Το μεγαλείο του Κώστα Μαυρουδή που γέρος πάνω στη βάρκα του Αχέροντα τραγουδά και περιφρονεί τον χάρο ρίχνοντάς του αναμμένα κάρβουνα στη προχτεσινή ανάρτηση της Δευτέρας έλαμψε σαν τον Ήλιο που δύει στον κόκκινο ουρανό [πάρα πολλές επισκέψεις και μηνύματα].
Μια αυτό αλλά περισσότερο επειδή ο Κώστας ήταν χαρισματικός και ιδιαίτερος φίλος μας σήμερα δικαιωματικά παίρνει την 1η θέση στην πίστα μας. Και παρουσιάζω μερικά ενθυμήματα από τα τόσα!
Από τα αλλοτινά χρόνια μέχρι το φευγιό του με τα καμένα κάρβουνα ήταν ο λεβέντης της παρέας και στην αξέχαστη εκδρομή μας στη Σικελία ήταν η ψυχή του πούλμαν.[1].
Ο Μαυρουδής που λέτε είχε πολλά χαρίσματα, πάνω από όλα μια μεγαλοσύνη σαν χαρακτήρας, μια ζηλευτή κουλτούρα και γνώστης πολλών πραγμάτων, μουσική, σινεμά. Αφηγητής πρώτος και καλός τραγουδιστής με μια φωνή καμπάνα βυζαντινού μοναστηριού[2].
[1] Τότε η παρέα ήταν ένας και ένας: Ο Κώστας Μαυρουδής με την Αργυρώ του, η Αρετή με τον Δημητράκη της, η Αγνή, η Μάρω, η Μαρία με τους δυο φίλους της, [τον πρώην και τον εκδρομικό] κι εγώ και η Λενάκω μου.
Η σειρά της παράθεσης των ζευγαριών ήταν επιλογή αλλά αυτή του ή της συζύγου ήταν αυθόρμητη και μούρθε μόνη της. Μου έχει μείνει από το χωριό μου που προηγούνταν ο άνδρας ή η γυναίκα ανάλογα με το ποιος[α] ήταν πιο ισχυρή προσωπικότητα ή ποιος είχε σπάνιο, μη συχνό όνομα, όπως ο Λάκης του Νίκου Κόλλια, ο Γιώρης της Ασήμως, η Τούλα της Ακριβής. Και το άλλο, μια τέτοια σύζυγος ποτέ δεν λεγόταν με πρώτο συνθετικό του άνδρα της, όπως η Γιώργαινα, η Κώσταινα.
[2] Ήταν αδελφός του Νότη Μαυρουδή του μεγάλου κιθαρίστα και συνθέτη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου