Από τη Ρεβέκα
Για κάποιους άλλους ήταν η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο.
Η Φράνκα, δυο μήνες μετά την απαγωγή της, τον βιασμό και τον βασανισμό της από τους παρακρατικούς φασίστες που ενεργούσαν για λογαριασμό υψηλόβαθμων στελεχών της αστυνομίας του Μιλάνο, ανέβηκε στη σκηνή για να παίξει στην παράσταση «Φτάνει πια με τους φασίστες».
Η Φράνκα ομολόγησε τον βιασμό της πάνω στη σκηνή, με έναν μονόλογο στη Lucca το 1975.
Η Φράνκα είδε κάποιους από τους φασίστες βιαστές της να ομολογούν, 15 χρόνια αργότερα, ότι λειτουργούσαν με εντολές της αστυνομίας. Να περιγράφουν το γιορταστικό κλίμα στο αστυνομικό τμήμα τη βραδιά που τη βίασαν. Ο διοικητής μάλιστα είπε «καιρός ήταν»…
Αλλά, είχαν περάσει χρόνια, είπε η δικαιοσύνη, και τα αδικήματα είχαν παραγραφεί.
Η Φράνκα, η «όμορφη θεατρίνα» στα υπέροχα χρόνια των εργατικών αγώνων στην Ιταλία, είχε το θράσος να τα βάλει μέσα από τα έργα και τις πράξεις της με την εκκλησία, το κράτος, τους φασίστες και τη χούντα των βιομηχάνων του ιταλικού βορρά.
Τη Φράνκα, που την αφόρισε το Βατικανό, της απαγόρεψαν την είσοδο στις ΗΠΑ το ‘84 ως «ανεπιθύμητη» και έζησε μόνιμα στο στόχαστρο όλων των καθαρμάτων και των θεσμών, δεν θα τη δείτε σε εξώφυλλα περιοδικών, ούτε σε αναφορές στα media.
άνουν μόδα.
Για κάποιους ήταν «λέαινα», για άλλους ήταν «μάγισσα», για τους περισσότερους ήταν απλά «η γυναίκα του Ντάριο Φο».
Η Φράνκα δεν διεκδίκησε ποτέ την «πατρότητα» των κειμένων που χάρισαν στον άντρα της το Νόμπελ, ενώ ο ίδιος παραδέχθηκε στην κηδεία της ότι, τα περισσότερα τα έγραψε εκείνη και το μόνο που τον σταματούσε από το να το ομολογήσει ήταν η ματαιοδοξία του.
Η Φράνκα Ράμε (Franca Rame), Ιταλίδα ηθοποιός του θεάτρου, συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1929 στο Παραμπιάγκο της Λομβαρδίας και καταγόταν από μια οικογένεια με μεγάλη παράδοση στην τέχνη του θεάτρου.
Το 1951 έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο και λίγο αργότερα γνώρισε τον επίσης συγγραφέα και ηθοποιό Ντάριο Φο, με τον οποίον παντρεύτηκαν το 1954. Ένα χρόνο αργότερα γεννήθηκε ο γιος τους, ο συγγραφέας Γιάκοπο Φο.
Η Ράμε και ο Φο δούλεψαν μαζί στον κινηματογράφο, στο θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, όπου σατίριζαν μέχρι τελικής πτώσεως τους ιταλούς πολιτικούς Οι δυο τους ίδρυσαν στο Μιλάνο τη θεατρική ομάδα «Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε». Η Ράμε ανέλαβε διοικητικό ρόλο, ενώ ήταν και πρωταγωνίστρια του θιάσου. Ο Φο είχε το ρόλο του σκηνοθέτη, του συγγραφέα και του ηθοποιού και παράλληλα σχεδίαζε τα κουστούμια και τα σκηνικά. Γνώρισαν μεγάλη λαϊκή αποδοχή, ο Φο πήρε το Νόμπελ, αλλά πολλές φορές ήρθαν αντιμέτωποι με τη λογοκρισία. Στη δεκαετία του 1970 άρχισε να γράφει δικά της έργα, κυρίως μονολόγους με φεμινιστικό περιεχόμενο, μεταξύ των οποίων το «Grasso è bello!» και το «Tutta casa, letto e chiesa» - "Ολάκερη για σπίτι, κρεββάτι και εκκλησία".
Τον Μάρτιο του 1973 μια ομάδα νεοφασιστών απήγαγε τη Ράμε, οι οποίοι αφού τη βασάνισαν και τη βίασαν, την άφησαν σ’ ένα πάρκο. Η Ράμε επέστρεψε στη σκηνή δύο μήνες αργότερα με νέους αντιφασιστικούς μονολόγους. Η υπόθεση έκλεισε το 1998, καθώς αναγνωρίστηκαν οι δράστες ύστερα από κατάθεση ενός νεοφασίστα, αλλά το έγκλημα είχε παραγραφεί.
Η Ράμε έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PC) το 1967. Υπήρξε ενεργό μέλος της Soccorso Rosso, ενός δικτύου για τη στήριξη των φυλακισμένων μελών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των οικογενειών τους. Το 2006 εξελέγη γερουσιαστής Πεδεμοντίου εκπροσωπώντας το κεντροαριστερό κόμμα «Ιταλία των Αξιών» (IDV, Italia dei Valori), το οποίο εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα (2008) για πολιτικούς λόγους. Το 2006 προτάθηκε ως υποψήφια Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 24 ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία των προεδρικών εκλογών. Το 2010 εντάχθηκε στο Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC, Partito della Rifondazione Comunista).
Στις 19 Απριλίου 2012 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε στις 29 Μαΐου 2013, σε ηλικία 83 ετών, στο Μιλάνο όπου κηδεύτηκε στο Μνημειακό Νεκροταφείο της πόλης.
Ο Ντάριο Φο, ποζάροντας μπροστά από σουηδικό γραμματόσημο, αναμνηστικό του Νόμπελ που έλαβε το 1997. Στην κηδεία της γυναίκας του, Φράνκα Ράμε, άφησε το σύμπαν άφωνο. Παραδέχτηκε ότι, τα περισσότερα τα έγραψε εκείνη και το μόνο που τον σταματούσε από το να το ομολογήσει ήταν η ματαιοδοξία του. Στον τάφο της Φράνκα έχουνε γράψει δυο λέξεις μόνο: «Bella Ciao»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου