψηφίστηκε ο Προϋπολογισμός του Δήμου Ζαχάρως για το 2026

      Αναλυτικός οικονομικός σχεδιασμός με έμφαση στη λειτουργική ενίσχυση και την

υλοποίηση των παρεμβάσεων

   Το Δημοτικό Συμβούλιο Ζαχάρως ενέκρινε τον Προϋπολογισμό και το Ολοκληρωμένο Πλαίσιο

Δράσης του Δήμου για το οικονομικό έτος 2026, ολοκληρώνοντας τον θεσμικό κύκλο

σχεδιασμού μετά την ψήφιση του Τεχνικού Προγράμματος.

Ο Προϋπολογισμός του 2026 αποτυπώνει τη συνολική οικονομική λειτουργία του Δήμου για το

νέο έτος και συνιστά το βασικό εργαλείο υλοποίησης των έργων, δράσεων και παρεμβάσεων

που έχουν ήδη δρομολογηθεί. Παράλληλα, ενσωματώνει τις απαιτήσεις της σύγχρονης

οικονομικής διαχείρισης και διασφαλίζει τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τη σταθερότητα στη

λειτουργία των υπηρεσιών.

Κατά την τοποθέτησή του στο Δημοτικό Συμβούλιο, ο Δήμαρχος Ζαχάρως, Κωνσταντίνος

Μητρόπουλος, τόνισε ότι το 2026 αποτελεί μια ιδιαίτερα απαιτητική χρονιά, καθώς ο Δήμος

καλείται να συνεχίσει τη μετάβαση από μια μακρά περίοδο συσσωρευμένων εκκρεμοτήτων σε

μια φάση ουσιαστικής εφαρμογής και αποτελεσματικής διοίκησης.

Όπως επισημάνθηκε, οι ίδιοι πόροι του Δήμου δεν έχουν μεταβληθεί, γεγονός που καθιστά

αναγκαίο τον προσεκτικό και ρεαλιστικό οικονομικό σχεδιασμό. Ταυτόχρονα, έχει καταβληθεί

σημαντική προσπάθεια για την τακτοποίηση των οικονομικών δεδομένων, την ορθολογική

αποτύπωση των υποχρεώσεων και την αξιοποίηση διαθέσιμων χρηματοδοτικών εργαλείων, ώστε

να υποστηριχθεί η υλοποίηση των παρεμβάσεων.

Ο Προϋπολογισμός του 2026 δίνει έμφαση:

 στη διασφάλιση της απρόσκοπτης πρόσβασης

Η ΝΕΔΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΟΡΜΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΡΑ ΚΑΙ ΒΡΥΧΑΤΑΙ...

      Προχθές τη Δευτέρα πήγαμε με το Λούκω τη θειάκα μου τη Λουκία να δούμε το ποτάμι, τη Νέδα μας. Πριν μερικές μέρες έπεσαν πάρα πολλές βροχές οπότε η Νέδα ξεχείλισε προς τη μεριά της Μεσσηνίας αλλά ευτυχώς δεν έκανε εκτεταμένες ζημιές στις καλλιέργειες με θερμοκήπια.      

 Το πρώτο που είδαμε ήταν ότι η από εδώ μεριά, προς την Ηλεία είναι οχυρωμένη Η Περιφέρεια έχει οπλίσει την όχθη με λιθάρια και κοτρώνες στα επικίνδυνα  σημεία. Σημαντικό και σπουδαίο είναι ότι, από το 60 ή 70 θυμάμαι, έχει γίνει δρόμος με χαλίκια που με τον καιρό έχει σκληρύνει και είναι σαν τσιμέντο. Οπότε και αυτό παίζει ρόλο αναχώματος. Αντίθετα η από κει όχθη  προς το Μπούζι, τη Μεσσηνία είναι πολύ ευάλωτη, δεν έχει γίνει κανένα έργο οπλισμού με κοτρώνες, με σύρματα ξέρω εγώ πώς να το πούμε. Πάντως το ποτάμι από τη γέφυρα και κάτω προς τη θάλασσα  έχουν να το καθαρίσουν πολλά χρόνια, είκοσι {20} και βάλε.

     Παλιά δε στις όχθες υπήρχαν διάφορα μεγάλα δένδρα, κυρίως πλατάνια και  ιτιές που έκαναν ένα σταθερό φράγμα. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από  καλάμια. Διαβολεμένο  φυτό αυτά τα καλάμια, σιγά-σιγά εξοβελίζουν τα πάντα και θεριεύουν με αποτέλεσμα να μη μένει τίποτα αλλά μόνο το καλάμι και σιγά-σιγά στενεύουν την κοίτη του ποταμού.

Βεβαίως και προχτές η Νέδα κατέβαινε  θολή με ορμή και φαίνονταν όλα τα σημάδια. Εν τέλει είναι ανάγκη να καθαρίσουν το ποτάμι και να οχυρώσουν την όχθη προς το Μπούζι. Αλλιώς θα κλάψουν πολλοί ....

     Χτες τρίτη ο ουρανός σκοτεινός και μαύρος. Όλη την νύχτα ΄΄έβρεχε συνέχεια , τουλούμι. Ας βάλει το χέρι ο ταυροκέφαλος θεός των ποταμών δεν ξέρω τι άλλο, ότι του ζητήσει η Νέδα, η νύμφη, θεότητα των νερών για να την γλυκάνει, γιατί θα τα πάρει όλα αμπάριζα. Τι χωράφια, τι ελιές τι θερμοκήπια αλλά και τα χωριά είναι επίφοβα, Πρασιδάκι, Γιαννιτσοχώρι και Μπούζι. Οι Κοπανισάνοι και οι Αλιώτες από ψηλά, ήσυχοι και ασφαλείς  γελάνε κάτω από τα μουστάκια τους. Έτσι είναι ο κόσμος, να ψοφήσει η αγελάδα του γείτονα, ξεσυνέργεια, πλεονεξία ζήλεια και κακότητα. Η Αλληλεγγύη είναι σπάνιο φρούτο εδώ στα χωριά. Ας μην πω για αλλού!

ΥΜΝΟΣ ΚΑΙ ΩΔΗ ΣΤΗ ΝΕΔΑ // ΣΤΙΣ 7-1-44 ΠΗΡΕ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΑΚΗ [Επανάλ]

   

 

Η Νέδα [1] μας η ξακουστή και πολυτιμημένη
Έχει σειριά του Διός  και είναι ευλογημένη

από το Λύκαιο  ξεκινά φουριόζα με αντάρα

σκίζει φαράγγια σπήλαια και θολωτά γεφύρια

-----------------------------

Στην εποχή του Νέστορα ανέβαιναν καράβια

Εκεί ψηλά στη Χούτσαινα πιο κάτω από τα Πλατάνια

Απίστευτο μας φαίνεται  τόπαν παραμυθάδες

Κι όμως θεόρατοι βρεθήκανε και κάβοι και χαλκάδες

--------------------------

Πλούσιες και μοναδικές πανίδες και χλωρίδες,

βαθιά φαράγγια με αετούς, σπήλαια με νυχτερίδες

ψάρια, χέλια, ερπετά αμφίβια, βίθρες, φρύνοι

τροφή σε όλα τα χωριά αφείδωλα να δίνει.

