ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ [ ΧΕΙΡΑΙΟ *] ΤΗΣ ΛΟΥΚΩΣ

    Ήταν 8 το πρωί της Κυριακής και ντριν ντριν το τηλέφωνο. 

Σε τέτοια τηλέφωνα ο νους σου πάει κατευθείαν στο κακό. Και πράγματι το μαντάτο ήταν κακό πικρόχολο. 

Η Λουκία μας, έσπασε το χέρι της ψηλά στον ώμο και

 είναι στο νοσοκομείο της Κυπαρισσίας. [1]

     Οπότε τα μάζεψα και το απόγευμα με το ΚΤΕΛ στις 4 μ μ για το χωριό.

Κοντά στα 60 χρόνια αγαπητοί μου ανεβοκατεβαίνω στο χωριό και στην Αθήνα πάρα πολύ συχνά, [2]τα δε τελευταία 15 χρόνια που έχουν φύγει οι γονείς μου μας καλωσορίζει η Λούκω. Η δευτερόπρωτη μάνα. Με μία αγκαλιά μεγάλη. 

Πλέον έχουν φύγει όλοι οι παλιοί από την οικογένεια [6  αδέρφια και 2 αδερφές]  εκτός από τον μικρότερο που ζει στην Αθήνα, τι μικρότερο 84χρονών.

       Οπότε στο νοσοκομείο έξη πρωτοξάδερφα την είχαμε και την έχουμε πώς και πώς, κορωνίδα. Όλοι από πάνω  και πλάι της. [3] Αφού όλοι, νοσοκόμες και λοιποί θαύμασαν την φαεινή μας συμπαράσταση. Η  Λουκία ζωντανεύει τις αναμνήσεις μας και ότι μας συνδέει με τους γονείς μας και όλα τα περασμένα, ευχάριστα και δυσάρεστα! 

    Για την

μοναδικότητα της Λουκίας σας έχω ιστορήσει πάρα πολλά .ΚΛΙΚ ΕΔΩ,, ΕΔΩ,  ΕΔΩ,  ΕΔΩ ΕΔΩ Αγαπητή και ξέχωρη σε όλο το χωριό. Όλοι οι αλλοδαποί,  Αρβανίτες, Βούλγαροι και Αφρικάνοι, γυναίκες άνδρες και παιδιά,  τη χαιρετάνε όλοι σαν φίλοι κι όλο και κάτι της φέρνουν από τις δουλειές τους, πότε καμιά ντομάτα, κανά αγγούρι,  φασόλια, μελιτζάνες.

     Αχ ρε παιδιά και φίλοι μου αγαπημένοι ξέρετε τι μεγάλη σημασία είναι να βρίσκεις το σπίτι σου ανοιχτό και όχι μόνο αλλά όλα στην τρίχα. Από τις αρχές του μήνα είχε πλύνει όλα τα χαλιά και είχε κατεβάσει και πλύνει όλες τις κουρτίνες και αυτό για το Πάσχα. Τίποτα δεν της λείπει, έχει φροντίσει για όλα, μαζί τα πολλά λουλούδια στην αυλή, τον κηπάκο της στην άκρη του δρόμου και τα 4 κατσούλια της που τους μιλά κι αυτά νοιώθουν και απαντούν ανάλογα. 

       Όμως την τελευταία φορά βρήκα το σπίτι θεόκλειστο και  να μην με περιμένει η Λουικία, νταμπλάς. Και γιατί να μην το πω ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. 

   Τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή όλων μας. Πότε γελάμε και τραγουδάμε και πότε τα βάφουμε μαύρα και κλαίμε. Και όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. ότι γράφει δεν ξεγράφει λένε για τη μοίρα. Αλλά κι εμείς την τσιγκλάμε. Μια με την απροσεξία μας και τη στραβωμάρα μας, την άλλη με την επίδειξη της αλλόφρονη ..μαγκιάς μας. Η Λουκία έχει στη πόρτα δυο τρεις μαγκούρες κι άλλα τόσα καλάμια για αποκούμπι. Όμως προχτές πήγε τσάρκα στη φίλη της τη Βασίλω [η μόνη συνομήλικη φιλενάδα της στη γειτονιά, μια και η Λούκω έχει και  μεγάλη κοινωνικότητα], χωρίς να κρατά τίποτα στο χέρι της, σεινάμενη και λυγάμενη. Και μπαμ έπεσε κατάλακα στον δρόμο. Και μη χειρότερα, ρογμώδες κάταγμα κοντά στον ώμο.

   Την Πέμπτη τελικά έγινε η επέμβαση και όλα πήγαν μια χαρά! Οι περισσότεροι που έχουμε υποστεί τη δοκιμασία της αναισθησίας, άλλος ελαφριά κι άλλος βαριά, δεν ξεχνάμε τον χρόνο της ανάνηψης. Ψυχολογικές πρωτόφαντες, ανεξέλεγκτες. ονειρικές καταστάσεις, φαντασία μπερδεμένη με διάφορες παραισθήσεις, και με το χαρακτηριστικό κι αξέχαστο  την  ανημποριά σε όποια μορφής αντίδραση. Και περισσότερο οι γερόντισσες που χάνουν εντελώς την αίσθηση του χρόνου και του χώρου. Μεγάλη δοκιμασία που δεν την ξεχνάς ποτέ σου.

    Ας είναι και η όλη εξέλιξη καλή, μέχρι τώρα πάμε αρκετά ικανοποιητικά, 

    Να βγούμε με το καλό!!!

* Κατά το τροχαίο

[1] Για τούτο το Νοσοκομείο, το τόσο χρήσιμο  για όλη την περιοχή μας θα ακολουθήσει ειδική αφιέρωση. 

[2 Υπόψη πάντα με το λεωφορείο, μια και τη λέζα την έχω πληρώσει και με το παραπάνω. Τρία τροχαία αρκετά σοβαρά και με τη δική μου υπαιτιότητα. Οπότε τέρμα οι προκλήσεις. Τώρα σιγά-σιγά και ταπεινά και ποτέ επιθετικά στον δρόμο  

[3] Όλα τα ξαδέλφια αλλά ο Ηλίας και ο Γιώργης είχαν την πρωτοκαθεδρία, έπεσαν πάνω καταπάνω. Εγώ δε σαν ο μεγαλύτερος ΄ξάδελφος ακολουθούσα ότι κανόνιζαν...