ΤΟ ΙΡΆΝ [Η ΠΑΝΑΡΧΑΙΗ ΠΕΡΣΙΑ]

ΜΕΡΙΚΈΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΊΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΆΝ

του Οδυσσέα Διομήδους

Διευκρίνιση 1η:

      Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες. 

Κατά την παραδοσιακή ομαδοποίηση των εθνοφυλετικών ενοτήτων (η οποία πλέον είναι επιστημονικά ξεπερασμένη) οι Ιρανοί είναι Ινδοευρωπαίοι (Άριοι) ενώ οι Άραβες είναι Σημίτες. 

      Εξάλλου στην περσική γλώσσα (φαρσί) Ιράν σημαίνει Άριος.

Διευκρίνιση 2η:

     Οι Ιρανοί είναι σιίτες, μία μετριοπαθέστερη εκδοχή του Ισλάμ, ενώ οι Άραβες, στην πλειοψηφία τους, σουνίτες. Σιίτες στην πλειοψηφία τους είναι μόνο οι Άραβες του Λιβάνου, του Ιράκ, της (Βορείου) Υεμένης και του Μπαχρέιν.

Διευκρίνιση 3η:

    Το Ιράν είναι θρησκευόμενο κράτος, όχι όμως θεοκρατικό. Έχει Σύνταγμα και κοσμικούς νόμους (πχ Αστικό Κώδικα) και παρότι ο ισλαμικός νόμος (σαρία) επηρεάζει τις νομοθεσίες που άπτονται των ιδιωτικών και κοινωνικών σχέσεων, δεν αποτελεί τη μόνη νομοθεσία στη χώρα, όπως συμβαίνει πχ στη Σαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν. 

    Και ναι μεν το Ιράν είναι μία θρησκευόμενη και συντηρητική χώρα ωστόσο δεν παρατηρούνται θεοκρατικά φαινόμενα όπως μπούρκα, αποχή των γυναικών από την εκπαίδευση, γάμοι με ανήλικα κορίτσια κλπ. Μέχρι πρόσφατα οι γυναίκες φορούσαν υποχρεωτικά κεφαλομάντηλο αλλά δεν ήταν νομοθετικώς υποδεέστερες σε σχέση με τους άντρες. Στην πράξη βεβαίως, λόγω θρησκευτικού συντηρητισμού υφίσταται ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων. Αυτή όμως η ανισότητα δεν έχει σχέση με τη μεταχείριση των γυναικών στα σουνιτικά θεοκρατικά καθεστώτα, όπου θεωρούνται κάτι σαν δούλες. 

   Στο Ιράν το 75% των γυναικών είναι πτυχιούχοι ανώτατης (πανεπιστημιακής) εκπαίδευσης και, αντιστοίχως, το 70% των σπουδαστών είναι γυναίκες. Υπάρχουν επίσης γυναίκες επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, κάτι αδιανόητο για τα θεοκρατικά σουνιτικά καθεστώτα. Βεβαίως τα πιο πάνω δεν σημαίνουν ότι το Ιράν είναι μία φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου και όχι ένα αυταρχικό καθεστώς, όπως είναι στην πραγματικότητα.

Διευκρίνιση τέταρτη:

   Το Ιραν δεν είναι κράτος το οποίο προάγει και εξάγει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και την ισλαμική τρομοκρατία. Αυτό είναι ίδιον του σουνιτικού Ισλάμ και όχι του μετριοπαθέστερου σιιτικού. 

  Όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις (Αλ Κάιντα, ισλαμικό κράτος, Χαμάς, Μπόκο Χαράμ, ισλαμική τζιχάντ) είναι σουνιτικές και αποτελούνται κυρίως από Άραβες. Επίσης όλοι οι λεγόμενοι μοναχικοί λύκοι που προέβησαν σε τρομοκρατικά κτυπήματα σε δυτικές χώρες κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι σουνίτες.

===========

ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΙΡΑΝ ΘΑ ΗΤΑΝ 
ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ?

 Costas Papaconstantinou

     Ένα ελεύθερο, πλούσιο Ιράν, με πλήρως ανεπτυγμένο το σπουδαίο ανθρώπινο κεφάλαιό του, με πολίτες που έχουν απαιτήσεις από το κράτος και κυβέρνηση που ακούει τους πολίτες θα ήταν φίλος και σύμμαχος του Ισραήλ; Δεν θα είχε συμφέροντα αυτό το κράτος; Οι κανόνες της γεωπολιτικής θα έπαυαν να ισχύουν; Οι δε πολίτες (μουσουλμάνοι, ΟΚ?) θα αποδέχονταν την επεκτατική πολιτική (Δυτική όχθη, Γκολάν κ.λπ.) και όσα έχει κάνει το Ισραήλ στους άλλους μουσουλμάνους από το 1948 και δώθε;

    Για να το πάμε λίγο παραπέρα: Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε 400 εκατομμύρια μουσουλμάνους (>50% άραβες και επίσης ιρανοί και τούρκοι) αν επρόκειτο για χώρες ελεύθερες, σύγχρονες, δημοκρατικές, με διεθνή ερείσματα και ανταγωνιστικές στην διεκδίκηση των συμφερόντων τους; Ούτε για αστείο, φυσικά.

Οι Ισραηλινοί δεν είναι χαζοί. Γνωρίζουν καλά ότι, ως τοποτηρητές της Δύσης σε ένα νευραλγικό σημείο του πλανήτη, η ύπαρξή τους προϋποθέτει, εκτός από την αστείρευτη στήριξη της Δύσης, το να περιτριγυρίζονται από ανελεύθερα, σκοταδιστικά, διεφθαρμένα, διεθνώς αποκομμένα και εύκολα ελέγξιμα κράτη. Δεύτερη επιλογή είναι να πρόκειται για χώρες βυθισμένες στο χάος και την αναρχία. Δεν ιδρώνει το αυτί τους σε καμία περίπτωση, όση βία και αν προέρχεται από αυτές τις καταστάσεις. Σε αντίθεση με τους μοσχαναθρεμένους Ευρωπαίους, ζουν με τη βία. Με αυτή ιδρύθηκαν ως κράτος (για να μην πάμε παραπίσω, στις φρικαλεότητες της Παλαιάς Διαθήκης), με τη συνεχή χρήση αυτής υπάρχουν, με αυτή θα συνεχίσουν. Εκείνο που δεν θέλουν γύρω τους είναι αληθινά ανταγωνιστικά κράτη - άρα δημοκρατικά, ελεύθερα, σύγχρονα.

Οι ισραηλινοί, λοιπόν, ξέρουν τι κάνουν. Ότι και να λένε, προφανώς δεν επιθυμούν ένα ελεύθερο, δημοκρατικό, με διεθνή ερείσματα Ιράν. Το ίδιο και ο Τραμπ. Κάνουν με κυνισμό αυτό που εκείνοι θεωρούν "δουλειά τους".

Κατανοώ, λοιπόν όσους επιθυμούν αφανισμό της ιρανικής κυβέρνησης. Κατανοώ όσους είναι με το Ισραήλ ("κατανοώ" δεν σημαίνει "συμφωνώ", κάτι που αφελώς θεωρούσα αυτονόητο αλλά το φβ μου απέδειξε ότι για πολλούς δεν είναι). Όσοι, όμως, πιστεύουν ότι η "ελευθέρωση" του Ιράν θα το κάνει αυτομάτως φίλο με το Ισραήλ είναι αφελείς και αποκαλύπτουν έναν -έστω, λανθάνοντα- ρατσισμό. Διότι αποδέχονται ως "θέλημα Θεού", ως φυσική απόληξη, το "βιβλικό" αφήγημα του εκλεκτού λαού του Ισραήλ με τους γύρω του να είναι είλωτες ή, έστω, συμπαθείς ορντινάντσες. Ότι, δηλαδή, αν τους δοθεί η ελεύθερη επιλογή, οι Πέρσες και οι Άραβες θα επιλέξουν αυτό τον ρόλο.

         Δυστυχώς, ειρήνη δεν θα έρθει στη Μ. Ανατολή όταν/αν οι Πέρσες και οι Άραβες σταθούν αντάξιοι της τεράστιας ιστορίας τους. Ειρήνη σημαίνει ισορροπία και, με την πλάστιγγα να γέρνει τόσο πολύ προς τη μεριά του Ισραήλ, ισορροπία εκεί κάτω δεν υπάρχει.