-------------------------

Εκεί σιμά στη γέφυρα στη σημερνή Χανιά 

πανδοχείο ξακουστό είχαν οι Τσιγγαναίοι

Αγάδες και μητροπολίτες από την ξενιτιά

Εδώ ξαπόστασαν   και οι Κολοκοτρωναίοι

           --------------------------

Περάσαν  χρόνια και καιροί και ήρθε ο Τρικούπης

Έκανε τον σιδηρόδρομο και νάτος ο μουτζούρης

τα κούλουμα  γιορτάζανε την Καθαρή Δευτέρα οι μπούλες και τα κάρδαμα πηγαίναν δώθε-πέρα----              ----------------------------------

Στην Εθνική Αντίσταση σ' αυτόν εδώ τον τόπο

μαζεύονταν απ' τα χωριά λεφούσια Επονίτες

Το  σαράντα τρία έγινε η γέφυρα μπουρλότο

την ανατίναξαν Άγγλοι κι  αντάρτες Ελασίτες

             --------------------------------

Και ένα χρόνο αργότερα  συνέβηκε το δράμα

Ο Θοδωράκης πέρναγε με το άλογο καβάλα

τραντάχτηκε το ζώο και 

κόπηκε η ίγκλα

η Άτροπος η μοίρα του του έκοψε το νήμα. [1]

            --------------------------- 

Οι όχθες ήταν κατάφυτες δένδρα ψηλά και θάμνους

Ιτιά ιτιά μοσχοϊτιά πλατύφυλλους πλατάνους

κρα-κρα ψηλά πετούμενα κατάμαυρα κοράκια

στα χαμηλά φυλλώματα μυριόλαλα  αηδόνια

            ----------------------------------

Ήρθαν τα χρόνια της ανάπτυξης και της τεχνολογίας

και έγινε ευνουχισμός και άλλαξαν το φύλο

Θύμα της άγνοιας των πολλών και της απληστίας

τα φυτοφάρμακα τα λιόζουμα όλα εξ αγχιστείας

--------------------------

Ευτυχώς εκεί ψηλά και πριν πάρει τους κάμπους

είναι αυστηρή απόμακρη και απομονωμένη

και έτσι έμεινε αλώβητη και η θωριά της λάμπει

κι απλώνεται η δόξα της σε όλη την οικουμένη

------------------------------------------ 

Τώρα  κλαίει και οδύρεται και τα νερά της μαύρα

Καλύτερα  μη ζήσουμε τη φοβερή τη λαύρα

Όταν η Νεδα βγει και θα μας κατακλύσει

Θα κλαίνε οι μάνες τα παιδιά και τα παιδιά τις μάνες 

                                Θεόδωρος Κόλλιας

 ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ

 Γιώργος Παπακυριακόπουλος

Απ το Τετράζι ως το γιαλό λέει το τραγούδι η νέδα!
περνάει φαράγγια ανήλιαγα, βουνά, λαγγάδια, κάμπους

αφροκοπούνε οι οχτες της, μιλούν τα κρύα νερά της

και της ζωής τον άναρχο βροντολαλούν παιάνα.

Ποτίζει θάμνα ταπεινά, δέντρα, στοιχεία κι ανθρώπους
κι απλόχερα τα κάλλη της μοιράζει και το βίος της.

Γενιές ήρθαν κι εφυγανε, γενιές θα 'ρθουν, θα φύγουν

και η Νεδα πάντα νιονυφη κι αγέραστη κι ωραία,

γιατί απ΄ αθάνατους θεούς κρατά η σειριά της, κι έχει

στο μέγα θάμα της ζωής, στο θάμα του θανάτου.

Κι αν κάπου πνίξει ένα φτωχό, δεν είναι πως το θέλει…

στα κλώσματά της τον γυρνά, στους καταγούς τον λούζει,

του πλένει τις λαβωματιές σε γαλατένιες λίμνες,

τον πιάνει απλά σαν αδελφή και τρυφερά σαν μάνα

κι ανάμεσα από λυγαριές, μυρείκια, πικροδάφνες

-μαυρολογούν οι λυγαριές, ροδοπλημμύρα οι δάφνες- 

τον προβοδιζει στο στερνό κι αμίλητο ταξίδι

Με σιγονανουρίσματα τον πάει και με κανάκια

κι ύστερα σ' ενός πλάτανου τον αποθάει τη ρίζα

πνιγμένον μες τα ονείρατα, στο θάμα αλλοπαρμένο

Κει θα τον βρουν όσοι δκοί τον κλαιν και δεν τον βρίσκουν,

μοσχοπλυμμέο θα τον βρουν, λουσμένο θα τον πάρουν

...Εκεί ήβρανε κι εσένανε, λεβέντη Θεοδωράκη

που εχύθης πέρα να διαβείς καβάλα στ' άλογο σου,

κι έλαχες μέγα αλαλητό μες τα νερά της Νέδας,

που σ' έπαιρναν και σου ΄λεγαν, κι άκουγες, κι εδεχόσουν

τα λόγια, που όσοι φεύγανε μονάχα ακούν και νιώθουν…

Και τώρα, να σε, ξαπλωτός στης ποταμιάς την όχτη,

κι έχεις τα ματιά ορθανοιχτα σαν να κοιτούν αντίκρα

το θάμα αντίκρα που είδανε και το κοιτούν ακόμα….

Και η Νεδα, δίπλα σου όμορφη, σε γλυκονανουρίζει, 

χαϊδεύει το κεφάλι σου, μυρώνει τις πληγές σου 

κι ένα τραγούδι, σαν χρησμό σημαδιακό, αργολέει

-Άνθρωποι, δώρο τ΄ουρανού είναι η ζωή, μα ακούστε:

====================================

[1]  Τα ποτάμια στη χώρα μας έχουν πάρει το όνομα από τους μυθικούς ήρωες και τους ημίθεους. Κανένα ποτάμι δεν έχει πάρει το όνομα των Δώδεκα Θεών, ίσως για λόγους σεβασμού και ιεροσυλίας, ούτε από νύμφες, μούσες ή …Αμαζόνες. Η μοναδική εξαίρεση είναι η Νέδα. Η Ρέα γέννησε το Δία στο Λύκαιον όρος. Το βουνό όμως ήταν άνυδρο γι αυτό χτύπησε με το σκήπτρο της και ανέβλυσαν άφθονα νερά που σχημάτισαν ένα ποτάμι. Οι νύμφες Νέδα, Θεισόα και Αγνώ που συμπαραστάθηκαν στη γέννα έριξαν τα λύματα του καθαρμού της Ρέας σε έναν παραπόταμο, που γι’ αυτό ονομάσθηκε Λύμαξ (Κοντά στο χωριό Δραγώι είναι ένα ρέμα που οι κάτοικοι το λένε ακόμη Λύμακα).Το νεογέννητο, για να μην το καταβροχθίσει ο πατέρας του ο Κρόνος, γιατί από αρσενικό παιδί του θα έχανε την παντοκρατορία του, η Ρέα το εμπιστεύθηκε στη Νέδα για να το αναθρέψει κρυφά. Γι αυτό το λόγο της δώρισε το ποτάμι που πήρε και το όνομά της.

[2] Ο Θοδωράκης Κόλλιας, παππούς που πήρα το όνομά του στις 7-1-1944 καθώς πήγαινε μαζί με τους Θεόδωρο Βλάμη, Γιάννη Βλάμη, Ανδρέα Γαλάνη και Χρήστο Δούφα, με τα άλογα στο Κοπανάκι, που τότε ήταν το εμπορικό κέντρο της περιοχής, πνίγηκε στην παλιά γέφυρα της Νέδας και άφησε πίσω του οχτώ παιδιά: Νίκο [πατέρας μου] 18 χρονών και τα υπόλοιπα κουστούβελα 4 έως 14, Θανάση, Σπύρο, Γιάννη, Κώστα, Σοφία, Λουκία και Τρύφωνα. Τέλος πάντων, από τότε, η Νέδα τον κρατά σφικτά, ανάμεσα στα δυο της σκέλια. Σημάδι από εκείνα τα σκουζμάρια και τη βοή της συφοράς έμεινε εκείνο το κάτι της Λούκος, της μικρότερης κόρης. Για αυτό ο συνταρακτικό γεγονός γράφτηκε το παραπάνω ποίημα του αείμνηστου γυμνασιάρχη Γιώργου Παπακυριακόπουλου.